بیعت اول عقبه کاری نیک و برکتی بزرگ بود. زیرا با وجود اندک بودن شمار کسانی که اسلام آورده بودند، تلاش یکی از یاران فرستادهٔ خدا ﷺ، یعنی مصعب بن عمیر، برای آن‌که مدینه را دگرگون کند و اندیشه‌ها و احساسات موجود در جامعهٔ آن را تغییر دهد، کافی بود؛ و با وجود نسبتاً زیاد بودن شمار کسانی که در مکه اسلام آورده بودند، مردم عموماً از ایشان دوری می‌جستند، زیرا این گروه‌ها به اسلام پاسخ ندادند و جامعه از اندیشه‌ها و احساسات اسلامی متأثر نشد. در مقابل، بیشتر مردم مدینه اسلام آوردند و اسلام در دل جمعی جامعهٔ مدینه اثر گذاشت و اندیشه‌ها و احساسات ایشان به‌طور بنیادین دگرگون شد. این امر به روشنی نشان می‌دهد که وقتی افرادی که اسلام می‌آورند از جامعه و مردم عموم دور بمانند، نه در درون جامعه اثری پدید می‌آید و نه در میان اکثریت مردم، هرقدر هم که ایمان این افراد قوی باشد. همچنین نشان می‌دهد که اگر روابط موجود میان مردم تحت تأثیر اندیشه‌ها و احساسات قرار گیرد، به دگرگونی و تغییر مطلوب خواهد انجامید، هرقدر هم که شمار حاملان پیام اندک باشد. این نیز ثابت می‌کند که وقتی جامعه در کفر پایداری می‌کند، چنان‌که جامعهٔ مکه چنین بود، دگرگون کردن آن دشوارتر است از جامعه‌ای که چنین پندارهای نادرستی در آن غالب نیست، چنان‌که جامعهٔ مدینه چنین بود، حتی اگر چنین پندارهایی نیز در آن وجود داشته باشد.

The first pledge of al-‘Aqabah was a good thing and a blessing. This was so because despite the small number of those who had embraced Islam, the efforts of one companion of the Messenger of Allah (pbuh), i.e., Mus’ab ibn ‘Umayr were enough to lead them to change Madinah and transform the existing thoughts and emotions within its society, and despite the relatively large number of those who embraced Islam in Makkah, the people at large remained alienated from them, for the groups did not respond to Islam, and society was not affected by the Islamic thoughts and emotions. By contrast, the majority of people in Madinah embraced Islam and Islam made an impact in the collective heart of the Madinan society, and their thoughts and emotions were radically transformed. This clearly demonstrates that when individuals who embrace Islam remain alienated from society and the people at large, an impact within society is not generated, nor within the majority of people no matter how strong the belief of these individuals is. It also demonstrates that if the existing relationships between people were affected by thoughts and emotions they would lead to the desired transformation and change no matter how small the number of the conveyors of the Message are. This also proves that when the society persists in disbelief, as was the case with the Makkan society, it becomes more difficult to transform than a society where such erroneous notions are not dominant, as was the case with the Madinan society, even if such notions were present.

بنابراین، جامعهٔ مدینه بیش از جامعهٔ مکه تحت تأثیر اسلام قرار گرفت. مردم مدینه بطلان اندیشه‌هایی را که با خود داشتند احساس کرده بودند و به دنبال اندیشه‌های دیگر و شیوهٔ دیگری از زندگی می‌گشتند. در مقابل، جامعهٔ مکه از وضع موجود خود راضی بود و سخت مشتاق حفظ آن، به‌ویژه سرکردگان کفر مانند ابولهب، ابوجهل و ابوسفیان. از این رو، مصعب بن عمیر تنها در مدت کوتاهی شاهد واکنش به دعوت شد. او به دعوت مردم به اسلام ادامه داد و ایشان را با اندیشه‌ها و احکام آن آشنا می‌ساخت. او پاسخ سریع مردم و آمادگی‌شان برای پذیرش اسلام و اشتیاقشان به یادگیری و کسب دانش احکام اسلام را احساس می‌کرد و این او را شادمان می‌ساخت؛ او شاهد افزایش شمار مسلمانان و گسترش اسلام بود و این، او را به افزودن تلاش‌هایش در دعوت برمی‌انگیخت.

. Therefore, the Madinan society was affected by Islam more than the Makkan society. People in Madinah had sensed the falsehood of the thoughts they were carrying and they had been searching for other thoughts and another way of life. By contrast, the Makkan society was satisfied with its state of affairs and anxious to maintain it, especially the heads of disbelief such as Abu Lahab, Abu Jahl and Abu Sufyan. That is why it took Mus’ab ibn ‘Umayr only a short time to witness the response to the Da’wah, he went on calling people to Islam and acculturating them with its thoughts and rules, he would feel the quick response and witness people’s willingness to accept Islam and their enthusiasm to learn and acquire the knowledge of Islam’s rules, and this would make him rejoice; he would witness the number of Muslims grow and Islam spread and this would encourage him to multiply his efforts in the Da’wah. .

هنگامی که موسم حج فرا رسید، او به مکه بازگشت و به پیامبر خدا ﷺ گزارش داد؛ درباره مسلمانان مدینه و قدرت رو به رشدشان، و درباره اسلام و گسترش سریع آن سخن گفت. وضعیت جامعه مدینه را توصیف کرد و اینکه مردم آنجا جز از پیامبر خدا ﷺ سخنی نمی‌گفتند و اسلام چگونه در مرکز توجه قرار گرفته بود. مصعب، پیامبر خدا ﷺ را از قدرت مسلمانان و توان بازدارندهٔ آنان آگاه ساخت؛ قدرتی که اسلام را در مدینه به نیروی غالب تبدیل کرده بود. همچنین به ایشان خبر داد که برخی از مسلمانان که ایمانشان استوارتر شده و عزمشان برای رساندن پیام و دفاع از دین خدا بیش از پیش گشته بود، در همان سال به مکه خواهند آمد.

When the season of Hajj came, he returned to Makkah and reported back to the Messenger of Allah (pbuh), giving him an account about the Muslims in Madinah and their growing might, and about Islam and its rapid spread, describing the state of the Madinan society and how people there talked only about Allah’s Messenger (pbuh), and how Islam occupied center stage. Mus’ab informed the Messenger of Allah (pbuh) about the strength of the Muslims and their deterrent might, which made Islam the dominant force in Madinah, he also informed him that some Muslims, whose belief had grown stronger and whose determination to carry the Message and defend the Deen of Allah had become greater than ever, would be coming to Makkah that year. .

پیامبر خدا ﷺ از خبری که مُصعب آورده بود بسیار خشنود شد و به فکر فرو رفت و جامعهٔ مکه را با جامعهٔ مدینه مقایسه کرد. پیامبر ﷺ دوازده سال پیاپی در مکه به دین خدا دعوت کرده بود، همهٔ تلاش خود را به کار گرفته بود، تمام وقت خود را صرف کرده بود و هر فرصتی را غنیمت شمرده بود، و در این راه انواع سختی، رنج و ستم را تحمل کرده بود. با این همه، جامعهٔ مکه همچنان سرسخت باقی مانده بود و دعوت هرگز نتوانست راهی به دل‌ها بگشاید؛ زیرا دل‌های مردم مکه سخت و بی‌رحم، و اندیشه‌هایشان لجوج بود و از گذشته جدا نمی‌شد. جامعهٔ مکه خشن بود و آمادگی پذیرش دعوت در آن وجود نداشت، زیرا شرک بت‌پرستانه در دل‌های مردمش ریشه‌ای ژرف داشت، چرا که مکه مرکز اصلی شرک بود. اما در مدینه وضع فرق داشت. کمتر از یک سال از پذیرش اسلام به دست گروهی از خزرج گذشته بود و نخستین بیعت عقبه انجام شده بود، و سپس تلاش‌های مُصعب بن عُمیر در سال بعد آمد. همین کافی بود تا در مدینه فضایی اسلامی پدید آید و زمینه برای پذیرش شگفت‌انگیز اسلام توسط مردم فراهم شود. پیام خدا در مکه تنها به کسانی رسیده بود که مسلمان شده بودند، و آزار و ستمی که قریش بر آنان روا می‌داشت مانع گسترش آن بود. اما در مدینه اسلام به سرعت گسترش یافت و مسلمانان آنجا با آزار یهودیان و کافران روبه‌رو نبودند، و این امر تنها می‌توانست به ریشه‌دار شدن اسلام در دل‌ها کمک کند و زمینه را برای مسلمانان هموار سازد.

The Messenger of Allah (pbuh) was very pleased with the news brought by Mus’ab and began thinking long and hard about this matter and comparing the Makkan society with that of Madinah. He (pbuh) had spent twelve consecutive years in Makkah calling for the Deen of Allah, exhausting all his efforts, devoting all his time and seizing every single opportunity, enduring in the process all types of hardship, suffering and oppression, and despite all that, society in Makkah remained as stubborn as ever and the Da’wah never managed to break through, due to the remorseless and frigid hearts and ruthless feelings of the Makkan people whose adamant minds would not break away from the past. The Makkan society was harsh and its openness to the Da’wah was absent due to the deeply rooted idolatrous polytheism within the hearts of its people, for Makkah was the main center of Shirk. In Madinah, things were different, hardly one year had elapsed since a group of the Khazraj embraced Islam, and the first pledge of al-‘Aqabah took place, then came the efforts of Mus’ab ibn ‘Umayr the year after, and this was enough to generate an Islamic atmosphere in Madinah and to pave the way for people to embrace Islam at an astonishing rate. The Message of Allah in Makkah had stopped with those who had embraced Islam, with the persecution and oppression inflicted upon them by the Quraysh, but in Madinah, on the other hand, Islam had spread rapidly, with the Muslims there not having to suffer the persecution by the Jews and the disbelievers, and this could only help Islam to become deeply rooted in people’s hearts and to pave the way for the Muslims. .

بنابراین برای فرستاده خدا ﷺ روشن شد که مدینه سرچشمه نوری خواهد شد که عقیده و نظام اسلام از آن خواهد درخشید. از این رو ایشان ﷺ به هجرت به مدینه اندیشید و می‌خواست اصحابش نیز به برادرانشان در آنجا بپیوندند تا پناهگاه و امنیت یابند و از آزار و شکنجه‌ای که قریش بر ایشان روا می‌داشت رهایی یابند. این امر به ایشان امکان می‌داد تا بر دعوت تمرکز کنند و به مرحله عملی آن، یعنی اجرای اسلام و رساندن پیام آن با قدرت و اقتدار دولت اسلامی، گام بگذارند. این تنها دلیل هجرت بود.

Therefore, it became clear to the Messenger of Allah (pbuh) that Madinah would become the source of light from which Islam’s ‘Aqeedah and system would shine. He (pbuh), therefore, thought about emigrating to Madinah and to let his Sahabah join their brothers there, to find a sanctuary and safety and rid themselves from the persecution and torture which the Quraysh had been inflicting upon them. This would allow them to concentrate on the Da’wah and move towards its practical phase, which is the implementation of Islam and the carrying of its Message with the might and authority of the Islamic State. This was the only reason for the emigration. .

شایان ذکر است که پیامبر خدا ﷺ هرگز صرفاً به خاطر موانعی که دعوت با آن روبه‌رو بود، به فکر هجرت از مکه نیفتاد، بی‌آنکه پایداری و استقامت بورزد و بکوشد آن موانع را برطرف کند. ایشان ﷺ ده سال در مکه صبر و پایداری کرد و همواره اندیشه‌اش متوجه دعوت بود. او ﷺ و یارانش در راه دعوت انواع وحشت و آزار را تحمل کردند. بدرفتاری و مقاومت قریش هرگز عزم و اراده‌ی او ﷺ را سست نکرد؛ بلکه ایمان او به پیامی که از پروردگارش آورده بود، او را به اوج‌های تازه‌ای رساند و یقین به یاری خداوند، استقامت و پایداری او را بیشتر کرد. با این همه، پیامبر ﷺ پس از آن تلاش‌ها دریافت که جامعه‌ی مکه تا چه اندازه سرسخت و لجوج است، مردمش چقدر کم‌خرد و چقدر بی‌رحم و گمراه‌اند. این یعنی شانس موفقیت اندک است و ادامه‌ی دعوت در آنجا ممکن است تلاشی بیهوده باشد؛ از این رو ضروری شد که از چنین جامعه‌ای دور شود و به دنبال جامعه‌ای دیگر بگردد. بنابراین ایشان ﷺ به هجرت از مکه اندیشید و تنها دلیل فکر کردن به رفتن به مدینه همین بود، نه سختی و نه آزار. .

It is worth mentioning that the Messenger of Allah (pbuh) had never thought about emigrating from Makkah simply because of the obstacles the Da’wah was facing, without remaining steadfast and persevering, and without attempting to overcome those obstacles. He (pbuh) persevered for ten years in Makkah, always focusing his thoughts on the Da’wah. He and his followers endured all types of horror and persecution in the way of the Da’wah. The illtreatment and the resistance by the Quraysh never weakened his resolve and determination, on the contrary, his belief in the Message which he brought from his Lord took him to new heights, and the certainty of Allah’s help made him even more steadfast and resolute. Nevertheless, he (pbuh) realized after those attempts how hard and stubborn the Makkan society was, how shallow minded people were and how ruthless and misguided they were. This meant that the chances of success were slim, and that pursuing the Da’wah there could be a wasted effort, thus it became necessary to move away from such a society and look for another one. He therefore thought about emigrating from Makkah, and that was the only reason for thinking about moving to Madinah, not the hardship nor the persecution. .

بی‌تردید پیامبر خدا ﷺ به اصحاب خود دستور داد تا برای گریز از آزار و شکنجه به حبشه هجرت کنند؛ زیرا برای مؤمنان جایز است که اگر به خاطر دینشان مورد آزار قرار می‌گیرند، از جاهایی که در آن‌ها رنج و فتنه است دور شوند. البته تحمل شکنجه ایمان انسان را افزایش می‌دهد، و ستم، وفاداری انسان را بیشتر می‌کند و مقاومت، عزم او را تیزتر می‌سازد. ایمان مؤمنان را وا می‌دارد تا همه سختی‌ها را ناچیز شمارند و مال، آبرو، آرامش خاطر و حتی جان خود را فدا کنند. و هرچند باور به خداوند (سبحانه و تعالی) مؤمن را آماده می‌کند تا با رغبت جان خود را در راه او بدهد، اما تجاوز بی‌وقفه و استمرار قربانی دادن، مؤمن را فرسوده می‌سازد. این امر از آن روست که تلاش‌های او به جای بسیج شدن در دعوت و گسترش افق‌های فکری‌اش با اندیشیدن ژرف درباره راستی باورش، صرف پایداری و مقابله با آسیبی می‌شود که بر او وارد می‌گردد. به همین سبب، مسلمانان جز این چاره‌ای نداشتند که از جاهایی که آزار و فتنه در آن‌ها حکمفرما بود هجرت کنند. این همان وضعی بود که هنگام هجرت به حبشه پیش آمد.

Indeed the Messenger of Allah (pbuh) had ordered his Sahabah to emigrate to Abyssinia to escape persecution as it is allowed for the believers to move away from places of affliction if they were persecuted because of their Deen, although enduring the torture enhances one’s Iman, and the oppression increases one’s faithfulness and resistance sharpens one’s determination. Iman pushes believers to belittle all hardships and sacrifice wealth, honor, peace of mind and even their lives. And although belief in Allah (swt) makes the believer ready to give his life willingly in His way, unabated aggression and the continuity of sacrifice would cause the believer to become exhausted. This is so, because his efforts would be diverted towards persevering against and resisting the harm inflicted upon him, rather than towards mobilizing his efforts in the Da’wah and broadening his horizons by being allowed to think deeply about the truthfulness of his belief. It was for this reason that the Muslims had no other alternative but to emigrate away from the places where affliction reigned. This was the case when they emigrated to Abyssinia. .

اما هجرت بعدی آنان به مدینه به دلایل دیگری صورت گرفت. آنان می‌خواستند با پیام خود حرکت کنند و آن را با اجرا کردن در جامعه‌ای، یعنی جامعه‌ی جدیدشان، زنده کنند و سپس آن را در سراسر جهان گسترش دهند. تنها در این چارچوب بود که پیامبر خدا ﷺ به این اندیشید که به اصحاب خود دستور دهد به مدینه هجرت کنند. اما پیش از آنکه تصمیم بگیرد به آنان بپیوندد، ناگزیر بود نخست با زائرانی که از آن منطقه می‌آمدند دیدار کند و با مسلمانان میان آنان گفتگو نماید، تا آمادگی‌شان برای حمایت از دعوت را بسنجد و ببیند تا چه اندازه آماده‌اند که در راه اسلام از جان خود بگذرند. او ﷺ باید مطمئن می‌شد که آنان آماده‌اند با او بیعت جنگ کنند، بیعتی برای جنگیدن که سنگ بنای دولت اسلامی را تشکیل می‌داد.

However, their later emigration to Madinah was prompted by different reasons. They wanted to move with their Message and bring it to life by implementing it in a society, their new society, and then spread it worldwide. It is only in this context that the Messenger of Allah (pbuh) contemplated ordering his Sahabah to emigrate to Madinah. But before deciding to join them there, he had to first meet the pilgrims coming from that location and confer with the Muslims among them, in order to assess their readiness to protect the Da’wah and to see how far they were prepared to sacrifice themselves in the way of Islam. He (pbuh) had to make sure that they were prepared to give him the pledge of war, a pledge of fighting that would form the cornerstone of the Islamic State. .

بدین ترتیب، پیامبر خدا ﷺ در انتظار حاجیان ماند. این دوازدهمین سال بعثت بود، سال ۶۲۲ میلادی. حاجیان بسیار بودند که از میان آنان ۷۵ مسلمان بودند (۷۳ مرد و ۲ زن). یکی از آن دو زن، نسیبه بنت کعب، ام عماره، از بنی مازن بن نجار بود و دیگری اسماء بنت عمرو بن عدی، از بنی سلمه، که به ام منیع نیز معروف است.

Thus the Messenger of Allah (pbuh) waited for the pilgrims. This was the twelfth year of the Message, in 622 CE. The pilgrims were many, among whom were 75 Muslims (73 men and 2 women). One of the women was Nusaybah bint Ka’ab Umm ‘Amarah from Banu Mazin ibn al-Najjar and the other was Asma’ bint ‘Amr ibn ‘Adi from Banu Salamah, known also as Umm Mani’. .

پیامبر خدا ﷺ به صورت پنهانی با حاجیان مسلمان دیدار کرد و درباره پیمان دومی با آنان سخن گفت؛ پیمانی که تنها به حمل دعوت و پایداری در برابر تجاوز محدود نمی‌شد. این پیمان فراتر از آن بود و پیامدهای گسترده‌ای داشت. قرار بود این پیمان مستلزم تشکیل نیرویی باشد که بتواند از مسلمانان دفاع کند و هسته‌ای را شکل دهد که سنگ بنای ساختن پایه‌های دولتی با توان حفاظت از آن باشد؛ قدرتی که هر مانع مادی سر راه پیام و اجرای آن را از میان بردارد.

The Messenger of Allah (pbuh) met the Muslim pilgrims secretly and talked to them about a second pledge, which would not be concerned with simply carrying the Da’wah and persevering against aggression. It would be a pledge which would go well beyond that, a pledge with far reaching consequences. It was to be a pledge that would entail forming a force capable of defending the Muslims and forming the nucleus that would serve as the cornerstone upon which to build the foundations of a state with the power to protect it, a power that would remove all material obstacles which stood in the way of the Message and its implementation. .

پیامبر خدا ﷺ با آنان درباره پیمان سخن گفت و آمادگی‌شان را دریافت، و ایشان نیز موافقت کردند که در ایام تشریق در عقبه با او دیدار کنند. پیامبر ﷺ به ایشان فرمود: «هیچ‌کس را بیدار نکنید و برای کسی که غایب است منتظر نمانید.» چون یک‌سوم شب گذشت، پنهانی به سوی قرارگاهشان با پیامبر خدا ﷺ در عقبه رفتند؛ و دو زن نیز با ایشان بودند. آنان منتظر رسیدن پیامبر خدا ﷺ ماندند تا آمد و عموی خود عباس را همراه داشت که در آن زمان کافر بود، هرچند می‌خواست برای برادرزاده‌اش تضمین محکمی فراهم کند. او نخستین کسی بود که سخن گفت و گفت: «ای گروه خزرج! می‌دانید که محمد در میان ما چه جایگاهی دارد. ما او را از قوم خودمان که همچون ما درباره‌اش نمی‌اندیشند حفظ کرده‌ایم. او در میان قومش با عزت و امنیت زندگی می‌کند، اما تصمیم گرفته به شما روی آورد و به شما بپیوندد؛ پس اگر گمان می‌کنید می‌توانید به آنچه به او وعده داده‌اید وفادار بمانید و او را در برابر دشمنانش حفاظت کنید، این بار را که به دوش گرفته‌اید بر دوش گیرید. اما اگر گمان می‌کنید که پس از آنکه او با شما بیرون آمد، به او خیانت می‌کنید و رهایش می‌سازید، همین حالا او را واگذارید.» گفتند: «سخن تو را شنیدیم. اکنون تو سخن بگو، ای فرستاده خدا، و برای خود و پروردگارت هرچه می‌خواهی انتخاب کن.» پیامبر خدا ﷺ پس از تلاوت قرآن سخن گفت، اسلام را ستود و فرمود: «بیعت شما را بر این پایه می‌خواهم که از من حفاظت کنید همان‌گونه که از زنان و فرزندان خود حفاظت می‌کنید.» البراء دست او را گرفت تا بیعت کند و گفت: «ای فرستاده خدا، ما بیعت می‌کنیم؛ به خدا سوگند که ما مردان جنگ‌آوریم و سلاح‌هایی داریم که از پدر به پسر رسیده است.» ﷺ

The Messenger of Allah (pbuh) talked to them about the pledge and felt their readiness, and they in turn agreed to meet him at al-‘Aqabah during the days of Tashreeq. He (pbuh) said to them, “Do not wake anyone, nor wait for anyone who is absent.” When a third of the night had passed they went secretly to their appointment with the Messenger of Allah (pbuh) at al-‘Aqabah, the two women were also with them. They waited for Allah’s Messenger (pbuh) until he came with his uncle al-‘Abbas, who was at that time a disbeliever, albeit he wanted to give his nephew a firm guarantee. He was the first to speak and said, “O people of Khazraj! You know what position Muhammad holds among us. We have protected him from our own people who think as we do about him. He lives in honor and safety among his people, but he decided to turn to you and join you; so if you think you can be faithful to what you have promised him and protect him from his opponents, then assume the burden you have undertaken. But if you think that you will betray and abandon him after he has gone out with you, then leave him now.” They replied, “We have heard what you say. Now you speak, O Messenger of Allah, and choose for yourself and your Lord what you wish.” The Messenger of Allah (pbuh) spoke after reciting the Qur’an and commended Islam and said, “I invite your allegiance on the basis that you protect me as you would your women and children.” Al-Bara’ took his hand to give the pledge and said, “We give our allegiance O Messenger of Allah, by Allah we are men of war possessing arms which have been passed on from father to son”. .

در حالی که البراء سخن می‌گفت، ابوالهیثم بن التیهان حرفش را قطع کرد و گفت: «ای رسول خدا، ما با مردمان دیگری (یعنی یهودیان) پیمان داریم و اگر آن پیمان‌ها را بگسلیم، شاید وقتی چنین کنیم و خداوند شما را پیروز گرداند، به قوم خود بازگردید و ما را رها کنید؟» رسول خدا ﷺ لبخند زد و فرمود: «نه، خون شما خون من است و آنچه بر شما حرام است بر من نیز حرام است؛ من از شمایم و شما از من. با کسانی که با شما می‌جنگند می‌جنگم و با کسانی که با شما در صلح‌اند در صلحم.» عباس بن عبادة حرفش را قطع کرد و گفت: «ای گروه خزرج! آیا می‌دانید به چه چیزی متعهد می‌شوید با این پیمان حمایت از این مرد؟ این به معنای جنگ با همه‌ی مردم است. اگر فکر می‌کنید که اگر اموالتان از دست برود و بزرگانتان کشته شوند، او را رها خواهید کرد، همین حالا این کار را بکنید، زیرا به خدا سوگند، اگر بعداً چنین کنید، در این دنیا و آخرت مایه‌ی رسوایی شما خواهد بود. اما اگر فکر می‌کنید که اگر اموالتان از دست برود و بزرگانتان کشته شوند نیز به پیمان خود وفادار خواهید ماند، پس او را بپذیرید، زیرا به خدا سوگند، این در دنیا و آخرت به سود شما خواهد بود.» آنان گفتند که با این شرایط رسول خدا ﷺ را می‌پذیرند و سپس پرسیدند: «ای رسول خدا، در برابر وفاداری ما چه سودی برای ما خواهد بود؟» رسول خدا ﷺ با اطمینان پاسخ داد: «بهشت.»

While al-Bara’ was speaking Abu al-Haytham ibn al-Tayhan interrupted him and said, “O Messenger of Allah, we have ties with other men (meaning the Jews) and if we sever them perhaps when we have done that and Allah will have given you victory, you will return to your people and leave us?” The Messenger of Allah (pbuh) smiled and said, “No, your blood is my blood, and what is sacred to you is sacred to me; I am of you and you are of me; I will fight against those who fight against you, and be at peace with those at peace with you.” Al-‘Abbas ibn ‘Ubadah interrupted and said, “O people of Khazraj! Do you realize to what you are committing yourselves in pledging your support for this man? It means fighting all and sundry. If you think that if you lose your property, and your nobles are killed you will give him up, then do so now, for by Allah it would bring you shame in this world and the next if you did so later. But if you think that you will be loyal to your undertaking even if you lose your possessions and your nobles are killed, then take him, for by Allah it will profit you in this world and the Hereafter.” They said that they would accept the Messenger of Allah (pbuh) on these conditions and then inquired, “What is in it for us, O Messenger of Allah, in return for our loyalty?” Allah’s Messenger (pbuh) replied confidently, “Jannah.”. .

آنان دست‌های خود را دراز کردند و او (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) دست خود را دراز کرد و ایشان با گفتن این سخن بیعت کردند: «ما با تو بیعت می‌کنیم که در شادی و غم، در آسایش و سختی فرمان‌بردار باشیم، همیشه راست بگوییم، و در راه خدا از سرزنش هیچ سرزنش‌کننده‌ای نترسیم.» پس از آنکه بیعت کردند، رسول خدا ﷺ فرمود: «دوازده رهبر نزد من بیاورید که مسئولیت امور قومشان را بر عهده دارند.» نُه نفر از خزرج و سه نفر از اوس را آوردند. پس رسول خدا ﷺ به این نقیبان فرمود: «شما بر قوم خود سرپرست هستید، همان‌گونه که حواریون عیسی پسر مریم مسئول او بودند، و من مسئول قوم خویشم.» آنان به بستر خود بازگشتند، سپس به کاروان خود برگشتند و به مدینه بازگشتند.

They stretched their hands forth, and he (pbuh) stretched his hand and they pledged their word by saying, “We pledge ourselves to obey in well and woe, in ease and hardship, and, speak the truth at all times, and that in Allah’s service we would fear the censure of none.” After they gave the pledge Allah’s Messenger (pbuh) said, “Bring me twelve leaders who have charge of their people’s affairs.” They produced nine from al-Khazraj and three from al-Aws. So the Messenger of Allah (pbuh) said to these Nuqaba (leaders), “You are the guardians of your people just as the disciples of ‘Isa, son of Maryam, were responsible to him while I am responsible for my people.” They went back to their beds and then back to their caravan and returned to Madinah.

پس از آن، پیامبر خدا ﷺ به مسلمانان در مکه دستور داد که به‌صورت گروه‌های کوچک به مدینه هجرت کنند؛ و آنان نیز شروع کردند به هجرت، چه به‌تنهایی و چه گاه در گروه‌های کوچک. قریش تا آن زمان از بیعت خبر یافته بود و کوشید مسلمانان را از هجرت بازدارد. آنان میان زن و شوهر جدایی می‌انداختند تا هجرت را متوقف کنند، اما مسلمانان همچنان از مکه به سوی مدینه می‌رفتند، در حالی که پیامبر خدا ﷺ بدون آنکه به کسی بگوید آیا او هم خواهد رفت یا نه، در مکه ماند. با این حال، نشانه‌هایی وجود داشت که او نیز هجرت خواهد کرد. ابوبکر پیوسته از پیامبر خدا ﷺ اجازه هجرت می‌خواست تا آنکه او پاسخ داد: «شتاب نکن، شاید خداوند برای تو همراهی قرار دهد.» آنگاه ابوبکر دانست که پیامبر خدا ﷺ می‌خواهد هجرت کند. قریش به پیامدهای هجرت پیامبر خدا ﷺ سخت نگران بودند، به‌ویژه که مسلمانان در مدینه اکنون بسیار شده بودند و از برتری برخوردار بودند. آشکار بود که با هجرت مسلمانان از مکه، موقعیت آنان در مدینه تقویت می‌شد. قریش دریافت که تهدید بالقوه‌ای جدی‌تر نیز برایشان وجود دارد: خود پیامبر خدا ﷺ. اگر او به آنان در مدینه می‌پیوست و با نیرویی که در اختیار داشتند، این می‌توانست پایان کار آنان باشد. از این رو، بسیار اندیشیدند که چگونه از هجرت پیامبر خدا ﷺ به مدینه جلوگیری کنند. قریش همچنین از آن می‌ترسید که هنگامی که مسلمانان به نیرویی قابل اعتنا تبدیل شوند، به سراغ آنان بیایند و از پیامبر خدا ﷺ دفاع کنند، اگر او تصمیم بگیرد در مکه بماند. با چنین دوراهی‌ای روبه‌رو، سرانجام تصمیم گرفتند به کشتن او ﷺ روی آورند، تا او را از پیوستن به مسلمانان در مدینه بازدارند و برای پرهیز از همه درگیری‌های آینده با مردم مدینه، با اسلام و با محمد ﷺ.

. Afterwards, the Messenger of Allah (pbuh) ordered the Muslims in Makkah to emigrate to Madinah in small parties, and so they began to migrate either individually or sometimes in small groups. The Quraysh by then had heard of the pledge and they attempted to prevent the Muslims from emigrating. They came between husband and wife in order to stop the migration, but the Muslims continued to leave Makkah for Madinah, while Allah’s Messenger (pbuh) stayed behind without indicating to anyone whether he would leave or not. There were signs, however, that he (pbuh) too would leave. Abu Bakr kept asking Allah’s Messenger (pbuh) for permission to emigrate until he answered, “Don’t be in a hurry, it may be that Allah will give you a companion.” Abu Bakr knew then that Allah’s Messenger (pbuh) wanted to emigrate. The Quraysh were very concerned about the implications of the emigration of Allah’s Messenger (pbuh), especially now that the Muslims in Madinah were many and enjoyed the upper hand. Evidently, their position there would be strengthened by the emigration of the Muslims from Makkah. The Quraysh realized that another even more serious potential threat to them was Allah’s Messenger (pbuh). Should he (pbuh) join them there, and with the power that they possessed, it could mean the end of them. They, therefore, thought long and hard about the issue of preventing Allah’s Messenger (pbuh) from migrating to Madinah. The Quraysh began to fear that once the Muslims had become a force to be reckoned with they would come after them and defend Allah’s Messenger (pbuh), should he decide to stay in Makkah. With such a dilemma confronting them. They finally decided to resort to killing him (pbuh), so as to prevent him from joining the Muslims in Madinah and in order to avoid all future clashes with the people of Madinah, Islam and Muhammad (pbuh). .

در کتاب‌های سیره روایت شده است که در روایت عایشه و ابو امامه بن سهل، هنگامی که هفتاد و سه مردی که در عقبه حاضر بودند از پیامبر خدا ﷺ جدا شدند، پس از آنکه به او پناه دادند و یاری‌اش را تعهد کردند، آزمایش‌ها و سختی‌های مسلمانان در مکه برای خواستن هجرت بیشتر شد. قریش آنان را آزار می‌داد و به آنان ضرر می‌رساند، و آنان به فرستاده خدا ﷺ شکایت کردند، و او پاسخ داد: «سرزمینی که به آن هجرت خواهید کرد به من نشان داده شده است.»

It has been reported in the books of Seerah that in the narration of ‘Aisha and Abu Umamah ibn Sahm, that when the seventy-three men present at al- ‘Aqabah left the Messenger of Allah (pbuh), having given him the protection and pledging their support, the trials and tribulations of the Muslims in Makkah increased for wanting to leave. The Quraysh harassed them and harmed them, and they complained to Allah’s Messenger (pbuh) who replied, “I have been shown the homeland to which you will emigrate.”. .

پس از چند روز، او ﷺ در حالی بیرون آمد که بسیار خرسند بود و فرمود: «به من گفته شده است که می‌توانید به یثرب (مدینه) هجرت کنید؛ هر کس بخواهد به آنجا برود، می‌تواند.» پس آنان برای ترک شهر آماده شدند. سپس گروه‌های کوچک، پنهانی رفتند، در حالی که رسول الله ﷺ در مکه ماند تا منتظر اجازهٔ خداوند برای هجرت باشد. ابوبکر پیوسته از رسول الله ﷺ اجازهٔ هجرت می‌خواست و او ﷺ به وی می‌فرمود: «عجله مکن، شاید خداوند همراهی برایت قرار دهد.» ابوبکر امیدوار بود که آن همراه، خود رسول الله ﷺ باشد.

After a few days, he (pbuh) emerged very pleased and said, “I have been told that you can emigrate to Yathrib (Madinah), whoever wants to go there can do so.” So they began their preparations to vacate the city. Then they left secretly in small groups while the Messenger of Allah (pbuh) stayed in Makkah to wait for Allah’s permission to emigrate. Abu Bakr kept asking Allah’s Messenger (pbuh) for permission to emigrate, he (pbuh) would say to him, “Don’t be in a hurry, it may be that Allah will give you a companion.” Abu Bakr hoped that his companion would be Allah’s Messenger (pbuh) himself. .

وقتی قریش از هجرت صحابه آگاه شد و دریافت که رسول خدا ﷺ عزم جنگ با آنان را دارد، در مجلس مشورت خود گرد آمدند و پس از کمی بحث، توافق کردند که او را بکشند. جبرئیل نزد رسول خدا ﷺ آمد و به او دستور داد که شب در بستری که معمولاً در آن می‌خوابید، نخوابد. آن شب ﷺ در بستر خود نخوابید و در همان هنگام بود که خداوند متعال به او اجازه هجرت داد.

When the Quraysh learned of the Sahabah’s emigration, and realized that Allah’s Messenger (pbuh) had the determination to fight them, they assembled in their council chamber and after a little debate agreed to kill him. Jibreel came to the Messenger of Allah (pbuh) and ordered him not to sleep on the bed on which he usually slept. He (pbuh) did not sleep in his bed that night and it was then that Allah (swt) permitted him to emigrate. .

حضور نیروهای اسلام در مدینه، آمادگی مردم برای پذیرش فرستادهٔ خدا ﷺ، و برپایی دولت اسلامی، تنها انگیزه‌هایی بودند که ایشان ﷺ را به هجرت واداشتند. برای هر کسی کاملاً نادرست است که نتیجه بگیرد یا حتی کوچک‌ترین اندیشه‌ای به این مضمون در ذهنش راه دهد که محمد ﷺ از مکه بدین سبب هجرت کرد که قریش او را خواهند کشت. ایشان ﷺ هرگز کوچک‌ترین توجهی به سرکوب و آزاری که به ایشان رسید نداشت و با کمال میل حاضر بود جان خود را در راه اسلام فدا کند. این یک واقعیت است. هجرت ایشان ﷺ به مدینه صرفاً پیگیری بی‌ریای دعوت اسلامی و برپایی ضروری دولت اسلامی برای پیشبرد این هدف بود. روشن است که قریش تصمیم گرفته بود از ترس هجرت او ﷺ به مدینه، جایی که از حمایت و قدرت آن بهره‌مند می‌شد، او را بکشد؛ اما قریش با همهٔ تلاش‌هایش در نقشه‌اش برای از میان بردن او ناکام ماند. هجرت، همان‌گونه که قریش می‌ترسید، نقطهٔ عطفی در تاریخ دعوت شد. دعوت از مرحلهٔ فراخواندن مردم به اسلام، به مرحلهٔ برپایی جامعهٔ اسلامی و دولتی که به اقتدار اسلام حکم می‌راند، رسید؛ دولتی که با دلیل، برهان و اقناع به سوی خود فرامی‌خواند و با نیرویی که آن را از نیروهای شر و ستمگر حفظ کند.

The presence of the forces of Islam in Madinah, the readiness of the people to receive the Messenger of Allah (pbuh), and the establishment of the Islamic State were the only reasons which prompted him (pbuh) to emigrate. It would be completely erroneous for anyone to conclude or even to entertain the slightest thought that Muhammad (pbuh) emigrated from Makkah out of fear that the Quraysh would kill him. He (pbuh) never gave the slightest consideration to the repression and harm that befell him and was more than happy to sacrifice his life in the way of Islam. This is a fact. His (pbuh) emigration to Madinah was simply the selfless pursuit of the Islamic Da’wah and the necessary establishment of the Islamic State to further that objective. It is clear that the Quraysh had come to the decision to kill him for fear of his emigration to Madinah where he (pbuh) would enjoy its protection and power, but the Quraysh, despite their efforts, failed in their bid to dispose of him. The emigration, as the Quraysh feared, proved to be the turning point in the history of the Da’wah. It moved from the phase of inviting people to Islam, to the phase of establishing an Islamic society, a state ruling by Islam’s authority, inviting for it by means of evidence, proof and persuasion and by the force that would protect it from evil and oppressive forces.