Allah'ın Resulü'ne (sallallahu aleyhi ve sellem) Romalıların, Müslüman ordusunun Mute savaşında sergilediği etkileyici taktik geri çekilmenin hafızasını silmek amacıyla Arabistan Yarımadası'nın kuzeyine akın hazırlığı yaptıkları haberi ulaştı. Bu kez ﷺ yabancı tehdidi bizzat kendisi karşılamaya karar verdi ve Roma liderlerinin Müslümanların işlerine karışma yönündeki her türlü hırsına, ayrıca topraklarına akın düzenleme yönünde beslemiş olabilecekleri her düşünceye nihayet son vermek için tasarlanmış bir plan hazırladı.

News reached the Messenger of Allah (pbuh) that the Romans were preparing to raid the North of the Arabian Peninsula in order to wipe out the memory of the spectacular tactical withdrawal which the Muslim army had staged in the battle of Mu’tah. This time he (pbuh) decided to face the foreign threat himself, so he (pbuh) drew up a plan designed to finally kill off any ambitions that the Roman leaders held about interfering in the affairs of the Muslims or any thoughts that they may have entertained about raiding their lands.

Yaz mevsiminin sonuydu, sıcak şiddetliydi ve kuraklık hüküm sürüyordu. Medine ile eş-Şam arasındaki mesafe uzun ve zorluydu, üstelik yolculuk için uygun bir mevsim değildi. Bu nedenle yolculuk sabır gerektiriyordu. Allah'ın Elçisi ﷺ, bu etkenleri göz önünde bulundurarak, alışılmadık biçimde gidilecek yeri adamlarına açıkladı ki yeterli hazırlıkları yapabilsinler. Allah'ın Elçisi ﷺ, diğer askerî karşılaşmalarında amaçlarını hep gizli tutar, düşmanı aldatıcı manevralar uygulayarak yanıltırdı.

It was the end of the summer, the heat was intense and there was a drought in effect. The distance between Madinah and al-Sham was long and hard and it was not the season for traveling. Therefore, the journey would require endurance. The Messenger of Allah (pbuh), taking these factors into account, uncharacteristically disclosed the destination to his men in order for them to make adequate preparations. In his other military encounters the Messenger of Allah (pbuh) always kept his aims a secret, misleading the enemy by adopting a strategy of deceptive maneuvers.

Ancak bu defa, içinde bulunulan zorlayıcı koşullar göz önüne alınarak, Allah'ın Elçisi ﷺ ilk günden itibaren Rumlarla sınır boyunca savaşma niyetini açıkladı. Tüm kabileleri çağırıp savaşa hazırlanmalarını istedi; böylece mümkün olduğunca çok mücahidin bir araya getirilebilsin. Allah'ın Elçisi ﷺ, varlıklı Müslümanlara, Allah'ın (c.c.) cömertçe bağışladığı nimetlerden infak etmelerini, mümkünse Müslüman ordusunu baştan aşağı silahlandırmalarını emretti. Allah'ın Elçisi ﷺ ayrıca insanları cihada katılmaya teşvik edip coşturmaya başladı. Müslümanların tepkisi farklı oldu. Kalpleri hidayet ve nurla dolu olarak İslam'ı kabul etmiş olanlar, büyük bir istek ve cesaretle Allah'ın Elçisi ﷺ'in çağrısına koştular. Bunlardan kimi fakirdi, binecek bir katırı bile yoktu; kimi zenginti, tüm mallarını getirip Allah'ın Elçisi ﷺ'e teslim ettiler. Bunlar, Allah yolunda savaşmak için candan gönüllü oldular ve şehitlik özlemi içindeydiler. Oysa İslam'ı yalnızca korkudan ya da kişisel çıkar uğruna kabul etmiş olanlar - Müslümanlardan korktukları için ya da ganimetten pay almayı umdukları için - bu çağrıya ılık karşılık verdiler ve bahaneler bulmaya başlayanlar da onlar oldu. Bu yakıcı sıcakta pişen uzak diyara yapılacak sefer hakkında aralarında fısıldaştılar. İşte münafıklar bunlardı. Birbirlerine, "Bu sıcakta savaşmayın" dediler. Allah (c.c.), onların bu durumuyla ilgili şunu indirdi:

However, on this occasion, in view of the extenuating circumstances, the Messenger of Allah (pbuh) declared his intention to fight the Romans alongside their borders from the first day. He (pbuh) sent for all the tribes asking them to prepare for war so that as many Mujahideen as possible could be gathered. He (pbuh) ordered the wealthy Muslims to spend from what Allah (swt) had generously provided them with in order to arm, if possible, the Muslim army to the teeth. The Messenger of Allah (pbuh) also began inciting and exhorting people to join in the Jihad. In reply the Muslim response varied. Those who had embraced Islam with their hearts full of guidance and light hurried to the call of Allah’s Messenger (pbuh) with great zeal and courage. Some of them were poor, not even possessing a mule to ride on, and others were rich, they brought all their possessions and handed them to the Messenger of Allah (pbuh). It was these who volunteered wholeheartedly to fight in the way of Allah (swt), longing all the while for martyrdom. But those who had embraced Islam for no other reason than out of fear or personal gain - fear of the Muslims or anticipation of gaining a share of the booty - those were lukewarm in their response and they were the ones who began finding excuses. They whispered among themselves about the raid that was to take place in this far off land that cooked in the burning heat. These were the hypocrites. They said to each other, “Do not fight in this heat.” Allah (swt) revealed the following concerning their predicament,

{And they said: "Do not march forth in the heat." Say: "The Fire of Hell is more intense in heat, if only they could understand."} [At-Tevbe, 9:81].

“And they said: “March not forth in the heat.” Say: “The Fire of Hell is more intense in heat, if only they could understand” [At-Tauba, 9:81].

Allah'ın Elçisi ﷺ, Cedd bin Kays'a, "Ey Cedd, Asfar oğullarıyla savaşmaya gelmek ister misin?" buyurdu. Cedd şöyle cevap verdi: "Geride kalmama izin verir ve beni fitneye düşürmez misin? Herkes benim kadınlara karşı çok düşkün olduğumu bilir ve Rum kadınlarını görürsem kendimi tutamayacağımdan korkuyorum." Bunu duyunca Allah'ın Elçisi ﷺ ondan yüz çevirdi. Onun hakkında Allah (c.c.) şu ayeti indirdi:

The Messenger of Allah (pbuh) said to Jadd ibn Qays, “Would you like to fight the Banu Asfar, Jadd?” Jadd replied, “Will you allow me to stay behind and not tempt me, for everyone knows that I am strongly addicted to women and I am afraid that if I see the Roman women I shall not be able to control myself ?” On hearing this the Messenger of Allah (pbuh) turned away from him. It was about him that Allah (swt) revealed the following verse,

Aralarında öyle biri de vardır ki: "Bana izin ver (cihattan muaf tut) ve beni fitneye düşürme." Oysa onlar zaten fitneye düşmüşlerdir. Şüphesiz cehennem, inkâr edenleri kuşatmıştır. [Et-Tevbe, 9:49].

“And among them is he who says: “Grant me leave (to be exempted from Jihad) and put me not into trial” Surely, they have fallen into trial. And verily, Hell is surrounding the disbelievers.” [At-Tauba, 9:49].

Münafıklar orada durmadılar, insanları Cihad'a katılmamaları yönünde kışkırtmaya başladılar. Bunun üzerine Allah'ın Elçisi ﷺ onlara sert davranmaya ve onlara bir ders vermeye karar verdi. Münafıkların bazılarının, Yahudi Suwaylim'in evinde bir araya gelip plan yaptıkları, insanların zihinlerine şüphe soktukları ve onları geride kalıp savaşmamaya teşvik ettikleri haberi kendisine ulaşınca, Talha İbn Ubeydullah'ı bir grup Sahabesiyle birlikte onların üzerine gönderdi ve onlar evi yaktılar. Herkes olay yerinden kaçtı ve onlardan biri binadan kaçarken bacağını kırdı. Bu, başkaları için bir uyarı oldu ve münafıkların hiçbiri bu tür bir fitneyi bir daha tekrarlamaya cesaret edemedi.

The hypocrites did not stop there, they began inciting people not to join in the Jihad and so the Messenger of Allah (pbuh) decided to deal with them harshly and teach them a lesson. When news reached him that some of the hypocrites were meeting in the house of Suwaylim the Jew, where they were plotting and introducing doubt into the peoples’ minds by urging them to stay behind and not fight, he (pbuh) sent Talhah ibn ‘Ubaydullah to them along with a group of his (pbuh) Sahabah and they burned the house down. Everyone fled the scene and one of them broke his leg while escaping from the building. This served as a warning to others and none of the hypocrites dared to repeat such sedition again.

Allah Resulullah'ın (s.a.v.) askeri hazırlıkları yapmadaki kararlılığı ve güçlü tutumu halk üzerinde derin bir etki bıraktı ve çok büyük bir kalabalık asker toplandı. Toplamda yaklaşık otuz bin kişi cihad çağrısına icabet etti. Bu orduya, Medine'den uzakta, yaz sıcağında güçlü bir Bizans kuvvetiyle karşılaşması istendiği için "el-Usre (güçlük veya zorluk) ordusu" adı verildi. Ordu ayrıca büyük bir mali kaynağa da ihtiyaç duyuyordu. Toplanan orduya Ebu Bekir namaz kıydırdı; Resulullah ﷺ ise Medine'de yarım kalan işlerini halldetti ve yokluğunda talimatlarını verdi. Bu talimatlara göre Muhammed b. Mesleme Medine'nin sorumluluğunu üstlenecek, Ali de Allah Resulü'nün eşlerine bakmak için geride kalacaktı. Ardından Resulullah ﷺ orduya katılıp komutayı üstlendi. Bunun üzerine ilerleme emri verildi. Medine'de kalan halk, görkemli bir güç ve kuvvet gösterisiyle ilerleyen bu büyük Mücahid kuvvetini izledi. Kadınlar, bu büyük Mücahid ordusunu uğurlamak için damlara çıktılar.

The firmness and forcefulness with which the Messenger of Allah (pbuh) went about preparing the army produced a deep effect on the public and a very large number of troops were gathered. In all, about thirty thousand people answered the call to Jihad. The army was named the army of ‘al-‘Usrah (crisis or hardship) because it was asked to face a formidable Byzantine force in the summer heat far away from Madinah. The army also required massive financing. The assembled army was led in prayer by Abu Bakr, while the Messenger of Allah (pbuh) sorted out his unfinished business in Madinah and issued his instructions during his absence. These were that Muhammad ibn Maslamah would be in charge of Madinah and ‘Ali would remain behind to look after the wives of Allah’s Messenger. The Messenger of Allah (pbuh) then rejoined the army and took command. Thereupon, the order went out to move forward. They proceeded to advance en masse in a spectacular display of strength and might which was witnessed by the people remaining in Madinah. Women climbed onto the rooftops to see off this massive force of Mujahideen.

Ordu, sıcağa, susuzluğa ve kıtlığa aldırmadan, tereddüt etmeksizin, durmaksızın Şam'a doğru ilerledi. Geride kalanlardan bazıları bu güç ve cesaret gösterisinden etkilenerek kısa sürede orduya katıldı ve Romalıların Müslümanlara saldırmak üzere konakladığı Tebük'e doğru yürüdüler. Ancak Romalılar Müslüman ordusunun büyüklüğünü ve gücünü duyunca, gözlerinin önüne Mu'te savaşı geldi. Silahları daha zayıf ve sayıca az olmalarına rağmen Müslümanların cesaretini ve kararlılığını hatırladılar. Bu kez Allah'ın Elçisi ﷺ'in Müslüman ordusunun başında bulunması, onların içini ürpertti. Büyük bir korkuya kapıldılar ve Şam'ın iç bölgelerine, kalelerinin güvenliğine doğru kaçıştılar. Tebük'ten çekilmelerinden sonra Şam sınırındaki Roma mevzileri boşaldı. Allah'ın Elçisi ﷺ bunu duyunca, hiçbir engelle karşılaşmadan Tebük'e girdi, savaşmadan şehri ele geçirdi ve orada konakladı. Romalıları kovalamamayı tercih etti; yalnızca Tebük'ü ve yakındaki sınır bölgelerinin denetimini sağlamakla yetindi. Müslüman kuvvet, savaşmak veya direnmek isteyen geriye kalan birliklerle ilgilenerek Tebük'te yaklaşık bir ay kaldı. Allah'ın Elçisi ﷺ, bölgede Roma yönetimi altındaki liderlere ve valilere mektuplar gönderdi. Aylah valisi Yuhanna ibn Ru'be, el-Carba' ve Ezruh halkına yazarak boyun eğmelerini ya da istilayla karşılaşmalarını bildirdi. Onlar da teslim oldular ve itaat ettiler. Allah'ın Elçisi ﷺ ile barış yaptılar ve cizye ödediler. Amacını tamamen gerçekleştiren Allah'ın Elçisi ﷺ, bunun ardından Medine'ye döndü.

The army moved relentlessly towards al-Sham, not entertaining any second thoughts, unperturbed by the heat, thirst or famine. Some of those who lagged behind were moved by this display of strength and courage and so they soon joined the force and marched towards Tabuk where the Roman armies were encamped ready to raid the Muslims. However, when the Romans heard about the size and strength of the Muslim army, the recollection of Mu’tah flashed before their eyes. They recalled the bravery and resolve of the Muslims despite their inferior weapons and lack of numbers. The fact that this time the Messenger of Allah (pbuh) was at the head of the Muslim army sent shivers down their spines. They were simply terrified and this led to them rushing back into the interior of al-Sham and the safety of their fortresses. After their withdrawal from Tabuk the Roman positions on the border of al-Sham became deserted. When the Messenger of Allah (pbuh) heard this he moved unmolested into Tabuk, occupied it without a fight and encamped there. He (pbuh) chose not to chase the Romans, but contented himself with the occupation of Tabuk and control of the nearby border regions. The Muslim force remained in Tabuk for about a month dealing with those remaining forces who wished to fight or resist them. He (pbuh) sent messages to the leaders and governors who were under Roman control in the area. He (pbuh) wrote to Yuhanna ibn Ru’mah governor of Aylah, the people al-Jarba’ and of Adhrah telling them to submit or face invasion and they yielded to him and obeyed. They made peace with the Messenger of Allah (pbuh) and paid the Jizyah. Having completely fulfilled his objective the Messenger of Allah (pbuh) then returned to Madinah.

Onun yokluğunda münafıklar bu durumdan yararlanarak dedikodular yaydılar ve müminler arasında ayrılık çıkarmaya çalıştılar. Medine'den yaklaşık bir saatlik yolculuk mesafesinde (gündüz vakti) bulunan Sevan Avan kasabasında bir "mescit" inşa ederek toplum içindeki fitne faaliyetlerini güçlendirdiler. Bu "mescit", Allah'ın sözlerini çarpıtmaya çalışan ve zehirli hikâyeler yayarak toplumda bölünme yaratmaya uğraşan münafıkları barındırmak için kullanılıyordu. "Mescidin" sahipleri, Tebük seferine hazırlanmakta olan Resûlullah ﷺ'a yaklaşarak oraya gelip namaz kıldırmasını istediler. O da, seferinden dönene kadar beklemelerini söyledi. Resûlullah ﷺ dönüşte onların kötü niyetli işlerini duydu ve "mescit"in gerçek yüzü kendisine açığa çıkarıldı. "Mescit"in yıkılması emredildi ve tamamen yakıldı. Münafıklara çok sert davranıldı. Yaşadıkları bu olaydan sonra korkuya kapıldılar ve bir daha böyle girişimlere kalkışmayı düşünmediler.

In his absence, the hypocrites took advantage of the situation to spread rumors and cause division among the believers. They strengthened their seditious operations within the society by building a “masjid” in Thu Awan, a town about an hour journey (during daylight hours) from Madinah. The “masjid” was used to shelter the hypocrites who tried to distort the words of Allah and who attempted to cause division in society by spreading poisonous tales. The owners of the “masjid” had approached the Messenger of Allah (pbuh) as he was preparing for the expedition to Tabuk asking him to come and pray there. He (pbuh) asked them to wait until he returned from his trip. On returning the Messenger of Allah (pbuh) heard of their mischievous deeds and the truth about the “masjid” was revealed to him. The “masjid” was ordered to be destroyed and it was categorically burned down. The hypocrites were dealt with very harshly indeed. In light of their experience they became terrified and never again thought to indulge in such ventures.

Tebük seferi, Müslümanların Arap Yarımadası'nın tamamı üzerindeki otoritesinin tamamlandığı dönemi işaret etmektedir. Allah'ın kelamı tüm topraklara yayıldı ve Allah'ın Elçisi ﷺ hâkimiyetini sağladı ve otoritesini, kendisine karşı çıkacak kimse kalmadan tesis etti. Bu tarihten sonra Arap kabilelerinin heyetleri, itaatlerini bildirerek ve Müslüman olduklarını ilan ederek kalabalık halinde ona geldiler ﷺ.

The Tabuk expedition marked the completion of the Muslims’ authority over the whole of the Arabian Peninsula. The word of Allah spread all over the land and Allah’s Messenger (pbuh) secured his (pbuh) dominance and established his (pbuh) authority without anyone remaining to challenge him. After this time, the congregations of Arab tribes came to him in crowds pledging their obedience and declaring their Islam.