Endülüs'ün işgalinin gerçek sebebi, Avrupa'nın Haçlı savaşlarındaki aşağılayıcı yenilgisinden beri özlemini duyduğu intikamdı. Müslümanlar tarafından indirilen ezici darbeden ve Müslüman topraklarından kovulduktan sonra, Batılılar Müslümanlara karşı kin besledi. Yürekleri Müslümanlara karşı nefret ve kötü niyetle doluydu. Doğu'da girişimlerini tekrarlamaya cesaret edemiyorlardı, çünkü Müslümanların orada herhangi bir saldırıyı püskürtebileceğini biliyorlardı. Intikamın Endülüs'te elde edilmesinin daha kolay olacağını düşündüler. Zamanla Avrupa saldırısını Endülüs'e yöneltti ve giyotinler ile krematoryumlar kullanarak burada yaşayanlara vahşice saldırarak ülkeyi paramparça etti. Bu, Batı'nın gerçekleştirdiği birçok utanç verici eylemin en aşağılığı olarak, hayvanlardan daha vahşiceydi. Bununla birlikte, Müslümanların Endülüs'ü desteklemedeki ihmali onları cesaretlendirdi.

The real cause behind the invasion of Andalus was the revenge which Europe yearned for ever since their humiliating defeat in the crusader wars. After the crushing blow they were dealt by the Muslims, and after they had been chased away from Muslim lands, the Westerners carried a grudge against the Muslims. Their hearts were filled with hatred and malice towards the Muslims. They would not dare repeat their venture in the East, for they knew that the Muslims would be able to repel any offensive there. They thought that revenge would be easier to obtain in Andalus. In time, Europe directed its onslaught to Andalus and savagely ripped it apart using guillotines and crematoriums on its inhabitants. It was more savage than by beasts, being one of the most despicable of many shameful acts carried out by the West. Nevertheless, they were encouraged by the neglect of the Muslims in supporting Andalus.

Dönemde Müslümanlar, bu vilayeti (eyaleti) Batılı düşmanlarına karşı askeri olarak desteklemeye yetecek kuvvette ve buna elverişli bir konumdaydı. Ancak Müslümanlar gevşedi ve Endülüs'ü kolay bir av olarak bıraktı. Bu durum Batı'yı intikam konusunda daha da ileri düşünmeye teşvik etti; Müslümanların, özellikle de Osmanlı Devleti'nin gücü olmasaydı, baskınlar Müslüman topraklarının geri kalanına çok daha hızlı ve şiddetli biçimde ulaşacaktı. Müslümanların ve Osmanlıların Avrupa'nın büyük bölümlerini fethetmesiyle ortaya çıkan muazzam güç, Batılıları büyük bir korkuya düşürdü ve Müslümanlara karşı aceleci bir girişimde bulunmadan önce iki kez düşünmeye mecbur etti; aksi halde Haçlı Seferleri tarzında yenilgiye uğrayabileceklerinden korkuyorlardı.

The Muslims were strong enough at the time and in a position to militarily assist that Wilayah (province) against its Western foes. However, the Muslims slackened and left Andalus an easy prey. This encouraged the West to think even further about revenge and had it not been for the might of the Muslims, especially the ‘Uthmani State, the raids would have come strong and fast on the rest of the Muslim lands. It was the sheer might of the Muslims and the conquest of large parts of Europe by the invading ‘Uthmanis which caused great fright among the Westerners and pressed them to think twice about embarking on any rash venture against the Muslims lest they get defeated in the style of the crusades.

Batı işgali, İslam dünyasında durgunluk baş gösterene kadar, on sekizinci yüzyılın ikinci yarısına kadar ertelenmek zorunda kaldı. Ancak o zaman durgunluk İslam dünyasını vurdu. Böylece Müslümanlar İslam mesajını uluslararası alanda iletmeyi bırakmış ve İslam'ın ateşi kalplerinde ve zihinlerinde sönmeye yüz tutmuşken, ancak o zaman düşmanlarının gözünde görkemleri ve güçleri azalmaya başladı. Bunun ardından İslam dünyasına yönelik kültürel ve misyonerlik işgalleri yoğunlaştı; bunlara İslam topraklarını paylaşan siyasi işgal de eşlik etti.

The Western invasion had to be delayed until the second half of the eighteenth century. Only then had stagnation hit the Islamic world. Thus, with the Muslims abandoning the conveyance of the Islamic message internationally and with the fervor of Islam having waned in their hearts and minds it was only then that their grandeur and might diminished in the eyes of their enemies. Following this, the cultural and missionary invasions of the Islamic world intensified, accompanied by the political invasion that carved up the Muslim lands.

Katerina'nın (1762-1796) saltanatı sırasında Rusya, Osmanlılarla savaştı ve onları yendi. Bu süreçte topraklarının geniş bir bölümü koparıldı. Ruslar Azak şehrini ve Kırım Yarımadası'nı (el-Karam) ele geçirdiler; ayrıca Karadeniz'in kuzey kıyılarının tamamını aldılar. Yarımadada bir askerî üs olarak Sivastopol şehrini kurdular ve Ukrayna'nın güneyinde Karadeniz üzerinde Odessa ticaret limanını inşa ettiler. Rusya, Rum emirliklerinin egemenliğini üstlenerek ve Osmanlı Devleti içindeki Hristiyanlığın koruyucusu olduğunu düşünerek, Osmanlı Devleti'nin dış politikasının büyük bir kaygı kaynağı hâline geldi.

During the rule of Catherine (1762-1796), Russia fought the ‘Uthmanis and defeated them. In the process, a large area was sliced off of their land. The Russians took the city of Azov and the al-Qaram Peninsula (the Crimea), as well as the whole of the Northern coast of the Black sea. They founded the city of Sevastopol as a military base in the Peninsula and built the commercial port of Odessa on the Black Sea in the South of the Ukraine. Russia became a major concern for the foreign policy of the ‘Uthmani State by assuming sovereignty over the Roman emirates and considering herself the protector of Christianity within the ‘Uthmani State.

1884'te Rusya, Türkistan'ın tamamını İslam Devleti'nden kopardı ve ardından Kafkasya'nın tamamını işgalini tamamladı. Ancak Osmanlılara meydan okuyan tek devlet Rusya değildi; Batılı güçlerin geri kalanı da aynısını yaptı. 1 Temmuz 1798'de Napolyon Mısır'a saldırdı ve kısa sürede onu işgal etti. Şubat 1799'da ise Şam'ın güney limanına saldırdı ve Gazze, er-Remle ve Yafa'yı ele geçirdi. Haçlı seferlerinde ünlü olan Akka (Acre) kalesinin önünde durdu, ancak saldırısı sekteye uğradı; bu yüzden Mısır'a, ardından Fransa'ya döndü ve macerası nihayet 1801'de başarısızlıkla sonuçlandı. Ancak seferinin başarısız ve sonuçsuz kalmasına rağmen, Osmanlı Devleti'ni derinden etkiledi. Bunun ardından Avrupa'nın hemen hemen tüm ülkeleri İslam dünyasına saldırmak ve topraklarının bir kısmını işgal etmek için sıraya girdi. Fransızlar 1830'da Cezayir'i işgal etti ve 1881'de Tunus'u işgal edene kadar onu ele geçirmek için çalıştı. 1912'de Marakeş'i işgal ettiler. İtalyanlar 1911'de Trablusgarp'ı işgal etti ve bu, artık İslam yönetiminde olmayan Kuzey Afrika'nın Osmanlı Devleti'nden ayrılmasının başlangıcı oldu. Bölge kâfirlerin yönetimine girdi ve doğrudan onlar tarafından sömürgeleştirildi.

In 1884, Russia cut the whole of Turkistan from the Islamic State, and then completed its occupation of all of Qafqas. However, Russia was not the only state to challenge the ‘Uthmanis, the rest of the Western powers did so too. On July 1st, 1798, Napoleon attacked Egypt and quickly occupied her. In February, 1799, he attacked the southern port of al-Sham and seized Gazza, al-Ramlah and Yafa. He stood near the fort of Akka (famous in the crusades as Acre), but his onslaught faltered and so he returned to Egypt, then to France and his venture finally failed in 1801. However, despite the fact that his campaign proved unsuccessful and abortive, it deeply affected the ‘Uthmani State. In its aftermath, most of the countries of Europe queued up to attack the Islamic world and occupy parts of its land. The French occupied Algeria in 1830, and worked towards occupying Tunisia until they did so in 1881. They occupied Marrakesh in 1912. The Italians occupied Tripoli in 1911 and this marked the separation of North Africa, which was no longer under Islamic rule, from the ‘Uthmani State. It came to be ruled by the disbelievers and was directly colonized by them.

Batılılar burada durmadılar; Devlet'in geri kalan topraklarındaki işgallerini pekiştirmeye devam ettiler. İngiltere 1839'da Aden'i işgal etti ve himayesini Lahec ile Yemen'in güney sınırından Yarımada'nın doğusuna uzanan diğer dokuz himaye bölgesini kapsayacak şekilde genişletti. İngilizler bundan çok önce Hindistan'ı ele geçirmişlerdi; bu süreçte Müslümanları oradaki otoritelerinden yoksun bıraktılar. Hindistan'da yönetimde bulunan halk olan Müslümanlara özellikle baskılarını yoğunlaştırdılar; böylece İngilizler bu otoriteyi ele geçirdi ve Hindistan'ı sömürgeleştirdi. Ardından Müslümanların genel duruşunu zayıflatmayı amaçlayan bir sürece başladılar.

The Westerners did not stop there but continued to complete the consolidation of their occupation of the remaining parts of the State. Britain occupied Aden in 1839 and expanded its covenant to include the Lahaj and the other nine Protectorates which spread from the Southern Yemeni border to the East of the Peninsula. The British had long before seized India, therefore, stripping the Muslims from their authority over it in the process. They specifically concentrated their oppression on the Muslims, who had been the people in authority in India, the British thus seized that authority and colonized India. Then they began a process aimed at weakening the Muslim stand in general.

1882'de İngiltere Mısır'ı, 1898'de ise Sudan'ı ele geçirdi. Bu sırada Hollanda Doğu Hint Adaları'nı işgal etti; Afganistan ve İran da İngiliz-Rus baskısı altına alındı. İslam dünyasına yönelik Batı saldırısı giderek yoğunlaştı, öyle ki İslam dünyasının tümüyle Batı hegemonyası altına girmek üzere olduğu ve haçlı seferinin yeniden başlatılıp art arda başarılar elde ettiği hissedildi. Bu Batı istilasına direnmek ve ağır baskısını azaltmak için adımlar atıldı. Birçok yerde direniş hareketleri patlak verdi. Cezayir'de bir ihtilal başladı, Çin'in Müslümanları silaha sarıldı, Sudan'daki Mehdiler de öyle. Senusi ihtilali de patlak verdi. Bu, gerçekte, İslam dünyasının gerilemesine ve zayıflığına rağmen içinde hâlâ bir tür canlılığın kaldığını kanıtladı. Ancak tüm bu girişimler tamamen başarısız oldu ve İslam dünyasını bir türlü kurtaramadılar.

In 1882, Britain seized Egypt and in 1898 Sudan. Meanwhile, Holland occupied the East Indies; Afghanistan was put under Anglo-Russian pressure and so was Iran. The Western onslaught on the Islamic world intensified until it was felt that it was about to fall under Western hegemony altogether and that the crusaders’ campaign had been resumed and was achieving success after success. Steps were taken to resist this Western invasion and to minimize its heavy pressure. Resistance movements broke out in several places. A revolution erupted in Algeria, the Muslims of China rose up in arms, as did the Mahdyyun in Sudan. The Sanusyya revolution also erupted. This actually proved that there was still some kind of vitality left within the Islamic world despite its decline and weakness. However, all these attempts completely failed and they never did manage to salvage the Islamic world.

Batı, askeri işgalinin yanı sıra, İslam dünyasını kültürel ve siyasi olarak bölmeye koyuldu; İslam dünyasının diğer parçalarını koparmaya devam etti ve Müslümanları dünya çapında temsil eden İslam Devleti olan Osmanlı Devleti'ni yok etmek için azimle çalıştı. Bu amaçla Batı, etnik ve milliyetçi gruplar oluşturdu. Önce, 1804'te Balkan halklarını isyana teşvik etti. Bu tür isyanlar Batı tarafından finanse edildi ve sonunda 1878'de Balkanların bağımsızlığını kazanmasıyla sonuçlandı.

The West, in addition to its military invasion, set about dividing the Islamic world culturally and politically, and went on to sever other parts of the Islamic world and worked tenaciously towards destroying the ‘Uthmani State, for this was the Islamic State that represented the Muslims world-wide. With this purpose in mind the West established ethnic and nationalist groups. To begin with, they incited the people of the Balkans to rebel in 1804. Such rebellions as these were financed by the West and they eventually led in 1878 to the Balkans gaining their independence.

Yabancı devletler, bu isyan onların müdahalesi sayesinde sonuçlanıp Yunanistan 1830'da 'Osmanlı Devleti'nden bağımsızlığını kazanana kadar, 1821'de Yunanistan'ı da isyana teşvik etti. Bu aşamada Balkanlar da onları izledi; öyle ki 'Osmanlı Devleti'nin bir zamanlar yönettiği Girit, Kıbrıs ve Akdeniz'deki adaların çoğunu artık onun gölgesi kaplamaz oldu. Bu yerlerin halkının çoğu, gayrimüslimlerin vahşeti yüzünden sonradan evlerinden sürüldü ve kaçmak zorunda bırakıldı. Hâlâ Müslüman topraklar olan ve İslam Devleti'nin parçası olarak kalan Arap ülkelerine sığındılar. Çerkesler, Boşnaklar, Çeçenler ve diğerleri, kâfirlerin hâkimiyetine boyun eğmeyi reddedip dinleriyle birlikte İslam ailesinin ve İslam yönetiminin güvenliğine kaçan o kahramanların evlatlarıdır.

The foreign powers also incited Greece to rebel in 1821 until this rebellion, thanks to their intervention, ended in Greece gaining its independence from the ‘Uthmani State in 1830. It was at this stage then that the Balkans followed suit, until the shadow of the ‘Uthmani State no longer engulfed Crete, Cyprus and most of the Mediterranean Islands which it had once governed over. Most of the inhabitants of these places were subsequently expelled from their homes and forced to flee due to the savagery of the disbelievers. They sought refuge in the Arab countries which were still Muslim land and remained part of the Islamic State. The Circassians, the Bushnaks, the Chechens and others are the sons of those heroes who refused to yield to the rule of the disbelievers and fled with their Deen to the safety of the Islamic household and Islamic rule.

Batılılar bununla da yetinmeyip, Devlet'in içinde Müslümanların kendi aralarında, yani Araplar ile Türkler arasında ayrılıkçı hareketleri gizlice teşvik ettiler ve desteklediler. Milliyetçi hareketleri desteklediler ve "Türk Fetih Partisi" (Genç Türkler), "İttihat ve Terakki Partisi", "Arap Bağımsızlık Partisi" ve "Ahd Partisi" gibi Türk ve Arap siyasi partilerinin kurulmasına yardımcı oldular; bunların yanı sıra başka partiler de kuruldu. Bunun sonucunda Devletin gövdesi içeriden şiddetle sarsıldı ve yabancı işgallerle birlikte çökmeye başladı. Kâfir güçler, saldırılarını İslam dünyasına yöneltmeyi, topraklarının geri kalanını ele geçirmeyi ve İslam Devletini ortadan kaldırarak yok etmeyi çok umut verici buldu. Bu, Osmanlı Devletinin içine sürüklendiği ve yenilgiyle sonuçlanan Birinci Dünya Savaşı'nın başlangıcında oldu. Müttefikler galip çıktı ve İslam dünyasını savaş ganimeti olarak aralarında paylaştılar. İslam Devletinden geriye, Türkiye adıyla anılmaya başlanan ve 1918'de savaşın sonunda Batılı güçlerin insafına kalan Türk toprakları kaldı; bu topraklar 1921'e kadar bu durumda kaldı. Ardından Türkiye, müttefiklere İslami yönetim sistemini terk edeceğine dair güvenceler verdikten sonra onlardan bağımsızlığını kazanmayı başardı.

The Westerners went even further and secretly encouraged and supported separatist movements among the Muslims themselves within the State, i.e. between Arabs and Turks. They backed the nationalist movements and helped to establish Turkish and Arab political parties such as the “Turkyya al-Fatah Party” (Young Turks), the “Union and Progress Party”, the “Arab Independence Party”, and the “Covenant (Al-A’hd) Party”, amongst others. This resulted in the State’s body being violently shaken from within and it began to crumble, coupled with foreign invasions. The disbelieving forces found it very promising to direct their onslaught against the Islamic world, seizing the rest of its land and destroying the Islamic State by wiping it out of existence. This was at the start of the First World War which the ‘Uthmani State was forced into and which ended in its defeat. The allies emerged as the victors and they divided the Islamic world between them as war booty. All that remained of the Islamic State was Turkish land which came to be known as Turkey and which remained at the end of the war in 1918 at the mercy of the Western forces until 1921, when she in turn managed to gain her independence from them after giving the allies guarantees that she would abandon the Islamic system of government.