İslami davet, Allah'ın Elçisi'nin ﷺ vahyi aldığı ilk günden itibaren biliniyordu. Mekke halkı, Muhammed ﷺ'in yeni bir din çağrısı yaptığını ve çok sayıda kişinin İslam'ı kabul ettiğini baştan beri biliyordu. Ayrıca Muhammed ﷺ'in ashabını bir araya topladığını ve onlarla ilgilendiğini, Müslümanların ise yeni dinlerini öğrenmek üzere bir araya gelirken Kureyş'in geri kalanından gizlendiklerini de biliyorlardı.

The Islamic call was known from the first day the Messenger of Allah (pbuh) recieved the message. People in Makkah had known all along that Muhammad (pbuh) was calling for a new Deen, and that scores of people had embraced Islam. They also knew that Muhammad (pbuh) was gathering his companions and looking after them, and that the Muslims concealed themselves from the rest of the Quraysh while they grouped together and learned about their new Deen.

Mekke halkı bu yeni çağrının ve ona inananların farkındaydı, ancak onların nerede buluştuklarını ve kim olduklarını hiç bilmiyorlardı. Bu yüzden Allah'ın Elçisi ﷺ yeni inancını ilan ettiğinde bu, onlar için bir sürpriz olmadı. Mekke'yi şaşırtan, bu yeni Müslüman grubunun ortaya çıkışı oldu. Müslümanlar, Hamza İbn Abdulmuttalib'in İslam'ı kabul etmesiyle büyük bir güç kazanmıştı; ardından üç gün sonra Ömer İbnu'l-Hattab da İslam'a girdi. Sonra Allah'ın (c.c.) vahyi geldi:

People in Makkah were aware of this new call and of those who believed in it, but they never knew where they met nor who they were. That is why when the Messenger of Allah (pbuh) proclaimed his new belief, it did not come as a surprise. What surprised Makkah was the emergence of this new group of Muslims. The Muslims had gained a great deal of strength when Hamzah ibn ‘Abd al-Muttalib embraced Islam, followed by ‘Umar ibn al-Khattab three days later. Then came the revelation of Allah (swt),

Bu nedenle, sana emrolunanı açıkça tebliğ et ve müşriklerden yüz çevir. Şüphesiz biz, alay edenlere karşı sana yeter oluruz. Allah'la birlikte başka bir ilah koşanlar, yakında bilecekler. [Al-Hijr, 15: 94-96].

“Therefore, proclaim openly (Allah’s Message), that which you are commanded, and turn away from “Al-Mushrikun”: Truly! We will suffice you against the scoffers. Who set up along with Allah another god, they will come to know” [Al-Hijr, 15: 94-96].

Allah'ın Resulü (ﷺ), Allah'ın emrine uyarak grubunu bütün Mekke'ye gösterdi. Ashabıyla iki sıra halinde çıktı; birini Ömer, diğerini Hamza yönetiyordu. Sahabiler, Kureyş'in daha önce hiç görmediği bir tarzda yürüdüler. Ardından Resulullah (ﷺ) onlarla birlikte Kabe'nin etrafında tavaf etti.

Allah’s Messenger (pbuh) duly obeyed Allah’s command and presented his group to all of Makkah. He (pbuh) went out with his Sahabah in two lines, one led by ‘Umar and the other by Hamzah. The Sahabah walked in a manner that the Quraysh had never witnessed before. He (pbuh) then circumambulated the Ka’bah with them.

Bu aşama, Allah Resûlü ﷺ'nin Ashâbı ile birlikte gizli dönemden açık döneme geçtiği; davetine cevap vereceğini hissettiği kişilere seslenip onları davet etmekten, bütün insanlara hitap etmeye geçtiği aşamadır. Bunun ardından Da'vet yeni bir seyir izlemeye başladı; toplumda İman ile Küfür arasındaki çatışma başladı, doğru kavramlarla çürük kavramlar arasındaki etkileşim başladı ve böylece Da'vetin ikinci aşaması, yani etkileşim ve mücadele aşaması başlamış oldu.

This is the stage when Allah’s Messenger (pbuh) moved with his Sahabah from the secret phase to the open one, from calling and addressing and inviting those whom he felt were ready to answer his call, to addressing all people. The Da’wah then took a new turn, the clash between Iman and Kufr in society began, the interaction between the right concepts and the rotten ones began, setting off therefore the second phase of the Da’wah, i.e. the phase of interaction and struggle.

Müşrikler Da'veti direnmeye ve savaşmaya başladılar; bu süreçte Allah'ın Elçisi'ne ﷺ ve Sahabeleri'ne her türlü zarar ve eziyeti verdiler. Bu dönem, en sert dönemlerden biriydi. Allah'ın Elçisi'nin ﷺ evine taş atıldı ve Ebu Leheb'in karısı Ümmü Cemil, evinin dışına pislik atardı. O ise (ﷺ) bunları görmezden geldi ya da temizledi. Ebu Cehil bir keresinde, putlara kurban olarak kesilmiş bir keçinin rahmini Allah'ın Elçisi'nin ﷺ üzerine attı. O (ﷺ) bütün bunlara katlandı ve kızı Fatıma'nın evine giderdi; Fatıma onu temizlesin diye. Bu durum, Allah'ın Elçisi'nin ﷺ kararlılığını yalnızca artırdı ve onu İslam çağrısına daha da hevesli kıldı.

The disbelievers began resisting and fighting the Da’wah, inflicting in the process all kinds of harm and injury on the Messenger of Allah (pbuh) and his Sahabah. This phase was one of the most severest. The house of Allah’s Messenger (pbuh) was stoned and Umm Jamil, wife of Abu Lahab, used to throw impurities outside his home. He (pbuh) just ignored or removed them. Abu Jahl once threw a goat’s uterus, slaughtered as a sacrifice to the idols, at Allah’s Messenger (pbuh). He (pbuh) bore it all, and would go to his daughter Fatimah’s house so that she could clean him up. This only strengthened Allah’s Messenger’s (pbuh) resolve and made him more eager towards the Islamic call.

Müslümanlar tehdit edildi ve incitildi; her kabile, kendi Müslüman mensuplarına işkence etmeyi ve zulmetmeyi kendine görev edindi. Bir olayda, bir kişi kölesi Bilal'i yakıcı kumların üzerine bıraktı ve yalnızca İslam'da ısrar ettiği için göğsüne ağır bir kaya koydu. Bilal, meydan okurcasına "Ahad! Ahad!" (Bir, Bir) sözlerini söyledi ve Rabbi uğruna tüm bu acılara katlandı. Bir kadın, yeni inancından vazgeçip atalarının dinine dönmeyi reddettiği için işkenceye maruz kaldıktan sonra öldü.

The Muslims were threatened and hurt, every tribe took it upon itself to torture and persecute its Muslim tribesmen. In one incident, one person left his slave Bilal on the burning sand and placed a heavy rock upon his chest simply because he insisted on Islam. Bilal defiantly uttered the words ‘Ahad! ‘Ahad! (the One, the One) and endured all this suffering for the sake of his Lord. One woman died after being subjected to torture, simply because she would not renounce her new belief and return to the faith of her forefathers.

Müslümanlar, acıya, işkenceye, aşağılanmaya ve yoksunluğa yalnızca tek bir amaçla katlandılar: Allah'ın (SWT) rızasını kazanmak.

The Muslims endured the suffering, torture, humiliation and deprivation with only one aim in mind, seeking to please Allah (swt).