رسول خدا ﷺ بر مسلمانان و غیرمسلمانان حکومت می‌کرد و از روز نخستی که قدم به مدینه گذاشت، امور آنان را سامان می‌داد. پس از تأسیس دولت اسلامی، ﷺ به تشکیل جامعه‌ای اسلامی پرداخت که در آن رفاه مردم به‌درستی تأمین می‌شد. ﷺ در مقام رهبر سیاسی با یهودیان، بنی ضمره و بنی مدلج پیمان بست. سپس با قریش و با مردم أیله، الجرباء و أذرح نیز پیمان بست. ﷺ همچنین مقرر فرمود که هیچ‌کس از زیارت خانه‌ی خدا بازداشته نشود و در ماه‌های حرام کسی نباید بیمناک باشد. رسول خدا ﷺ به‌عنوان فرمانده نیروهای مسلح، بسیاری از لشکرکشی‌ها را طرح‌ریزی و اجرا کرد. ﷺ حمزه بن عبدالمطلب، محمد بن عبیده بن حارث و سعد بن أبی وقاص را در یورش‌هایی علیه قریش فرستاد. ﷺ به زید بن حارثه، جعفر بن أبی طالب و عبدالله بن رواحه اختیار جنگ با رومیان را داد، و همین‌گونه به خالد بن ولید هنگامی که او را برای نبرد با دومة الجندل روانه کرد. ﷺ خود در بسیاری از نبردهایی که جنگ‌های سختی در آن رخ داد، شخصاً فرماندهی سپاه را بر عهده گرفت.

The Messenger of Allah (pbuh) ruled over both Muslims and non-Muslims and he (pbuh) managed their affairs from the first day he (pbuh) set foot in Madinah. Once the Islamic State was founded, he (pbuh) set about forming an Islamic society in which the welfare of the people was properly catered for. Acting in his capacity as a statesman he (pbuh) signed treaties with the Jews, with Banu Dhamrah and Banu Madlaj. He (pbuh) then later signed treaties with the Quraysh and with the people of Aylah, al-Jarba’ and Uzrah. He (pbuh) also agreed that no one would be prevented from performing the pilgrimage to the House nor should have any fear in the sacred month. As commander of the armed forces, the Messenger of Allah (pbuh) planned and executed many military campaigns. He (pbuh) sent Hamzah ibn ‘Abd al-Muttalib, Muhammad ibn ‘Ubaydah ibn al-Harith and Sa’d ibn Abi Waqqas in raids against Quraysh. He (pbuh) invested Zayd ibn Harithah, Ja’far ibn Abi Talib and ‘Abdullah ibn Rawahah with the authority to fight the Romans, as he did likewise with Khalid ibn al-Walid when he (pbuh) sent him to lead the fight against Dumat al-Jandal. He (pbuh) led the army himself in numerous actions where fierce battles were fought.

رسول‌الله ﷺ در هر ولایت (استان) والی (فرماندار) و در هر منطقه‌ای عامل (فرماندار فرعی) تعیین می‌کرد. برای نمونه، پس از فتح مکه، ﷺ عتاب بن أُسید را والی مکه قرار داد، و هنگامی که باذان بن ساسان اسلام آورد، او را والی یمن قرار داد. معاذ بن جبل خزرجی والی جند شد، و خالد بن سعید بن العاص عامل صنعاء شد. رسول‌الله ﷺ همچنین زید بن لُبید بن ثعلبه انصاری را والی حضرموت، ابوموسی اشعری را والی زبید و عدن، و عمرو بن العاص را والی عُمان قرار داد. در مدینه، ابودجانه عامل مدینه شد. رسول‌الله ﷺ کسانی را برمی‌گزید که برای کار پیش‌رو بیش از همه شایسته بودند؛ کسانی که بتوانند دل‌های مردمی را که بر آنان حکومت می‌کنند با ایمان پر سازند. او ﷺ از آنان درباره روش‌هایی که هنگام حکومت به کار می‌گیرند می‌پرسید. روایت شده که رسول‌الله ﷺ پیش از فرستادن معاذ بن جبل خزرجی به یمن از او پرسید: «با چه چیزی حکم خواهی کرد؟» او پاسخ داد: «با کتاب خدا.» فرمود: «اگر در آن حکم را نیافتی چه؟» گفت: «با سنت رسول خدا ﷺ حکم می‌کنم.» سپس فرمود: «و اگر در آن هم حکم را نیافتی چه؟» معاذ پاسخ داد: «به اجتهاد خودم عمل می‌کنم.» در این هنگام رسول‌الله ﷺ فرمود: «ستایش خدای را که فرستاده فرستاده‌ی خدا را به آنچه خدا و فرستاده‌اش دوست دارند هدایت کرد.» همچنین گزارش شده که هنگامی که رسول‌الله ﷺ أبان بن سعید را والی بحرین قرار داد، فرمود: «با مردم عبدالقیس نیکی کن و به آنان بخشنده باش.»

Additionally, Rasulillah (pbuh) appointed a Wali (governor) in every province and an ‘Amil (Sub-Governer) in every area. For example, he (pbuh) appointed ‘Utab ibn Usayd as Wali over Makkah shortly after its liberation and once Badhan ibn Sasan embraced Islam, he was appointed Wali of Yemen. Mu’adh ibn Jabal al-Khazraji was appointed as Wali over al-Janad and Khalid ibn Sa’id ibn al-’As was appointed ‘Amil over San’a. Allah’s Messenger (pbuh) also appointed Zayd ibn Lubayd ibn Tha’labah al-Ansari as the Wali of Hadramaut, Abu Musa al- Ash’ari as the Wali of Zabeed and Aden, and ‘Amr ibn al-’As as the Wali of ‘Oman. At home, Abu Dujanah was appointed the ‘Amil of Madinah. The Messenger of Allah (pbuh) would select those who were best suited for the job at hand. Those who could fill the hearts of those they governed with Iman. He (pbuh) would ask them about the methods they would employ when they governed. It has been narrated that Allah’s Messenger (pbuh) asked Mu’adh ibn Jabal al-Khazraji before sending him to Yemen, “What would you rule by?” In reply he said, “By the book of Allah.” He (pbuh) said, “What if you did not find the verdict in there?” He said, “I would rule by the Sunnah of Allah’s Messenger.” Then he (pbuh) said, “And what if you did not find the verdict in there?” Mu’adh answered, “I would exert my own Ijtihad.” Upon this the Messenger of Allah (pbuh) said, “Praise be to Allah for guiding the Messenger of Allah’s Messenger to what Allah and His Messenger love.” It was also reported that when Allah’s Messenger (pbuh) appointed Abban ibn Sa’id as Wali of Bahrain he said, “Be nice to the people of ‘Abd Qays and be generous to them.”.

پیامبر خدا ﷺ بهترین مسلمانان را به فرمانروایی می‌گماشت. در بیشتر موارد، وظیفه‌ی جمع‌آوری اموال را بر عهده‌ی والی می‌گذاشت و به او دستور می‌داد که مردم را به ورود اسلام بشارت دهد، آنان را با قرآن آشنا سازد و دین را برای ایشان روشن گرداند. پیامبر ﷺ به والی سفارش می‌کرد که در برابر راستی نرم و بخشنده باشد، و در برابر سرکشی و ستم استوار و سخت‌گیر باشد، و اگر میان مردم اختلاف و آشوبی پدید آمد، از یاد کردن قبیله‌ها و تیره‌ها منع کند، تا یاد و ارجاع آنان تنها به خدای متعال باشد، بی‌آنکه چیزی یا کسی را با او شریک گردانند.

The Messenger of Allah (pbuh) would appoint the most exemplary Muslims as governors. In most instances, he (pbuh) would assign the task of collecting the funds to the Wali as well as ordering them to bring to the people the glad tidings of the arrival of Islam, acculturating them with the Qur’an and making them understand the Deen. He (pbuh) would instruct the Wali to be gentle and lenient in the face of truthfulness and firm in dealing with rebellion and injustice, and to prohibit people from referring to the tribes and clans if there was agitation amongst them, so that their reference was to Allah (swt) alone without any other associate.

فرستاده خدا ﷺ به کارگزارانش دستور می‌داد که یک‌پنجم غنیمت را بگیرند، آنچه را که به‌عنوان صدقه بر مسلمانان مقرر شده بود جمع‌آوری کنند، و به یهودیان و مسیحیانی که داوطلبانه اسلام آورده بودند بگویند که آنان مؤمنانی شده‌اند که از همان حقوق برخوردارند و همان وظایفی را انجام می‌دهند که هر مسلمان دیگری بر عهده دارد. به والی دستور داده شده بود که از هرگونه آزار و ستم به مسیحیان و یهودیان جلوگیری کند. فرستاده خدا ﷺ پیش از آنکه معاذ را به یمن بفرستد، به او فرمود: «به سوی مردمی می‌روی که اهل کتاب هستند. نخستین کار تو این باشد که آنان را به پرستش خدا فرا بخوانی. اگر به خدا ایمان آوردند، به ایشان خبر ده که خدا زکات را بر آنان واجب کرده است؛ زکاتی که از ثروتمندان ایشان گرفته و به نیازمندانشان داده می‌شود. اگر از تو اطاعت کردند، آن را از ایشان بگیر و اموالشان را حفظ کن؛ و از نفرین ستم‌دیده بپرهیز، زیرا میان آن و خدا هیچ حجابی نیست.»

The Messenger of Allah (pbuh) would instruct his governors to take the fifth of the booty, to collect what had been prescribed on the Muslims as Sadaqah and to tell the Jews and Christians, who had embraced Islam willingly, that they had become believers enjoying the same rights and obliged to fulfill the same duties as any other Muslim. The Wali was instructed to prevent any abuse of the Christians and Jews whatsoever. The Messenger of Allah (pbuh) told Mu’adh before sending him to Yemen, “You will go to people who are People of the Book. Let your first task be to invite them to worship Allah. If they believed in Allah, inform them that He has imposed on them Zakat, taken from the wealthy among them and given to the needy. If they obeyed, do take it from them and look after their money; and fear Allah with the plea of the oppressed for there is no screen between it and Allah.”.

پیامبر خدا ﷺ عبدالله بن رواحه را به سوی یهودیان خیبر می‌فرستاد تا محصولات کشاورزی و میوه‌های آنان را برآورد کند و سهم‌شان را دریافت نماید. آنان نزد پیامبر خدا ﷺ از برآورد او شکایت کردند و یک بار کوشیدند با پیشکش کردن برخی از زیورهای خود به او، وی را رشوه دهند. گفتند: «این را بگیر و در برآوردت آسان‌گیر باش.» عبدالله پاسخ داد: «ای گروه یهود! شما نزد من منفورترین مخلوقات خدا هستید، اما این موجب آن نمی‌شود که با شما ستم کنم. آنچه به‌عنوان رشوه به من پیشنهاد کردید حرام است و ما آن را نمی‌گیریم.» آنان گفتند: «به همین (عدالت) آسمان‌ها و زمین برپا است.»

The Messenger of Allah (pbuh) used to send ‘Abdullah ibn Ruwahah to the Jews of Khaybar to assess their crops and fruits and collect their dues. They complained to the Messenger of Allah (pbuh) about his appraisal and they once tried to bribe him by offering some of their ornaments to him. They said, “Take this and go easy with your assessment.” ‘Abdullah replied, “O Jewish people! You are to me the most despised creatures of Allah, however, this does not make me treat you unjustly. What you offered me as bribery is forbidden and we do not take it.” They commented, “By this, the Heavens and the Earth were created.”.

پیامبر خدا ﷺ بر کارگزاران و مدیران نظارت می‌کرد و کارشان را زیر نظر داشت. ایشان ﷺ به گزارش‌هایی که درباره آنان می‌رسید گوش می‌داد. العلاء بن الحضرمی، عامل بحرین، را به سبب شکایت هیئتی از قبیلهٔ عبدالقیس از کار برکنار کرد. ایشان ﷺ درآمدها و هزینه‌های مدیران را بررسی و میزان دریافتی و پرداختی آنان را ارزیابی می‌کرد. در یک مورد، مردی را برای جمع‌آوری زکات گماشت و هنگامی که آن مرد بازگشت گفت: «این برای شما است و این را به‌عنوان هدیه به من داده‌اند.» پیامبر خدا ﷺ چون این سخن را شنید فرمود: «این مرد را چه شده است؟ ما او را برای کاری گماشتیم که خداوند بر عهدهٔ ما نهاده است، و اکنون می‌گوید این برای شما است و این هدیه‌ای است که به من داده شده؟ چرا او در خانهٔ پدر و مادرش نمی‌نشیند تا ببیند آیا هدیه‌ای به او می‌دهند یا نه؟ اگر کسی را برای کاری گماشتیم و در برابر آن مزدی به او دادیم، هر چیزی که جز آن بگیرد، مال حرام است.»

The Messenger of Allah (pbuh) would check on the governors and administrators and monitor their work. He (pbuh) would listen to reports about them. He removed al-’Ala’ ibn al-Hadrami, the ‘Amil of Bahrain, because a delegation of ‘Abd Qays complained about him. He (pbuh) would check the administrators’ collections and assess their revenues and expenditures. In one instance he (pbuh) appointed one man to collect the Zakat and when the man returned he said, “This is for you and this has been given to me as a present.” Upon hearing this, Allah’s Messenger (pbuh) said, “What is it with the man? We appoint him to work on what Allah has entrusted in us, and he says this is for you and this is a present given to me? Won’t he stay in his parents home and see if he gets any presents? If we appoint someone to do a job and pay him for it, anything he takes besides that would be ill gained.”.

پیامبر خدا ﷺ قاضیانی را برای فیصله دادن به اختلافات مردم تعیین کرد. ایشان ﷺ علی را قاضی یمن و عبدالله بن نوفل را قاضی مدینه قرار داد. همچنین معاذ بن جبل و ابوموسی اشعری را نیز به عنوان قاضی در یمن تعیین نمود. ایشان ﷺ از آن دو پرسید: «با چه چیزی داوری می‌کنید؟» گفتند: «اگر حکم را در کتاب خدا و در سنت نیابیم، با قیاس حکم را استنباط می‌کنیم.» ایشان ﷺ این روش را تأیید فرمود. پیامبر خدا ﷺ تنها به تعیین قاضی بسنده نکرد، بلکه دادگاه‌هایی به نام مظالم نیز برپا کرد تا به شکایات مربوط به قاضیان و والیان رسیدگی شود. ایشان ﷺ رشید بن عبدالله را به عنوان امیر قضا و دادگاه‌های شکایات منصوب کرد و به او اختیار نظارت بر پرونده‌هایی را داد که به چنین دادگاه‌هایی ارجاع می‌شد.

The Messenger of Allah (pbuh) appointed judges to settle the people’s disputes. He (pbuh) appointed ‘Ali as judge over Yemen and ‘Abdullah ibn Nawfal as judge over Madinah. He (pbuh) also appointed Mu’adh ibn Jabal and Abu Musa al- Ash’ari as judges in Yemen as well. He (pbuh) enquired from them, “What would you judge by?” They replied, “If we do not find the judgment in the Book nor in the Sunnah we shall use Qiyas and extract a judgment.” He (pbuh) approved of that method. The Messenger of Allah (pbuh) did not content himself solely with appointing judges. He (pbuh) also established tribunals (Madhalim) to deal with complaints concerning judges and Wulaa’ alike. He (pbuh) appointed Rashid ibn ‘Abdullah as an Amir of the judiciary and the tribunals of complaints, with powers to supervise the cases brought before such tribunals.

پیامبر خدا ﷺ همه امور مردم را اداره می‌کرد. او منشی‌هایی تعیین کرد که به‌عنوان رؤسای ادارات دولتی عمل می‌کردند. علی بن ابی‌طالب نویسنده پیمان‌ها بود، حارث بن عوف مسئول مُهر پیامبر ﷺ بود، مُعیقیب بن ابی‌فاطمه منشی غنایم بود، حذیفة بن یمان مسئول ارزیابی محصولات و میوه‌های سراسر حجاز بود، زبیر بن عوام منشی صدقات بود، مغیرة بن شعبه مأمور نوشتن همه قراردادهای وام و معاملات شد، و شرحبیل بن حسنه به‌عنوان نویسنده نامه‌هایی که به پادشاهان مختلف فرستاده می‌شد استخدام شد. او ﷺ برای هر اداره، منشی یا مدیری تعیین می‌کرد، بی‌توجه به تعداد ادارات. در این امور، پیامبر ﷺ به‌طور گسترده با یارانش مشورت می‌کرد، به‌ویژه با کسانی که درک و تفکر ژرف‌تری داشتند و فداکاری بزرگی برای اسلام نشان می‌دادند. هفت تن از این یاران از انصار و هفت تن از مهاجران بودند. از جمله آنان حمزة، ابوبکر، جعفر، عمر، علی، ابن مسعود، سلمان، عمار، حذیفة، ابوذر، مقداد و بلال بودند. پیامبر ﷺ با دیگران نیز مشورت می‌کرد، اما یاران یادشده کسانی بودند که بیش از همه با ایشان مشورت می‌کرد. همه آنان با هم مجلس الامة (مجلس امت) را تشکیل می‌دادند.

The Messenger of Allah (pbuh) managed all aspects of the people’s affairs. He appointed registrars, who functioned as the heads of departments of State. ‘Ali ibn Abi Talib was the writer of treaties, al-Harith ibn ‘Auf was in charge of the Messenger’s seal, Mu’ayqeeb ibn Abi Fatimah was secretary of the booties, Hudhayfah ibn al-Yaman was in charge of appraising the crops and fruits throughout Hijaz, Zubayr ibn al-’Awwam was secretary of Sadaqah, al-Mughira ibn Shu’bah was given the task of writing all the loan agreements and transactions, and Sharkhabeel ibn Hasanah was employed as the writer of messages which were sent to various kings. He (pbuh) would appoint for every department a secretary or director regardless of the number of departments. In these matters, he (pbuh) consulted his Companions extensively, especially those who showed a large degree of understanding and deep thinking and who possessed great devotion to Islam. There were seven such companions from the Ansar and seven from the Muhajireen. Some of these were Hamzah, Abu Bakr, Ja’far, ‘Umar, ‘Ali, ibn Mas’ud, Salman, ‘Ammar, Hudhayfah, Abu Dharr, al-Muqdad and Bilal. He (pbuh) also consulted others as well, but the above mentioned companions were those whom he (pbuh) consulted most. In all they comprised the Majlis al-Ummah (Assembly of the Ummah).

فرستادهٔ خدا ﷺ بر مسلمانان و غیرمسلمانان، بر زمین و برخی دارایی‌ها، میوه‌ها و دام‌ها مالیات وضع می‌کرد. این مالیات‌ها عبارت بودند از: زکات، عُشر (یک‌دهم برخی محصولات مشخص)، فیء (غنیمت جنگی)، خراج (مالیات زمین) و جزیه (که شهروندان غیرمسلمان دارای پیمان دولت اسلامی می‌پرداختند). انفال و غنایم به خزانهٔ دولت تعلق داشت. زکات میان هشت گروهی که در قرآن ذکر شده‌اند و بر اساس آن مستحق دریافت آن‌اند، توزیع می‌شد و به هیچ کس دیگری داده نمی‌شد. صندوق زکات هرگز برای پرداخت هزینه‌های دولتی به کار گرفته نمی‌شد، زیرا آن هزینه‌ها از محل فیء، خراج، جزیه و غنایم جنگی تأمین می‌شد. این منابع برای پوشش هزینه‌های دولت و تأمین تدارکات جنگی کافی بود. دولت هرگز با کمبود پول مواجه نبود.

The Messenger of Allah (pbuh) levied taxes upon Muslims and non-Muslims on land and on some properties, fruit and livestock. These consisted of the Zakat, the ‘Ushr (1/10 of specific crops), the Fay’i (war booty), the Kharaj (land tax) and the Jizyah (paid by the non Muslim covenanted citizens of the State). The Anfal and the booties belonged to the State treasury. The Zakat was distributed among the eight categories of people entitled to it, as mentioned in the Qur’an, and nobody else. The Zakat fund was never siphoned off to pay for government expenditures, as those were covered by the Fay’i, Kharaj, Jizyah and spoils of war. These were sufficient to cover the State’s expenditure and finance the war effort. The State was never short of money.

این‌گونه بود که پیامبر خدا ﷺ نظام و ساختار دولت اسلامی را بنیان نهاد. او ﷺ خودش همه‌چیز را برقرار کرد و در زمان حیاتش آن را به کمال رساند. پیامبر ﷺ رئیس دولت بود؛ او ﷺ دستیاران، والیان، قاضیان، ارتش، منشیان و شورایی مشورتی داشت. این‌گونه ساختار باید در پیاده‌سازی دولت اسلامی دنبال و اتخاذ شود. اطلاعات مربوط به همهٔ این جزئیات ساختار دولت اسلامی از نسلی به نسل دیگر از طریق تواتر (شهادت جمعی و قطعی) منتقل شده است. پیامبر خدا ﷺ از نخستین روزی که به مدینه آمد تا هنگام وفاتش، مقام ریاست دولت را بر عهده داشت. ابوبکر و عمر دو دستیار او بودند. صحابه پس از وفات او بر لزوم نصب خلیفه‌ای برای پیروی از او تنها در مقام ریاست دولت اتفاق‌نظر کردند، نه در رسالت و نه به عنوان پیامبر، زیرا او ﷺ براستی خاتم پیامبران بود.

This is how the Messenger of Allah (pbuh) founded the system and structure of the Islamic State. He set up everything himself and completed it during his (pbuh) lifetime. He (pbuh) was the head of State, he (pbuh) had assistants, governors, judges, an army, secretaries and a council of Shura. This type of structure must be followed and adopted when implementing the Islamic State. Information concerning all these details of the structure of the Islamic State has been transmitted from generation to generation via Tawatur (collective and assured testimony). The Messenger of Allah (pbuh) held the post of head of State from the very first day he (pbuh) arrived in Madinah, until his (pbuh) death. Abu Bakr and ‘Umar were his two assistants. The Sahabah agreed after his death on the obligation of appointing a Khaleefah to follow him as the head of State only, and not in the Message, nor as a Prophet, for he (pbuh) was verily the seal of Prophets.

بنابراین، او ﷺ در طول زندگی خود یک نظام کامل حکومتی را بنا نهاد. او ﷺ نوعی حکومت و ساختار سیاسی از خود به جای گذاشت که برای همگان شناخته‌شده و آشکار بود.

Therefore, he (pbuh) established a complete system of government during his lifetime. He (pbuh) left behind him the type of rule and the governmental structure known by and evident to everyone.