هنگامی که پیامبر خدا ﷺ از استواری جامعه اسلامی اطمینان یافت و پس از آنکه با قبایل یهودی همسایه پیمان بست، به آماده‌سازی زمینه‌های جهاد در مدینه پرداخت؛ زیرا بر دولت اسلامی واجب است که اسلام را در تمام سرزمینی که زیر فرمان اوست پیاده کند و پیام اسلام را فراتر از مرزهایش برساند. رساندن پیام اسلام به هیچ وجه با کار تبلیغی قابل مقایسه نیست. بلکه دعوت مردم به اسلام، آشنا ساختن ایشان با مفاهیم و احکام آن، و برداشتن هر مانع مادی که بر سر راه پیاده شدن این پیام قرار دارد، از طریق تأمین نیازمندی‌های مادی لازم، را ایجاب می‌کند.

When the Messenger of Allah (pbuh) was assured that the Islamic society was firmly entrenched, and once he had signed treaties with the neighboring Jewish tribes, he set about preparing the grounds in Madinah for Jihad, for it is the duty of the Islamic State to implement Islam in the whole of the land under its rule and to convey the Message of Islam beyond its borders. Conveying the Message of Islam is by no means comparable to missionary work. Instead, it dictates the invitation of the people to Islam, acculturating them with its concepts and rules, and the removal of any material obstacle that stands in the way of implementation of the Message through the necessary material requirements.

قریش همواره مانعی مادی در برابر پیام اسلام بود. بنابراین باید گروه ویژه‌ای آماده می‌شد تا بر آن غلبه کند. با در نظر داشتن این امر، و با هدف گسترش اسلام به خارج از مدینه، پیامبر خدا ﷺ ارتش خود را بنا نهاد. ایشان ﷺ چند گام برداشت و با اعزام برخی سریه‌هایی که برای به چالش کشیدن قریش و به هراس انداختن هم منافقان و هم یهودیان در مدینه و حومه آن طراحی شده بودند. در عرض چهار ماه، ایشان ﷺ سه دسته را به خارج از مدینه اعزام کرد.

The Quraysh had always represented a material obstacle barring the Message of Islam. A task force thus had to be prepared to overcome it. Bearing this in mind, and with the objective of spreading Islam outside Madinah, the Messenger of Allah (pbuh) began building his army. He (pbuh) took several steps by dispatching some expeditions designed to challenge the Quraysh and alarm both the hypocrites and the Jews in Madinah and nearby surroundings. In four months, he (pbuh) dispatched three units outside Madinah.

أرسلَه ﷺ حمزةَ إلى ساحل البحر في ناحية العِيص، على رأس ثلاثين راكبًا من المهاجرين، دون أن يشارك أحدٌ من الأنصار. فلقي حمزةُ أبا جهل بن هشام في ثلاثمائة راكب على الساحل، وكان على وشك القتال معه، حين تدخّل مَجدي بن عمرو الجهني بينهما، فتفرّق الناس دون قتال. وأرسل رسولُ الله ﷺ محمدَ بن عُبيدة بن الحارث في ستين راكبًا من المهاجرين، ولم يكن فيهم أحدٌ من الأنصار. فلقي أبا سفيان على رأس أكثر من مائتي راكب في وادي رابغ. ومرة أخرى لم يقع قتال، إلا أن سعدَ بن أبي وقاص رمى بسهم في ذلك اليوم. وأرسل رسولُ الله ﷺ أيضًا سعدَ بن أبي وقاص في عشرين راكبًا نحو مكة، فعادوا دون قتال. وأسهمت هذه السرايا في خلق أجواء الحرب في المدينة، كما عملت على إرهاب قريش، التي بدأت تشعر بجدية الخطر القادم من رسول الله ﷺ. ولم يكتفِ ﷺ بذلك، بل خرج بنفسه غازيًا. فبعد اثني عشر شهرًا من قدومه المدينة، خرج ﷺ في غزوة يطلب فيها قريشًا وبني ضَمرة، حتى بلغ ودّان، فلم يلقَ قريشًا في ذلك اليوم، وإنما صالحته بنو ضمرة. وبعد ذلك خرج رسولُ الله ﷺ غازيًا على رأس قوة من مائتي راكب من المهاجرين والأنصار، حتى بلغوا بُواط في ناحية رَضوى، وكانوا يقصدون عيرًا فيها ألفان وخمسمائة بعير، يحرسها مائة مقاتل بقيادة أمية بن خلف. لكنه ﷺ لم يتمكن من اعتراض العير، لأنها سلكت طريقًا غير الطريق المعتاد. پس از بازگشت از غزوهٔ بُواط، سه ماه گذشت و ابوسلمه بن عبدالاسد بر مدینه گماشته شد، و رسول خدا ﷺ با بیش از دویست مسلمان به غزوهٔ دیگری رفت تا به «عُشیره» در درهٔ ینبع رسید. ایشان در ماه جمادی‌الاولی در آنجا توقف کردند و تا چند روز از جمادی‌الآخره سپری شد. این در سال دوم هجرت بود. علت اقامت ایشان در آنجا این بود که ﷺ منتظر کاروانی به سرکردگی ابوسفیان بودند، اما بار دیگر به هدف خود نرسیدند. با این حال، این سفر کاملاً بیهوده نبود، زیرا رسول خدا ﷺ از این سفر، پیمان صلحی با بنی مُدلج و هم‌پیمانانشان از بنی ضمره به دست آوردند.

He sent Hamzah to the seashore in the neighborhood of al-‘Is at the head of thirty riders from the emigrants, with none of the helpers taking part. Hamzah met Abu Jahl ibn Hisham with three hundred riders on the shore and was about to fight him when Majdi ibn ‘Amr al-Juhani intervened between them, causing the people to separate without fighting. The Messenger of Allah (pbuh) sent Muhammad ibn ‘Ubaydah ibn al-Harith with sixty riders from the Muhajireen, there not being a single one of the Ansar among them. He encountered Abu Sufyan at the head of more than two hundred riders in the valley of Rabigh. Again, no fighting took place except that Sa’d ibn Abi Waqqas shot an arrow on that day. Allah’s Messenger (pbuh) also sent Sa’d ibn Abi Waqqas with twenty riders towards Makkah, but they returned without fighting. These expeditions helped create an atmosphere of war in Madinah, and they also served to frighten the Quraysh, who began to seriously feel the threat coming from Allah’s Messenger (pbuh). He (pbuh) did not stop at that, but went out raiding himself. Twelve months after his arrival in Madinah he (pbuh) went forth on a raid looking for the Quraysh and Banu Damrah until he reached Waddan. He (pbuh) did not meet the Quraysh that day, and instead Banu Damrah made peace with him. After that the Messenger of Allah (pbuh) went raiding at the head of a contingent of two hundred riders from the Muhajireen and Ansar, until they reached Buwat in the neighborhood of Radwa. They were making for a caravan composed of two thousand five hundred cattle protected by one hundred fighters led by Umayyah ibn Khalaf. But he (pbuh) failed to intercept the caravan due to the fact that it had traversed a different route than the one normally used. Three months after returning from the expedition to Buwat, Abu Salmah ibn ‘Abd al-Asad was left in charge of Madinah and the Messenger of Allah (pbuh) undertook another raid at the head of two hundred plus Muslims until he reached al-‘Ushayrah in the valley of Yanbu where he stopped during the month of Jumada al-Ula and resided until some days of Jumada al-Akhirah had passed. This was in the second year of Hijrah. The reason for his camping there was that he (pbuh) was waiting for a caravan headed by Abu Sufyan, but once again he missed his target. It was not entirely a wasted effort though, because the Messenger of Allah (pbuh) gained from his trip a peace treaty with Bani Mudlaj and their allies from Bani Damrah.

او ﷺ تنها ده روز پس از بازگشت به مدینه بود که کرز بن جابر الفهری به شترهای چراگاه مدینه یورش برد. پیامبر خدا ﷺ در پی او بیرون رفت، زیرا کرز از هم‌پیمانان قریش بود. پیامبر خدا ﷺ به دره صفوان در نزدیکی بدر رسید، اما کرز از چنگ او گریخت. این نخستین غزوه بدر بود.

He (pbuh) had only been back in Madinah for ten days when Kurz ibn Jabir al- Fahri raided the pasturing camels of Madinah. Allah’s Messenger (pbuh) went out in search of him, Kurz being one of the allies of the Quraysh. Allah’s Messenger (pbuh) reached the valley of Safwan in the neighborhood of Badr, but Kurz eluded him. This was the first raid of Badr.

بدین ترتیب بود که رسول خدا ﷺ با لشکر خود، با قریش به مخالفت برخاست؛ آن حضرت در سراسر شبه‌جزیره می‌گشت و سریه‌ها (گروه‌های کوچک نظامی) گسیل می‌داشت. هرچند هیچ جنگی رخ نداد، رسول خدا ﷺ دستاوردهای قابل توجهی به دست آورد که راه را برای نبردهای بزرگ‌تر هموار کرد، زیرا این یورش‌ها برای لشکر مسلمانان به منزله تمرین‌های نظامی بود و ایشان را برای جنگ آماده می‌ساخت. این یورش‌ها همچنین یهودیان و منافقان مدینه را به وحشت انداخت و ایشان را از اندیشیدن به ایجاد آشوب بازداشت. آن حضرت ﷺ با مخالفت آشکار با قریش، توانست روحیه ایشان را درهم شکند، و در همان حال روحیه مسلمانان را بسیار بالا برد. همچنین آن حضرت ﷺ با امضای پیمان‌هایی با قبیله‌هایی که میان مدینه و ساحل دریای سرخ اردو زده بودند، مانند بنی ضمره، بنی مدلج و دیگران، بر کاروان‌های قریش در راهشان به شام محاصره‌ای ایجاد و اجرا کرد.

That is how Allah’s Messenger (pbuh) began defying the Quraysh with his army, by roaming the Peninsula and sending out expeditions. Although no fighting took place, Allah’s Messenger (pbuh) achieved considerable gains which paved the way for still greater battles, since these raids served as military exercises for the Muslim army and prepared them for war. They also sent shivers down the spines of the Jews and the hypocrites of Madinah and discouraged them from entertaining any thoughts about causing trouble. He (pbuh) succeeded in demoralizing the Quraysh by defying them while boosting the morale of the Muslims a great deal. He (pbuh) also formed and enforced a blockade on the caravans of the Quraysh on their way to al-Sham by signing treaties with the tribes encamped between Madinah and the Red Sea coast, such as Banu Damrah, Banu Mudlaj and others.