Müslümanlar birçok ülkeyi özgürleştirdi ve bu ülkeleri İslam ile yönetti. İslam, onlara yönetim ve liderlik dizginlerini ellerinde tutmalarını emretmiştir. Gayrimüslimler tarafından yönetilmeleri onlara yasaklanmıştır. Allah (SWT), Nisa Suresi'nde şöyle buyurmaktadır:

The Muslims liberated many countries and ruled them by Islam. Islam has commanded them to hold the reins of power and leadership. They are forbidden from being ruled by non-Muslims. Allah (swt) says in Surah al-Nisa,

“Allah, kâfirlere, müminler üzerinde asla bir yol (üstünlük) vermeyecektir.” [En-Nisâ, 4:141]..

“And never will Allah grant to the disbelievers a way (triumph) over the believers.” [An-Nisa, 4:141]..

Allah (SWT) müminlere izzet bahşetmiştir. Münafikun suresinde şöyle buyurmaktadır:

Allah (swt) has bestowed the ‘Izzah upon the Believers. He I says in Surah al-Munafiqeen:

Ancak izzet Allah'ındır, Resulü'nün ve müminlerindir; fakat münafıklar bilmezler. [Münafikun, 63:8].

“But honor belongs to Allah,His Messenger (Muhammad (pbuh)) and to the Believers, but the hypocrites know not.” [Al-Munafiqun, 63:8].

Ancak Allah (SWT), onlara kudreti vermemiş ve onlara yönetimi ve liderliği, İslami bir zihniyet edinmelerine kadar bahşetmemiştir. Bu zihniyet, yönetme görevini İslam'ı uygulamanın ve mesajını yaymanın bir aracı olarak görmeyi, güç hırsına kapılmamayı içeriyordu. İslami bir zihniyet edinene kadar (yönetimin ne anlama geldiğini ve Allah katındaki sorumluluğunu anlayabilme yeteneğine sahip olana kadar), halkın işlerine bakma ve yönetme yetkisi onlardan uzak tutuldu. İslam'ın ihtişamı, o yöneticilerin davranışlarına ve sözlerine yansıdı; Şeriat'ın uygulanması yoluyla yönettikleri halka ulaştı. Bu, kaçınılmaz olarak bu insanların ikna olmasına ve kitleler halinde İslam'ı benimsemelerine yol açtı. Kudret, liderlik ve yönetim de o zaman onlara ait oldu. Ülkeleri İslami bir aile ocağı ve İslam Devleti'nin bir parçası haline geldi.

However, Allah (swt) did not give them the might, nor had He given them the rule and the leadership until they had acquired an Islamic mindset. This mentality carried the idea of viewing the task of ruling as a means to implement Islam and propagate its Message, and not to possess a lust for power. Until they had acquired an Islamic mentality (having the ability to understand what the rule entailed and its responsibility before Allah) the authority to rule and look after the people’s affairs was kept away from them. The splendor of Islam was reflected in the actions of those rulers and in their words and it reached the people that they ruled over through the implementation of the Shari’ah. This inevitably resulted in convincing these people to the extent that they embraced Islam in crowds. The might, leadership and the rule then belonged to them too. Their countries became an Islamic household and part of the Islamic State.

İslami fetihler, fethedilen ülkelerin İslam'a göre yönetilmesiyle, ardından halkın İslam inancını benimsemesiyle pekiştirildi ve İslam Devleti tarafından ülkelerin fethi Kıyamet Gününe kadar kesin bir hüküm haline geldi. Bu durum, halkı eski durumundan ve yönetim otoritesinden kopararak onları kâfirlikten Müslümanlığa, ülkelerini Dâru'l-Küfür'den Dâru'l-İslâm'a dönüştürdü. Bu hâl, İslam yönetimi yıkılana kadar bozulmadan devam etti. Ancak İslam yönetimi yok olup Devletin otoritesi dağıldıktan sonra bile halkı Müslüman kalmaya devam etti ve toprakları İslami olmayı sürdürdü. Şu anda İslam Devleti bulunmasa da, Müslümanlar tarafından ilk fethedilen ülkeler Müslüman topraklar olmaya devam etmekte, halk hâlâ Müslüman kalmakta ve bu topraklar İslam yönetiminin geri dönmesi ve otoritesinin bölgeye yayılması potansiyelini hâlâ taşımaktadır.

The Islamic conquests were consolidated by ruling the conquered countries according to Islam, followed by the people’s adoption of the Islamic belief until the conquests of countries by the Islamic State was a given until the Day of Judgment. It detached its people from their former condition and ruling authority and transformed them from disbelievers to Muslims and their country from Dar ul-Kufr to Dar ul-Islam. This state of affairs remained intact until Islamic rule was destroyed. However, its people remained Muslims and their land remained Islamic even after the Islamic rule had perished and the authority of the State dissipated. Although the Islamic State is currently absent, the countries originally conquered by the Muslims continue to be Muslim lands and the people still remain Muslims, and this land still has potential for the return of Islamic rule and the spreading of its authority over its territory.

Birkaç etken, İslami fetihleri kalıcı olarak pekiştirmiş ve İslam'ın tohumlarını Kıyamet Gününe kadar sürecek biçimde ekmiştir.

Several factors have actually consolidated the Islamic conquests permanently and implanted the seeds of Islam to the Day of Judgment.

Fethedilen toprakların yönetimini baştan itibaren kolaylaştıran etkenlerden bazıları, İslam hukukunun doğası gibi etkenlerdi. Diğer etkenler halkı İslam'a girmeye hazırladı; yöneticilerin davranışları bunlardandı. Başka etkenler ise İslam'ın tohumlarının İslam'ı kabul edenlerin kalplerine ve zihinlerine kalıcı olarak ekilmesine katkıda bulundu; İslam akidesinin doğası bunlardan biriydi.

Some of these factors made the governace of the liberated lands simple from the very beginning such as the nature of the Islamic legislation. Other factors prepared the people to enter Islam such as the behaviors of the rulers while other factors contributed to the implantation of the seeds of Islam into the hearts and minds of those who embraced it forever such as the nature of the Islamic ‘Aqeedah.

Özetle, bu etkenler şu şekilde özetlenebilir:

In summary, these factors can be summarized by the following:

1. İslam akılcı bir akide-dir. Onu benimseyen herkesi akıl yoluyla rasyonel bir biçimde inanmaya zorlar. Bu nedenle insan İslam'ı benimser benimsemez düşünen bir insana dönüşür. Çünkü dikkati Allah (SWT) tarafından yaratılan varlıklara ve evrene yönelir; böylece Yaratıcısının varlığını fark eder ve bu sayede O'nun kurallarının bilgisini edinmeye, bu kuralları çıkarmaya ve sorunlarını buna göre çözmeye yönelir. Dolayısıyla İslam kesin olarak insanın bir parçası haline gelir ve bu, onu İslam'ın kurallarını anlamaya ve uygulamaya motive eder.

1. Islam is a rational ‘Aqeedah. It compels whoever embraces it to believe in it rationally through the agency of the intellect. Thus, the moment a human being embraces Islam, he turns into a thinking person. This is so because his attention would be turned towards the creatures and universe created by Allah (swt), thus enabling him to realize the existence of his Creator and thereby encouraging him towards gaining the knowledge of His rules, to extract them and solve his problems accordingly. Therefore, Islam will conclusively become a part of the person and this will motivate him to understand its rules and implement them.

2. İslam, Müslümanı ilim öğrenmeye ve İslam kültürüyle tanışmaya yükümlü kılar. Bir Müslümanın İslam hakkında bilgi sahibi olması ve onu anlaması için yalnızca iki kelime-i şehadeti (iman şahitliğini) dile getirmesi yeterli değildir. Müslüman, İslam'ı kapsamlı bir şekilde incelemeli ve insanın, hayatın ve evrenin amacına dair, İslam'ın bunları nasıl düzenlediğine dair net bir bakış açısı geliştirmelidir. Bu bilgi, Müslüman'ın ufkunu genişletir, algısını geliştirir, böylece zihniyetini zenginleştirir ve onu başkalarına öğretmen kılar.

2. Islam obliges a Muslim to acquire knowledge and to become acquainted with the Islamic culture. It is not enough for the Muslim to simply profess the two Shahadatain (witnesses of faith) in order to become both knowledgeable about Islam and understand it. He should comprehensively study Islam and begin to develop a clear vision about the purpose of man, life, and the universe and the manner in which Islamic regulates these. This knowledge broadens the Muslim’s horizons and develops his perception, thereby enriching his mentality, making him a teacher of others.

3. İslami ideolojinin doğası ve Şeriatı, bunların kademeli olarak edinilmesini gerektirir; yani bireyin yaşadığı toplumdan bilgiyi nasıl öğrendiğini ve işlediğini etkilemelidir. Müslümanlar İslam'ı uygulamak için öğrenirlerdi. Bu yüzden Müslümanlar her zaman İslam'a karşı istekli ve gayretliydi. İslami Akide kalplerinde ve zihinlerinde derinden kök saldığı için kapsamlı bir düşünceye, zengin bir bilgiye ve geniş ufuklara sahiptiler. İslami hükümleri ve görüşleri de büyük bir inceleme ve araştırmadan sonra alırlardı, çünkü İslam'ın pratik uygulaması baskındı. Müslümanlar İslam'ı yalnızca bilgi yığmak için öğrenmezlerdi, çünkü bu onları İslam hakkında bilgi barındıran yürüyen kitaplar haline getirirdi. Bu, onları her adımda bilgi emen, ancak toplumu değiştirip düzenlemek için bilgiye göre hareket etmeyen entelektüel süngerlere dönüştürürdü. Bilgi, su gibi, sonunda kurur ve birey topluma etki edemezdi. Ayrıca İslam'ı yalnızca bir öğüt olarak dinlemezlerdi. Bu da onları sığ düşünceli, inancı günlük hayatın işleriyle ilişkilendiremeyen bireyler haline getirirdi. Müslümanlar bu iki tehlikeli yoldan, yani İslam'ı bilgi için öğrenmekten veya salt öğüt olarak almaktan kaçınmaya özen gösterirlerdi. Müslümanlar İslam'ı ve hükümlerini öğrenmelerini, İslam'ın emrettiği yönteme, yani hayatın her alanında uygulamak amacıyla İslam'ı açık ve aydınlanmış bir anlayışla kavramaya sınırlarlardı.

3. The nature of the Islamic ideology and its Shari’yah necessitate that they should be progressively acquired, i.e., it should affect the manner in which the individual learns and processes information from the society he lives in. The Muslims learned about Islam in order to implement it. This is why the Muslims were always eager and zealous towards Islam. They had an all encompassing thought, rich knowledge, and broad horizons because the Islamic ‘Aqeedah was deeply rooted in their hearts and minds. They also received the Islamic rules and opinions after a great deal of study and research and because the practical implementation of Islam was dominant. The Muslims did not learn Islam for the sake of soaking up knowledge because this would have rendered them as mobile books containing information about Islam. This would have made them intellectual sponges, soaking up knowledge at each turn but not acting upon the information in order to change and subsequently order society. The information (like water) would eventually dry up and the individual would not make an impact up on society. They also did not merely listen to Islam as a form of advice. This would have turned them into shallow minded individuals, unable to relate the belief to the daily affairs of life. The Muslims made sure that they avoided these two dangerous paths, i.e. learning about Islam for information or taking it as mere advice. The Muslims restricted their learning of Islam and its rules to the method decreed by Islam, which is the clear and enlightened understanding of Islam in order to implement it in all walks of life.

4. İslam ilerleyicidir. Müslümanları yeni yüksekliklere ulaştırır ve onları kemal yoluna yerleştirir. Müslümana belirli eylemleri yerine getirmeyi emreder; bu eylemlerin yerine getirilmesi, Müslümanı manevi üstünlükten, huzur içinde olmaktan ve gerçek mutluluktan yararlanabileceği bir kemal düzeyine ulaştırır. İnsan, böyle bir düzeye yükseldiğinde orada kalır ve geriye düşmez. Ancak bu kemal düzeyine ulaşmak zor olsa da, bu düzeyi korumak daha da zordur. Bu nedenle Müslümanların yaptığı eylemler geçici değil, sürekli ve istikrarlı olmalıdır. Bu, insanın ulaştığı üstünlük ve ilerleme düzeyini koruyabilmesini sağlar.

4. Islam is progressive. It leads the Muslims to new heights and sets them on the path of perfection. It obliges the Muslim to perform certain actions, the performance of which would lead the Muslim to a level of perfection where he can enjoy spiritual superiority, peace of mind and true happiness. The human being, once raised to such a level, will remain there and will not degrade. However, if the reaching of such a level of perfection were hard to achieve, the maintaining of such a level is even harder, therefore, the actions performed by the Muslims have to be consistent and permanent, and not temporary. This enables the human being to maintain the attained level of superiority and progress.

Bu eylemler, bazıları farz, bazıları da nafile olan ibadetlerdir. Farzları tüm insanların yerine getirmesi, ortak bir ilerleme düzeyine ulaşılmasını sağlar. Farzların ötesindeki şeyleri yapmak, insanları mükemmelliğe doğru çabalamaya teşvik eder. Bu ibadetleri yerine getirmek zor bir iş değildir; yorucu ve bitkin düşürücü bir deneyim de değildir; hayatın zevklerinden mahrum kalmayı ve neşeli yanlarından uzak durmayı da gerektirmez. Bu, içgüdülerin bastırılmasına ve dolayısıyla insan fıtratıyla çelişmeye yol açmaz. Hayır, bu tür ibadetleri, özellikle de farz olanları yerine getirmek, gücü ve irade kuvveti ne olursa olsun her insanın kolayca yapabileceği bir iştir. İbadetler, insanın hayattan zevk almasına engel olmaz. Nafile ibadetleri yerine getirmek mendup (tercih edilen bir şey) olup Müslümanlar bunları büyük bir gayret ve istekle yerine getirirler; çünkü bunu yaparak Allah'ın (c.c.) rızasını kazanacaklarını bilirler.

These actions constitute acts of worship, some of which are obligatory and others complimentary. Fulfilling the obligations by all people would lead to realizing a common level of progress. Performing what is beyond the obligatory actions encourages people to strive towards perfection. Performing these acts of worship is not a tough task, nor is it a tiring or shattering experience, nor does it entail deprivation of life’s pleasures and an abstention from its joyful aspects. It does not lead to the suppression of instincts and consequently to the contradiction of human nature. No, the performance of such acts of worship, especially the obligatory ones, is an easy task and well within the capability of every human being, no matter what his strength and will-power. Acts of worship do not prevent him from enjoying life. To perform the complimentary acts of worship is a Mandub (desirable matter), the Muslims perform them with great zeal and eagerness, knowing that by doing so they will gain the pleasure of Allah (swt).

5. Müslümanlar, İslam'ın mesajını iletmek amacıyla diğer ülkeleri fethettiler. Bunun sonucunda kendilerini merhamet ve hidayet elçileri olarak gördüler. Bir ülkeye girer, orayı İslam'a göre yönetirler ve halk İslam'ı kabul eder etmez, Müslümanlarla aynı haklardan yararlanırlardı. Ardından Müslümanlara yüklenen aynı görevleri yerine getirmekle yükümlü olurlardı. Yeni fethedilen topraklar, Devletin diğer Müslüman bölgelere sağladığı aynı haklardan yararlanır ve İslam Devletinin ayrılmaz bir parçası hâline gelirdi; çünkü İslam yönetim sistemi bir birlik sistemidir. Bu yüzden fethedilen ülkelerin halkı hiçbir zaman sömürge altına alındığını hissetmedi ve sömürgeciliğin en küçük izlerini bile sezmedi. Bu nedenle, insanların, gerçek İslam'ın uygulandığına tanıklık ettikten sonra büyük sayılarda İslam'ı kabul etmelerinde şaşılacak bir şey yoktur.

5. The Muslims conquered other countries in order to convey the Message of Islam. As a result, they felt that they were envoys of compassion and guidance. They would enter a country, rule it according to Islam and as soon as the people embraced Islam, they would enjoy the same rights as the Muslims. They would then become obligated to carry out the same duties that the Muslims were charged with. The newly conquered land would enjoy the same rights that the State provided for other Muslim regions and would become an integral part of the Islamic State because the Islamic ruling system is a system of unity. That is why the people of conquered countries never felt they were being colonized, nor did they ever sense the slightest signs of colonization. Therefore, it comes as no surprise that people embraced Islam in large numbers, more so after they had witnessed true Islam being implemented.

6. İslam'ın inanç ve hükümleri münhasır değildir; bunları tüm insanlara öğretmek caizdir, hatta herkese öğretmek bir vazifedir ki İslam'ın tadını alabilsinler ve onun gerçek mahiyetini idrak edebilsinler. Allah'ın Resulü ﷺ, insanları İslam'la hükmetmek ve onlara hükümlerini öğretmek üzere valiler, kadılar ve öğretmenler gönderirdi. Ondan sonra gelen Müslümanlar birçok ülkeyi fethettiler ve insanlara fıkıh ve Kur'an öğretecek yöneticiler ve öğretmenler görevlendirdiler. İnsanlar, kültürleri İslami hale gelinceye kadar İslami eğitimi açık kollarla karşıladılar. Buna, İslam'ı kabul etmemeyi tercih edenler de dahildir.

6. The Islamic ideology and rules are not exclusive. It is permitted to teach them to all people and it is in fact an obligation to teach them to everyone so that they can taste the sweetness of Islam and realize its true nature. The Messenger of Allah (pbuh) would send governors, judges and teachers to rule people by Islam and to teach them its rules. The Muslims who came after him (pbuh) conquered many countries and set up rulers and teachers who would teach the people Fiqh and the Qur’an. The people welcomed Islamic education with open arms until their culture became Islamic. This included those who chose not to embrace Islam.

7. İslam Şeriatı evrensel ve kapsamlıdır. Bu nedenle Müslümanların fethetmek üzere oldukları bir ülkenin hukukunu incelemelerine hiçbir zaman ihtiyaç duymadılar. Hayatın sorunlarını çözmek için getirdikleri hukuk ile o ülkede var olan hukuk arasında uyum sağlamaya veya uzlaşmaya çalışmalarına da gerek kalmadı. Bir ülkeyi fetheder ve Şeriatı bütün bir sistem olarak uygularlar; ülkeye girdikleri ilk günden itibaren İslam'ı tatbik ederlerdi. Yöntemleri radikaldi; yani sistemi kademeli olarak uygulamak gibi bir yaklaşım yoktu. Örneğin A, B ve C hükümlerini uygulayıp D hükmünü, onu uygulamanın tartışmaya yol açacağı, insanları İslam'dan uzaklaştıracağı veya uymanın çok zor olacağı gerekçesiyle ertelemezlerdi. Bu tür bir kademecilik söz konusu değildi. Buralarda ve oralarda yapılmış yamalar da yoktu.

7. The Islamic Shari’ah is a universal and comprehensive. Therefore, the Muslims never needed to study the laws of the country that they were about to conquer. They never needed to try and accommodate or compromise between the laws they had brought to solve life’s problems and the laws in existence within that country. They would conquer a country and introduce the Shari’ah as a complete system, implementing Islam from the very first day they entered a country. Their method was radical in the sense that there was no phased approach to implement the system, such as implementing laws A, B, and C but not D, because implementing law D would result in controversy, turn people away from Islam, or was too difficult to adhere to. This type of gradualism did not exist. There were no patches here and there.

Müslümanlar, mevcut durumun İslam sistemini uygulamalarına engel olmasına izin vermezlerdi. Ülkeyi fethetmelerinin tek amacı, İslam'ı halkına ulaştırmak ve onların bozulmuş yönetim anlayışını ve kargaşalı yaşam tarzını değiştirmekti. Bu da eski yapının kökünden sökülmesini ve yerine kapsamlı bir biçimde yeni bir yapının konulmasını gerektiriyordu. Bu yüzden Müslümanların yeni özgürleşen halkı ilk günden itibaren yönetmesi kolay oldu. Yönetimleri tamamen ve sağlam bir şekilde kurulmuş olacaktı. Hiçbir zaman bir yasama krizi yaşamadılar ve bir geçiş dönemi de geçirmediler. Onların bir Mesajı vardı ve bu Mesaj, sistemin, yasama düzeninin ve kuralların kaynaklandığı bir akideye dayanıyordu. Bu, her yerde ve her zaman, her insan ırkı üzerinde uygulanmaya elverişli bir Şeriat idi ve hâlâ öyledir.

The Muslims would not allow the status quo to prevent them from applying the system of Islam. They conquered the country with the sole aim of conveying Islam to its people in order to change their corrupt state of affairs and turbulent way of life. This necessitated the uprooting of the old structure and replacing it with a new structure in a most comprehensive manner. That is why it was easy for the Muslims to rule the newly liberated people from the very first day. Their rule would be completely and firmly established. They never suffered any legislative crisis nor did they undergo a transitional period. They had their Message and it was based on an ‘Aqeedah from which the system, legislation and rules emanated. It was and is a Shari’ah that is valid for implementation upon any human race, anywhere and at anytime.