پس از آنکه فرستاده‌ی خدا ﷺ درگذشت، صحابه به اتفاق بر بیعت با خلیفه‌ای که جانشین او ﷺ به‌عنوان رئیس دولت باشد، توافق کردند. مسلمانان تا سال ۱۳۴۲ هجری، یعنی ۱۹۲۴ میلادی، خلفا را نصب می‌کردند. آنان این فرد را امیرالمؤمنین یا به‌سادگی امام نیز می‌نامیدند.

Once the Messenger of Allah (pbuh) died, the Sahabah unanimously agreed on giving the Bay’ah to the Khaleefah to replace him (pbuh) as the head of State. The Muslims continued appointing the Khulafah until the year 1342 Hijri, i.e. 1924 CE. They also called this man Amir al-Mu’mineen or just simply the Imam.

هیچ مسلمانی بدون بیعت، خلیفه نمی‌شد، و دولت اسلامی تا روزهای پایانی حکومتش به این قاعده پایبند بود. نحوه اجرای بیعت متفاوت بود. در برخی موارد، بیعت مستقیماً به خلیفه داده می‌شد. برخی از خلفا فردی غیر از خویشاوندان خود را توصیه می‌کردند. برخی آن را به پسران یا دیگر اعضای خانواده خود واگذار می‌کردند. و برخی بیش از یک نفر از خانواده خود را توصیه می‌کردند. با این حال، این توصیه برای خلیفه شدن آنان کافی نبود؛ آنان پیش از تصدی مقام باید بیعت را دریافت می‌کردند. هیچ خلیفه‌ای هرگز بدون بیعت منصوب نشده است. گرفتن بیعت نیز متفاوت بود. گاه از اهل الحل والعقد (شخصیت‌های برجسته و سرشناس — که از نظر لغوی، کسانی‌اند که گره می‌گشایند و می‌بندند) گرفته می‌شد؛ گاه از مردم گرفته می‌شد؛ و در برخی موارد از شیخ الاسلام (عالم برجسته) گرفته می‌شد. مواردی وجود داشت که گرفتن بیعت سوءاستفاده شد. با این حال، آن بیعت همچنان بیعتی معتبر بود و صرفاً جانشینی در مقام خلافت، یعنی رهبری خلافت، به شمار نمی‌آمد.

No Muslim becomes a Khaleefah without the Ba’yah and the Islamic State followed that rule until the last days of its reign. The application of the Ba’yah varied. In some cases, the Khaleefah was given the Ba’yah directly. Some Khulafah recommended another person other than their relatives. Some passed it on to their sons or other members of their family. And others recommended more than one person from his family. However, this recommendation was not enough to make them the Khaleefah, they had to receive the Ba’yah before taking office. No Khaleefah has ever been appointed without a Ba’yah. The giving of the Ba’yah also varied. It was taken from Ahl al-Hall wal ‘Aqd (prominent and distinguished figures - linguistically the people who loosen and bind); it was also taken from the people; and in some cases it was taken from Sheikh al-Islam (the leading scholar). There were certain instances where the taking of the Ba’yah was abused. However, it was still a valid Ba’yah and not simply a succession to the post of Khaleefah, head of the Khilafah.

هر خلیفه دستیاران خود را منصوب می‌کرد که در برخی دوره‌های تاریخ وزیر (دستیار) نامیده می‌شدند. خلیفه والیان، قاضی القضاة، فرماندهان ارتش و سران ادارات دولتی را منصوب می‌کرد. ساختار دولت همواره بدین‌گونه شکل می‌گرفت. این ساختار هرگز تغییر نکرد تا آنکه قدرت‌های استعماری کافر، دولت عثمانی را نابود کردند و جهان اسلام را به دولت‌های کوچک متعددی تقسیم نمودند.

Each Khaleefah would appoint his assistants who were in some periods of history called Wazirs, (assistants). The Khaleefah would appoint the governors, the Chief Justice, the Army Commanders and the Heads of the State Department. This was how the structure of the State was constituted at all times. The structure never changed until the colonial disbelieving powers destroyed the ‘Uthmani State and divided the Islamic world into many statelets.

در طول تاریخ دولت اسلامی، رویدادهای داخلی متعددی رخ داد. این رویدادها عموماً نه از عوامل بیگانه، بلکه از سوءفهم اسلام نسبت به شرایط حاکم بر آن زمان ناشی می‌شد. کسانی که بعدها به تفسیر اوضاع پرداختند، کوشیدند وضع موجود را بر اساس برداشت خود تغییر دهند. هر یک از آنان تلاش کرد تا با ابراز نظر، وضعیت موجود آن زمان را اصلاح کند. با این حال، این دیدگاه‌های گوناگون همچنان اسلامی شمرده می‌شدند.¹

Many internal events took place within the Islamic State throughout its history. This was generally not caused by alien factors, but instead due to a misunderstanding of Islam for the prevailing circumstances at the time. Those who later interpreted the situation attempted to change the status quo according to their own understanding. Each one of them attempted to exert an opinion to redress the existing state of affairs at the time. However, these different opinions were still considered Islamic1.

بنابراین، این اختلافات به خود خلیفه به عنوان یک شخص مربوط می‌شد، نه به منصب خلافت. برای نمونه، اختلاف‌ها درباره‌ی این بود که چه کسی باید خلیفه باشد، و نه درباره‌ی ساختار حکومت. اختلاف‌ها به برخی جزئیات محدود بود و در نتیجه، ربطی به اصول و کلیات نداشت. مسلمانان هرگز درباره‌ی کتاب (قرآن) و سنت اختلاف نداشتند. اختلاف‌ها از فهم ایشان از قرآن و سنت برمی‌خاست. به همین ترتیب، مسلمانان هرگز درباره‌ی نصب خلیفه اختلاف نداشتند، بلکه درباره‌ی این بودند که چه کسی باید این جایگاه را پر کند. آنان هرگز درباره‌ی وجوب اجرای جامع اسلام، و نیز درباره‌ی رساندن آن به تمامی جهان اختلاف نداشتند. همه‌ی خلفا بر همین اساس حکومت می‌کردند، احکام الهی را اجرا می‌نمودند و مردم را به دین خداوند فرا می‌خواندند. برخی از ایشان در واقع به سبب نادرست فهمیدن احکام اسلام، آن‌ها را نادرست به کار بستند، و برخی دیگر آگاهانه احکام را نادرست به کار گرفتند. با این حال، همه‌ی ایشان اسلام را اجرا می‌کردند و جز آن را نه. همه‌ی آنان روابط خود با کشورها، مردمان و ملت‌های دیگر را بر پایه‌ی اسلام و به منظور رساندن پیام به تمامی جهان استوار می‌ساختند.

Therefore, such differences were connected with the Khaleefah himself as a person, and not with the post of Khaleefah. For example, differences were about who should be Khaleefah and not about the ruling structure. Differences were restricted to some details and consequently, had nothing to do with the basics nor with the outlines. The Muslims never differed about the Book (Qur’an) and Sunnah. The differences arose out of their understanding of the Qur’an and Sunnah. Similarly, the Muslims never differed about the appointment of the Khaleefah, but on who should fill the position. They never differed about the obligation of implementing Islam comprehensively, nor about carrying it to the whole world. All of the Khulafah ruled on that basis, implementing Allah’s rules and inviting people to the Deen of Allah. Some of them actually misapplied the rules of Islam due to misunderstanding them, and some of them misapplied the rules deliberately. However, they all implemented Islam and nothing else. They all held their relations with other countries, peoples and nations on the basis of Islam and for the sake of carrying the Message to the whole world.

بنابراین، اختلافات داخلی هرگز بر گسترش فتوحات اسلامی و نشر اسلام تأثیری نگذاشت. دولت اسلامی با هدف نشر اسلام، از آغاز تا قرن یازدهم هجری (هفدهم میلادی) به فتح کشورهای دیگر ادامه داد. ایران، هند و قفقاز (در روسیه) را فتح کرد تا آنکه به مرزهای چین و روسیه و دریای خزر در شرق رسید. دولت اسلامی شام را در شمال فتح کرد؛ مصر، شمال آفریقا و اندلس (اسپانیا) را در غرب، و همچنین آناتولی (ترکیه)، بالکان، و جنوب و شرق اروپا را تا آنجا که ... *Translator's note: The original is cut off at this point.* --- توضیح مترجم: میان «نظر اسلامی» و «نظر اسلام» تفاوت است. «نظر اسلام» به این معناست که آن نظر تنها دیدگاه درست برای آن مسئله است. نمونهٔ آن این است که ساختار امت باید بدون هیچ جدایی، مانند مرزها، متحد باشد. اما «نظر اسلامی» به معنای دیدگاهی است در میان دیدگاه‌های دیگری که از منابع اسلامی استنباط شده‌اند. نمونهٔ نظر اسلامی، شرایط احراز مقام خلافت است.

Therefore, internal differences never affected the expansion of the Islamic conquests and the spreading of Islam. The Islamic State went on conquering other countries with the aim of spreading Islam, from its inception until the 11th century Hijri (17th century CE). It conquered Persia, India, Caucasia (in Russia) until it reached the frontiers of China, Russia and the Caspian sea to the East. The Islamic State conquered al-Sham to the North; Egypt, North Africa and Andalus (Spain) to the West; as well as conquering the Anadhoul (Turkey), the Balkans, Southern and Eastern Europe until they 1 Translator - There is a difference between an Islamic opinion and the Islamic opinion. The Islamic opinion means that the opinion is the only opinion for the issue. An example of the Islamic opinion is that the structure of the Ummah has to be united without any separation such as borders. However, an Islamic opinion means an opinion amongst many others derived from Islamic sources. An example of an Islamic opinion are the requirements for the post of Khalifah.

به دریای سیاه رسید، همراه با القرم (شبه‌جزیره کریمه) و جنوب اوکراین. سپاهیان دولت اسلامی به دروازه‌های وین رسیدند. این دولت از فتح دیگر کشورها باز نایستاد و از رساندن پیام اسلام دست برنداشت تا آنکه ضعف راه یافت و سوءفهم از اسلام آشکار شد. سپس به سرعت رو به زوال نهاد تا جایی که شروع کرد به پذیرفتن قوانین و قانونگذاری از نظام‌های دیگری که بیگانه با اسلام بودند، گمان آنکه این‌ها با شریعت مخالفتی ندارند، و سرانجام نابود شد.

reached the Black Sea, together with al-Qaram (Crimean Peninsula) and the South of the Ukraine. The armies of the Islamic State reached the very gates of Vienna. It never stopped conquering other countries nor did it relent from conveying the Message of Islam until weakness crept in and the misinterpretation of Islam became apparent. It then rapidly deteriorated to the point where it began adopting rules and legislation from other systems alien to Islam, thinking that they did not contravene the Shari’ah, and finally it was destroyed.

پیشرفت و شکوفایی دولت اسلامی با توان فکری، قدرت خلاقیت و اجتهاد و قیاس آن (استنباط حکمی از متون اسلامی با استدلال مبتنی بر تشابه) همسو بود. در سده نخست، فتوحات آن دولت را به گستردگی بسیار توسعه داد و اجتهاد به ابعاد تازه‌ای رسید، زیرا دولت در سرزمین‌های فتح‌شده با مسائل نوینی روبه‌رو شد. به‌کارگیری احکام شریعت درباره مسائل تازه‌ای که در ایران، عراق، شام، مصر، اندلس، هند و دیگر کشورها پدید آمد، ساکنان آن سرزمین‌ها را به پذیرش اسلام ترغیب کرد. این وضعیت، اعتبار اجتهادی را که انجام می‌شد و خلاقیت مسلمانان را تأیید کرد. این روند تا سده پنجم هجری ادامه یافت، و سپس خلاقیت و اجتهاد رو به کاستی نهاد و به فرسایش ساختار دولت انجامید.

The progress and prosperity of the Islamic State was commensurate to its intellectual strength, its creative ability and its Ijtihad and Qiyas (analogical reasoning for extracting a rule from the Islamic texts). In the first century, its conquests expanded the State vastly and Ijtihad reached new dimensions as the State faced new problems in the conquered lands. The application of the Shari’ah laws concerning new issues which arose in Persia, Iraq, al-Sham, Egypt, Spain, India and other countries encouraged the inhabitants to embrace Islam. This state of affairs confirmed the validity of Ijtihad which was performed and the creativity of the Muslims. This continued until the 5th century Hijri, and then the creativity and Ijtihad waned resulting in the deterioration of the State’s structure.

در این دوره جنگ‌های صلیبی رخ داد و مسلمانان را مدتی به خود مشغول کرد، تا آن‌که سرانجام پیروز شدند. پس از آن ممالیک آمدند و بر دولت اسلامی حکومت کردند، و کمتر به جنبه‌های فکری توجه داشتند، در نتیجه شکاف فکری گسترش یافت و اندیشه سیاسی از حرکت بازایستاد. سپس یورش تatarها موجب از میان رفتن شمار بسیاری از کتاب‌ها شد که در رودخانه دجله ریخته شدند، و نابودی این میراث فکری گران‌بها تنها بر زخم‌ها نمک پاشید. بیماری فکری که این عوامل پدید آوردند، به رکود اجتهاد کمک کرد. جست‌وجوی احکام تازه برای مسائل نوپدیدی که پیش آمد، به صدور فتاوا و تحریف و نادرست تفسیر کردن متون محدود شد.

During this time, the crusades occurred and they preoccupied the Muslims for a time until they emerged victorious. Following this, the Mamluks came and ruled over the Islamic State, and they paid little attention to the intellectual aspects, so the intellectual abyss expanded and the political thinking stultified. The subsequent invasion of the Tartars resulted in the loss of a great number of books thrown into the Tigris river and the destruction of this considerable intellectual heritage only served to rub salt into the wounds. The intellectual ailment which these factors engendered, contributed to the stagnation of Ijtihad. The search for new verdicts concerning new issues that arose was restricted to the issuing of Fatawa and the twisting and misinterpretation of the texts.

در نتیجه، سطح فکری و سیاسی دولت به سرعت رو به افول گذاشت. سپس عثمانیان آمدند و قدرت را در دست گرفتند. آنان بر قدرت نظامی تمرکز کردند، قسطنطنیه (استانبول) و بالکان را فتح کردند و با شکوه بسیار به اروپا یورش بردند، تا جایی که دولت عثمانی به دولت پیشرو تبدیل شد. با این حال، این امر سطح فکری را بالا نبرد. قدرت نظامی با یک احیای فکری همراه نشد و در نتیجه قدرت نظامی دولت روز به روز کاهش یافت تا آنکه کاملاً از میان رفت. با این همه، آنان پیام اسلام را حمل کردند و توانستند اسلام را با موفقیت گسترش دهند، زیرا مردمان سرزمین‌های فتح‌شده اسلام را پذیرفتند و اینان اکنون میلیون‌ها مسلمان را تشکیل می‌دهند.

As a result, the intellectual and political level of the State spiraled downward. Then came the ‘Uthmanis and they assumed power. They concentrated on military might and conquered Istanbul (Constantinople) and the Balkans and they stormed Europe in a spectacular manner, making them the leading state. However, this did not lift the intellectual level. The military might was not backed up by an intellectual revival and this resulted in the military power of the State evaporating by the day until it completely vanished. In any case though, it did carry the Message of Islam and it managed to spread Islam successfully, for the people of the conquered lands embraced Islam and they accounted for millions who are Muslim to this day.

دو عامل سبب شدند که برخی از خلفا و والیان بتوانند امور را به گونه‌ای اداره کنند که وحدت و قدرت دولت را تضعیف کرد. این دو عامل عبارت‌اند از:

Two factors contributed to give some Khulafah and governors the ability to run the affairs in a manner which impaired the unity and might of the State. Those factors are:

۱) وجودِ آرای گوناگون (در فهمِ حکمِ شرعی در برخی مسائل)، و

1) The existence of many different opinions (in understanding the Hukm Sharii in some issues), and.

۲) تردید خلیفه در پذیرش برخی قواعد مشخص مرتبط با نظام سیاسی، با آنکه پذیرش در حوزه‌های دیگری مانند اقتصاد صورت گرفت.

2) The reluctance of the Khaleefah to adopt some specific rules related to the political system though adoption occurred in other areas such as economics.

با این حال، این عامل نه بر وجود خلافت تأثیری گذاشت و نه آن را به خطر انداخت. برای نمونه، حکم والیان عمومی بود و به آنان اختیارات گستردهٔ الزامی داده شده بود که به آنان امکان می‌داد در بسیاری از امور از جانب خلیفه نیابت کنند. این امر در برخی والیان احساس برتری‌جویی پرورش داد، تا آنجا که تقریباً مستقل و خودمختار شدند. آنان تنها به دادن بیعت به خلیفه و دعا برای او در نماز جمعه، و همچنین ضرب سکه‌ای که نام او بر آن بود، و دیگر امور جزئی بسنده می‌کردند. اقتدار همچنان در دست آنان باقی ماند و این امر آن ولایت‌ها (ایالت‌ها) را به حکومت‌های کوچک نیمه‌مستقل بدل کرد؛ مانند حمدانیان و سلجوقیان و دیگران. با این همه، این اختیار گستردهٔ الزامی که به والی داده شده بود، به خودی خود علت فروپاشی دولت به حکومت‌های کوچک نبود.

However, this factor did not affect or endanger its existence. As an example, the rule of the governors was general and they were given wide mandatory powers enabling them to deputize on behalf of the Khaleefah over many issues. This developed in some governors a sense of supremacy, becoming almost independent and autonomous. They simply contented themselves with giving the bay’ah to the Khaleefah and praying for him at Jum’uah, as well as issuing currency bearing his name, and other trivial issues. The authority remained firmly within their grasp and this turned those Wilayat (regions) into semi-independent statelets; for example, Hamdaniyeen and the Saljuqs and others. However, this wide mandatory power given to the Wali was not by itself the cause of the State disintegrating into statelets.

مثلاً، کارگزاری عَمرو بن العاص بر مصر اختیارات گسترده‌ای داشت، و همین‌طور بود کارگزاری معاویه بن ابی‌سفیان بر شام، و این کارگزاران هرگز خود را از خلافت جدا نکردند. با این حال، هنگامی که خلفا ضعیف شدند و وضع موجود را از والیان پذیرفتند، این روند ریشه دواند و هر ولایت همچون دولتی مستقل عمل می‌کرد، هرچند همه بخشی از یک دولت واحد و زیر یک نظام حکومتی باقی ماندند. با وجود همه این‌ها، دولت همچنان یکپارچه و واحد باقی ماند، و خلیفه همواره والیان را نصب و عزل می‌کرد. هیچ والی‌ای، هر اندازه هم که قدرتمند می‌شد، جرئت نمی‌کرد رسماً خود را از فرمانروایی خلیفه جدا اعلام کند. دولت اسلامی در هیچ زمانی، حتی در اوج استقلالی که والیان داشتند، کنفدراسیونی از ولایات نبود. همواره یک دولت با یک خلیفه باقی ماند که تنها نهادِ دارای اختیارات الزام‌آور بود و تمام دولت، از جمله روستاهای کوچک را دربرمی‌گرفت.

As an example, the governership of ‘Amr ibn al-‘As over Egypt had wide mandatory power, as was that of Mu’awiyah ibn Abi Sufyan’s over al-Sham and these governors never separated themselves from the Khilafah. However, when the Khulafah weakened and accepted the status quo from the Wulaa’, this trend took root and each Wilayah acted like a state of its own even though they remained part of a single State and under one system of government. Despite all of this the State still remained intact, a single unity, where the Khaleefah always appointed and removed Wulaa’. No matter how powerful a Wali became, he never dared to disassociate officially from the rule of the Khaleefah. The Islamic State was never at any time a confederation of Wilayat, even at the height of the independence enjoyed by the Wulaa’. It always remained one State with one Khaleefah who was the only body with mandatory powers engulfing the whole State, including the small villages.

در مورد مسئله‌ی خلافت در اندلس و پیدایش دولت فاطمیان در مصر، این دو با مسئله‌ی والیان تفاوت دارند. در مورد اندلس، والیان در واقع ولایت را تصرف کرده و استقلال اعلام کردند، اما والیِ آنجا هرگز به‌عنوان خلیفه‌ی همه‌ی مسلمانان بیعت نشد. با این حال، بعدها او لقب خلیفه‌ی مردم آن ولایت را یدک کشید، نه بر همه‌ی مسلمانان. خلیفه‌ی مسلمانان همچنان یکی بود و حکومت از آنِ او بود. ولایت اندلس در آن وضعیت، ولایتی به شمار می‌رفت که تحت اقتدار خلیفه نبود. همین وضع برای ایران در دوران حکومت عثمانی نیز صدق می‌کرد، زیرا در آنجا خلیفه‌ای وجود نداشت، و ایران ولایتی خارج از حکومت خلیفه بود. اما فاطمیان مصر را اسماعیلیان تأسیس کردند که فرقه‌ای غیراسلامی است.

As for the issue concerning the Khilafah in Spain and the birth of the Fatimid State in Egypt, these are different from the issues of the governors. In the case of Spain, the governors actually took over the Wilayah and declared independence, but the Wali there was never given Ba’yah as a Khaleefah for all Muslims. However, later he carried the title of Khaleefah of the people of that Wilayah, but not over all the Muslims. The Khaleefah of the Muslims remained one and the ruling belonged to him. The Wilayah of Spain in that situation was regarded as a Wilayah which was not under the authority of the Khaleefah. This was also the case for Iran during the ‘Uthmani rule, as there was no Khaleefah there, but Iran was a Wilayah outside the rule of the Khaleefah. As for the Fatimids in Egypt, it was established by the Ismailis, which is a non-Islamic sect.

بنابراین، کار آنان را نمی‌توان اقدامی مشروع دانست و دولتشان را نمی‌توان دولتی اسلامی به شمار آورد. حضور آنان در کنار حضور خلافت عباسی را نیز نمی‌توان حضور چند خلافت دانست، زیرا خلافت فاطمیان خلافتی مشروع نبود. آن کار، کودتایی بود که این فرقه برای تغییر دولت اسلامی به دولتی که تحت کنترل برداشت نادرست خودشان باشد، سازمان داده بود. از این رو، دولت اسلامی همچنان یک واحد باقی ماند و هرگز به دولت‌های متعدد تقسیم نشد، هرچند تلاش‌هایی برای تصاحب حکومت بر اساس فهمی خاص صورت گرفت. این تلاش‌ها شکست خورد و دولت یکپارچه ماند.

Therefore, their action cannot be considered a legitimate one and their state cannot be considered Islamic one. Their presence along with the presence of the Abbasid Khilafah cannot be considered a presence of multiple Khilafah since the Fatimids was not a legitimate Khilafah. It was a coup attempt orchestrated by this sect to change the Islamic State to one that is controlled by their false understanding. Therefore, the Islamic State remained one unit without division, it was never divided into states, although there were some attempts to capture the rule based on specific understanding. These attempts failed and the State remained One.

دولت اسلامی یکپارچه و تقسیمناپذیر باقی ماند؛ گروهی از کشورها نبود. آنچه رخ داد شمار زیادی تلاش برای به دست گرفتن قدرت بود، با این خواست که برداشت معینی از حکومت اسلامی اجرا شود. این تلاشها سرانجام پایان یافت و خلافت دوباره به یک واحد واحد بازگشت. دلیل یکپارچگی دولت اسلامی با وجود وضعیتهای متعدد حکومتی را میتوان به آسانی نشان داد، با توجه به اینکه مسلمان در آن زمان میتوانست از یک ولایت به ولایت دیگر سفر کند؛ از شرق تا غرب، هرجا که اسلام حکمفرما بود، بیآنکه درباره اصل و نسب او پرسیده شود و بیآنکه محدودیتی برایش باشد، زیرا قلمرو اسلامی یک سرزمین واحد بود.

The Islamic State remained one and undivided, it was not a group of states, what took place was a host of attempts to seize power with a desire to implement a certain Islamic understanding of ruling. These attempts eventually came to an end and the Khilafah reverted to a single entity. The proof of the unity of the Islamic State despite the existence of numerous ruling situations can easily be demonstrated by considering that the Muslim could travel at that time from one Wilayah to another. From East to West, wherever Islam reigned, without being asked about his origins and without being restricted, for the Islamic domain was one single land.

این‌گونه بوده است که دولت اسلامی همواره مسلمانان را تحت یک حکومت متحد نگه داشته و همچنان چنین باقی مانده است. این دولت تا زمانی که نیروهای استعماری کافر در سال ۱۹۲۴ آن را به عنوان یک دولت نابود کردند، قوی و پررونق باقی ماند؛ آن‌ها با دست مصطفی کمال، خلافت را برچیدند.

This is how the Islamic State has always united Muslims under one jurisdiction and remained as such. It remained strong and prosperous until the colonial disbelieving forces destroyed it as a State in 1924 when they abolished the Khilafah at the hands of Mustafa Kamal.