هنگامی که فرستادهٔ خدا ﷺ از استقرار دعوت در سراسر حجاز اطمینان یافت، دعوت خود را برای گسترش بی‌وقفهٔ اسلام فراتر از حجاز آغاز کرد؛ زیرا اسلام دینی جهانی است و او ﷺ برای تمام بشریت فرستاده شده بود. خداوند سبحان در سورۃ الأنبیاء می‌فرماید:

Once the Messenger of Allah (pbuh) had found his mind at ease about the status of the Message within the whole of Hijaz, he (pbuh) initiated his Da’wah of relentlessly spreading Islam beyond Hijaz, for Islam is a universal Deen and he (pbuh) was sent to the whole of mankind. Allah (swt) says in Surah al-Anbiya’,

﴿وَمَا أَرْسَلْنَاكَ إِلَّا رَحْمَةً لِّلْعَالَمِينَ﴾ [الأنبیاء، ۲۱:۱۰۷].

“And We have not sent you but as a Mercy for the ‘Alamin.” [Al-Anbiya, 21:107].

الله (سبحانه وتعالی) همچنین در سورۀ سبأ می‌فرماید:

Allah (swt) also says in Surah Saba’,

«وَمَا أَرْسَلْنَاكَ إِلَّا كَافَّةً لِّلنَّاسِ بَشِيرًا وَنَذِيرًا» [سبأ، ۳۴:۲۸].

“And We have not sent you except as a giver of glad tidings and a warner to all mankind.” [Saba’, 34:28].

الله (سبحانه وتعالى) می‌فرماید در سورۃ التوبہ،

Allah (swt) says in Surah al-Taubah,

«اوست که فرستادهٔ خود را با هدایت و دین حق (اسلام) فرستاد، تا آن را بر همهٔ ادیان چیره گرداند، هرچند مشرکان خوش نداشته باشند.» [التوبه، ۹:۳۳].

“It is He Who has sent His Messenger with Guidance and the Deen of Truth (Islam),to make it superior over all deens even though the Mushrikun hate it.” [At-Tauba, 9:33].

فرستاده‌ی خدا ﷺ پس از آن‌که دولت اسلامی را استوار کرد و در داخل، دولت و دعوت اسلامی را تقویت نمود، ارتباط با خارج را آغاز کرد. ایشان ﷺ با فرستادن نمایندگان به خارج شروع کرد. ایشان ﷺ حوزه‌ی سیاست خارجی را شامل هر بخشی از شبه‌جزیره می‌دانست که زیر فرمان ایشان نبود. هنگامی که تمام حجاز زیر فرمان ایشان ﷺ درآمد، سیاست خارجی به معنای داد و ستد با هر سرزمینی بیرون از حجاز تعریف شد، مانند امپراتوری‌های ایران و روم. اکنون که ایشان ﷺ پیمان حدیبیه را امضا کرده بودند و قدرت خیبر از میان رفته بود، تمام حجاز زیر فرمان ایشان درآمد، زیرا قریش دیگر توان ایستادن در برابر ایشان را نداشت. از این رو فرستاده‌ی خدا ﷺ نمایندگان خود را به خارج فرستاد. با این حال، ایشان ﷺ این کار را نکردند مگر پس از آن‌که مطمئن شدند اقتدارشان در داخل برای پشتیبانی از سیاست خارجی‌شان کافی است.

The Messenger of Allah (pbuh) initiated contact abroad once he had secured 94 The Islamic State and strengthened the State and the Islamic Da’wah at home. He (pbuh) began by sending envoys abroad. He (pbuh) considered the scope of foreign policy to cover any part of the Peninsula which was not under his rule. Once the whole of Hijaz had fallen under his r’s rule, foreign policy came to be defined as the dealings with any land outside the Hijaz, such as the Persian and Roman empires. Now that he (pbuh) had signed the treaty of Hudaybiyah and the authority of Khaybar had been eliminated, the entire Hijaz came under his rule, for the Quraysh no longer had the force to stand in his way. The Messenger of Allah (pbuh) therefore sent his envoys abroad. However, he (pbuh) did not do so until he (pbuh) had ensured that his authority at home was strong enough to support his foreign policy.

روزی پیامبر خدا (ﷺ) پس از بازگشت از خیبر به یارانش فرمود: «ای مردم! بی‌گمان خداوند مرا رحمتی برای تمام انسان‌ها فرستاده است، پس درباره‌ی من اختلاف نکنید، همان‌گونه که حواریون درباره‌ی عیسی پسر مریم اختلاف کردند.» یاران پرسیدند: «ای پیامبر خدا! حواریون چگونه اختلاف کردند؟» ایشان (ﷺ) فرمود: «او ایشان را به آنچه من شما را به آن دعوت می‌کنم دعوت کرد؛ کسی که به سرزمین نزدیک فرستاده شد پذیرفت، و کسی که به سرزمین دور فرستاده شد آن را ناخوش داشت و کندی کرد.» و ایشان (ﷺ) به آنان یادآور شد که فرستادگانی نزد هرقل (امپراتور روم)، کسری (پادشاه ایران)، المقوقس (پادشاه مصر)، الحارث الغسانی (پادشاه حیره)، الحارث الحمیری (پادشاه یمن) و النجاشی (پادشاه حبشه) خواهد فرستاد و آنان را به اسلام دعوت خواهد کرد. یاران پیامبر خدا (ﷺ) با شور و شوق پاسخ دادند و برای ایشان مهری نقره‌ای ساختند که بر آن عبارت «محمد رسول الله» حک شده بود. سپس ایشان (ﷺ) فرستادگان خود را با نامه‌هایی که نوشته بود فرستاد و این فرمانروایان را به اسلام دعوت کرد. نامه‌ی ایشان به هرقل به دحیه بن خلیفه الکلبی سپرده شد؛ نامه‌ی کسری به عبدالله بن حذافه السهمی؛ نامه‌ی النجاشی به عمر بن امیه الضمری؛ نامه‌ی المقوقس به حاطب بن ابی بلتعه؛ نامه‌ی پادشاه عمان به عمرو بن العاص السهمی؛ نامه‌ی پادشاه یمامه به سُلیط بن عمرو؛ نامه‌ی پادشاه بحرین به العلاء بن الحضرمی؛ نامه‌ی الحارث الغسانی، پادشاه توخم شام، به شجاع بن وهب الأسدی؛ و نامه‌ی الحارث الحمیری به المهاجر بن امیه المخزومی سپرده شد.

The Messenger of Allah (pbuh) told his Sahabah one day after returning from Khaybar, “O people! Verily Allah has sent me as a mercy to all mankind, so do not differ about me like the Hawaryyun differed about ‘Isa, son of Maryam.” The Sahabah asked, “And how did the Hawaryyun differ O Messenger of Allah?” He (pbuh) said, “He invited them to what I invited you, as for the one who was sent to a near place he accepted, while the one who was sent to a far place he disliked and slowed down.” And he (pbuh) mentioned to them that he would send envoys to Heraclius (the Emperor of Rome), Chosroes (the Emperor of Persia), al-Muqawqis (the King of Egypt), al-Harith al-Ghassani (the King of al-Hirah), al-Harith al-Himyari (the King of Yemen) and to al-Najashi (the King of Abyssinia), inviting them to Islam. The Sahabah of Allah’s Messenger (pbuh) responded positively and they made a silver seal for him with the words “Muhammad the Messenger of Allah” engraved on it. He (pbuh) then sent his envoys with the messages he had written, inviting these rulers to Islam. His message to Heraclius was assigned to Dahiah ibn Khaleefah al-Kalbi; the one to Chosroes was assigned to ‘Abdullah ibn Hudhayfah al-Sahmi; that of al-Najashi to ‘Umar ibn Umayyah al- Damri; that of al-Muqawqis to Hatib ibn Abi Balta’a; that of the King of ‘Uman to ‘Amr Ibn al-’As al-Sahmi; that of the King of al-Yamamah to Sulait ibn ‘Amr; that of the King of Bahrain to al-’Ala’ ibn al-Hadhrami; that of al-Harith al- Ghassani, King of Tukhum al-Sham to Shuja’ ibn Wahab al-Asadi; and the message to al-Harith al-Himyari was assigned to al-Muhajir ibn Umayyah al- Makhzumy.

فرستادگان همزمان حرکت کردند، هر یک به سوی همان کسانی که پیامبر خدا ﷺ ایشان را فرستاده بود. آنان پیام‌ها را رساندند و بیشتر آن رهبرانی که پیامبر خدا ﷺ خطابشان کرده بود، تا حدی با مهربانی پاسخ دادند، و برخی به نفی و با بی‌ادبی بسیار پاسخ دادند. اما در میان حاکمان عرب، پادشاهان یمن و عمان با بی‌ادبی پاسخ دادند؛ پادشاه بحرین به‌طور مثبت پاسخ داد و اسلام آورد؛ پادشاه یمامه پاسخ داد که اگر او را به فرمانروایی منصوب کنند آماده است اسلام آورد، پس پیامبر خدا ﷺ او را نکوهش کرد. و اما حاکمان غیرعرب، خسرو، پادشاه ایران، خشمگین شد و هنگامی که نامه بر او خوانده شد آن را پاره کرد. او به بادان، فرماندارش در یمن، نوشت و از او خواست سر آن مرد حجازی را برایش بفرستد.

The envoys simultaneously set off, each one to where Allah’s Messenger (pbuh) had sent them. They delivered their messages and most of those leaders whom Allah’s Messenger (pbuh) had addressed replied somewhat favorably, while some replied in the negative and very rudely. As for the Arab rulers, the Kings of Yemen and ‘Uman replied rudely; the King of Bahrain responded positively and embraced Islam; the King of Yamamah replied that he was ready to embrace Islam if he were to be appointed ruler, so Allah’s Messenger (pbuh) condemned him. As for the non-Arab rulers, Chosroes, the Persian monarch, was enraged and tore up the message when it was read to him. He wrote to Badhan, his governor in Yemen, asking him for the head of that man in Hijaz.

هنگامی که پیامبر خدا ﷺ این را شنید فرمود: «خداوند پادشاهی‌اش را پاره‌پاره کند.» اما وقتی پیام کسری به فرماندارش در یمن، باذان، رسید، او دربارهٔ اسلام پرسید و به زودی پذیرش خود را اعلام کرد. او فرماندار محمد ﷺ بر یمن باقی ماند، هرچند که در واقع حارث حمیری، پادشاه یمن، نبود. اما مقوقس، رهبر قبطیان، پاسخی مثبت داد و هدیه‌ای برای پیامبر خدا ﷺ فرستاد. نجاشی نیز پاسخی مثبت داد و گفته شد که او اسلام آورد. اما هرقل در واقع به این پیام توجهی نکرد، و نه قصد فرستادن لشکری را داشت و نه چیزی گفت. هنگامی که حارث غسانی از او اجازه خواست تا لشکری را برای مجازات این مبلغ (محمد ﷺ) رهبری کند، پاسخی به او نداد، بلکه او را به القدس (بیت‌المقدس) فراخواند.

When Allah’s Messenger (pbuh) heard this he said, “May Allah tear up his kingdom.” However, when the message of Chosroes reached his governor Badhan in Yemen, he inquired about Islam and soon declared his acceptance of it. He remained Muhammad’s governor over Yemen, although he was not actually al-Harith al-Himyari, King of Yemen. As for al-Muqawqis, the Leader of the Copts, he answered favorably and sent a present to the Messenger of Allah (pbuh). Al-Najashi also answered favorably, and it was said that he embraced Islam. As for Heraclius, he did not actually pay any attention to the message, neither did he contemplate sending an army nor did he say anything. When al- Harith al-Ghassani sought permission to head an army to punish this preacher (Muhammad (pbuh), he did not reply to him, but summoned him to al-Quds (Jerusalem).

در نتیجهٔ این پیام‌ها، عرب‌ها دسته‌دسته به دین خدا درآمدند و گروه‌هایشان با شتاب به سوی پیامبر خدا ﷺ می‌آمدند و اسلام خود را اعلام می‌کردند. برای غیرعرب‌ها، فرستادهٔ خدا ﷺ گروهی از نیروها را آماده کرد و علیه آنان جهاد را اعلام نمود.

As a result of these messages, the Arabs began entering the Deen of Allah in multitudes, their congregations hurried to the Messenger of Allah (pbuh) proclaiming their Islam. For the non-Arabs, Allah’s Messenger (pbuh) prepared a task force and declared Jihad against them.