رسول‌الله ﷺ سرانجام به مدینه رسید و گروه بزرگی از مردم آن‌جا، از مسلمانان و مشرکان و یهودیان، به استقبالش آمدند. همه مشتاق دیدار شکوه و حضور باعظمت او بودند، و به‌زودی مسلمانان او را احاطه کردند؛ کسانی که همگی آرزومند خدمت به او و فراهم‌کردن آسایش و مهمان‌نوازی برای او بودند. آنان آماده بودند که در راه دعوت، جان خود را فدا کنند.

The Messenger of Allah (pbuh) eventually arrived in Madinah and was greeted by a large number of its people, Muslims, polytheists and Jews alike. They were all eager to witness his awesome presence and he soon came to be surrounded by the Muslims who were all anxious to serve him and to offer him comfort and hospitality. They were ready to sacrifice their lives in the way of the Da’wah.

همه می‌خواستند که رسول خدا ﷺ نزد آنان فرود آید، اما ایشان ﷺ افسار ناقه‌اش را رها کرد تا آنکه در کنار انبار سهل و سهیل، پسران عمرو، زانو زد. سپس رسول خدا ﷺ آن محل را خرید و مسجد و خانه‌های خویش را پیرامون آن بنا کرد. ساختن مسجد و خانه‌ها کاری آسان از آب درآمد، زیرا بسیار ساده و ارزان ساخته می‌شد. مسجد، حیاطی وسیع بود که دیوارهایش از خشت ساخته شده بود. بخشی از سقف آن با شاخه‌های درخت خرما پوشیده شده و بقیه‌اش بی‌سقف مانده بود. بخشی از مسجد پناهگاهی برای بینوایانی بود که خانه‌ای نداشتند. مسجد هرگز روشن نمی‌شد، مگر در هنگام نماز عشاء، که با مشعل‌هایی از علف خشک روشنش می‌کردند.

Everyone wanted the Messenger of Allah (pbuh) to lodge with him, but he (pbuh) left the reins of his she-camel free until it knelt by the storehouse of Sahl and Suhayl, sons of ‘Amr. The Messenger of Allah (pbuh) subsequently bought it and built a Masjid and his houses around it. The building of the Masjid and the houses turned out to be an easy task, being very modest and cheap to construct. The Masjid consisted of a large courtyard with walls composed of bricks. One part of the ceiling was covered in palm tree branches and the remainder left uncovered. Part of the Masjid served as a shelter to the poor who did not have a home. The Masjid was never lit except during the Isha prayer, when torches of hay were used to light it.

خانههای پیامبر خدا ﷺ به همان اندازه ساده و بیپیرایه بودند که خود مسجد، جز اینکه روشنایی بیشتری داشتند. رسول خدا ﷺ تا زمانی که مسجد و خانهها ساخته میشد، در خانهٔ ابوایوب خالد بن زید انصاری فرود آمد و به محض آماده شدن، به خانههای خود نقل مکان کرد. او ﷺ به زندگی تازهای که در پی آن بود میاندیشید؛ به اینکه دعوت از مرحلهای به مرحلهٔ دیگر رسیده بود: از مرحلهٔ سازگار شدن با جامعه، به مرحلهٔ تعامل با جامعهٔ غیراسلامی، و سرانجام به مرحلهٔ اجرای احکام اسلام در میان مردم. او ﷺ به دورهٔ تازهای میاندیشید که او را از دعوت به اسلام و تحمل تجاوز دشمنان، به مرحلهٔ حکومت، اقتدار و قدرتی رسانده بود که اکنون میتوانست پیام اسلام را حفظ، از آن دفاع و آن را گسترش دهد. رسول خدا ﷺ از همان روز نخست فرمان ساختن مسجد را داد و از آن برای نماز، دیدارها، مشورت و جایی که در آن امور مردم را سامان میداد و میان آنان داوری میکرد، بهره گرفته شد. او ﷺ ابوبکر و عمر را به عنوان دو یاور خود برگزید و فرمود: «دو یاور من در زمین، ابوبکر و عمر هستند.»

The houses of the Messenger of Allah (pbuh) were just as simple and modest as the Masjid itself except that they were more lighted. Allah’s Messenger (pbuh) lodged with Abi Ayub Khalid ibn Zayd al-Ansari while the Masjid and houses were being built and he moved in as soon as they were ready. He (pbuh) thought about the new life that he had sought, the way that the Da’wah had moved from one stage to another, from the stage of acculturation to the stage of interaction with the non-Islamic society to that of the eventual implementation of the rules of Islam upon people. He (pbuh) thought about the new era that took him from calling for Islam and enduring aggression towards the phase of rule, authority and the power that was now able to protect, defend, and propagate the Message of Islam. The Messenger of Allah (pbuh) ordered the building of the Masjid from the very first day and it was utilized for Salah (prayers), meetings, consultation and a place where he (pbuh) looked after the people’s affairs and from where he (pbuh) judged between them. He (pbuh) appointed Abu Bakr and ‘Umar as his two assistants, saying, “My two assistants on Earth are Abu Bakr and ‘Umar.”.

مسلمانان گرد پیامبر خدا ﷺ جمع می‌شدند. آنان همواره در همه امور برای هدایت و راهنمایی نزد او می‌آمدند. بدین‌ترتیب او ﷺ وظیفه رئیس دولت، قاضی و فرمانده کل ارتش را انجام می‌داد. از این رو او ﷺ به امور مسلمانان رسیدگی می‌کرد، اختلافات آنان را حل می‌نمود و فرماندهی بخش‌های مختلف ارتش دولت را به افرادی می‌سپرد، و سرانجام آنان را برای نبردها و مأموریت‌ها به بیرون از مدینه اعزام می‌کرد.

The Muslims gathered around the Messenger of Allah (pbuh). They would always approach him for guidance and advice in all matters. He (pbuh) thus performed the duty of the Head of State, the Judge and the Commander-in-Chief of the army. Therefore, he (pbuh) looked after the affairs of the Muslims, settled their disputes and appointed leaders to the State’s army divisions, eventually sending them outside Madinah on military campaigns and missions.

از همان روز نخست ورودش به مدینه، فرستادهٔ خدا ﷺ دولت اسلامی را بنیان نهاد و با استوار ساختن پایه‌های جامعه و گردآوری نیروهای لازم، آن را سامان داد تا بتواند از دولت پاسداری کند و پیام را برساند. پس از آنکه این امور فراهم آمد، پیامبر ﷺ توانست موانع مادی‌ای را که بر سر راه گسترش اسلام قرار داشت، از میان بردارد.

Allah’s Messenger (pbuh) founded the Islamic State from the very first day he arrived in Madinah and began to structure it by forming the society on a solid foundation as well as by gathering the appropriate forces in order to be able to protect the State and convey the Message. With this accomplished, he (pbuh) could begin to remove the material obstacles that stood in the way of the spreading of Islam.