پیامبر خدا ﷺ در حالی از دنیا رفت که تمام شبه‌جزیرهٔ عربستان به آیین اسلام درآمده بود و شرک ریشه‌کن شده بود. شبه‌جزیره تحت سیطرهٔ اسلام بود و به‌طور کامل بر پایهٔ عقیدهٔ اسلامی و نظامی که از آن برمی‌خاست اداره می‌شد. ایشان ﷺ تنها پس از آن درگذشت که خداوند متعال دین را کامل کرد، نعمت خود را بر مسلمانان تمام نمود و اسلام را به‌عنوان دین آنان برگزید. این امر شامل دعوت ملت‌ها و مردمان همسایه به اسلام نیز می‌شد؛ از راه فرستادن فرستادگانی نزد پادشاهان و فرمانروایان آنان، و همچنین با اعزام سریه‌هایی برای یورش به مرزهای روم در موته و تبوک.

The Messenger of Allah (pbuh) passed away after the entire Arabian Peninsula had entered into the fold of Islam and polytheism had been abolished. The Peninsula was under the Islamic domain, ruled comprehensively by Islam according to its ‘Aqeedah and the system that emanated from it. He (pbuh) died only after Allah (swt) had perfected the Deen, completed His favor unto the Muslims and chose for them Islam as that Deen. This included the invitation of neighboring nations and people to Islam by sending envoys to their kings and rulers as well as by dispatching expeditions to raid the Roman frontiers of Mu’tah and Tabuk.

سپس خلفای راشدین آمدند و فتوحات ادامه یافت. عراق سرزمینی بود که مردمی آمیخته از عرب و ایرانی در آن زندگی می‌کردند و به آیین‌های مسیحیان، مزدکیان و زرتشتیان پایبند بودند، و این نخستین سرزمینی بود که فتح شد. پس از آن نوبت ایران رسید و سپس شام. ایران را زرتشتیان، یهودیان و مسیحیان تشکیل می‌دادند و بر آن ایرانیان فرمان می‌راندند، در حالی که شام مستعمره‌ای رومی بود که فرهنگ رومی و مسیحیت در آن غالب بود. سریانی‌ها، ارمنی‌ها، یهودیان، عرب‌ها و شمار اندکی از رومیان در آنجا زندگی می‌کردند. پس از این، مصر فتح شد که آن نیز از مردمانی گوناگون، از جمله قبطیان، یهودیان و رومیان، آکنده بود. شمال آفریقا نیز به همین ترتیب فتح شد و در آنجا بربرها زیر سلطه رومیان زندگی می‌کردند. سپس امویان آمدند و سند، خوارزم و سمرقند را فتح کردند و در این فرایند آنها را به دولت اسلامی پیوستند. آنگاه اندلس فتح شد و به یکی از ولایات دولت اسلامی تبدیل گردید.

Then came the Khulafah al-Rashidun, and the conquests continued. Iraq was inhabited by a mixture of Arabs and Persians who professed the faiths of the Christians, Mazdakyya and Zoroastrians and this was the first country to be conquered. Persia followed next and al-Sham after that. Persia was inhabited by Zoroastrians, Jews and Christians and ruled over by the Persians while al-Sham was a Roman colony where the Roman culture and Christianity were predominant. Syrians, Armenians, Jews, Arabs and a few Romans lived there. Egypt was conquered after this and it too was inhabited by a mixture of people, such as the Copts, Jews and Romans. North Africa followed suit and this was where the Berbers lived under Roman dominance. Along came the Ummayads and they conquered Sind, Khawarizm and Samarqand, joining them to the Islamic State in the process. Al-Andalus was then conquered and became a Wilayah of the Islamic State.

این کشورها ساکنانی داشتند که از نظر قومیت، زبان، دین، سنت‌ها، آداب، قوانین و فرهنگ با یکدیگر تفاوت داشتند. طبیعتاً از نظر ذهنیت و نگرش نیز با هم متفاوت بودند. از این رو، فرایند به هم آمیختن این کشورها و متحد ساختن آن‌ها در یک امت واحد، با پذیرش یک دین، یک زبان، یک فرهنگ و قوانین واحد، کاری بسیار عظیم بود. موفقیت در این کار دستاوردی بزرگ و فوق‌العاده به شمار می‌رفت. این امر تنها از راه اسلام تحقق یافت و تنها به دست دولت اسلامی به دست آمد. آن مردمان، زمانی که با پرچم اسلام شناخته شدند و تحت حکومت دولت اسلامی قرار گرفتند، به یک امت واحد، یعنی امت اسلامی، تبدیل شدند. این دستاورد به تأثیر حکومت اسلامی و عقیده اسلامی بازمی‌گشت. عوامل بسیاری به شکل‌گیری موفقیت‌آمیز این مردمان گوناگون در یک امت انجامید که مهم‌ترین آن‌ها چهار عامل زیر بودند:

The inhabitants of these countries varied in the ethnicity, language, religion, traditions, customs, laws and culture. They naturally differed from each other in mentality and attitude. Therefore, the process of molding these countries together and of uniting them into one single Ummah, adopting the same Deen, language, culture and laws was a colossal task. Success would be a tremendous and extraordinary achievement. This happened solely through Islam and was only achieved by the Islamic State. Once those people were identified by the banner of Islam and ruled by the Islamic State. They became a single Ummah, which is the Islamic Ummah. This feat was due to the effect of Islamic rule and Islamic ‘Aqeedah. Many factors led to the successful molding of these disparate people into one Ummah, the most important of which were the following four factors:

۱) تعالیم اسلام۔

1) The teachings of Islam.

۲) همزیستی مسلمانان با مردم آزادشده در زندگی روزمرہ و کار آنان

2) The cohabitation of the Muslims with the liberated people in their daily life and work.

۳) پذیرش سریع اسلام از سوی مردم سرزمین‌های فتح‌شده.

3) The quick embracing of Islam by the people of the conquered countries.

۴) تحوّلِ بنیادین در زندگیِ کسانی که اسلام را پذیرفتند، و دگرگونیِ حالِ ایشان از وضعیتی تیره و اندوهبار به وضعیتی بهتر.

4) The radical change in the life of those who embraced Islam and their transformation from a dismal situation to a better one.

تعالیم اسلام مسلمانان را موظف می‌سازد که هرجا و هر زمان که ممکن باشد، به اسلام دعوت کنند و هدایت آن را گسترش دهند. این امر، جهاد و فتح کشورهای دیگر را ضروری می‌سازد تا مردم بتوانند آن را درک کنند و درستی احکام آن را بیندیشند. همچنین به مردم این اختیار را می‌دهد که در صورت تمایل، یا اسلام را بپذیرند یا بر دین خود بمانند، به شرط آنکه به احکام آن در امور معاملات و قوانین کیفری گردن نهند. این نکته آخر از آن جهت اهمیت دارد که هنگامی که نظام و قوانینی که به مشکلات آنان می‌پردازند یکپارچه شود، هماهنگی در کردار و داد و ستد مردم پدید می‌آید، و نیز موجب می‌شود که غیرمسلمانان با مشارکت در جامعه، با نظام واحد و برخورداری از آرامش خاطر و حمایت دولت، احساس کنند که همچون مسلمانان‌اند.

The teachings of Islam oblige Muslims to call for Islam and spread its guidance wherever and whenever possible. This necessitates Jihad and the conquest of other countries in order to enable people to understand it and contemplate the truthfulness of its rules. It also gives the people the choice between embracing Islam or retaining their faith if they so wished, provided that they submit to its rules related to matters of transactions and penal code. This last point is important because it would develop harmony in the people’s actions and dealings once the system and rules that deal with their problems became unified, and it would also serve to make the non-Muslims feel like Muslims by being part of the society, sharing the same system, enjoying the peace of mind and the guardianship of the State.

تعالیمِ اسلام این را ایجاب می‌کند که با مردمِ تحت فرمان از دیدگاهِ انسانی نگریسته شود، نه از دیدگاهی نژادی، قبیله‌ای یا فرقه‌ای. از این رو، احکامِ اسلامی مربوط به امورِ اجتماعی و کیفری باید بر هر شهروندی به‌طور یکسان اجرا شود، و در این میان تفاوتی میانِ مسلمانان و غیرمسلمانان نیست.

The teachings of Islam necessitate that the ruled people should be looked upon from a human point of view and not a racial, tribal or sectarian one. Therefore, the Islamic laws related to social and penal matters must be equally implemented upon every citizen, with no difference between the Muslims or non-Muslims.

فرمایِ خداوند (سبحانه و تعالی) در سورۀ المائدہ می‌فرماید،

Allah (swt) says in Surah al-Ma’idah,

«و لا یَجرِمَنَّکُم شَنَآنُ قَومٍ عَلی اَلّا تَعدِلوا اِعدِلوا هُوَ اَقرَبُ لِلتَّقوی وَ اتَّقُوا اللّهَ اِنَّ اللّهَ خَبیرٌ بِما تَعمَلون» [المائدة، ۵:۸]

“And let not the emity and hatred of others make you avoid justice. Be just: That is nearer to piety, and fear Allah. Verily, Allah is Well-Acquainted with what you do.” [Al-Ma’idah, 5:8].

همهٔ مردم در برابر قانون برابرند. حاکم به امور مردم رسیدگی می‌کند و بر آنان فرمان می‌راند. قاضی بدون هیچ‌گونه پیش‌داوری میان مردم داوری می‌کند. او با نگاهی انسانی به آنان می‌نگرد، با هدف حل مشکلات و فیصله دادن به اختلافاتشان. نظام حکومتی در اسلام، وحدت و برابری حقیقی میان مناطق مختلف دولت را برقرار می‌سازد.

All people are equal in the eyes of the law. The ruler looks after the people’s affairs and rules over them. The judge settles people’s disputes without any prejudice. He looks upon them from a human point of view with the aim of solving their problems and settling their disputes. The ruling system in Islam introduces true unity and equality between the different regions of the State.

اسلام به حاکمان فرمان می‌دهد که نیازهای اساسی همه‌ی ولایات دولت را از طریق کمک‌هایی که از بیت‌المال پرداخت می‌شود تأمین کنند، صرف‌نظر از میزان درآمدهایی که از هر ولایت گردآوری می‌شود، و صرف‌نظر از این‌که این مالیات‌ها هزینه‌ها را پوشش دهد یا نه. اسلام یک سیاست مالی واحد را فرمان می‌دهد، با گردآوری مالیات‌ها برای بیت‌المال از همه‌ی ولایات، و بدین‌ترتیب به شکل‌گیری کشورهای فتح‌شده به‌صورت ولایات و تبدیل آن‌ها به یک دولت واحد کمک می‌کند. این همان چیزی است که نظام حکومتی اسلامی به‌ناچار به آن دست می‌یافت و دست یافته است.

Islam commands the rulers to guarantee the basic needs of all the Wilayat of the State with grants provided by the treasury, regardless of the amount of revenues being collected from each Wilayah, and regardless of whether these levies cover the expenditure or not. Islam commands a single financial policy by collecting levies for the treasury from all the Wilayat, thus helping to mold the conquered countries into Wilayat and making them into one State. This is what the Islamic ruling system would and did inevitably achieve.

اختلاط مسلمانان با مردم بومی یکی از عوامل مهمی بود که به ورود آن مردم به اسلام و ادغامشان با سایر مسلمانان انجامید. مسلمانان پس از فتح هر کشوری در آنجا سکونت می‌گزیدند و به آموزش اسلام و فرهنگ اسلامی به مردم می‌پرداختند. آنان در خانه‌های همسایه یکدیگر زندگی می‌کردند، در همه امور زندگی شریک بودند و تابع یک کشور می‌شدند و با قوانین یکسان اداره می‌گشتند. هرگز دو جامعهٔ جداگانه، یکی از فاتحان و دیگری از مغلوبان، یکی از پیروزمندان و دیگری از شکست‌خوردگان، وجود نداشت. همه شهروندان دولت بودند که در امور روزمرهٔ خود به یکدیگر یاری می‌رساندند. مردم سرزمین‌های مفتوح، فرمانروایان را گروهی متفاوت می‌دیدند که پیش از آن با چنان گروهی روبه‌رو نشده بودند. آنان برابری‌ای را که با ایشان رفتار می‌شد شاهد بودند؛ فرمانروایان خود را هم‌سطح مردم قرار می‌دادند، به خدمت ایشان می‌پرداختند و امورشان را اداره می‌کردند. آنان رفتار نیکوی فرمانروایانی با خصلت‌های والا را تجربه می‌کردند و این امر، ایشان را به فرمانروایان و به اسلام دل‌بسته می‌ساخت. فرمانروایان و سایر مسلمانان با زنان اهل کتاب (یهودیان و مسیحیان) ازدواج می‌کردند و از گوشت ذبح‌شدهٔ آنان و خوراکشان می‌خوردند. این امر انگیزه‌ای برای ورود ایشان به اسلام بود، زیرا اثر اسلام را از رهگذر فرمانروایان مشاهده می‌کردند و نور اسلام را در نظامی که بر ایشان جاری می‌شد می‌دیدند. در نتیجه، این مردم ادغام شدند و یک امت واحد را تشکیل دادند.

The mixing of the Muslim with the indigenous people was one of the major factors that led to those people entering Islam and integrating with other Muslims. After conquering a country, the Muslims would take up residence there and begin teaching the people Islam and Islamic culture. They lived in neighboring houses, they shared in all of life’s affairs and became subjects of one country, being ruled by the same laws. There never existed two different segregated communities divided into conquerors and conquered, winners and the defeated. They were all citizens of the State who helped each other in their daily affairs. The conquered people looked upon the rulers as being a different type of people whom they had never encountered before. They witnessed the equality with which they treated them by placing themselves on the same level and serving them and managing their affairs. They experienced fine treatment by rulers of high qualities and this made them adherent towards the rulers and towards Islam. The rulers and other Muslims would marry women from the People of the Book (Jews and Christians), eat their slaughtered meat and their food. This served as an incentive for them to enter Islam because they witnessed the effect of Islam through the rulers and saw the light of Islam through the system being implemented upon them. As a result, these people became integrated and constituted a single Ummah.

ورود مردم بومی به اسلام محدود به یک دوره زمانی یا یک کشور نبود. مردم هر کشوری به صورت دسته‌جمعی اسلام را پذیرفتند. مردم همچنان به اسلام می‌پیوستند تا آنکه بیشترشان مسلمان شدند؛ و بدین ترتیب، اسلام تنها به فاتحان مسلمان محدود نماند. با پذیرش اسلام، مردم سرزمین‌های فتح‌شده با فاتحان یکپارچه شدند و به یک امت واحد تبدیل گشتند.

The entering of the indigenous people into Islam was not limited to a time period or a country. The people of each country embraced Islam en masse. People continued to enter into Islam until most of them were Muslims, and thus Islam was not merely confined to Muslim conquerors. By entering into Islam, the people of the conquered countries integrated with the conquerors and became one single Ummah.

تغییر همه‌جانبه‌ای که اسلام در کسانی که به آن گرویدند ایجاد کرد، به ارتقای سطح فکری آن مسلمانان نو انجامید. این امر، عقیدهٔ اسلامی را در آنان پرورش داد، عقیده‌ای که به پایهٔ فکری‌ای تبدیل شد که همهٔ مفاهیم بر آن بنا و با آن سنجیده می‌شدند. در نتیجه، اسلام آنان را از ایمانی که بر احساس استوار است، به باوری که بر پایهٔ عقل استوار است، رساند. اسلام آنان را از پرستش بت‌ها، تندیس‌ها، انسان‌های دیگر و آتش، و از باور به تثلیث و دیگر پرستش‌های مشابه که به افول شدید سطح فکری انجامیده بود، دگرگون ساخت و به پرستش الله (سبحانه و تعالی) رساند؛ پرستشی که به برپایی ذهنی روشن انجامید و همچنان خواهد انجامید. اسلام آنان را به ایمان به آخرت واداشت و ایشان را به فهمی از آن رهنمون شد، همان‌گونه که قرآن و سنت آن را ارائه کرده‌اند، و نیز پاداش و کیفر در آن. پس آنان آخرت را واقعی دانستند و این امر، آنان را به معنایی راستین از این زندگی رساند، و این زندگی راهی به زندگی دیگری شد که خوشبخت‌تر و جاودانه است. آنان زندگی را با گشاده‌دستی پذیرفتند و آن را نادیده نگرفتند. ابزارهای آن را به کار گرفتند و از لذت‌ها و ثروت‌هایی که الله (سبحانه و تعالی) - آن‌که معیارها و برداشت‌های درست از زندگی را عطا کرد - فراهم ساخته بود، بهره بردند.

The comprehensive change that Islam caused in those who embraced it led to the raising of the intellectual level of those new Muslims. This developed in them the Islamic ‘Aqeedah which became an ideological basis upon which all concepts were founded and measured. As a result, Islam took them from an emotional based belief (faith) to a rationally founded belief. It transformed them from the worship of idols, icons, other human beings, and fire, and the belief in the trinity and other similar types of worship, which led to a steep decline in the intellectual level, to the worship of Allah (swt), which led and will continue to lead to the establishment of an enlightened mind. Islam made them believe in the Hereafter and led them to comprehend it in the way that the Qur’an and the Sunnah have presented it and the reward and punishment in it. So they conceived of it as being real and this led them to acquire a true meaning of this life thus being the path to another happier and eternal life. They held life with open arms and they did not neglect it. They took its means and enjoyed the pleasures and wealth that Allah (swt) - the One who provided the right criteria and perceptions of life.

پیش از ظهور اسلام، معیار زندگی آنان بر منافع شخصی استوار بود و تنها چیزی که عمل هر کس را کنترل می‌کرد، همان منفعت شخصی بود. پس از پذیرش اسلام، معیار اعمال ایشان تغییر کرد و بر اساس حلال و حرام قرار گرفت. این معیار به نیروی محرکه‌ی کارهای آنان بدل شد و راهنمای آن، اوامر و نواهی الله (سبحانه و تعالی) بود. هدف اعمال ایشان کسب رضایت الله شد. ارزش هر عمل، همان هدفی شد که آن عمل به خاطر آن انجام می‌شد. اگر عمل، نماز یا جهاد بود، جنبه‌ی معنوی داشت؛ اگر خرید و فروش بود، جنبه‌ی مادی؛ اگر امانت‌داری یا عمل مهربانانه بود، جنبه‌ی اخلاقی؛ و اگر به کمک کسی در بحران می‌شتافتند، جنبه‌ی انسانی داشت، و همین‌طور. مردم میان انگیزه‌ی پشت عمل و ارزش آن عمل تفاوت قائل شدند. در نتیجه، تصور آنان از زندگی با تصور پیشین متفاوت شد. این تصور، تصوری حقیقی از زندگی گشت که با معیاری سنجیده می‌شد که اسلام تعیین کرده بود، یعنی فرمان‌های الله (سبحانه و تعالی).

Prior to the advent of Islam, their criterion of life was based on personal interest as the only controls to perform any action. After the acceptance of Islam, the criterion of their actions changed and came to be based on what is Halal and what is Haram. This criterion became the driving force behind their actions, and its guidelines were according to what Allah (swt) had commanded and prohibited. The aim of their actions became attaining Allah’s pleasure. The value of the action became the objective behind the performance of the action. It would be spiritual if it were prayer or Jihad; material if it were buying or selling; moral if it was a trust or an act of compassion; humanitarian if one was being assisted in a crisis, etc. People began differentiating between the motive behind the action and the value of the action. As a result, their conception of life became different from their previous one. It became the true conception about the life measured by a criterion that Islam had set, this being the commands of Allah (swt).

اسلام به مردم معنای حقیقی سعادت را بخشید. سعادت در نگاه نخستین آنان، ارضای غرایز و نیازهای طبیعی‌شان بود. این مفهوم به دستیابی به خشنودی الله (سبحانه و تعالی) دگرگون شد. این امر مستلزم سعادت حقیقی است، زیرا سعادت حقیقی به معنای آرامش خاطر کامل و پایدار است و این آرامش هرگز صرفاً با ارضای خواسته‌های انسانی و کسب لذت‌های مادی به دست نمی‌آید. تنها با به دست آوردن خشنودی پروردگار جهانیان میسر می‌شود.

Islam gave the people a true meaning of happiness. Happiness had been, in their original view, the satisfaction of their instincts and organic needs. It came to be transformed into gaining the pleasure of Allah (swt). This entails true happiness because true happiness means total and permanent peace of mind and this can never be achieved merely through satisfying the human desires and acquiring material pleasures. It can only be achieved by obtaining the pleasure of the Lord of the Universe.

این‌که اسلام چگونه بر دیدگاه کسانی که به آن گرویدند تأثیر گذاشت، چنین بود: نگرش آنان نسبت به زندگی و کارهایی که در این زندگی انجام می‌دادند دگرگون شد. ترتیب اولویت‌های آنان نیز تغییر کرد؛ برخی چیزها ارزشِ بیشتری یافتند و برخی دیگر ارزششان کاهش یافت. در آغاز، زندگی در فهرست اولویت‌های انسان در صدر قرار داشت و عقیده در مرتبهٔ دوم. سپس اسلام آمد و این وضعیت را وارونه کرد، به‌گونه‌ای که عقیده در صدر اولویت‌های انسان در زندگی قرار گرفت. در نتیجه، مسلمانان زندگی خود را وقف خدمت به اسلام کردند، زیرا به درستی دریافتند که اسلام از جان گرانبهاتر است و تحمل سختی و فداکاری در راه اسلام برای مسلمان امری طبیعی و لازمهٔ آن است. امور زندگی در جایگاه درست اولویتشان قرار گرفتند. زندگی ارجمند و باشرافت شد و مسلمان، هنگامی که هدف نهایی خود را خشنودی خداوند (سبحانه و تعالی) قرار داد، آرامش خاطر پایداری یافت.

This is how Islam affected the viewpoint of the people who embraced it. Their viewpoint about life and the actions which they performed in this life changed. Their order of priorities also changed, some went up in value and others came down. Life to the human being was at the top of his list of priorities to begin with and the ideology came second. Then Islam came and reversed the situation so that the ideology came to the top of the human being’s priorities in life. As a result of this, the Muslims began to devote their lives to the service of Islam because they correctly considered that Islam was more precious than life and it was only a natural corollary for the Muslim to endure hardship and sacrifice in the way of Islam. Life’s matters came to be placed in their appropriate order of priority. Life became honorable and dignified and the Muslim acquired a permanent peace of mind once he set his ultimate objective to that being the pleasure of Allah (swt).

نگرش مسلمانانِ تازه‌مسلمان به والاترین آرمان در این میان دگرگون شد. پیش‌تر مردم آرمان‌های گوناگون و همواره در حال تغییری داشتند. اکنون آنان هدفِ نهاییِ یگانه‌ای را به دست آوردند. این امر موجب دگرگونی در چیزهایی شد که برایشان اهمیت داشت و در تعریفِ فضیلت نیز تغییر ایجاد کرد. پایه‌ی فضیلت‌ها پیش‌تر شامل اموری مانند شجاعتِ شخصی، نجابت و آبرومندیِ فردی، حمایتِ فرقه‌ای، فخرفروشی به ثروت و نسب اصیل، بخشندگیِ تا حدِ اسراف، وفاداری به قبیله یا طایفه، بی‌رحمی در انتقام و دیگر کارهای همانند بود. اسلام همه‌ی این‌ها را دگرگون ساخت. اسلام این ویژگی‌ها را کم‌ارزش کرد و آن‌ها را بر اساس فرمان‌های الهی، که انسان می‌توانست آن‌ها را بپذیرد یا رها کند، قرار داد؛ نه بر پایه‌ی سودی که پدید می‌آوردند، نه به خاطر غرور یا منزلتی که به همراه داشتند، و نه از آن رو که سنت‌ها، عادات یا میراثی بودند که باید حفظ می‌شد. اسلام تنها تسلیم در برابر فرمان‌های خداوند را واجب کرد. از این رو، اسلام فرمان داد که منافع فردی، قبیله‌ای، عمومی و ملی تنها تابع دستورهای اسلام شود.

The new Muslims’ concept of the highest ideal changed therein. In the past the people had different and ever changing ideals. Now they acquired the one and only ultimate objective. This resulted in the changing of things that mattered to them and in changing the definition of virtue. The basis of virtues formerly included things like personal courage, individual decency and respectability, sectarian backing, boasting about wealth and noble descent, generosity to the point of extravagance, faithfulness to the tribe or clan, mercilessness in revenge and other similar acts. Islam changed all that. It made all of these qualities trivial, which the human could take or leave according to Allah’s decrees, not according to the benefits they generated, nor to the pride or prestige which they entailed, nor because they were traditions or customs or a heritage one had to preserve. Islam mandated the submission to Allah’s orders only. Therefore, Islam enjoined the submitting of the individual, tribal, popular, and national interests to the commands of Islam only.

این‌گونه بود که اسلام ذهنیت‌ها و نگرش‌های کسانی را که به آن گرویدند دگرگون ساخت. شخصیت‌های آنان و ارزیابی‌شان از انسان، زندگی و جهان را تغییر داد. معیارهای آنان را درباره همه امور زندگی کاملاً دگرگون کرد. مردم دریافتند که زندگی معنایی ویژه دارد که همان کمال و بزرگواری است. آنان آرمانی والا به دست آوردند که کسب خشنودی الله (سبحانه و تعالی) بود، و همان سعادتی بود که با تمام توان در پی آن بودند. از این رو، آنان موجوداتی متفاوت از آنچه پیش‌تر بودند شدند.

This is how Islam transformed the mentalities and attitudes of the people who embraced it. It changed their personalities and their evaluation of man, life and the universe. It completely altered their criteria concerning all of life’s matters. People began realizing that life held a special meaning which was perfection and nobleness. They acquired a supreme ideal which was securing the pleasure of Allah (swt), and that was the happiness which they vigorously pursued. Therefore, they became different creatures from those which they had once been.

این چهار عامل بزرگ به جدا شدن همه کسانی که اسلام را پذیرفتند از اوضاع و شرایط پیشین‌شان کمک کرد. تصورات و دیدگاه‌هایشان نسبت به زندگی به یک تصور و یک دیدگاه واحد تبدیل شد. اداره امور آنان از همان تصور واحد سرچشمه می‌گرفت. منافعشان نیز یکی شد و یک منفعت گردید، یعنی منفعت اسلام. اهداف زندگی‌شان به یک هدف واحد بدل شد که گسترش کلمه خداوند بود. در مجموع، ادغام این مردم در اسلام اجتناب‌ناپذیر بود و سرانجام به یک امت واحد، یعنی امت اسلامی، تبدیل شدند.

These four major factors helped to detach all the people who embraced Islam from their former circumstances. Their concepts and visions of life became unified into one concept and one vision. The management of their affairs sprang from that concept. Their interests also became unified and they became one interest, i.e. the interest of Islam. Their goals in life became a single goal, which was the spreading of Allah’s word. In total, the integration of these people into Islam was inevitable and they eventually became a single Ummah, the Islamic Ummah.