مسلمانان که در شمار کم و با تجهیزات ناکافی بودند، با قریش به جنگ پرداختند و در نخستین نبردشان، یعنی جنگ بدر، با پیروزی با آنان درگیر شدند. نتیجهٔ این پیروزی چنان قریش را تکان داد که نزدیک بود عقل از سرشان بپرد. پیروزی مسلمانان بر غیرمسلمانان به از میان رفتن همهٔ توطئه‌ها، نیرنگ‌ها و فتنه‌انگیزی‌های یهودیان در درون مدینه کمک کرد، و در نتیجهٔ مستقیم آن، برخی یهودیان ناچار شدند پیمان صلح امضا کنند و برخی دیگر از مدینه اخراج شدند. قدرت مسلمانان افزایش یافت، اما قریش هرگز آرام نگرفت و بی‌درنگ به آمادگی برای انتقام پرداخت. در جنگ اُحد، در سال بعد، قریش موفق به این کار شد، زمانی که تیراندازان مسلمان که پشت سر مجاهدان را نگه می‌داشتند، در شتاب برای جمع‌آوری غنایم جنگی از دستور فرمانده سرپیچی کردند. قریش شادمان شد و مسلمانان با دلی شکسته و شکست‌خورده به مدینه بازگشتند، با این که پس از نبرد تا حمراءالأسد (حدود هشت مایلی مدینه) آنان را تعقیب کردند.

The Muslims, outnumbered and badly equipped, entered into warfare against the Quraysh clashing victoriously with them in their first battle, the battle of Badr. The result of this victory shook the Quraysh so violently that they almost lost their senses. The victory of the Muslims over the non-Muslims helped to kill off all the Jewish plots, schemes and civil strife inside Madinah, and as a direct result some Jews were forced to sign a peace treaty and others were expelled from Madinah. The might of the Muslims increased, but the Quraysh never rested and wasted no time in preparing for revenge. In the battle of Uhud, in the next year, the Quraysh managed just that, when the Muslim marksmen guarding the Mujahideen’s rear disobeyed the instructions of the leader in their haste to gather the spoils of war. The Quraysh were overjoyed, and the Muslims returned to Madinah heartbroken and defeated despite the fact that after the battle they gave chase up to Hamra’ al-Asad (about eight miles from Madinah).