هنگامی که پیامبر (صلی الله علیه وسلم) از جانب خداوند مبعوث شد، مردم او و پیامش را کوچک شمردند. قریش در آغاز به او بی‌اعتنایی کردند، زیرا گمان می‌کردند دعوت او چیزی جز سخنان راهبان و حکیمان نخواهد بود و سرانجام مردم به دین پدران و نیاکان خود بازخواهند گشت.

When the Messenger (pbuh) was sent by Allah, people belittled him and his Message. The Quraysh ignored him at first thinking that his call would be no more than the talk of monks and sages and that people would eventually return to the faith of their fathers and ancestors.

این‌که آنان به او اعتنایی نمی‌کردند از همین‌جا بود. هرگاه او از کنارشان می‌گذشت می‌گفتند: «این همان پسر عبدالمطلب است که از آسمان‌ها با او سخن گفته می‌شود.» اما پس از مدتی، خطر دعوتش را دریافتند و تصمیم گرفتند با او بجنگند. در آغاز تنها به تحقیر و مسخره کردن ادعای پیامبری‌اش بسنده کردند. سپس او را به آوردن معجزه‌ای به‌عنوان دلیل بر رسالتش به چالش کشیدند. می‌گفتند: چرا محمد صفا و مروه را به طلا تبدیل نمی‌کند؟ چرا کتابی که بر او نازل شده از آسمان، از پیش نوشته‌شده فرود نمی‌آید؟ چرا جبرئیل، که محمد پیوسته از او سخن می‌گوید، بر ایشان ظاهر نمی‌شود؟ چرا مردگان را زنده نمی‌کند؟ چرا کوه‌هایی را که مکه را در میان گرفته‌اند برنمی‌دارد؟ چرا چشمه‌ای تازه‌تر از زمزم نمی‌کند، با این‌که می‌داند قومش سخت به آب نیاز دارند؟ چرا پروردگارش بهای آینده کالاها را پیش‌بینی نمی‌کند تا ایشان بتوانند برای آن‌ها پیشنهاد دهند؟