۳۹ ضعف دولت؛ اسباب و عوامل - خلافت اسلامی | Quran Course

۳۹ ضعف دولت؛ اسباب و عوامل - خلافت اسلامی | Quran Course

0% read · 4 min left

خلافت اسلامی Bookmark

This chapter was translated automatically from English and may contain mistakes. Read the original

Show original

۳۹ ضعف دولت؛ اسباب و عوامل

39 The State’s Weakness Causes & Factors

by Taqiuddin an-Nabhani4 min readViewed 116 times

دولت اسلامی بر پایه ایدئولوژی اسلامی بنا شده و قدرت خود را تنها از همان ایدئولوژی به دست می‌آورد. این ایدئولوژی علت اصلی پیشرفت و شکوفایی آن و مبنای وجودش است. دولت اسلامی به سبب قدرت اسلام پدید آمد و با قدرتی چشمگیر خود را استوار ساخت. با آنکه تنها وسیله حمل‌ونقل آن اسب و شتر بود، در کمتر از یک قرن بخش‌های وسیعی از جهان را زیر فرمان خود درآورد، و با آنکه وسایل ارتباطی آن محدود به گفتار زبانی و قلم بود، تمامی مردمان و ملت‌های فتح‌شده در مدت کوتاهی به اسلام گرویدند. اسلام، با آنکه نیروی محرکه پشت این دولت بود، همه این امور را ممکن ساخت.

The Islamic State is based on the Islamic ideology and derives its strength solely from that ideology. It is its main cause of progress and prosperity and the basis of its existence. The Islamic State came into existence and established itself in a powerful fashion due to the strength of Islam. It consolidated large areas of the world in the space of less than a century despite the fact that horses and camels were its only means of transportation, and all its conquered peoples, and nations embraced Islam within a short period of time despite the fact that its means of communication were limited to the word of mouth and pen. Islam made all this possible by being the driving force behind the State.

دشمنانِ اسلام برای تضعیف فهم آن، روش‌های فراوانی به کار می‌بردند. برخی از این روش‌ها به خودِ متن مربوط بود، برخی به زبانی که برای انتقال و آموزشِ آن به کار می‌رفت، و برخی دیگر به پیوند اسلام با واقعیت. آنان دست به کار شدند و روایات ساختگی‌ای را به احادیثِ رسولِ خدا ﷺ افزودند که هرگز گفته نشده بود، و توانستند معانی و مفاهیم غیراسلامی‌ای را که با اسلام در تضاد بود، جعل کرده و در آن‌ها بگنجانند، به این امید که مسلمانان آن‌ها را بپذیرند و بدین‌وسیله گمراه شده و از اسلام دور گردند. در واقع، آنان در این کار موفق شدند و این احادیثِ جعلی را در میان مردم پراکندند. مسلمانان از این امر به هراس افتادند و نیرنگ‌های شوم آن زندیقان (ملحدان) را آشکار ساختند. مسلمانان حلقهٔ شومِ آنان را درهم شکستند و توطئه‌شان را خنثی کردند. سپس دانشمندان و متخصصانِ حدیث به این چالش پاسخ دادند و به گردآوری و فهرست‌بندیِ احادیث پرداختند؛ هر حدیث را به راوی، شایستگی‌های او، و تاریخی که حدیث در آن روایت شده بود پیوند دادند، هر حدیث را مشخص و طبقه‌بندی کردند. حدیث یا «صحیح» (درست) و یا «ضعیف» طبقه‌بندی می‌شد و به این ترتیب حفظ می‌گشت. نقل احادیث به سه نسلِ پس از صحابه محدود شد و هیچ روایتی که پس از ایشان نقل می‌شد، پذیرفته نبود. تمامیِ راویان به‌طور جداگانه شناسایی شدند و کتاب‌های حدیث نیز بر این اساس طبقه‌بندی گشتند، تا آنجا که مسلمانان توانستند اصالت هر حدیثی را با بررسیِ متن و سلسلهٔ راویانش تشخیص دهند. دولتِ اسلامی با آن زندیقان سختگیرانه برخورد کرد و بیشترِ آنان به سبب دست داشتن در جعل و ساختنِ احادیثِ رسولِ خدا ﷺ اعدام شدند. به‌طور کلی، این توطئه هیچ اثرِ زیان‌باری بر اسلام و دولت نداشت.

The methods which the enemies of Islam used to weaken its understanding were numerous. Some were related to the text and others to the language used in conveying and teaching it, still other methods used were related to Islam’s relevance with reality. They set about adding false narrations to the Ahadeeth of the Messenger of Allah (pbuh) which were never said, and they managed to fabricate and include in them non-Islamic meanings and concepts that contradicted Islam in the hope that these would be adopted by the Muslims and thus deviate them and alienate them from Islam. Indeed, they managed to do just that, and they spread these false Ahadeeth among the people. The Muslims came to be alarmed by this and they in turn divulged the evil schemes of those Zanadiqah (heretics). The Muslims smashed their evil ring and aborted their conspiracy. Scholars and Ahadeeth experts then rose to the challenge and began gathering and listing the Ahadeeth by relating each Ahadeeth to the narrator, his qualification, and the date each Ahadeeth was narrated, underlining each Ahadeeth and classifying it. The Ahadeeth was either classified as Sahih (genuine) and Da’if (weak) and were protected. The narrations of the Ahadeeth were restricted to the three generations after the Sahabah and no other narration reported after them was accepted. The narrators were all individually identified and the books of Ahadeeth were also classified accordingly until the Muslims were able to relate the authenticity of any Ahadeeth by relating its text and chain of narrators. The Islamic State dealt harshly with those Zanadiqah and most of them were actually executed for their part in falsifying and fabricating the Ahadeeth of the Messenger of Allah (pbuh). Overall, the conspiracy did not have any damaging effect on Islam nor the State.

دشمنان اسلام سپس به حمله به زبان عربی روی آوردند، زیرا این زبان وسیلهٔ انتقال اسلام و احکام آن است، و کوشیدند آن را از اسلام جدا کنند. در آغاز موفق نشدند، زیرا مسلمانان در فتوحات خود با کتاب، سنت و زبان عربی پیش می‌رفتند و هر سه را به مردم می‌آموختند. مردم اسلام را پذیرفتند و زبان عربی را به خوبی فراگرفتند، و برخی از غیرعرب‌ها حتی به مجتهدان برجسته‌ای همچون امام ابوحنیفه تبدیل شدند. دیگران شاعران بی‌نظیری مانند بشار بن برد شدند و برخی نویسندگانی فصیح همچون ابن المقفع گشتند. مسلمانان توجه بسیاری به زبان عربی داشتند. امام شافعی ترجمهٔ قرآن را جایز ندانست و نماز به غیر عربی را نیز روا نداشت. کسانی که ترجمهٔ قرآن را جایز شمردند، مانند امام ابوحنیفه، در هر حال متن ترجمه‌شده را هرگز قرآن نامیدند. زبان عربی همچنان کانون توجه بود، زیرا بخش بنیادین اسلام و شرط لازم اجتهاد است. فهم اسلام از منابعش جز به زبان عربی حاصل نمی‌شود، و استنباط شریعت جز با زبان عربی ممکن نیست. با این حال، توجه، دقت و اهمیتی که به زبان عربی داده می‌شد، در پایان سدهٔ ششم هجری کاهش یافت، هنگامی که فرمانروایانی که ارزش و اهمیت زبان عربی را درک نمی‌کردند بر سر کار آمدند. آنان این حوزه را نادیده گرفتند و در نتیجه اجتهاد به سبب نبود تسلط بر زبان عربی، که یکی از عناصر اصلی استنباط شریعت است، متوقف شد. در این مرحله، زبان عربی از اسلام جدا شد، درک دولت از شریعت مبهم گشت و در پی آن اجرای احکام نیز دچار ابهام شد. این امر سهم بزرگی در بیماری و ضعف دولت داشت. از توانایی آن در درک و رسیدگی به مسائل نو کاسته شد؛ در نتیجه از حل مشکلات پیش‌آمده ناتوان ماند یا آن‌ها را به شیوه‌ای نادرست حل کرد. در پی این امر، مشکلات در برابر دولت انباشته شد و همین موجب شد که دولت زیر بار آن‌ها درمانده گردد.

The enemies of Islam then resorted to attacking the Arabic language as this is the language2 by which Islam and its rules are conveyed and they attempted to divorce it from Islam. They did not succeed at first because the Muslims went forward in their conquests armed with the Book, the Sunnah and the Arabic language and they would teach the people all three. The people embraced Islam and became fluent in Arabic and some of the non Arabs actually became distinguished Mujtahideen like Imam Abu Hanifah. Others became exceptional poets like Bashar ibn Burd and some became eloquent writers like Ibn al-Muqaffa’. The Muslims devoted a great deal of attention to the Arabic language. Imam Shafi’i disallowed the translation of Qur’an and disallowed praying other than in Arabic. Those who did endorse the translation of Qur’an, like Imam Abu Hanifah, in any case did not call the translated text Qur’an at all. Arabic remained the focus of attention because it is the fundamental part of Islam and a necessary prerequisite of Ijtihad. The understanding of Islam from its sources does not come about but in Arabic and the extraction of the Shari’yah cannot be accomplished except in Arabic. However, the attention, care and importance given to the Arabic language diminished by the end of the sixth century Hijri when the rulers, who did not appreciate and realize the importance of the Arabic language, came to power. They, therefore, neglected that area and as a result Ijtihad was stalled due to the lack of fluency in the Arabic language, one of the main ingredients in deducing the Shari’yah. At this stage, the Arabic language became separated from Islam and the State’s understanding of the Shari’yah became blurred and as a consequence the implementation of the rules also became blurred. This contributed a great deal towards the ailing of the State. It became diminished in its ability to understand and tackle new issues, thus leading to its failure to solve the problems that arose or to solving them in an erroneous way. As a result, problems accumulated in the face of the State and this caused it to become overwhelmed.

بعدها، تهاجم فرهنگی غرب فرهنگی بیگانه با اسلام را به همراه آورد. غرب مسلمانان را فریب داد و ادعا کرد که آنان این فرهنگ را از مسلمانان گرفته‌اند و نظام‌هایی که آورده‌اند با احکام اسلام در تضاد نیستند. غرب قوانینی آورد که با شریعت مخالف بود. این امر تا حد زیادی بر مسلمانان تأثیر گذاشت، به نفوذ فرهنگ غربی انجامید و مسلمانان را تحت تأثیر قرار داد. مسلمانان زندگی را بر پایه سود می‌دیدند. در دوران خلافت عثمانی برخی قوانین غربی پذیرفته شد، نظام بانکداری غربی برقرار گشت، ربا توجیه شد، و قانون جزا معطل ماند و جای آن را قوانین جزایی غربی گرفت. با آنکه فتاوایی برای توجیه چنین اقداماتی صادر شد، این امور پیامدهای ویرانگری بر دولت داشتند و آن را از حکومت اسلامی منحرف ساختند. این انحراف از اسلام، ایمان قوی‌ای را که مسلمانان روزگاری داشتند خاموش کرد، دولت را از راه راست دور ساخت و در پی آن به ضعف و فروپاشی‌اش انجامید.

Later, the cultural invasion by the West brought with it a culture alien to Islam, the West duped the Muslims by claiming that they took this culture from them and that the systems which it brought did not contradict the Islamic rules. The West had brought legislation which contravened the Shari’yah. This affected the Muslims to a great extent and led to the encroachment of Western culture and influenced the Muslims. The Muslims began to see life as being based on benefit. During the ‘Uthmani Khilafah’s rule, some Western laws were adopted, a Western banking system was established, Riba justified, and the penal code stalled and replaced by Western penal codes. Despite the fact that Fatawa were issued to justify such acts they had a disastrous effect on the State and led her astray from the Islamic rule. This deviation from Islam extinguished the strong Iman Muslims once had, took the State away from the right path, and subsequently led to its weakness and disintegration.

این فهم اسلام به آن اندازه که به خود اسلام مربوط است، اما در مورد اجرای آن، عوامل بسیاری در سوءاستفاده از شریعت دخیل بودند. یکی از این عوامل احزاب سیاسی بودند که هر یک می‌خواست رأی خود را تحمیل کند و برای به چنگ آوردن قدرت و حکومت به زور نظامی متوسل می‌شد. عباسیان چنین کردند: ایران و عراق را تصرف کردند و از آن‌ها به عنوان پایگاهی بهره گرفتند تا آنکه توانستند تمام قدرت را در دست گیرند و حق حکومت را به خاندان بنی هاشم محدود کنند. سپس فاطمیان آمدند. آن‌ها ولایت مصر را گرفتند و در آنجا دولتی تأسیس کردند تا از آن به عنوان تکیه‌گاهی استفاده کنند با این هدف نهایی که حکومت دولت اسلامی را به فرزندان فاطمه، دختر رسول الله ﷺ منتقل کنند. کار آن‌ها موجب عقب‌نشینی دولت اسلامی شد و جهاد را متوقف کرد، و در عین حال به تشکیل قدرت دومی انجامید که با خلافت بر سر کنترل رقابت می‌کرد، با آنکه دولت اسلامی دولتی وحدت‌محور است و برای مسلمانان روا نیست که در یک زمان بیش از یک خلیفه داشته باشند. پیامبر الله ﷺ در این باره فرمود: «اگر برای دو خلیفه بیعت گرفته شود، آخری آن دو را بکشید.»

This was as far as understanding Islam was concerned, as for its implementation, many factors contributed to the misapplication of the Shari’yah. One such factor was the political parties, each one wanting to impose their own opinion and resorting to military means in order to seize authority and rule. The Abbasids did just that by seizing Persia and Iraq and using them as a platform until they had managed to capture total power and restrict the function of ruling to the clan of Banu Hashim. Then came the Fatimids. They took over the Wilayah of Egypt and established a state there so as to use it as a support point with the ultimate aim of transferring the rule of the Islamic State to the sons of Fatimah, daughter of Allah’s Messenger (pbuh). Their action caused a setback to the Islamic State and stalled the Jihad, while it resulted in the establishment of a second power vying for control over the Khilafah despite the fact that the Islamic State is a state of unity and it is forbidden for the Muslims to have more than one Khaleefah at the same time. The Messenger of Allah (pbuh) said in reference to this, “If a pledge of allegiance is taken for two Khulafah, kill the latter of them.”.

اما آنچه در واقع آن احزاب سیاسی را به اتخاذ آن نوع روش برای به دست گرفتن قدرت واداشت، نتیجهٔ آنچه در دوران حکومت امویان روی داد، بود. امویان روش واگذاری خلافت به ولیعهد را پدید آوردند که سپس به او بیعت داده می‌شد. این کار بیعت را به صرف یک تشریفات تبدیل کرد و امید رسیدن به حکومت از راه آن را از میان برد. برای نمونه، معاویه قدرت را به پسرش واگذاشت و بعداً برای او بیعت گرفت. پس از آن، هر خلیفه همین روش را دنبال کرد؛ برای جانشینان خود از مردم سوگند می‌گرفت و سپس از ایشان می‌خواست که به آنان بیعت کنند. مردم محدود شدند به اینکه تنها به کسی بیعت کنند که خلیفه نامزد کرده بود و به ندرت به کسی دیگر بیعت می‌کردند. این روش آن احزاب سیاسی را به توسل به زور برای به دست گرفتن قدرت کشاند. با آنکه ابوبکر روش تعیین جانشین را پذیرفت، سوءاستفاده امویان از آن سبب بروز آن مشکلات شد. در واقع ابوبکر در این موضوع با مسلمانان مشورت کرد و در نتیجه، عمر و علی به عنوان دو نامزد مطرح شدند. سپس تعیین جانشینی به عمر داده شد و پس از مرگ ابوبکر، او به خلافت برگزیده شد. عمر از امت بیعت گرفت. این کار در واقع مطابق با شریعت بود. خلفای بنی امیه این حکم را نادرست به کار بستند و پسران، برادران یا خویشاوندان خود را نامزد کردند. در برخی موارد نیز بیش از یک نفر را نامزد می‌کردند. چنین سوءاستفاده‌ای موجب محرومیت مسلمانان از آن شد که به هرکس که می‌خواستند بیعت کنند و این به نوبهٔ خود به تضعیف دولت انجامید. در آغاز، این امر تأثیر چندانی بر دولت نداشت، زیرا دولت بسیار نیرومند بود، اما به زودی نشانه‌های ترک خوردن آن پدیدار شد.

However, what in fact led those political parties to resort to that type of methodology in order to seize power, was as a result of what took place during the rule of the Ummayads. The Ummayads introduced the method of handing over the Khilafah to the heir apparent, who was then given the Ba’yah. This turned the Ba’yah into a mere protocol and killed the hope of reaching the position of ruling by its means. Mu’awiyah for instance passed on the authority to his son and took the Ba’yah for him later. Subsequently, every Khalifah followed the same trend, taking an oath for their heirs and then asking the people to give them the Ba’yah. The people were restricted to giving the Ba’yah to whoever the Khalifah had nominated, and rarely giving the Ba’yah to anyone else. This method pushed those political parties to resort to force in order to seize power. Despite the fact that Abu Bakr adopted the method of nomination, its misapplication by the Ummayads led to those problems arising. Abu Bakr had in fact consulted the Muslims over this issue and as a result ‘Umar and ‘Ali emerged as the two candidates. Nomination was then given to ‘Umar and he was elected as Khalifah after the death of Abu Bakr. ‘Umar took the Ba’yah from the Ummah. This was actually in accordance with the Shari’yah. The Khulafah of Bani Umayyah misapplied this rule and nominated their sons, brothers or relatives. In some cases, they even nominated more than one person. Such misapplication led to the deprivation of the Muslims from giving the Ba’yah to whoever they wished and this in turn led to the weakening of the State. At first, this did not have much effect on the State because it was so powerful, but the signs of cracking soon emerged.

بر اثر این امر، کافران توانستند آن را تصرف کنند، در حالی که دولت اسلامی در اوج شکوه و در نیرومندترین حالت خود بود. دولت نتوانست کار چندانی برای نجات اندلس از سقوط انجام دهد، و این به سبب فروپاشی نظام اداری اندلس بود. این فروپاشی در جبهه غرب رخ داد. در شرق، والیان اختیارات عمومی و گسترده‌ای الزام‌آور یافتند که غرورشان را برانگیخت. آنان شروع کردند به اداره ولایت‌های خود به شیوه خویش، و خلیفه به این وضعیت رضایت داد. او به ستایشی که از منبرهای آنان دریافت می‌کرد خرسند بود، و به یادکرد اینکه تصمیمات به نام او گرفته می‌شود، یا به ضرب سکه‌ای که نام او بر آن بود، یا به دریافت مستمر درآمدهای خراج از آنان. این ولایت‌ها به واحدهای کوچک مستقل تبدیل شدند. این وضع درباره ولایت‌های سلجوقیان و حمدانیان و بسیاری دیگر صادق بود. این نیز عاملی در تضعیف دولت شد.

Eventually this facilitated its seizure by the disbelievers while the Islamic State was at the height of its glory and at its most formidable strength. The State could do little to save Andalus’ downfall and this was due to the disintegration of Andalus’ administration. That occurred on the Western front. In the East, the Wulaa’ were given general and wide mandatory powers which triggered their ego. They began to operate their Wilayat according to their own way and the Khaleefah agreed to this state of affairs. He was content with the praise which he received from their pulpit and by the mention that decisions were taken on his behalf or by the issuance of currency bearing his name or with the continued receipt of Kharaj revenues from them. These Wilayat became small independent entity. This was the case with the Wilayat of Saljuqiyyeen and Hamdaniyyeen and many others. This too became a contributory factor in the weakening of the State.

پس از این دوره، عثمانیان روی کار آمدند و قدرت به دست ایشان افتاد. خلافت عثمانی بیشتر سرزمین‌های مسلمانان را زیر رهبری خود متحد ساخت. آنان جهاد را در سراسر اروپا آغاز کردند و ابلاغ پیام اسلام را از سر گرفتند. با این حال، این شکوفایی فعالیت تنها بر پایه ایمان استوار خلفای نخست عثمانی و قدرت نظامی ارتش پشتیبانی می‌شد، نه بر درک روشن از مفاهیم اسلامی و اجرای جامع و کامل اسلام. از این رو، این فتوحات به آنچه فتوحات پیشین به آن دست یافته بودند نرسید، و توان فرمانروایان همه حوزه‌های دولت اسلامی را در بر نگرفت. در نتیجه، دولت به زودی رو به ضعف نهاد و سرانجام فرو پاشید تا آن‌که سرانجام از کار بازایستاد. این امر نتیجه مستقیم عواملی بود که یاد شد، به‌علاوه توطئه‌های فراوانی که علیه دولت در جریان بود.

Following this period came the ‘Uthmanis and the power shifted to them. The ‘Uthmani Khilafah united most of the Muslim lands under its leadership. They initiated Jihad throughout Europe and resumed the conveyance of the Message of Islam. However, this outburst in activity was only backed by the solid Iman of the first ‘Uthmani Khulafah and the military might of the army, and not on a clear understanding of the Islamic concepts and comprehensive implementation of Islam. Therefore, these conquests did not achieve what the conquests of old had achieved, and the strength of the rulers did not embrace all areas of the Islamic State. Consequently, the State soon waned, eventually collapsing until it finally ceased to function. This was as a direct result of the factors mentioned coupled with the many conspiracies brewing against the State.