Birinci Dünya Savaşı'nın ardından müttefikler, İslam Devleti'nin bütün topraklarını işgal etti. Temel amaçları, Devleti kökünden yok etmek ve ardından bir daha asla ayağa kalkmamasını sağlamaktı. İslam Devleti'ni yıktıktan sonra, topraklarının hiçbir bölgesinde yeniden kurulamaması için çalıştılar. Bu da İslam Devleti'nin bir daha var olmamasını garantilemek üzere birçok plan tasarladılar ve birçok yöntem kullandılar; bugün de bu hedef doğrultusunda çalışmaya devam etmektedirler.

In the wake of the First World War, the allies occupied all the lands of the Islamic State. Their main aim was to destroy the State for good and then ensure that it would never rise again. Once they had destroyed the Islamic State, they set about making sure that the Islamic State could not be reestablished in any part of its lands. They designed several plans and used several methods to make certain that the Islamic State would never return to existence, and they are still working towards that objective.

Titiz biçimde hazırlanmış bir plan doğrultusunda, inkâr eden sömürgeci güçler, İslam topraklarını işgal ettikleri ilk günden itibaren Müslüman topraklar üzerindeki egemenliklerini pekiştirmeye koyuldular. 1918'de, hâlâ Osmanlı Devleti'nin hâkimiyeti altında bulunan ülkeleri işgal ettiler ve 1922'ye kadar bu ülkelerde askerî yönetim kurdular. Bu ülkeler üzerindeki boğucu hâkimiyetlerini, mandater yönetim ya da sözde özerklik yoluyla sürdürdüler. Ardından 1924 geldi. Bu yılda düşman, özellikle İngiltere, doğrudan ya da dolaylı olarak İslam Devleti'nin yeniden canlandırılmasını amaçlayan her türlü girişimi bastırmak için birçok adım attı.

Following a carefully designed plan, the disbelieving colonial powers set about strengthening their grip on the Muslim lands, from the very first day that they occupied the Islamic world. In 1918, they occupied the countries which were still under the rule of the ‘Uthmani State and established military rule within them until 1922. They concentrated their stranglehold over them through mandatory rule or self autonomy. Then came 1924. In that year, many steps were taken by the enemy, especially Britain, in order to quell any moves; whether directly or indirectly, aimed at reviving the Islamic State.

O yıl Mustafa Kemal, sömürgeci kâfirlerin doğrudan baskısıyla Osmanlı Devleti'ndeki Hilafet sistemini kaldırdı ve Türkiye'yi "demokratik" bir cumhuriyete dönüştürdü. Böylece Hilafet hayaletini yok etti ve onunla birlikte İslam Devleti'nin yeniden canlanması yönündeki son umut kırıntısını da ortadan kaldırdı. O yıl, Hilafet'i hedeflediği anlaşıldığı için el-Hüseyin bin Ali Hicaz'dan sürüldü ve Kıbrıs'ta hapsedildi. Aynı yıl, İngilizler işbirlikçileri aracılığıyla Kahire'de düzenlenmesi planlanan Hilafet konferansının iptal edilmesi ve başarısızlığa mahkûm edilmesi için müdahalede bulundu. Yine aynı yıl, İngilizler Hindistan'da kurulan Hilafet hareketini dağıtmak için çaba sarf etti; hareketin hedeflerinin boşa çıkarılmasını ve eğiliminin milliyetçi ve mezhepçi bir yöne dönüştürülmesini sağladı. Hâlâ aynı yılda ve sömürgeci kâfirlerin baskısının ardından, el-Ezher'in bazı âlimlerinin kaleme aldığı, Dîn'in Devletten ayrılmasını savunan, İslam'ın yönetim veya hükümranlık için hiçbir temel içermediğini iddia eden ve İslam'ı yönetim ve Devletle ilgili hiçbir esas veya öğreti bulunmayan teolojik (Kahanuty) bir din olarak gösteren yazılar yayımlandı. Yine aynı yılda ve bir sonraki yılda, bazı Sofistlerin desteklediği iki konu üzerindeki tartışmalar Arap ülkelerinin gündemini işgal etti: Hangisi daha iyidir, Arap Birliği mi yoksa İslam Birliği mi? Gazeteler ve dergiler bu meseleye odaklandı; oysa her iki birliğin de zararlı bir etkisi vardı ve varlıkları, İslam Devletinin yeniden kurulmasına yönelik her girişimin önünde bir engel teşkil ediyordu. Buna rağmen sömürgeci kâfirler, asıl meseleden, yani İslam Devletinden dikkatleri uzaklaştırmak için bu tartışmayı kışkırtmayı başardı. Bu hamleler, dolayısıyla, Müslüman topraklarındaki insanların zihinlerini Hilafet ve İslam Devleti kavramından uzaklaştırmayı başardı.

In that year, Mustafa Kemal abolished the Khilafah System in the ‘Uthmani State due to direct pressure from the colonial disbelievers and turned Turkey into a ‘democratic’ republic. He thus destroyed the specter of the Khilafah and with it the last vestige of hope for the Islamic State to stage a comeback. In that year, al-Hussein ibn ‘Ali was expelled from Hijaz and imprisoned in Cyprus as he had an eye on the Khilafah. In the very same year, the British, through their collaborators, intervened to make sure that the Khilafah conference held in Cairo was called off and doomed to failure. Again, in that same year, the British worked hard to dissolve the Khilafah movement established in India, making sure that the movement’s ambitions were aborted and its tendency was transformed into a nationalist and sectarian one. Still in the same year, and following pressure from the colonial disbelievers, literature written by some of al-Azhar’s scholars calling for the separation of the Deen from the State, claiming that Islam does not contain any fundamentals for government or ruling, and portraying Islam as a theological (Kahanuty) religion with no basics or teachings about ruling and the State, was published. Yet again in that same year and the following one, some Sophist sponsored debates and arguments over two topics took center stage in the Arab countries: Which of the two leagues would be better, the Arab league or the Islamic league? Newspapers and magazines focused their attention on this issue, despite the fact that both leagues had a damaging effect and that their very existence presented an obstacle in the face of any attempt to reestablish the Islamic State. Nevertheless, the colonial disbelievers managed to bring about this debate in order to direct attention away from the real issue, which was the Islamic State. These moves, therefore, managed to distance the people’s minds in the Muslim lands away from the concept of the Khilafah and the Islamic State.

Sömürgeci güçler işgal edilmeden önce, Türk gençliğine milliyetçi sloganlar yaymaya başladılar. Türkiye'nin Türk olmayan halkların işlerini yürütmekle yüklendiğini ve artık onları kendi kaderlerine bırakması gerektiğini ileri sürüyorlardı. Siyasi partiler de Türk milliyetçiliğini yaymak için çalıştılar ve Türkiye'nin Türk olmayan ülkelerden bağımsızlığını talep ettiler. Gayrimüslimler aynı düşünceleri Arap gençleri arasında da yaydılar ve Arap milliyetçiliğini teşvik ettiler. Türkiye'yi bir işgal gücü olarak tanımladılar ve Arapları Türklerin işgalinden kurtulmaya çağırdılar. Benzer şekilde, Arap birliğini ve Arap bağımsızlığını savunan siyasi partiler kuruldu. Bu düşünceler, bir zamanlar İslami kavramların doldurduğu boşluğu hızla doldurdu. Sonuç olarak Türkler milliyetçilik temelinde bağımsızlıklarını kazandılar, Araplar ise milliyetçi coğrafi bir temelde özerklik elde etmeye çalıştılar. Milliyetçilik ve vatanseverlik kavramları bütün millete hızla yayıldı ve Müslümanlar bu kavramlarla övünmeye başladılar.

Prior to their occupation the colonial powers began spreading nationalistic slogans amongst the Turkish youth by claiming that Turkey had been burdened with the running of the affairs of non-Turkish people and that it was high time she left those people to their own fate. Political parties also worked towards spreading Turkish nationalism and called for Turkey’s independence from the non-Turkish countries. The disbelievers spread the same concepts among Arab youths and encouraged Arab nationalism. They described Turkey as being an occupying force and called on the Arabs to rid themselves of being occupied by the Turks, and likewise, political parties calling for Arab unity and Arab independence were formed. They soon filled the vacuum which was once graced by Islamic concepts. Consequently, the Turks gained their independence on the basis of nationalism, and the Arabs began working towards achieving autonomy on a nationalist geographic basis. The concepts of nationalism and patriotism spread rapidly throughout the nation, and the Muslims prided themselves on these concepts.

Sömürge güçler bununla yetinmedi, İslami yönetim sistemi ve İslam hakkında yanlış kavramlar yayarak ileri giderek Hilafet'i papazların ve din adamlarının yönettiği bir yönetim gibi göstermeye çalıştı. Bu durum, Müslümanların "Halife" kelimesini anmaktan veya Hilafet kavramını dile getirmekten utanır hale gelmesine kadar vardı. Bu dönemde Müslümanlar arasında, İslam Devleti'nin kurulmasını engelleyen yaygın bir anlayış ortaya çıktı: Hilafet kelimesinin dile getirilmesi geri kalmışlık sayılıyor ve katılığa işaret ediyordu; dolayısıyla eğitimli hiçbir kişinin bu kelimeyi ağzına alması uygun görülmüyordu.

The colonial forces did not stop at that, but went further by spreading erroneous concepts about the Islamic ruling system and Islam, portraying the Khilafah as being a papal and priestly rule. This reached the point whereby the Muslims were embarrassed to mention the word Khalifah, or to proclaim the concept of the Khilafah. At this time there arose a popular conception Preventing the Establishment of the Islamic State amongst the Muslims that any proclamation of the word Khilafah was backward and pointed up rigidity, and that it should not be uttered by any educated person.

Tam da bu yoğun milliyetçi duygunun toplum içinde ivme kazandığı bir sırada, kâfirler İslam Devleti'ni parçalara ayırdı. Onu küçük devletçiklere bölüp yerel toplulukları bu bölünmeleri pekiştirmeye teşvik ettiler. Osmanlı Devleti birkaç devlete bölündü; bunlar şunlardır: Türkiye, Mısır, Irak, Suriye, Lübnan, Filistin, Doğu Ürdün, Hicaz, Necd ve Yemen. Bu devletçiklerdeki siyasetçiler, hem işbirlikçiler hem de iyi niyetli olanlar, her ülkede konferanslar düzenlemeye başladılar ve bağımsızlık talep ettiler; yani kâfirlerin, diğer devletçikleri dışlayarak kurduğu ülkenin bağımsızlığını istediler. Bu temel üzerine Türkiye Devleti kuruldu, Irak, Mısır, Suriye ve diğer devletler de kuruldu. Ardından Filistin'de Yahudiler için ulusal bir yurt kuruldu; bu yurt daha sonra bağımsız bir varlığa dönüştürüldü. Kâfirler bunu, Müslüman dünyaya açılan siyasi bir köprübaşı olarak kullandılar; Müslümanların dikkatini sömürgeci kâfirlerden, yani Britanya, Amerika Birleşik Devletleri ve Fransa gibi Batı ülkelerinden uzaklaştırmak ve İslam Devleti'nin geri dönüşünün önündeki engellerden biri olmasını sağlamak için kullandılar. Bu coğrafi durum ve genel tablo, Müslümanların asla özgürleşememesini sağlamak üzere tasarlanmıştı.

It was amidst this highly nationalistic feeling, which had gathered momentum within society, that the disbelievers dismembered the Islamic State. Parceling it up into little statelets, and encouraging local communities to strengthen these divisions. The ‘Uthmani State was divided into several states, these being: Turkey, Egypt, Iraq, Syria, Lebanon, Palestine, East Jordan, Hijaz, Najd and Yemen. Politicians in these statelets, both the collaborators and those with good intentions, began to hold conferences in every country, demanding their independence, i.e. independence for the country that the disbelievers had founded to the exclusion of the other statelets. On this basis the State of Turkey was founded, as were the states of Iraq, Egypt, Syria etc. Then a national homeland for the Jews was founded in Palestine, which was then subsequently turned into an independent entity. It was used by the disbelievers as a political bridgehead to the Muslim World and to draw the attention of the Muslims away from the colonial disbelievers, i.e. the Western countries such as Britain, the United States and France, and for it to constitute one of the obstacles which stand in the way of the return of the Islamic State. This geographical situation and the general scene were both designed to ensure that the Muslims would never be able to liberate themselves.

Kâfirler, Ekonomi alanında Kapitalist sistemi, Yönetimde ise Demokratik sistemi uygulamaya koyuldular. Ayrıca İdari ve Yargı sistemlerine Batı hukukunu getirdiler. Kültürlerini ve hayata dair kavramlarını yaydılar ve hayata dair bakış açılarını yerleştirmek için gayret gösterdiler; böylece onların yaşam tarzı, Müslümanların benimsediği ve izlediği yaşam tarzı hâline geldi. Gerçekten de bu çabalarında başarılı oldular. Mısır'ı bir Sultanlığa dönüştürdüler, ardından parlamenter bir monarşi kuruldu. Irak'ta parlamenter monarşi sistemi kuruldu. Suriye ve Lübnan cumhuriyet oldu; Doğu Ürdün'de bir emirlik kuruldu, Filistin ise, Yahudiler için parlamenter demokratik bir sistemin kurulmasıyla sonuçlanan bir manda yönetimine bırakıldı. Filistin'in geri kalan kısmı Doğu Ürdün'e katıldı ve parlamenter bir monarşiye dönüştürüldü. Hicaz ve Yemen'de diktatoryal monarşiler kuruldu, Türkiye'de ise başkanlık sistemli bir cumhuriyet oluşturuldu. Afganistan'a kalıtsal bir monarşi yerleştirildi. Sömürgeci kâfirler, İran'ın İmparatorluk sistemini sürdürmesini teşvik ettiler; Hindistan ise sömürge olarak kaldı ve sonunda iki devlete bölündü. Sömürgeci kâfirler böylece kendi sistemlerini Müslüman topraklarına dayatmayı başardılar ve bunun sonucunda İslâm yönetiminin yeniden kurulması fikri, insanların zihinlerinde giderek zayıfladı.

The disbelievers set about implementing the Capitalist system in Economics and the Democratic system in Government. They also introduced Western laws in their Administrative and Judicial systems. They spread their culture and their concepts about life, and earnestly attempted to establish their viewpoint about life so that their way of life became the one that the Muslims adopted and followed. They have in fact succeeded in this quest. They turned Egypt into a Sultanate, then a parliamentary monarchy was established. In Iraq, a parliamentary monarchy system was established. Syria and Lebanon became republics and in East Jordan an emirate was established, while Palestine was put under mandatory rule which ended in the establishment of a parliamentary democratic system for the Jews. The remainder of Palestine was joined to East Jordan and turned into a parliamentary monarchy. In Hijaz and in Yemen, dictatorial monarchies were established, and in Turkey a presidential republic was formed. Afghanistan was fitted with a hereditary monarchy. The colonial disbelievers encouraged Iran to maintain the Imperial system while India remained a colony, until eventually it was divided into two states. The colonial disbelievers, therefore, managed to impose their system on Muslim land, and by so doing the concept of reestablishing the Islamic rule gradually waned in people’s minds.

Ayrıca, her yerel toplumun sömürgeciler tarafından kendisi için kurulmuş olan sisteme sıkı sıkıya bağlı kalması teşvik edildi ve Müslüman dünyayı oluşturan diğer tüm ülkelerden tam bağımsızlığa ulaşmak için çalışıldı. Böylece bir Iraklı Mısır'da yabancı oldu. Her küçük devletin yöneticileri, sistemin kurucularından daha fazla Kapitalist demokratik sistemi korumaya istekli hale geldi. Sömürge güçlerin onlar için kurduğu sistemi ve anayasayı gözetleyen ve koruyan vekiller oldular.

Furthermore, each local community was encouraged to hold on to the system that the disbelievers had established for it and they worked towards achieving total independence from all other countries that comprised the Muslim world. Thus, an Iraqi became a foreigner in Egypt. The rulers of each statelet became more keen to safeguard the Capitalist democratic system than the founders of the system itself. They became surrogates, watching over and guarding the system and constitution that the colonial powers had set up for them.

Sömürgeci kâfir güçler, Batı hukukunu doğrudan Müslüman topraklarında uygulamaya koydu. Daha önce bunu, Müslüman ülkelerdeki işbirlikçileri aracılığıyla uygulamaya çalışmışlardı. Kâfirler, Batı hukukunu tanıtma girişimlerini 19. yüzyılın ilk yarısında başlattılar. Mısır halkını, Şeriat'ın yerini alması için Fransız medeni hukukunu benimsemeye teşvik etmeye başladılar; bu girişimde başarılı oldular ve Mısır 1883'te Fransız yargı sistemini uygulamaya başladı. Eski Fransız medeni hukuku tercüme edilip yürürlüğe konuldu; mahkemelerde Şeriat'ın yerini alan yeni benimsenmiş sistem haline geldi. Osmanlı Devleti'nde de Batı hukukunu getirmek amacıyla 1856'da benzer bir hareket başladı. Ancak bu girişim Mısır'daki kadar kolay olmadı, çünkü Hilafet'in merkezi bizzat Osmanlı Devleti'nde bulunuyordu.

The colonial disbelieving powers implemented Western laws directly on Muslim land. Previously, they had attempted to implement them through their collaborators in the Muslim countries. The disbelievers initiated their attempts to introduce Western laws in the first half of the 19th century. They began encouraging people in Egypt to adopt French civil laws so as to replace the Shari’ah, succeeding in doing so and Egypt began implementing the French Judicial system in 1883. The old French civil law was translated and enacted, it became the newly adopted system in Egypt replacing the Shari’ah in the courts. A similar move began within the ‘Uthmani State in 1856 with the aim of introducing Western laws there. However, this move was not as easy as in Egypt because the Khilafah itself was based in the ‘Uthmani State.

Ancak kâfirlerin ısrarı ve onların işbirlikçilerinin tepkisi nedeniyle, ceza kanununu ve yeni, İslâm dışı hukuki ve ticari kanunları, bunların küfür kanunlarının İslâm'a aykırı olmadığını belirten fetvalar elde ederek yürürlüğe koymayı başardılar. Bunun ardından kanunlaştırma (kodifikasyon) fikri kök saldı ve birçok mezhebin zayıf görüşlerinden derlenen, durumu meşrulaştıran, 1868'de işlemler için bir kanun olarak çıkarılan Mecelle, yasa olarak benimsendi. Mecelle, kanun olarak kodifiye edildi. Mahkeme sistemi ikiye ayrıldı: 1) Şer'î kurallara göre işleyen bir Şer'iyye mahkemesi. 2) Bir medeni mahkeme; İslâm Devleti ise a.) Batı hukukunu, bunların İslâm'a aykırı olmadığını belirten bazı fetvalarla meşrulaştırarak, b.) Batı'nın süreçlerini taklit ederek kanun olarak kodifiye edilmiş Şer'î hükümleri kullanıyordu. Bu, kanunlarla ilgiliydi. Anayasaya gelince, yeni kanunlaştırma hareketiyle birlikte, kaynağı Fransız anayasası olan, Devlet için yeni bir anayasa hazırlamaya yönelik girişimlerde bulunuldu. Bu girişimler 1878'de neredeyse başarıya ulaşmıştı; ancak onlara karşı ayağa kalkan ve onları durduran Müslümanların şiddetli direnişi bunu engelledi. Bununla birlikte, sömürgeci kâfirlerin ısrarı, işbirlikçilerinin başarısı ve onların kültürüne kapılmış olanlar, anayasa hazırlama hareketinin yeniden ortaya çıkmasını sağladı ve bu kez görevini başardı. Anayasa, 1908'de yeni mevzuatın kabulü ve uygulanmasıyla yürürlüğe kondu. Arap Yarımadası ve Afganistan hariç, bütün Müslüman topraklar doğrudan Batı kanunlarıyla yönetilmeye başlandı. Böylece Şer'î hükümler terk edildi; bu da küfür hükmünün uygulanması ve İslâm'ın hükmünün kenara atılması anlamına geldi.

However, due to the disbelievers’ persistence, and the response of their collaborators, they succeeded in introducing the penal code and new non- Islamic legal and commercial laws by securing Fatawa which stated that these Kufr laws did not contradict Islam. The concept of codification then took root and Al Majalla (Code issued in 1868 as a canon for transactions compiled from the weak opinions of many Madhahib, which justified the situation) was adopted as a law. Al Majalla was codified as law. The court system was divided into two: 1) a Shari’yah court, using Shari’yah rules. 2) civil court, The Islamic State using a.) Western laws, justified by some Fatawa stating that these laws did not contradict Islam. b.) Shari’ah laws after being codified as a law in imitating western process. This was concerning the law. As for the constitution, moves aimed at drafting a new constitution for the State, using the French constitution as its source, were made in conjunction with the movement for new codification. These moves nearly succeeded in 1878 except for the fierce resistance of the Muslims who stood up to them and stopped them in their tracks. However, the colonial disbelievers’ persistence, coupled with the success of their collaborators and those who were seduced by their culture, enabled the movement for the drafting of a constitution to emerge once more and this time succeeded in its task. The constitution was put into practice in 1908 with its adoption and implementation of the new legislation. All Muslims lands, with the exception of the Arabian Peninsula and Afghanistan, came to be directly governed by Western laws3. Thus, the Shari’ah laws were abandoned and this meant that Kufr rule was enforced and the rule of Islam discarded.

Kâfir hükmünün Müslümanlar üzerindeki hâkimiyetini pekiştirmesine yardımcı olan şey, sömürgecilerin stratejilerini İslam Devleti'nin eğitim politikasını değiştirmeye dayandırmış olmalarıydı. Müslümanlar için yeni bir eğitim programı tasarladılar. Bu müfredatın amacı, hayatın işlerini düzenlemeye dair kapitalist/laik bir bakış açısına sahip, yani Batılı bir kişiliğe sahip bireyler yetiştirmekti. İslami üniversitelerdekiler de dahil olmak üzere bu programlar, bugün hâlâ Müslüman dünyasının bütün ülkelerinde yürürlüktedir. Sonuç olarak, bu eğitim programlarının güvenliğini sağlayan pek çok öğretmenimiz var. Etkili makamlara geçiyor ve kâfirlerin isteklerini yerine getiriyorlar. Eğitim politikası iki ilke üzerine kurulmuştu.

What helped the rule of Kufr to strengthen its grip over the Muslims was the fact that the colonialists had based their strategy on changing the Islamic State’s education policy. They designed a new educational program for the Muslims. The objective of this curriculum was to produce individuals with a Western personality, i.e., someone with a capitalistic/secular outlook to regulating life’s affairs. These programs, including those in Islamic universities, are still in force today throughout all the countries of the Muslim world. As a result, we have many teachers that ensure the safety of these educational programs. They take up influential posts, carrying out the wishes of the disbelievers. The education policy was founded on two principles.

İlk ilke, Dini hayatın dünyevi işlerinden ayırmaktı; bu da doğal olarak Dinin Devletten ayrılmasına yol açacaktı. Bu tedbir aynı zamanda genç Müslümanların İslam Devletinin yeniden kurulmasına karşı direnmelerini sağlamak için tasarlanmıştı; çünkü bu, onların üzerinde eğitildikleri temele aykırı olacaktı.

The first principle was to separate the Deen from the temporal affairs of life, which would naturally lead to the separation of the Deen from the State. This measure was also designed to ensure that young Muslims would fight off the re-establishment of the Islamic State as it would contradict the basis upon which they had been educated.

Bu durum, bu kitabın 1952'de yayımlanmasına kadar geçerliydi. Ancak bugün bütün Müslüman topraklar Batı kanunlarıyla yönetilmektedir.

3 Translator - This was true until 1952 when this book was published. However, now all Muslims lands are governed by Western laws.

İkinci ilke, sömürgeci kâfirin kişiliğini genç Müslümanlar için başlıca özendirme kaynağı haline getirmekti. Bu, onların zihinlerinin onun kültürü ve bilgisiyle kolayca yoğrulmasını sağlayacaktı. Böyle bir hamle, kâfire saygı göstermeyi gerektiriyordu. Onu yüceltmeyi, sömürgeci kâfir olmasına rağmen onu taklit etmeye ve onunla dost olmaya çalışmayı gerektiriyordu. Ayrıca Müslümanları küçümsemeyi ve hor görmeyi gerektiriyordu; böylece kâfir onlardan uzak tutuluyordu. Ona karşı gösterilen tiksinti duyguları, kimsenin ondan bir şey almasını veya öğrenmesini engelliyor ve doğal olarak onları İslam Devleti'nin yeniden kurulmasına karşı savaşmaya zorluyordu.

The second principle was to make the personality of the colonial disbeliever the main source of emulation for young Muslims. This would then readily facilitate their minds to be imbued with his culture and information. Such a move entailed giving respect to the Kafir. It entailed glorifying him, and an attempt to emulate and befriend him, despite the fact that he was a colonial disbeliever. It also entailed holding the Muslims in contempt and disdain so that he was kept away from him. The feelings of disgust displayed towards him thus prevented anyone taking or learning anything from him and naturally compelled them to fight the reestablishment of the Islamic State.

Sömürgeciler, kendileri tasarlayıp yakından denetledikleri okul müfredatının yeterli olmadığını düşündü. Bunun ötesine geçerek, kendi sömürgeci ilkelerine dayanan misyoner okulları kurdular. Ayrıca, yanlış siyasi yönelimlerin yayılması için kültür merkezleri görevlendirildi. Sonuç olarak, bu çeşitli “öğrenim” merkezlerindeki entelektüel ortam, Ümmet'in onu İslam Devleti'nin yeniden kurulmasını düşünmekten uzaklaştıran ve bu amaç için çalışmasını engelleyen bir kültürle beslenmesine yol açtı.

The colonialists felt that the school syllabus, which they had designed and closely monitored, was not enough. They went further by establishing missionary schools based on their colonialist principles. In addition, cultural centers were tasked with the spreading of misguided political orientations. Consequently, the intellectual atmosphere in these various “learning” centers led to the Ummah being fed with the culture that led her away from thinking about reestablishing the Islamic State and prevented her from working towards that cause.

Dinin hayatın işlerinden ayrılması, aydınlar arasında yaygın bir düşünce hâline geldi. Toplumun geri kalanı için bu ayrılma, dinin siyasetten ayrılması ya da günlük işlerinin ve meselelerinin dinden bağımsız düzenlenmesi biçiminde kendini gösterdi. Bunun sonucunda bazı aydınlar, Müslümanların gerilemesinin sebebinin dine bağlılıkları olduğunu ileri sürdüler ve onların yeniden dirilişinin tek yolunun milliyetçilik olduğunu iddia ettiler. Diğerleri ise Müslümanların gerilemesinin sebebinin ahlak yoksunluğu olduğunu öne sürdüler. Birinci görüş doğrultusunda, İslami bir temele dayandıklarını iddia eden milliyetçi siyasi partiler kuruldu. Oysa bu, yalnızca sömürgeci bir oyundu. İkinci görüş doğrultusunda ise ahlak, tebliğ ve manevi rehberlik esası üzerine kurulmuş birkaç grup oluştu. Bunlar bireyin ahlaki olgunluğunu geliştirmeye yöneldi ve siyasetle uğraşmaktan uzak durdu. İslam Devleti'nin yeniden kurulması çabalarında etkili bir engel olan da işte bu parti ve örgütlerin varlığıydı. Müslümanların zihinlerini dağıttılar. Ayrıca bu partiler, İslam'a aykırı olan sömürgeci bir temel üzerine kurulmuşlardı ve bu yüzden istemeden de olsa İslam Devleti'nin yeniden kurulmasını engellediler.

Separating the Deen from life’s affairs became a widespread concept amongst intellectuals. For the rest of society, it was manifested as a separation of the Deen from politics, or the regulation of their daily affairs and concerns. As a result, some of the intellectuals claimed that the cause behind the decline of the Muslims was their attachment to the Deen and they claimed that the only path to their revival would be through nationalism. Others claimed that the cause behind the Muslims’ decline was the absence of morals. On the first count, nationalistic political parties were established, claiming that they had an Islamic basis. This was merely a colonialist ploy. On the second count, several groups were formed on the basis of morals, preaching and spiritual guidance. These began to work towards moral excellence of the individual, and not to get involved in politics. It was the presence of these parties and organizations that proved to be the effective obstacle in the efforts made to reestablish the Islamic State. They distracted the minds of the Muslims. In addition, these parties were also established on a colonialist basis that contradicts Islam, and because of this they inadvertently prevented the reestablishment of the Islamic State.

Yeni benimsenen siyasi programları korumak amacıyla yeni yasalar hazırlandı. Bazı yasalar, İslami siyasi partilerin ve hareketlerin kurulmasını yasaklamak için çıkarıldı. Siyasi partileri ve hareketleri demokratik bir sisteme bağlayan ve üyeliklerini belirli bir mezhebe özgü olmayacak şekilde sınırlamamalarını öngören maddeler içeren yasalar da vardı. Bu, İslam Devleti'nin yeniden doğmasını engellemek amacıyla Müslüman ülkelerde herhangi bir İslami grup veya parti kurmanın yasa dışı hale gelmesi anlamına geliyordu. Müslümanların, hayır kuruluşları ve benzeri kuruluşlar dışında hiçbir parti veya hareket kurma hakkı yoktu. İslam temelinde siyasi faaliyette bulunmaları yasaklanmıştı. Çıkarılan yasalardan bazıları, İslami siyasi parti kurmayı cezayı hak eden ciddi bir suç sayıyordu. Bu nedenle, kabul edilen yasaların yardımıyla Müslüman dünyasında yayılan siyasi programlar, İslam Devleti'nin yeniden kurulmasını önlemeye odaklanmıştı.

To safeguard the newly adopted political programs, new laws were drafted. Some laws were enacted to bar the establishment of Islamic political parties and movements. There were laws that included certain clauses which imposed a democratic system on political parties and movements, and specified that they should not restrict their membership to any particular sect. This meant that it became against the law to establish any Islamic groups or parties in Muslim countries lest the Islamic State should be reborn. Muslims had no right to establish any party or movement except charity organizations or other similar organizations. They were restricted from indulging in political work on the basis of Islam. Some of the laws that were introduced considered establishing Islamic political parties a serious crime that deserved punishment. The political programs propagated in the Muslim world, with the help of the adopted laws, were therefore, focused on preventing the reestablishment of the Islamic State.

Sömürgeciler bununla yetinmediler; Müslümanları, onları İslam Devleti hakkında düşünmekten alıkoymak amacıyla önemsiz meselelerle meşgul etmeye devam ettiler. Gerçek işten, yani İslam davetinden ve İslam Devleti'nin çatısı altında İslami yaşam tarzının yeniden tesis edilmesinden uzaklaştıran İslami konferansları teşvik ettiler. Bu konferanslar, Müslümanların hayal kırıklıklarını dışa vurmaları için etkili bir yol ve kişinin İslami duygularını yönlendirebileceği bir emniyet supabı işlevi gördü. Bu konferanslarda alınan kararlar gazetelerde yayımlandı, radyo istasyonlarında duyuruldu, ancak hiçbir zaman uygulanmadı.

The colonialists did not stop there but went on to occupy the Muslims with trivial matters, aiming to distract them from thinking about the Islamic State. They encouraged Islamic conferences which served as a diversion from the real work, i.e. the Islamic call and the resumption of the Islamic way of life under the umbrella of the Islamic State. Such conferences served as an effective way for the Muslims to vent their frustrations and provided a safety valve to channel one’s Islamic emotions. Decisions would be made at these conferences, published in the newspapers, and announced on radio stations, but never executed.

Yazarlar ve konferansçılar da İslam Devleti'ni bir tehdit olarak sunmaya teşvik edildi. İslam'ın bir yönetim sistemi içermediği fikrini yaydılar. Sömürgeci bu düşünceleri taşıyan, bazı kiralanmış Müslümanlar tarafından yazılan kitap ve makaleler, Müslümanları yoldan çıkarmak, onları dinlerinden uzaklaştırmak ve o dinin kurallarına göre İslami yaşam tarzının yeniden tesis edilmesi çalışmalarından saptırmak amacıyla yayımlandı.

Writers and lecturers were also encouraged to present the Islamic State as a threat. They promoted the concept that Islam does not contain a ruling system. Books and essays, written by some hired Muslims, were published carrying these colonialist concepts in order to lead the Muslims astray, divert them from their Deen, and from working towards the resumption of the Islamic way of life according to the rules of that Deen.

Hilafetin yeryüzünden kaldırılmasından bu yana, sömürgeciler onu yeniden kurmanın önüne engeller koymakta direnmişlerdir. Önce onu dünya yüzünden silmiş olmalarının ardından, onun yeniden oluşmasını engellemek için çabalarını yoğunlaştırmışlardır.

Since destroying the Islamic State, the colonialists have persevered in their bid to place obstacles in the way of the re-establishment of the Islamic State. They have concentrated their efforts to prevent its formation again after first having abolished it from the face of the earth.