قدرت اندیشهٔ اسلامی، همراه با روش آن، برای برپایی دولت اسلامی و از سرگیری شیوهٔ زندگی اسلامی کافی خواهد بود، به شرط آنکه این اندیشه در دل‌ها و ذهن‌های مسلمانان ریشه‌دار باشد و در تمامی شئون زندگی آنان تجسم یابد. با این همه، پیش از بازسازی دولت باید وظایف عظیمی انجام شود و برای از سرگیری شیوهٔ زندگی اسلامی باید تلاش‌های شگفت‌انگیزی صورت گیرد. بنابراین، آرزو و خوش‌بینی برای برپا شدن دولت کافی نیست و امید و شور و شوق نیز برای تضمین از سرگیری شیوهٔ زندگی اسلامی بسنده نخواهد بود. مادر همهٔ وظایف این است که این موانع بزرگی را که سر راه اسلام قرار دارند، به‌درستی ارزیابی کنیم تا برداشتن آنها ممکن شود.

The strength of the Islamic thought coupled with its methodology would be sufficient to establish the Islamic State and to resume the Islamic way of life, provided that this thought is deeply rooted in the hearts and minds of the Muslims, and that it materialized itself in the Muslims in all walks of life. However, despite all this, some colossal tasks have to be carried out prior to the reestablishment of the State, and phenomenal efforts must be made in order to resume the Islamic way of life. Desire and optimism would not, therefore, be sufficient for the State to arise, nor would hope and enthusiasm be enough to secure the resumption of the Islamic way of life. The mother of all duties would be to duly assess these colossal obstacles which stand in the way of Islam in order to make their removal possible.

لازم است مسلمانان را نیز از بار سنگینی که در انتظار کسانی است که به این هدف برمی‌خیزند آگاه ساخت، و توجه مردم، به‌ویژه روشنفکران، را به پیامدهای جدی هر نظری که درباره‌ی این مسئله‌ی بسیار مهم ابراز می‌شود جلب کرد، تا گفتار و کردار همراه با آگاهی، عزم، شهامت، اراده و دلیری باشد. کسانی که در راه بازگرداندن شیوه‌ی زندگی اسلامی گام برمی‌دارند باید بدانند که در حقیقت راه خود را در دل سنگ سخت می‌تراشند، اما با عزم بزرگ و فداکاری می‌توانند آن سنگ را بشکنند. در عین حال باید بدانند که با موضوعی حساس و ظریف سروکار دارند.

It is also important to warn the Muslims about the heavy load which awaits those who rise to this objective and to bring to the attention of the people, especially the intellectual ones. The serious consequences of any opinion which is voiced concerning this most serious issue, so that words and actions move together with awareness, determination, mettle, resolve and courage. Those who tread the path in order to resume the Islamic way of life should be aware that they would be carving their way into hard stone, but that with great resolve and dedication they would be able to break the stone. At the same time they should be aware that they would be treating a delicate matter.

اما مهربانی آنان به ایشان کمک خواهد کرد که آن را کاملاً درست پیش ببرند. باید آگاه باشند که با مشکلات بزرگی روبرو خواهند شد، اما بر آنها غلبه خواهند کرد. نباید از این راه منحرف شوند، زیرا این همان راهی است که رسول خدا ﷺ پیمود، و اگر این راه به درستی پیموده شود، نتایج مثبت حتماً حاصل خواهد شد و پیروزی بی هیچ تردیدی قطعی خواهد بود. امروز مسلمانان باید با دقت در همین راه گام بردارند، به شرط آنکه از الگوی رسول خدا ﷺ به دقت پیروی کنند و گام های او ﷺ را با دقت و درستی تکرار کنند، تا هر کس که در این راه قدم می گذارد نلغزد. زیرا هر خطا در قیاس و هر انحراف از این راه، عقیمی و بازگشت به عقب را برای دعوت به همراه خواهد داشت. بنابراین برگزاری کنفرانس ها درباره مسئله خلافت، به خودی خود به برپایی دولت اسلامی نخواهد انجامید؛ و نه فدراسیونی از کشورهایی که بر مردمان مسلمان حکومت می کنند، روشی مشروع برای برپایی دولت اسلامی خواهد بود، و نه کنگره های مردمان مسلمان در بازگشت به شیوه زندگی اسلامی یاری خواهد کرد. هیچ یک از اینها، و نه هیچ چیز مشابه آنها، درست شمرده نشود. بلکه اینها صرفاً سخنپردازی هایی خواهند بود که هدفشان فرونشاندن خشم مسلمانان است. بلکه اینها احساسات ایشان را مهار کرده و شور و حرارتشان را خنثی خواهند کرد، و در نتیجه ایشان را از وظیفه اصلی منحرف خواهند ساخت.

However, their kindness would help them treat it perfectly. They should be aware that they would clash against major problems, yet they would overcome them. They should not deviate from the path because it is the path which the Messenger of Allah (pbuh) traversed, and if the path is traversed correctly the positive results would be inevitable and victory would be certain without a shadow of a doubt. It is this path which the Muslims should tread carefully today, provided that the example of the Messenger of Allah (pbuh) is carefully followed, and his (pbuh) steps are carefully and correctly copied so that anyone who treads upon this path does not stumble, because every error in the analogy and every deviation from the path would introduce sterility and regression to the Da’wah. It therefore follows that holding conferences on the issue of the Khilafah would not of itself lead to the establishment of the Islamic State, nor would a federation of countries ruling Muslim peoples be a legitimate method to establish the Islamic State, nor would congresses of Muslim peoples help in the resumption of the Islamic way of life. None of these, nor anything similar to them, should be considered correct. Instead, they would merely represent rhetoric aimed at soothing the anger of the Muslims. Rather, these would contain their feelings and neutralize their zeal, and consequently lead them astray from the real task.

تنها راه برپایی دولت اسلامی، حمل پیام اسلام و تلاش برای بازگرداندن شیوه زندگی اسلامی است، و این مستلزم آن است که کشورهای اسلامی را یک کل واحد در نظر بگیریم، زیرا مسلمانان تنها یک امت هستند؛ گروهی انسانی که با یک عقیده واحد پیوند خورده و نظام آن از همان عقیده سرچشمه می‌گیرد. از این رو هر اقدامی که در هر کشور مسلمانی انجام شود و احساسات و مفاهیم را برانگیزد، باید آثارش در تمامی کشورهای مسلمان دیگر نیز پدیدار شود. بنابراین ضروری است که همه کشورهای اسلامی یک واحد به شمار آیند و دعوت به همه این کشورها برده شود تا جوامع آنها را تحت تأثیر قرار دهد. این به آن دلیل است که جامعه‌ای که نماینده امت است، همچون آبی در دیگ است؛ اگر زیر آن آتشی روشن شود، آب گرم شده و به نقطه جوشش می‌رسد. این جوشش، جامعه را به حرکت و کار وامی‌دارد. از همین رو دعوت باید جهان اسلام را هدف قرار دهد تا کار برای بازگرداندن شیوه زندگی اسلامی آغاز شود؛ و این کار از راه نشر کتاب‌ها و جزوه‌ها، از راه ارتباطات و همه دیگر وسایل تبلیغاتی، و به ویژه از راه تماس‌ها و گفتگو انجام گیرد، زیرا اینها از موفق‌ترین شیوه‌های دعوت به شمار می‌روند.

The only way to establish the Islamic State is to carry the Islamic Message and to work towards the resumption of the Islamic way of life, which necessitates taking the Islamic countries altogether as one unit because the Muslims are but one Ummah, which represents a human group bound by one ‘Aqeedah from which emanates her system. Any task carried out in any Muslim country, touching on the emotions and concepts, should therefore have its effects in all the other Muslim countries. Thus, it is imperative that all Muslim countries be considered as one and that the Da’wah is carried to all these countries so that it affects their respective societies. This is because the society which represents the Ummah would be like water in a pot, if a fire was lit under it the water would warm up and reach its boiling point. The boiling would cause the society to move and work. This is why the Da’wah should target the Islamic world so that work towards resuming the Islamic way of life could be initiated; this would be done by means of publishing books and leaflets, and by means of communication and all other means of publicity, especially contacts and discussion since they are one of the most successful methods of Da’wah.

اما آغاز دعوت به این شیوه آشکار، صرفاً سوختی است برای جامعه تا سردی و بی‌تفاوتی را به انرژی تبدیل کند. این دعوت به نقطه جوش نخواهد رسید مگر آنکه دعوت عملی، از نظر جهت‌گیری سیاسی، در یک کشور واحد محدود شود که کار از آنجا آغاز گردد. دعوت از آنجا آغاز خواهد شد و به سایر بخش‌های جهان اسلام گسترش خواهد یافت. این کشور، یا چند کشور، به‌عنوان نقطه تکیه‌گاهی در نظر گرفته می‌شود که در آن دولت اسلامی برپا گردد. پس از آن، گسترش و استقرار دولت بزرگ‌تر اسلامی خواهد بود که به نوبه خود پیام اسلام را به تمام جهان خواهد رساند.

However, the initiation of Da’wah in this open manner is merely a fuel for the society in order to convert frigidity into energy. It cannot reach the boiling point unless the practical Da’wah is confined in its political orientation within one single country from where the work would begin. The Da’wah would be launched from there to mushroom to other parts of the Islamic world. This country, or several countries, would be taken as the support point where the Islamic State would be established. Following this would be expanding and establishing the greater Islamic State, which in turn would carry the Islamic Message to the whole world.

این است آنچه پیامبر خدا ﷺ انجام داد. ایشان ﷺ دعوت خود را به همه مردم رساند و مراحل ابلاغ به مرحلهٔ عملی رسید. ایشان ﷺ مردم مکه و همهٔ عربها را در موسم حج به اسلام فراخواند. دعوت ایشان ﷺ در تمام شبه‌جزیرهٔ عربستان گسترش یافت، گویی ایشان ﷺ آتشی در جامعهٔ شبه‌جزیره برافروخته بود، آتشی که هدفش آزاد ساختن انرژی عربها به‌طور کلی بود. پیامبر خدا ﷺ عربها را با تماس مستقیم با ایشان و با دعوت به اسلام در موسم حج، و نیز با دیدار از قبایل در خانه‌هایشان و فراخواندن آنان به اسلام، به اسلام دعوت کرد. دعوت در نتیجهٔ درگیری‌هایی که میان پیامبر خدا ﷺ و قریش رخ داد به همهٔ عربها رسید؛ پژواک آن برخوردها به عربها رسید و کنجکاوی و میل ایشان را برای آگاهی بیشتر از دعوت برانگیخت. با این حال، هرچند دعوت به همهٔ عربها رسید، دامنهٔ دعوت به مکه محدود بود و سپس به مدینه گسترش یافت، و از این رو دولت اسلامی در حجاز تأسیس شد. تنها در آن هنگام بود که گرمای دعوت و پیروزی پیامبر خدا ﷺ سبب شد که این جوشش به عمل واقعی بینجامد، به‌طوری که همه ایمان آوردند و دولت اسلامی رشد کرد تا آنکه تمام شبه‌جزیرهٔ عربستان را فرا گرفت و از آنجا پیام خود را به جهان عرضه کرد.

This is what the Messenger of Allah (pbuh) did. He (pbuh) conveyed his Da’wah to all the people and the steps of conveyance reached the practical phase. He (pbuh) invited the people of Makkah and all the Arabs in the Hajj season. His Da’wah spread all over the Arabian Peninsula, as if he (pbuh) had lit a fire under the society of the Peninsula, a fire which was aimed at releasing the energy in the Arabs as a whole. The Messenger of Allah (pbuh) called the Arabs to Islam by directly contacting them and by inviting them to Islam during the Hajj season, and by visiting the tribes in their homes and calling them to Islam. The Da’wah reached all the Arabs as a result of the clashes which took place between the Messenger of Allah (pbuh) and Quraysh, the echoes of those impacts reached the Arabs and triggered their curiosity and their desire to learn more about the Da’wah. However, although the Da’wah reached all the Arabs, the scope of the Da’wah was confined to Makkah, stretching to Madinah therefore the Islamic State was founded in Hijaz. Only then did the heat of the Da’wah and the victory of the Messenger of Allah (pbuh) cause the boiling to result in real action, so that all believed and the Islamic State grew until it engulfed the whole of the Arabian Peninsula from where it launched its Message to the world.

ما باید حمل دعوت و کار برای بازگرداندن شیوه زندگی اسلامی را به عنوان روش خود برای برپایی دولت اسلامی برگزینیم. اگرچه باید کشورهای مسلمان را یک جامعه تجزیه‌ناپذیر و هدفی برای دعوت بدانیم، اما باید دامنه کار خود را بر یک استان یا استان‌های مشخص متمرکز کنیم، جایی که متعهد می‌شویم مردم را با اسلام تربیت کنیم تا اسلام در درون خودشان زنده شود و تا آنان به آن و برای آن زندگی کنند. همچنین باید با اسلام و برای اسلام افکار عمومی بسازیم، تا میان حاملان دعوت و جامعه واکنشی پدید آید؛ واکنشی که ثمربخش، مؤثر و تکان‌دهنده باشد و بتواند دعوت را به تعامل و تعامل را به نتیجه و بازده تبدیل کند. تعاملی از این دست به مبارزه‌ای برای برپایی دولت اسلامی ترجمه می‌شود که از دل امت برمی‌خیزد، در آن بخش از جهان اسلام. آنگاه دعوت از یک اندیشه در ذهن، به وجودی در جامعه تبدیل شده است، و از یک جنبش مردمی به یک دولت. در آن هنگام، مراحل خود را به پایان برده و از نقطه آغاز به نقطه شروع حرکت، و سپس به نقطه پشتیبانی رسیده است، جایی که در دولت ریشه می‌دواند، دولتی که همه عناصر دولت و قدرت دعوت را در خود دارد. پس از این، وظیفه عملی آغاز می‌شود، همان وظیفه‌ای که شریعت آن را بر دولت و بر مسلمانانی که بیرون از حوزه اقتدار آن زندگی می‌کنند، واجب کرده است.

We ought to adopt the carrying of the Da’wah and the work towards resuming the Islamic way of life as our method to establish the Islamic State. While we should consider the Muslim countries as one indivisible society and as a target for the Da’wah, we must concentrate our scope of work to one province or specific provinces where we undertake to educate people with Islam so that it springs to life within themselves and so that they live by it and for it, and we ought to create public opinion by Islam and for Islam so that a response is generated between the carriers of the Da’wah and society, a response which would be fruitful, effective and moving, and which would be able to transform the Da’wah into interaction and result in output. Interaction of this nature would be translated into a struggle aimed at establishing the Islamic State, which emanates from the Ummah, in that part of the Islamic world. The Da’wah would then have developed from being an idea in the mind to existing in society, and from a popular movement to a State. By then it would have concluded its stages and moved from the starting point to the launching point, and then to the point of support where it would be rooted in the State, which fulfills all elements of the State and the strength of the Da’wah. Following this, the practical task, which the Shari’ah commands the State and the Muslims who live outside its authority to fulfill, would have begun.

وظیفهٔ دولت این خواهد بود که با آنچه الله (سبحانه و تعالی) نازل کرده است، به طور جامع حکومت کند، و آغاز به ادغام سایر ولایات با آن نماید و امور آنها را جزو سیاست داخلی (نه سیاست خارجی) به شمار آورد. بنابراین، آغاز به ابلاغ دعوت و فراخواندن به از سرگیری شیوهٔ زندگی اسلامی در سراسر سایر ولایات خواهد کرد. دولت مرزهای سیاسی خیالی را که استعمارگران میان آنها ترسیم کرده بودند و مسئول این بودند که حاکمان آن ولایات را نگهبانان مرزها قرار دهند، برخواهد داشت. از این رو، دولت باید مرزها را برچیند، حتی اگر سایر ولایات از این کار پیروی نکنند. ویزاها لغو خواهد شد، و همچنین ایستگاه‌های بازرسی گمرکی برچیده خواهد شد و مرزهایش به روی شهروندان سایر ولایات کاملاً باز خواهد ماند. این امر باعث خواهد شد که شهروندان سایر ولایات مسلمان احساس کنند که این دولت واقعاً دولت اسلامی است، و آنان را شاهد اجرا و تحقق حکومت اسلامی خواهد ساخت.

The duty of the State would be to rule comprehensively by that which Allah (swt) has revealed and to initiate the merging of other provinces with it and consider their affairs as part of the domestic policy (and not the foreign policy). It would therefore, initiate the conveyance of the Da’wah and the call for the resumption of the Islamic way of life all over the other provinces. It would lift the imaginary political borders which the colonialists drew up between them and who were responsible for making the rulers of those provinces the watchdogs of the borders. The State must therefore remove the borders even if the other provinces choose not to follow suit. Visas would be canceled, as would the customs checkpoints, and its borders would be left wide open to the citizens of the other provinces. This would make the citizens of the other Muslim provinces feel that this State was indeed the Islamic State, and it would make them witness the implementation and the execution of Islamic rule.

بر مسلمانان واجب است که تلاش کنند تا سرزمینی را که در آن اسلام اجرا نمی‌شود و دار الکفر شمرده می‌شود، به دار الاسلام تبدیل کنند. این امر با کوشش برای پیوستن خانواده‌ی خود به دولت اسلامی از راه دعوت و تبلیغ محقق می‌شود. این کار تضمین می‌کند که کل جامعه‌ی جهان اسلام به نقطه‌ی جوش برسد؛ جوششی که آن را به سوی عمل درست سوق دهد و در نتیجه، وحدت همه‌ی مسلمانان زیر یک دولت را تضمین کند. بدین ترتیب، دولت بزرگ‌تر اسلامی برپا خواهد شد و دولت اسلامی که نماینده‌ی رهبری فکری جهانی است، دوباره موجودیت خواهد یافت. آنگاه دولت اسلامی به جایگاه و وزن لازم دست خواهد یافت تا بتواند پیام خود را برساند و برای نجات جهان از شرورِ فرو رفته در آن بکوشد.

As for the duty of the Muslims, they should work towards turning their land where Islam is not implemented, and which is considered as Dar al-Kufr, into Dar al-Islam. This would be achieved by aiming to merge their household with the Islamic State by means of Da’wah and publicity. This would ensure that the whole of the society within the Islamic world had reached boiling point, which would drive it towards the right action and which would ensure in turn the unification of all the Muslims under one State. Thus, the greater Islamic State would be established, and so the Islamic State, which represents a universal intellectual leadership, would have come back into existence. By then it will have gained its stature and the weight necessary to enable her to convey its Message and to work towards saving the world from the evils it has been plunged into.

اگر امتِ مسلمان در گذشته در سرزمینی زندگی می‌کرد که از شبه‌جزیرهٔ عربستان فراتر نمی‌رفت و در آن زمان تنها چند میلیون نفر جمعیت داشت، و با این همه، هنگامی که اسلام را پذیرفت و پیام آن را حمل کرد، در برابر دو اردوگاه بزرگ آن روزگار، یک ابرقدرت جهانی به شمار می‌آمد؛ آنگاه هر دو را همزمان درهم کوبید، سرزمین‌هایشان را فتح کرد و اسلام را بر تقریباً تمام بخش‌های مسکونیِ جهان آن روز گسترد، پس درباره‌ی امروزِ امت چه باید گفت؟ امتی که بیش از یک میلیارد نفر جمعیت دارد و در کشورهایی پراکنده است که از نظر جغرافیایی به هم پیوسته‌اند؛ اگر این امت یک دولت واحد بود که از اسپانیا در شرق تا چین در غرب، و از ترکیه در شمال تا مالزی در جنوب گسترده بود، و بهترین بخش جهان را از نظر منابع و نقاط راهبردی در اختیار داشت، و ایدئولوژی واحد و درستی را به جهانیان عرضه می‌کرد، بی‌تردید جبههٔ‌ای می‌شد که از هر جهت از مجموع ابرقدرت‌های پیشرو قوی‌تر بود.

If the Muslim Ummah, had in the past, lived in a country which did not stretch beyond the Arabian Peninsula, and which at that time numbered only a few million, and despite that when she embraced Islam and carried its Message she represented a world superpower in the face of the two major camps at the time, whereupon she struck them both simultaneously, conquered their lands and spread Islam over almost the whole of the inhabited parts of the world at that time, then what are we to say about the Ummah today; numbering more than one billion, spread over countries that are geographically linked together; if she were a single state, stretching from Spain in the East to China in the West and from Turkey in the north to Malaysia in the south, occupying the best part of the world in terms of resources and strategic points, and carrying a single correct ideology to the world? She would undoubtedly constitute a front which would be stronger in every respect than the leading superpowers put together.

بنابراین، وظیفه هر مسلمانی است که از همین لحظه تلاش کند تا دولت اسلامی را دوباره برپا سازد. این کار باید با گسترش دعوت اسلامی آغاز شود، با هدف بازگرداندن شیوه زندگی اسلامی در همه کشورهای مسلمان. گستره عملی دعوت باید در یک کشور یا چند کشور منتخب باشد تا به نقطه پشتیبانی دست یابد و بدین ترتیب این وظیفه جدی بتواند از سر گرفته شود. چنین هدف والایی، که مسلمان باید با پیمودن این راه عملی و روشن به آن دست یابد و از آن پیروی کند، ارزش آن را دارد که انواع سختی‌ها تحمل شود و از هیچ تلاشی دریغ نگردد. باید به یاری الله تعالی توکل کرد و برای آن پاداشی جز به دست آوردن خشنودی الله (سبحانه و تعالی) نخواست.

Therefore, it is the duty of every Muslim to work from this moment on to reestablish the Islamic State. Work should commence by carrying the Islamic Da’wah with the aim of resuming the Islamic way of life in all the Muslim countries. The practical scope of the Da’wah should be in one country or some selected ones in order to achieve the point of support so that this serious task can be resumed. Such a cause with its high objective, which the Muslim should aim to achieve by treading this practical and clear path and which he must follow, should be worth enduring all types of hardship and sparing no effort for. One should rely on Allah’s help, seeking no reward for it except to gain the pleasure of Allah (swt).