حقیقتِ واقعیِ پشتِ حمله به اندلس، انتقامی بود که اروپا از زمان شکستِ خفّت‌بارش در جنگ‌های صلیبی در آرزویش بود. پس از ضربه‌ی مهلکی که مسلمانان بر آنان وارد کردند، و پس از آنکه از سرزمین‌های مسلمانان رانده شدند، غربی‌ها کینه‌ی مسلمانان را در دل داشتند. دل‌هایشان از نفرت و بدخواهی نسبت به مسلمانان انباشته بود. آنان جرئت نمی‌کردند تجربه‌ی خود را در شرق تکرار کنند، زیرا می‌دانستند که مسلمانان قادر خواهند بود هر تعرضی را در آنجا دفع کنند. آنان می‌پنداشتند که به دست آوردن انتقام در اندلس آسان‌تر خواهد بود. با گذشت زمان، اروپا یورش خود را به سوی اندلس متوجه ساخت و آن را با وحشیگری تکه‌تکه کرد و با گیوتین‌ها و کوره‌های سوزاندن بر ساکنانش ستم نمود. این وحشیگری از درندگان نیز بیشتر بود و یکی از پست‌ترین کارهای شرم‌آوری بود که غرب انجام داد. با این حال، بی‌توجهیِ مسلمانان در حمایت از اندلس، آنان را جسورتر ساخت.

The real cause behind the invasion of Andalus was the revenge which Europe yearned for ever since their humiliating defeat in the crusader wars. After the crushing blow they were dealt by the Muslims, and after they had been chased away from Muslim lands, the Westerners carried a grudge against the Muslims. Their hearts were filled with hatred and malice towards the Muslims. They would not dare repeat their venture in the East, for they knew that the Muslims would be able to repel any offensive there. They thought that revenge would be easier to obtain in Andalus. In time, Europe directed its onslaught to Andalus and savagely ripped it apart using guillotines and crematoriums on its inhabitants. It was more savage than by beasts, being one of the most despicable of many shameful acts carried out by the West. Nevertheless, they were encouraged by the neglect of the Muslims in supporting Andalus.

مسلمانان در آن زمان به اندازه‌ی کافی نیرومند بودند و توان آن را داشتند که از آن ولایت (استان) در برابر دشمنان غربی‌اش به‌لحاظ نظامی یاری رسانند. با این حال، مسلمانان سستی کردند و اندلس را طعمه‌ای آسان برای دشمن رها کردند. این امر غرب را بیش از پیش به فکر انتقام انداخت، و اگر نیروی مسلمانان، به‌ویژه دولت عثمانی، نبود، یورش‌ها به سرعت و با شدت بر سایر سرزمین‌های مسلمانان فرو می‌ریخت. این قدرت بی‌همتای مسلمانان و فتح بخش‌های بزرگی از اروپا به دست عثمانیان مهاجم بود که وحشت بزرگی در میان غربیان پدید آورد و آنان را وادار کرد که پیش از دست زدن به هر ماجراجویی شتاب‌زده علیه مسلمانان دو بار بیندیشند، مبادا همچون جنگ‌های صلیبی شکست بخورند.

The Muslims were strong enough at the time and in a position to militarily assist that Wilayah (province) against its Western foes. However, the Muslims slackened and left Andalus an easy prey. This encouraged the West to think even further about revenge and had it not been for the might of the Muslims, especially the ‘Uthmani State, the raids would have come strong and fast on the rest of the Muslim lands. It was the sheer might of the Muslims and the conquest of large parts of Europe by the invading ‘Uthmanis which caused great fright among the Westerners and pressed them to think twice about embarking on any rash venture against the Muslims lest they get defeated in the style of the crusades.

تهاجم غربی تا نیمه دوم قرن هجدهم به تأخیر افتاد. تنها پس از آن بود که رکود به جهان اسلام رسید. بدین ترتیب، با رها کردن رساندن پیام اسلام به جهانیان توسط مسلمانان و کمرنگ شدن شور اسلام در دل‌ها و اندیشه‌های آنان، تنها در آن هنگام بود که شکوه و قدرتشان در چشم دشمنانشان کاهش یافت. پس از آن، تهاجمات فرهنگی و تبلیغی به جهان اسلام شدت گرفت، و تهاجم سیاسی که سرزمین‌های مسلمانان را تکه‌تکه کرد نیز همراه آن شد.

The Western invasion had to be delayed until the second half of the eighteenth century. Only then had stagnation hit the Islamic world. Thus, with the Muslims abandoning the conveyance of the Islamic message internationally and with the fervor of Islam having waned in their hearts and minds it was only then that their grandeur and might diminished in the eyes of their enemies. Following this, the cultural and missionary invasions of the Islamic world intensified, accompanied by the political invasion that carved up the Muslim lands.

در دوران حکومت کاترین (۱۷۶۲–۱۷۹۶)، روسیه با عثمانی‌ها جنگید و آنان را شکست داد. در جریان این جنگ، بخش بزرگی از سرزمین آنان جدا شد. روس‌ها شهر آزوف و شبه‌جزیرهٔ قرم (کریمه) و تمامی سواحل شمالی دریای سیاه را گرفتند. آنان شهر سواستوپل را به‌عنوان پایگاه نظامی در این شبه‌جزیره بنا کردند و بندر تجاری اودسا را در جنوب اوکراین، بر کنارهٔ دریای سیاه، ساختند. روسیه با به دست گرفتن حاکمیت بر امارت‌های رومی و خود را حامی مسیحیت در درون دولت عثمانی دانستن، به یکی از دغدغه‌های اصلی سیاست خارجی دولت عثمانی بدل شد.

During the rule of Catherine (1762-1796), Russia fought the ‘Uthmanis and defeated them. In the process, a large area was sliced off of their land. The Russians took the city of Azov and the al-Qaram Peninsula (the Crimea), as well as the whole of the Northern coast of the Black sea. They founded the city of Sevastopol as a military base in the Peninsula and built the commercial port of Odessa on the Black Sea in the South of the Ukraine. Russia became a major concern for the foreign policy of the ‘Uthmani State by assuming sovereignty over the Roman emirates and considering herself the protector of Christianity within the ‘Uthmani State.

در سال ۱۸۸۴، روسیه تمام ترکستان را از دولت اسلامی جدا کرد، و سپس اشغال تمام قفقاز را تکمیل نمود. با این حال، روسیه تنها دولتی نبود که دولت عثمانی را به چالش کشید؛ سایر قدرت‌های غربی نیز چنین کردند. در اول ژوئیه ۱۷۹۸، ناپلئون به مصر حمله کرد و به سرعت آن را اشغال نمود. در فوریه ۱۷۹۹، او به بندر جنوبی شام حمله کرد و غزه، الرمله و یافا را تصرف نمود. او در نزدیکی قلعه عکا (که در جنگ‌های صلیبی به نام Acre مشهور است) ایستاد، اما یورشش سست شد و از این رو به مصر بازگشت، سپس به فرانسه، و سرانجام این ماجراجویی او در سال ۱۸۰۱ شکست خورد. با این حال، با وجود آنکه لشکرکشی او ناموفق و بی‌نتیجه بود، عمیقاً بر دولت عثمانی تأثیر گذاشت. در پی آن، بیشتر کشورهای اروپا برای حمله به جهان اسلام و اشغال بخش‌هایی از سرزمین‌های آن صف کشیدند. فرانسوی‌ها در سال ۱۸۳۰ الجزایر را اشغال کردند و تا سال ۱۸۸۱ که تونس را اشغال نمودند، به این کار ادامه دادند. آنان در سال ۱۹۱۲ مراکش را اشغال کردند. ایتالیایی‌ها در سال ۱۹۱۱ طرابلس را اشغال کردند و این امر، جدایی شمال آفریقا را از دولت عثمانی رقم زد؛ منطقه‌ای که دیگر تحت حکومت اسلامی نبود. این سرزمین تحت حاکمیت کافران درآمد و به طور مستقیم توسط آنان مستعمره شد.

In 1884, Russia cut the whole of Turkistan from the Islamic State, and then completed its occupation of all of Qafqas. However, Russia was not the only state to challenge the ‘Uthmanis, the rest of the Western powers did so too. On July 1st, 1798, Napoleon attacked Egypt and quickly occupied her. In February, 1799, he attacked the southern port of al-Sham and seized Gazza, al-Ramlah and Yafa. He stood near the fort of Akka (famous in the crusades as Acre), but his onslaught faltered and so he returned to Egypt, then to France and his venture finally failed in 1801. However, despite the fact that his campaign proved unsuccessful and abortive, it deeply affected the ‘Uthmani State. In its aftermath, most of the countries of Europe queued up to attack the Islamic world and occupy parts of its land. The French occupied Algeria in 1830, and worked towards occupying Tunisia until they did so in 1881. They occupied Marrakesh in 1912. The Italians occupied Tripoli in 1911 and this marked the separation of North Africa, which was no longer under Islamic rule, from the ‘Uthmani State. It came to be ruled by the disbelievers and was directly colonized by them.

غربی‌ها به همین‌جا بسنده نکردند، بلکه تسلط خود را بر بقیه‌ی بخش‌های دولت کامل کردند. بریتانیا در سال ۱۸۳۹ عدن را اشغال کرد و پیمان‌نامه‌ی خود را گسترش داد تا لحج و نُه حمایت‌نشین دیگری را دربرگیرد که از مرز جنوبی یمن تا شرق شبه‌جزیره گسترده بودند. انگلیسی‌ها پیش‌تر هند را تصرف کرده بودند و بدین‌ترتیب اقتدار مسلمانان را بر آن سرزمین از میان برداشتند. آنان ستم خود را به‌ویژه بر مسلمانانی متمرکز کردند که پیش‌تر در هند صاحب قدرت بودند؛ انگلیسی‌ها این اقتدار را به چنگ آوردند و هند را مستعمره کردند. سپس فرایندی را آغاز کردند که هدفش تضعیف جایگاه مسلمانان به‌طور کلی بود.

The Westerners did not stop there but continued to complete the consolidation of their occupation of the remaining parts of the State. Britain occupied Aden in 1839 and expanded its covenant to include the Lahaj and the other nine Protectorates which spread from the Southern Yemeni border to the East of the Peninsula. The British had long before seized India, therefore, stripping the Muslims from their authority over it in the process. They specifically concentrated their oppression on the Muslims, who had been the people in authority in India, the British thus seized that authority and colonized India. Then they began a process aimed at weakening the Muslim stand in general.

در سال ۱۸۸۲ بریتانیا مصر را تصرف کرد و در سال ۱۸۹۸ سودان را. در همین حال، هلند اندونزی (هند شرقی) را اشغال کرد؛ افغانستان تحت فشار انگلیس و روسیه قرار گرفت و ایران نیز همین سرنوشت را داشت. یورش غربی به جهان اسلام شدت یافت، تا جایی که چنین احساس می‌شد که جهان اسلام به‌کلی زیر سلطه غرب خواهد رفت و که لشکرکشی صلیبی از سر گرفته شده و پیروزی‌های پی‌درپی به دست می‌آورد. برای مقاومت در برابر این تهاجم غربی و کاستن از فشار سنگین آن، گام‌هایی برداشته شد. جنبش‌های مقاومت در چند نقطه سر برآوردند. در الجزایر انقلابی درگرفت، مسلمانان چین به سلاح روی آوردند و همچنین مهدیه در سودان. انقلاب سنوسیه نیز آغاز شد. این امر در واقع نشان داد که با وجود انحطاط و ضعف، هنوز نوعی سرزندگی در جهان اسلام باقی بود. با این حال، همه این تلاش‌ها کاملاً ناکام ماند و هرگز نتوانستند جهان اسلام را نجات دهند.

In 1882, Britain seized Egypt and in 1898 Sudan. Meanwhile, Holland occupied the East Indies; Afghanistan was put under Anglo-Russian pressure and so was Iran. The Western onslaught on the Islamic world intensified until it was felt that it was about to fall under Western hegemony altogether and that the crusaders’ campaign had been resumed and was achieving success after success. Steps were taken to resist this Western invasion and to minimize its heavy pressure. Resistance movements broke out in several places. A revolution erupted in Algeria, the Muslims of China rose up in arms, as did the Mahdyyun in Sudan. The Sanusyya revolution also erupted. This actually proved that there was still some kind of vitality left within the Islamic world despite its decline and weakness. However, all these attempts completely failed and they never did manage to salvage the Islamic world.

غرب، علاوه بر تهاجم نظامی، به تقسیم جهان اسلام از نظر فرهنگی و سیاسی پرداخت و سپس بخش‌هایی دیگر از جهان اسلام را جدا کرد و با پافشاری در راه نابود کردن دولت عثمانی کوشید، زیرا این دولت اسلامی بود که مسلمانان سراسر جهان را نمایندگی می‌کرد. با این هدف، غرب گروه‌های قومی و ناسیونالیست ایجاد کرد. برای نمونه، در سال ۱۸۰۴ مردم بالکان را به شورش برانگیخت. چنین شورش‌هایی از سوی غرب تأمین مالی می‌شد و سرانجام در سال ۱۸۷۸ به استقلال بالکان انجامید.

The West, in addition to its military invasion, set about dividing the Islamic world culturally and politically, and went on to sever other parts of the Islamic world and worked tenaciously towards destroying the ‘Uthmani State, for this was the Islamic State that represented the Muslims world-wide. With this purpose in mind the West established ethnic and nationalist groups. To begin with, they incited the people of the Balkans to rebel in 1804. Such rebellions as these were financed by the West and they eventually led in 1878 to the Balkans gaining their independence.

قدرت‌های خارجی همچنین یونان را در سال ۱۸۲۱ به شورش تحریک کردند، تا اینکه این شورش، به‌واسطه مداخلهٔ آنان، در سال ۱۸۳۰ به استقلال یونان از دولت عثمانی انجامید. در این مرحله بود که بالکان نیز از آن پیروی کرد، تا جایی که سایهٔ دولت عثمانی دیگر بر کرت، قبرس و بیشتر جزایر مدیترانه‌ای که زمانی بر آن‌ها حکومت می‌کرد، گسترده نبود. بیشتر ساکنان این مناطق پس از آن، بر اثر وحشی‌گری کافران، از خانه‌های خود رانده شدند و ناچار به گریز گشتند. آنان در کشورهای عربی پناه جستند که هنوز سرزمین مسلمانان بود و بخشی از دولت اسلامی به شمار می‌رفت. چرکس‌ها، بوشناق‌ها، چچن‌ها و دیگران، فرزندان همان قهرمانانی هستند که از تسلیم شدن در برابر حکومت کافران سر باز زدند و با دین خود به پناه خانوادهٔ اسلامی و حکومت اسلامی گریختند.

The foreign powers also incited Greece to rebel in 1821 until this rebellion, thanks to their intervention, ended in Greece gaining its independence from the ‘Uthmani State in 1830. It was at this stage then that the Balkans followed suit, until the shadow of the ‘Uthmani State no longer engulfed Crete, Cyprus and most of the Mediterranean Islands which it had once governed over. Most of the inhabitants of these places were subsequently expelled from their homes and forced to flee due to the savagery of the disbelievers. They sought refuge in the Arab countries which were still Muslim land and remained part of the Islamic State. The Circassians, the Bushnaks, the Chechens and others are the sons of those heroes who refused to yield to the rule of the disbelievers and fled with their Deen to the safety of the Islamic household and Islamic rule.

غربی‌ها حتی فراتر رفتند و پنهانی جنبش‌های جدایی‌طلب را در میان خود مسلمانان درون دولت تشویق و پشتیبانی کردند؛ یعنی میان عرب‌ها و ترک‌ها. آنان از جنبش‌های ناسیونالیستی حمایت کردند و به تأسیس احزاب سیاسی ترک و عرب کمک نمودند، از جمله «حزب ترکیه فتات» (ترک‌های جوان)، «حزب اتحاد و ترقی»، «حزب استقلال عرب» و «حزب العهد (الأحد)» و جز اینها. نتیجه این شد که پیکره دولت از درون به‌شدت تکان خورد و رو به فروپاشی نهاد، و این در کنار تهاجم‌های خارجی رخ داد. نیروهای کافر دیدند که یورش بر جهان اسلام بسیار امیدبخش است؛ پس زمین‌های باقی‌مانده آن را تصرف کردند و با نابود ساختن دولت اسلامی، آن را از صفحه هستی محو کردند. این در آغاز جنگ جهانی اول بود که دولت عثمانی ناگزیر به آن کشیده شد و با شکست پایان یافت. متفقین پیروز شدند و جهان اسلام را همچون غنیمت جنگی میان خود تقسیم کردند. از دولت اسلامی تنها سرزمین ترکیه باقی ماند که بعدها به ترکیه معروف شد؛ این سرزمین تا سال ۱۹۲۱، یعنی پس از پایان جنگ در سال ۱۹۱۸، در اختیار نیروهای غربی بود، تا آنکه ترکیه توانست پس از دادن تضمین‌هایی به متفقین مبنی بر کنار گذاشتن نظام حکومتی اسلامی، استقلال خود را از آنان بازستاند.

The Westerners went even further and secretly encouraged and supported separatist movements among the Muslims themselves within the State, i.e. between Arabs and Turks. They backed the nationalist movements and helped to establish Turkish and Arab political parties such as the “Turkyya al-Fatah Party” (Young Turks), the “Union and Progress Party”, the “Arab Independence Party”, and the “Covenant (Al-A’hd) Party”, amongst others. This resulted in the State’s body being violently shaken from within and it began to crumble, coupled with foreign invasions. The disbelieving forces found it very promising to direct their onslaught against the Islamic world, seizing the rest of its land and destroying the Islamic State by wiping it out of existence. This was at the start of the First World War which the ‘Uthmani State was forced into and which ended in its defeat. The allies emerged as the victors and they divided the Islamic world between them as war booty. All that remained of the Islamic State was Turkish land which came to be known as Turkey and which remained at the end of the war in 1918 at the mercy of the Western forces until 1921, when she in turn managed to gain her independence from them after giving the allies guarantees that she would abandon the Islamic system of government.