Al-Buxoriy rivoyat qilgan: Zayd ibn Sobit aytdi: Yamama ahlining qirg‘in qilingan paytida Abu Bakr meni chaqirdi, Umar ham u bilan birga edi. Abu Bakr aytdi: “Umar oldimga kelib dedi: “Yamama kunida odamlarning qirg‘ini juda katta bo‘ldi va men qo‘rqaman, bu janglarda qorilarning ham o‘ldirilishi davom etadi, shunda Qur’onning ko‘p qismi yo‘qolib ketadi, agar uni bir joyga to‘plamasalar. Men Qur’onni to‘planishi kerak deb o‘ylayman.”” Abu Bakr aytdi: “Men Umarga dedim: “Rasulullah ﷺ qilmagan ishni men qanday qilaman?”” Umar dedi: “Alloh haqqi, bu yaxshi ish.” Umar bu masalani qaytarishdan to‘xtamadi, to Alloh mening ko‘nglimni shunga ochguncha, va men Umar ko‘rgan fikrga keldim.” Zayd aytdi: Umar uning yonida o‘tirardi, gapirmasdi. Abu Bakr aytdi: “Sen aqlli yigitsan va biz senga shubha qilmaymiz. Sen Rasulullah ﷺ uchun vahiyni yozib turardng. Shunday ekan, Qur’onni izlab, uni to‘plagin.” Alloh haqqi, agar ular menga tog‘lardan birini ko‘chirish vazifasini yuklaganlarida ham, Qur’onni to‘plash uchun buyurilgan ishdan og‘irroq bo‘lmasdi. Men dedim: “Siz ikkovingiz Nabiy ﷺ qilmagan ishni qanday qilasiz?” Shunda Abu Bakr dedi: “Alloh haqqi, bu yaxshi ish”, va u meni shunga undashda davom etdi, to Alloh mening ko‘nglimni Abu Bakr va Umarning ko‘ngillarini ochgan narsaga ochguncha.