Elçiler döner dönmez Allah'ın Elçisi ﷺ ordusunu hazırlattı ve Arabistan Yarımadası dışında cihat ilan etti. Bizanslılar ve Farslar hakkındaki haberleri izlemeye başladı; Bizanslılarla sınırı olduğu için onlar hakkında sürekli istihbarat topluyordu. İslam mesajının Arabistan Yarımadası'nın ötesine ulaşır ulaşmaz hızla yayılacağını öngörüyordu. Bu nedenle, el-Şam'ın (bugünkü Büyük Suriye'nin) bu yayılmanın kırılma noktası olacağından emindi. Yemen'deki Kisra valisi Bâzân'ın Müslüman olmasından beri oradan gelebilecek yakın bir tehlikeye karşı güvendeydi ve Bizanslılarla savaşmak üzere el-Şam'a birlik göndermeyi düşünmeye başladı. Bu yüzden Hicrî 7. yılın Cemaziyelevvel ayında, yani Hudeybiye Antlaşması'ndan sadece birkaç ay sonra, üç bin savaşçıdan oluşan seçkin bir kuvvet topladı ve komutanlığına Zeyd bin Hârise'yi atadı. Onlara şöyle dedi: "Zeyd yaralanırsa Ca'fer komutayı devralsın; Ca'fer yaralanırsa da Abdullah bin Revâha komutayı devralsın."

As soon as the envoys returned, the Messenger of Allah (pbuh) prepared the army and declared Jihad outside the Arabian Peninsula. He (pbuh) began monitoring the news about the Romans and the Persians, and since he had frontiers with the Romans he was constantly gathering intelligence about them. He (pbuh) anticipated that the Message of Islam was about to spread rapidly once it had reached beyond the Arabian Peninsula. Therefore, he was sure that al-Sham (greater Syria today) would be the breakthrough. Ever since Badhan, the governor of Chosroes in Yemen, had embraced Islam, he (pbuh) was assured against any imminent danger emanating from there and began to think about sending troops to al-Sham to fight the Romans. So in the month of Jumada al-Ula, in the 7th year of the Hijrah, i.e. just a few months after the treaty of Hudaybiyah, he (pbuh) gathered an elite force of three thousand warriors and appointed Zayd ibn Harithah as their commander. He (pbuh) said to them, “If Zayd gets hurt, Ja’far should take charge and if Ja’far gets hurt, ‘Abdullah ibn Ruwahah should take charge.”.

Ordu yola çıktı ve (Hudaybiye Antlaşması'ndan sonra İslam'ı kabul etmiş olan) Halid bin Velid de onların arasındaydı. Allah'ın Elçisi ﷺ onlarla birlikte Medine'nin çevresine kadar yürüdü ve kadınlara, özürlülere veya çocuklara zarar vermemelerini, ağaçları kesmemelerini ya da binaları yıkmamalarını emretti. Ardından Peygamber ﷺ ve diğer Müslümanlar onlar için dua ederek şöyle dedi: "Allah sizinle olsun, sizi korusun ve sizi sağlam ve esenlik içinde bize geri döndürsün."

The army set off, and Khalid ibn al-Walid (who had embraced Islam after the treaty of Hudaybiyah) was among them. The Messenger of Allah (pbuh) marched with them to the outskirts of Madinah, he (pbuh) instructed them not to harm any women, those with a handicap, or children, or to cut any trees or destroy buildings. Then he (pbuh) and the rest of the Muslims prayed for them saying, “May Allah be with you, protect you and return you to us safe and well.”.

Ordu ilerledi ve komutanları savaş planlarını hazırladılar; planın hızlı ve kesin bir saldırı olmasına karar verdiler. Tıpkı Allah'ın Elçisi ﷺ'in akınlarında her zaman yaptığı gibi, el-Şam halkını gafil avlamaya karar verdiler. Ordu komutanları bu plan üzerinde anlaştılar ve onu gerçekleştirmek için yola çıktılar. Ancak Mu'an'a (Arabistan'ın kuzeyi) ulaştıklarında, Herakleios'un el-Şam valisi Şarhabil el-Gassani'nin kendileriyle karşılaşmak üzere 100.000 savaşçılık bir ordu topladığını öğrendiler. Haber onlar için bir şok oldu ve bu kadar korkunç bir orduyla karşı karşıya kaldıklarında ne yapacaklarını düşünerek Mu'an'da iki gece konakladılar. En çok benimsenen seçenek, Allah'ın Elçisi ﷺ'e yazarak düşmanın sayısı hakkında bilgi vermek; eğer O ﷺ takviye gönderirse ne âlâ, aksi halde emrini bekleyeceklerdi.

The army marched on and its leaders drew up their war plan, deciding that it should be a quick and decisive assault. They decided to take the people of al-Sham by surprise, just as Allah’s Messenger (pbuh) always did in his raids. The army commanders agreed on this plan and set off to accomplish it. However, when they reached Mu’an (north of Arabia) they learned that Sharhabeel al- Ghassani, Heraclius’ governor of al-Sham had gathered an army of 100,000 fighters to confront them. The news came as a shock to them and they en- camped at Mu’an for two nights thinking what to do now that they were faced with such a formidable army. The most favored option was for them to write to the Messenger of Allah (pbuh) informing him about the enemy’s numbers, and if he (pbuh) sent reinforcements well and good, otherwise they would await his orders.

‘Abdullah ibn Ruwahah encouraged the men, saying, “O men! By Allah, what you dislike is that for which you have come out: namely, martyrdom. We are not fighting the enemy with numbers, strength or multitude, but we are fighting them with this Deen with which Allah (SWT) has honored us. So come on! Both prospects are fine: victory or martyrdom.” The men were roused by these words and their Iman was strengthened. They therefore advanced until they reached the village of Masharif. When the enemy approached, the Muslims withdrew to a village called Mu’tah. There, the battle between them and the Romans began.

‘Abdullah ibn Ruwahah encouraged the men saying, “O men! By Allah, what you dislike is that which you have come out for: viz. martyrdom. We are not fighting the enemy with numbers or strength or multitude, but we are fighting them with this Deen with which Allah (swt) has honored us. So come on! Both prospects are fine: victory or martyrdom.” The men were roused by these words and their Iman strengthened. They, therefore, went forward until they reached the village of Masharif. When the enemy approached the Muslims withdrew to a village called Mu’tah. There, the battle between them and the Romans began.

Bu, şimdiye kadar yapılmış en şiddetli savaşlardan biriydi; ölüm ve kan gölleri ufukta beliriyordu. Savaş, şehitliği göze almış üç bin Müslüman ile Müslüman ordusunu yok etmek için toplanmış iki yüz bin kâfir arasında yaşandı (Rum ordusunu takviye etmek için ayrıca yüz bin asker daha gönderilmişti). Çarpışma çok sertti. Zeyd ibn Harise, Allah Resulü'nün ﷺ sancağını taşıyarak savaştı; düşmanın kalbine doğru, bir an bile sonuçlarını düşünmeden, durmaksızın ilerledi. Allah yolunda şehitlik olduğunu bilerek cesurca savaştı; cesareti olağanüstüydü, kahramanlığı eşsizdi. Sonunda düşman mızraklarının bedenini parçalayan yaraları yüzünden can verdi. Bunun üzerine sancağı Ca'fer ibn Ebi Talib aldı; otuz üç yaşında, yakışıklı genç bir adamdı. O da ölüme meydan okuyarak şiddetle savaştı; düşman, binmiş olduğu alaca atını kuşattığında atından atladı, atının arka bacaklarını kesti ve kılıcıyla düşmanı vurarak düşmanın kalbine doğru ilerledi. Bir Rum onu ikiye bölüp öldürene kadar savaştı. Abdullah ibn Revaha sancağı alıp atının üzerinde ilerledi. Kendini zorlamak zorunda kaldı, çünkü ileri gitmekte tereddüt ediyordu. Sonunda o da öldürülene kadar ilerleyip savaştı. Ardından Sabit ibn Erkam sancağı aldı ve şöyle dedi: "Ey Müslümanlar! Bir adamın etrafında toplanın." Bunun üzerine Müslümanlar Halid ibn Velid'in etrafında toplandı. O sancağı aldı, Müslümanları etrafında topladı ve bütün bu süre boyunca düşmanı uzak tutmaya çalıştı, düzenledi. Gece çökene kadar çarpışmayı birkaç çatışmayla sınırlandırmayı başardı.

It was one of the fiercest battles ever, death and blood baths loomed. The battle was between three thousand Muslims who were ready for martyrdom, and two hundred thousand disbelievers (an extra 100,000 men were sent to reinforce the Roman army) gathered to destroy the Muslim force. The fighting was fierce and Zayd ibn Harithah fought holding the Messenger of Allah’s banner, he went forward unabated deep into the heart of the enemy’s forces, not fearing for one moment the consequences. He fought bravely knowing that it was martyrdom in the way of Allah, his courage was phenomenal, his heroism unmatched, until he died of the wounds caused by the enemy’s spears that ripped his body. Then Ja’far ibn Abi Talib took over the banner; he was a handsome young man 33 years of age. He too fought hard, defying death until the enemy surrounded his roan (horse), so he jumped off and hamstrung her and went forward into the heart of the enemy striking them with his sword until a Roman struck him and cut him in half, killing him. ‘Abdullah ibn Ruwahah took the banner and advanced with it riding his horse. He had to put pressure on himself as he felt reluctant to go forward. He then proceeded and fought until he too was killed. Then Thabit ibn Arqam took over the banner and said, “O Muslims! Do rally around one man.” So they rallied to Khalid ibn al-Walid. He took the banner and gathered the Muslims around him and organized them trying all the while to keep the enemy at bay. He managed to restrict the fighting to a few skirmishes until night had fallen.

Gece boyunca Halid bin Velid, düşman ordusunun büyüklüğünü kendi az sayıdaki birliğiyle karşılaştırıp durumun farkına vardıktan sonra akıllıca bir geri çekilme planı hazırladı. Dikkatle hazırladığı plana uygun olarak Halid, ordunun bir bölümüne arkada gürültü ve kargaşa çıkarmasını emretti; böylece düşmanın takviye kuvvetlerinin geldiğini sanmasını sağladı. Bunu yapınca düşman korkuya kapıldı ve Müslümanlara saldırmaktan kaçındı; Halid'in saldırmamasına hatta sevinç bile duydular. Ardından Halid geri çekildi ve birliklerini Medine'ye geri götürdü; ne zafer kazanmış ne de yenilmişti, ama oldukça önemli bir başarı elde etmişti.

During the night, Khalid ibn al-Walid drew up a shrewd withdrawal plan having realized the magnitude of the enemy’s army compared to the meager numbers of his. And following his carefully drawn up plan, Khalid ordered a section of the army to create some uproar and noise at the rear to let the enemy into thinking that reinforcement had arrived. When they did so, the enemy became frightened and refrained from attacking the Muslims, they were even elated when Khalid did not attack them. Then Khalid withdrew and took his troops back to Madinah, not victorious, nor defeated, but having achieved quite a considerable feat.

Bu savaşın komutanları ve savaşçıları, ölümün kendilerini çağırdığını baştan beri biliyorlardı; yine de kahramanca savaştılar ve öldürüldüler. İslam, Müslüman'a Allah yolunda savaşmayı, öldürmeyi ve öldürülmeyi emreder; ve en sağlam yatırım olarak görülen de bu tür savaştır, çünkü bu Allah yolunda cihattır. O, Tevbe Suresi'nde şöyle buyurur:

The commanders of this battle and its warriors had known all along that death was beckoning to them, yet they fought heroically and were killed. Islam commands the Muslim to fight in the way of Allah, kill and be killed, and it is this type of fighting that is regarded as the soundest investment, for it is Jihad in the way of Allah. He I says in Surah al-Taubah,

“Şüphesiz Allah, mü'minlerin canlarını ve mallarını, karşılığında onlara cennet vermek üzere satın almıştır. Onlar Allah yolunda savaşır; öldürürler ve öldürülürler. Bu, Tevrat'ta, İncil'de ve Kur'an'da Allah'ın üzerine aldığı, gerçek bir vaattir. Allah'tan daha çok ahdine vefa gösteren kim olabilir? O hâlde yaptığınız bu alışverişe sevinin. İşte bu, en büyük kurtuluştur.” [Et-Tevbe, 9:111].

“Verily, Allah has purchased of the believers their lives and their properties; for the price that theirs shall be the Paradise. They fight in Allah’s Cause, so they kill (others) and are killed. It is a promise in truth which is binding on Him in the Torah and the Gospel and the Qur’an. And who is Truer to his Covenant than Allah? Then rejoice in the bargain which you have concluded. And that is the supreme success.” [At-Tauba, 9:111].

İşte bu yüzden o kahramanlar, önlerinde kesin ölüm olmasına rağmen savaştılar. Müslüman, başka çare kalmadığında savaşır; ölümün kesin olup olmamasına bakmaksızın. Cihatta işler düşmanın sayısı ve silahlarıyla, ya da çokluğuyla ölçülmez; ne kadar büyük bir fedakârlık gerektirdiğine ve sonucun ne olacağına bakılmaksızın ulaşılan netice ile ölçülür.

That is the reason why those heroes fought despite the certain death that faced them. The Muslim fights if there is no other way left but to fight and regardless of whether death is certain or not. In Jihad, matters are not measured by the number of the enemy and its weaponry, nor by its multitude, but by the result it achieves no matter how high the sacrifice is, regardless of the outcome.

Müslümanların Mu'te'de Romalılarla yaptığı savaş son derece kritikti; komutanların ölümün kapıda beklediği bir durumda düşmanla savaşmaktan başka seçenekleri yoktu. Bu nedenle Müslüman asla ölümden korkmamalı ve Allah (c.c.) yolunda savaşmaktan başka bir şeyi düşünmemelidir. Allah'ın Elçisi ﷺ, ordusunu Roma devletine, sınırları boyunca onlarla savaşmak üzere göndermenin tehlikeli olduğunu baştan beri biliyordu; ancak düşmanı korkutmak ve mü'minlerin nasıl savaştığını, sayılarının azlığına rağmen cesaret ve imanlarının eşsizliğini göstermek gerekliydi. Bu riskin alınmaya değmesinin nedeni, Müslümanların İslam'ı yaymak ve fethettikleri topraklarda uygulamak için daha sonraki cihatlarının önünü açmasıydı. Risk ve bu macera başarılı oldu, çünkü Tebük Savaşı'na giden bir giriş niteliği taşıdı ve Romalılara ağır bir darbe indirdi. Romalılar, Şam fethedilinceye kadar Müslümanlarla yeniden karşılaşma ihtimali karşısında titredi.

The Muslims’ war with the Romans in Mu’tah was absolutely crucial, the commanders had no choice but to engage the enemy in battle, despite the fact that death was beckoning. Thus, it is that the Muslim should never fear death, nor should he consider anything else but to fight in the way of Allah (swt). The Messenger of Allah (pbuh) had known all along that sending his troops to the Roman state to fight them along their frontiers was dangerous, but it was necessary to scare the life out of them and to demonstrate how the believers fight and how their courage and their belief were unmatched despite their paltry numbers. The risk was worth taking for it paved the way for further Jihad by the Muslims in order to spread Islam and implement it in the lands that they would conquer. The risk and the adventure was successful for it turned out to be an introduction to the battle of Tabuk and it landed a heavy blow against the Romans who shivered at the prospect of facing the Muslims again until Al-Sham was conquered.