سیاست خارجی، رابطهٔ دولت با دیگر دولت‌هاست. این رابطه مستلزم رسیدگی به امور خارجی امت است. سیاست خارجی دولت اسلامی بر مفهومی ثابت استوار است که تغییر نمی‌کند. این مفهوم، نشر اسلام و رساندن پیام به هر ملت و هر جامعه است. این خود اساس سیاست خارجی دولت اسلامی است. این اساس هرگز تغییر نمی‌کند و با هر کسی که دولت را در دست داشته باشد، فرق نمی‌کند و دگرگون نمی‌شود. این اساس همواره پابرجا مانده و در تمام اعصار اجرا شده است، از زمانی که رسول خدا ﷺ در مدینه مستقر شد تا آخرین روز دولت عثمانی.

The foreign policy is the State’s relationship with other states. This relationship entails looking after the foreign affairs of the Ummah. The Islamic State’s foreign policy is based on a fixed concept that does not change. This is the propagation of Islam and the conveyance of the Message to every nation and every society. This is the very basis of the Islamic State’s foreign policy. The basis never changes and never differs or varies no matter who rules the State. This basis has always been maintained and it has been carried out at all times, from the time when the Messenger of Allah (pbuh) settled in Madinah to the last day of the ‘Uthmani State. .

پیامبر خدا ﷺ از نخستین روزی که به مدینه آمد، سیاست دولت اسلامی را بر پایه گسترش اسلام بنا نهاد. ایشان ﷺ با یهودیان پیمان بست تا بر گسترش دعوت در حجاز متمرکز شود. ایشان ﷺ پیمان صلح حدیبیه را با قریش امضا کرد تا پیام اسلام را در شبه جزیره عربستان گسترش دهد. سرانجام، ایشان ﷺ فرستادگانی به کشورهای خارج از شبه جزیره فرستاد تا با دعوت آنان به پذیرش اسلام، روابطی را بر پایه گسترش اسلام برقرار سازد.

The Messenger of Allah (pbuh) set up the policy of the Islamic State on the basis of spreading Islam since the very first day he (pbuh) arrived in Madinah. He (pbuh) signed treaties with the Jews in order to concentrate on extending the Message in Hijaz. He (pbuh) signed the treaty of al-Hudaybiyah with the Quraysh in order to spread the Message in the Arabian Peninsula. Finally, he (pbuh) sent envoys to the countries outside the Peninsula with the aim of establishing relations based on the spreading of Islam, by inviting them to embrace it. .

پس از او، خلفای وی آمدند. آنان نیز با همه دولت‌های دیگر بر پایه گسترش اسلام روابط برقرار کردند، و ایشان نیز پیام اسلام را به جهان می‌رساندند. همه فرمانروایان مسلمانی که به قدرت رسیدند، در گسترش اسلام با یکدیگر رقابت می‌کردند. امویان در فتح سرزمین‌ها و گسترش اسلام، در واقع موفق‌تر از عباسیان بودند، و عثمانیان بیش از ممالیک کشورها را فتح کردند و اسلام را بیشتر گسترش دادند. با این حال، این تفاوت به اولویت‌هایی بازمی‌گشت که دولت به سیاست خارجی خود می‌داد، و همچنین به عوامل دیگر. گسترش اسلام همواره اساس برقراری رابطه با دیگر دولت‌ها باقی ماند. این امر در طول حکومت همه خلفا هرگز تغییر نکرد. وظیفه دولت آن است که اسلام را در داخل کشور اجرا کند و پیام آن را به جهان برساند. از این رو، وظیفه دولت اسلامی همواره رساندن پیام اسلام بوده است. آنچه واقعاً رساندن و گسترش اسلام را به اساس سیاست خارجی تبدیل می‌کند، این واقعیت است که این پیام خطاب به تمام بشریت است. خداوند سبحان می‌فرماید: «وَمَا أَرْسَلْنَاكَ إِلَّا كَافَّةً لِّلنَّاسِ بَشِيرًا وَنَذِيرًا وَلَٰكِنَّ أَكْثَرَ النَّاسِ لَا يَعْلَمُونَ» [سبأ، ۳۴:۲۸]. .

Afterwards, came his Khulafa’. They also established relations with all the other states on the basis of spreading Islam, and they too continued to carry the Message of Islam to the world. All the Muslim rulers who came to power competed in the spreading of Islam. The Ummayads were actually more successful in conquering other countries and spreading Islam than the Abbasids, and the ‘Uthmanis conquered more countries and spread Islam more than the Mamluks. This disparity was due, however, to the priorities the State would give to its foreign policy among other factors. The spreading of Islam always remained the basis upon which the relationship with other states was established. This has never changed throughout the rule of all the Khulafah. The duty of the State is to implement Islam at home and to carry its Message to the world. Therefore, the task of the Islamic State has always been to carry the Message of Islam. What actually makes the conveyance and spreading of Islam the basis of the foreign policy is the fact that the Message is addressed to the whole of mankind. Allah (swt) says, . “And we have not sent you (O Muhammad) except as a giver of glad tidings and a warner to all mankind, but most of men know not.” [Saba’, 34:28]. .

و قال الله (سبحانه و تعالى): «يَا أَيُّهَا النَّاسُ قَدْ جَاءَتْكُم مَّوْعِظَةٌ مِّن رَّبِّكُمْ». [يونس، 10:57].

Allah (swt) also says, . “O mankind! There has come to you a good advice from your Lord.” [Yunus, 10:57]. .

او می‌گوید: «بگو ای مردم! به راستی من فرستادهٔ خدا به سوی همهٔ شما هستم.» [الأعراف، ۷:۱۵۸].

He I says, . “Say, O mankind! Verily, I am sent to you all as the Messenger of Allah.” [Al A’raf, 7:158]. .

و او می‌گوید: «این قرآن به من وحی شده است تا شما و هر که را که به او برسد، با آن هشدار دهم.» [الانعام، ۶:۱۹].

And He I says, . “This Qur’an has been revealed to me that I may warn therewith you and whomsoever it may reach.” [Al-An’am, 6:19]. .

او همچنین میفرماید: «ای پیامبر (محمد ﷺ)! آنچه از جانب پروردگارت بر تو نازل شده است، ابلاغ کن، و اگر چنین نکنی، پیام او را نرساندهای.» [المائدة، ۵:۶۷].

He I also says, . “O Messenger (Muhammad (pbuh))! Proclaim (the Message) which has been sent to you from your Lord. And if you do not, then you have not conveyed His Message.” [Al-Ma’idah, 5:67]. .

پیامبر خدا ﷺ پیام [اسلام] را به مردم رساند، و پس از درگذشت ایشان ﷺ، مسلمانان همچنان اسلام را حمل و منتقل کردند. رساندن پیام اسلام در حقیقت ادامه‌ی کاری است که پیامبر خدا ﷺ آغاز کرده بود. مسلمانان از آموزه‌های ایشان ﷺ پیروی کردند و پیام اسلام را همچنان گسترش دادند. پیامبر خدا ﷺ در خطبه‌ی حجة‌الوداع [خطبه‌ی وداع] فرمودند: «آنان که حاضرند، به آنان که غایبند برسانند، زیرا چه بسا کسی که به آنچه شنیده [برسانده] آگاه‌تر از شنونده باشد.» و نیز فرمودند: «خدا چهره‌ی کسی را که سخن مرا شنید، آن را فهمید و همان‌گونه که شنیده بود [به دیگران] رساند، شاداب گرداند.» ﷺ .

The Messenger of Allah (pbuh) conveyed the Message to mankind, and when he (pbuh) died Islam continued to be carried by the Muslims. The conveyance of the Islamic Message is in fact the continuation of the work that the Messenger of Allah (pbuh) had initiated. The Muslims followed his (pbuh) teachings and continued spreading the Message of Islam. The Messenger of Allah (pbuh) said in his Khutbah al-Wada’ (farewell speech), “Would the present tell the absent, for the absent may be more conscious than the listener.” He (pbuh) also said, “May Allah brighten a man who listened to my saying, understood it and conveyed it as he heard it.”. .

بر همین اساس، ابلاغ دعوت اسلامی در زمان حیات رسول خدا ﷺ و در روزگار خلفای پس از ایشان، اساس روابط دولت اسلامی با سایر کشورها قرار گرفته است. و این حکم الهی قاطع و یقینی است که با کتاب و سنت و اجماع عام صحابه ثابت شده است.

This is why the conveyance of the Islamic call has become the basis of the Islamic State’s relationship with other states during the lifetime of the Messenger of Allah (pbuh) and in the days of his Khulafah after him. And this is the Divine rule which is decisive and conclusive, in evidence by the Book and the Sunnah and the general consensus of the Sahabah. .

بنابراین، سیاست خارجی دولت اسلامی، رساندن پیام اسلام به جهان است. این سیاست با روشی معین اجرا می‌شود که هرگز تغییر نمی‌کند و آن جهاد است، صرف‌نظر از اینکه چه کسی در قدرت باشد. از زمانی که رسول خدا ﷺ دولت را بنیان نهاد تا پایان دولت اسلامی، این روش هرگز تغییر نکرد. رسول خدا ﷺ اندکی پس از تأسیس دولت اسلامی، لشکر را آماده کرد. ایشان ﷺ جهاد را آغاز کرد تا موانع مادی‌ای را که بر سر راه دعوت اسلامی قرار داشت از میان بردارد. قریش همان مانع مادی بود، پس ﷺ تصمیم گرفت آن را از میان بردارد. سپس ﷺ به نابود کردن موجودیت قریش پرداخت، همان موجودیتی که بر سر راه دعوت اسلامی ایستاده بود. ایشان ﷺ موانع دیگر را نیز برداشت و نابود کرد تا اینکه اسلام تمام شبه‌جزیره عربستان را فرا گرفت. سپس دولت اسلامی به درِ ملت‌های دیگر کوبید تا اسلام را میان آنان گسترش دهد. دریافت که نظام‌های حکومتی موجود، در برابر دعوت، مانعی مادی تشکیل می‌دهند و از این رو باید برداشته شوند تا خود مردم را دریابد و آنان را به اسلام فرا خواند، تا عدالت اسلام را تصور کرده و احساس کنند، رفاه و زندگی شایسته را زیر پرچم آن مشاهده نمایند و مردم را به زندگی بهتر دعوت کند، بدون اجبار یا زور. جهاد به‌عنوان روشی برای گسترش اسلام ادامه یافت و به وسیله جهاد، کشورهای بسیاری فتح شد. به وسیله جهاد، پادشاهی‌ها و دولت‌ها برچیده شدند و اسلام بر همان مردم و ملت‌ها حکم راند. اسلام گسترش یافت و پس از آنکه بر آنان حکومت کرد، صدها میلیون انسان آن را پذیرفتند. روشی که در اجرای آن سیاست خارجی به کار رفت، جهاد بود. این روش هرگز تغییر نکرده و هرگز تغییر نخواهد کرد.

Therefore, the foreign policy of the Islamic State is to convey the Islamic Message to the world. This policy is implemented by a defined method that never changes, which is Jihad, regardless of who is in authority. Since the Messenger of Allah (pbuh) founded the State until the end of the Islamic State, this method never changed. The Messenger of Allah (pbuh) prepared the army soon after founding the Islamic State. He (pbuh) initiated Jihad in order to remove the material obstacles that stood in the way of the Islamic Da’wah. The Quraysh was that material obstacle, so he (pbuh) decided to remove it. Then he (pbuh) went on to destroy the Quraysh’s existence, the very existence that stood in the way of the Islamic Da’wah. He (pbuh) also removed and destroyed other obstacles until Islam engulfed the whole of the Arabian Peninsula. Then the Islamic State began knocking on the doors of other nations to spread Islam among them. It found that the existing ruling systems formed a material obstacle in the face of the Da’wah, thus they had to be removed in order to reach the people themselves and invite them to Islam so that they could visualize and feel the justice of Islam, observe the prosperity and decent living under its banner, and invite the people to a better life without compulsion or coercion. Jihad continued as a method of spreading Islam, and by the means of Jihad many countries were conquered. By means of Jihad, kingdoms and states were removed and Islam ruled the same people and nations. Islam was spread and was embraced by hundreds of millions of people after they had been ruled by it. The method used in implementing that foreign policy was Jihad. It has never changed and never will. .

جهاد عبارت است از دعوت به اسلام که شامل جنگ می‌شود، یا کمک کردن به جنگ از راه مال، نظر یا نوشته‌ها. جهاد واجب است و این وجوب در قرآن و حدیث تأیید شده است. مسلمانان هرگز پیش از آن‌که نخست اسلام را به دشمن عرضه کنند یا دوم جزیه را پیشنهاد دهند، جنگ را آغاز نمی‌کردند. حکم الهی درباره جهاد این است که اگر دشمن محاصره شده باشد، او را به پذیرش اسلام فرا می‌خوانند؛ و اگر بپذیرد، جزو امت اسلامی می‌شود و جنگیدن با او حرام خواهد بود. و اگر اسلام را نپذیرد، از او خواسته می‌شود جزیه بپردازد؛ و اگر بپردازد، جان و اموالش در امان خواهد بود و سرزمینش بخشی از دولت اسلامی می‌شود. آنان از عدالت، برابری، حمایت، سرپرستی و رفاهی که مسلمانان برخوردارند بهره‌مند خواهند شد و همه نیازهای اساسی‌شان تأمین خواهد شد. افزون بر این، باید به دولت و حکومت وفاداری خود را اعلام کنند. و اگر اسلام را رد کنند و از پرداخت جزیه سر باز زنند، آنگاه جنگ مشروع خواهد بود.

Jihad is the call to Islam which involves fighting, or the contribution of either money, opinions, or literature towards the fighting. It is an obligation, confirmed in the Qur’an and the Hadeeth. The Muslims never started the fight against an enemy before firstly proposing Islam or secondly the Jizyah. The Divine rule concerning Jihad is that if the enemy was surrounded they would be invited to embrace Islam and if they accepted then they would become a part of the Islamic Ummah and fighting them would be forbidden. If they refused Islam, then they would be asked to pay the Jizyah and if they paid it, their lives and assets would be safe and their country would become part of the Islamic State. They would enjoy the justice, equity, protection, guardianship and welfare enjoyed by the Muslims, and all their basic needs would be secured. Additionally, they would have to pledge allegiance to the State and the regime. If they rejected Islam and refused to pay the Jizyah then the fighting would be lawful. .

بنابراین، جنگ با دشمن تا زمانی که دعوت اسلام به مردم نرسیده باشد، مشروع نمی‌شود. دانشمندان تأکید کرده‌اند که جنگ با کسانی که دعوت اسلامی به آنان نرسیده است، بر ما حرام است. از این رو، افکار عمومی دربارۀ اسلام و انتقال تصویری درست از اسلام، همراه با تلاش‌هایی برای رساندن احکام اسلامی به مردم تا بتوانند دریابند که اسلام نجاتی راستین برای آنان به ارمغان می‌آورد، باید پیش از هر جنگی صورت گیرد. دولت اسلامی باید کارهای سیاسی‌ای را برعهده بگیرد، از جمله ارائۀ تصویری روشن از اسلام و توضیح مفاهیم آن، و تبلیغ و معرفی اسلام. چنین اقداماتی باید شامل نمایش قدرت و نیروی دولت اسلامی، از جمله شجاعت و عزم مسلمانان نیز باشد. رسول خدا ﷺ چنین تدابیری را به کار می‌بست. ایشان ﷺ فرستادگانی به دل کشورهای کافر می‌فرستاد. در یک مورد، چهل مرد را نزد مردم نجد فرستاد تا پیام اسلام را برسانند. همچنین، پیش از آنکه به سوی تبوک برود، نیروی ارتش را در مدینه به نمایش گذاشت. به همین سبب بود که رسول خدا ﷺ فرمود: «با ترسی که در دل دشمن افکنده شد، به فاصلۀ یک ماه راه، مرا یاری دادند.»

Therefore, fighting the enemy would not become lawful until the call to Islam had been delivered to the people. The scholars have stressed that it is unlawful for us to fight those who have not received the Islamic call. Thus, public opinion about Islam, and the conveyance of a true image of Islam, together with attempts to allow the Islamic laws to reach the people in order to enable them to realize that Islam offers them a true salvation should precede any fighting. The Islamic State should undertake political work such as giving a clear picture of Islam and explaining its concepts, campaigning and advertising Islam. Such moves should include muscle flexing and displaying the might of the Islamic State, including the courage and resolve of the Muslims. The Messenger of Allah (pbuh) would perform such maneuvers. He (pbuh) would send envoys to the heart of the disbelieving countries. On one occasion he (pbuh) sent forty men to the people of Najd to convey the Message of Islam. He (pbuh) also displayed the might of the army in Madinah before he went to Tabuk. This was why the Messenger of Allah (pbuh) said, “I was given the victory through the fear in the enemy, of a month’s marching distance.”.

ارتش مسلمانان همواره مورد ترس و احترام بوده است. برای قرن‌ها، اروپا بر این باور بود که ارتش مسلمانان هرگز شکست‌ناپذیر است. با این حال، مانورهای سیاسی ضروری‌اند، به‌ویژه آن‌هایی که به گسترش مفاهیم اسلامی کمک می‌کنند و قدرت دولت را پیش از توسل به مبارزه مسلحانه نشان می‌دهند. اگرچه جهاد روش ثابتی است که در گسترش اسلام هرگز تغییر نمی‌کند، مانورهای سیاسی و دیگر اقدامات حساب‌شده همگی بخشی از آمادگی‌اند و پیش از نبرد واقعی ضروری هستند. این موضوعی مهم است که برای تعیین رابطه دولت با سایر دولت‌ها، مردم و ملت‌ها طراحی شده است، خواه این رابطه اقتصادی باشد، یا مبتنی بر حسن همجواری یا هر مبنای دیگری که بتواند به گسترش اسلام کمک کند.

. The Muslim army has always been feared and respected. For centuries, Europe always held that the Muslim army could never be defeated. However, political maneuvers are essential, especially those which help to spread the Islamic concepts and demonstrate the power of the State before resorting to armed struggle. Although Jihad is the fixed method that never changes in the spreading of Islam, the political maneuvers and other deliberate moves are all part of preparation, and is essential prior to actual combat. It is an important matter designed at determining the relationship of the State with other states, people and nations, whether these were economic or based on good neighborly relations or any other basis that may help to spread Islam. .

بنابراین، اندیشهٔ سیاسی‌ای که رابطهٔ دولت با دیگر کشورها بر آن استوار است، گسترش اسلام در میان آنان و رساندن پیام به ایشان است. روشی که باید دنبال شود جهاد است. با این حال، راه‌ها و طرح‌های گوناگونی وجود دارد که دولت آغاز می‌کند یا می‌پذیرد. برای نمونه، ممکن است با برخی دشمنان پیمان همسایگی خوب امضا کند و با برخی دیگر بجنگد. پیامبر خدا ﷺ از زمانی که به مدینه آمد، چنین تدابیری را تأیید می‌کرد. دولت می‌تواند همزمان با همهٔ دشمنان خود اعلام جنگ کند؛ ابوبکر هنگامی که لشکرهایی را همزمان به عراق و شام فرستاد، چنین کرد. دولت می‌تواند به آتش‌بس‌های موقت تن دهد تا بتواند افکار عمومی را برای دستیابی به نتیجهٔ مطلوب آماده سازد.

Therefore, the political idea on which the State’s relationship with other states is based on is the spreading of Islam among them and the carrying of the Message to them. The method that should be followed is Jihad. However, there are several ways and plans which the State initiates or adopts. It would for instance sign a good neighborly treaty with some enemies and fight others. The Messenger of Allah (pbuh) approved such measures ever since he (pbuh) arrived in Madinah. The State could declare war against all its enemies simultaneously. Abu Bakr did so when he sent the armies to Iraq and al-Sham at the same time. The State could agree to temporary truces, enabling it to create public opinion for a desired outcome. .

آنچه فرستادهٔ خدا ﷺ انجام داد، هنگامی بود که پیمان صلح حدیبیه را امضا کرد. دولت همچنین می‌توانست برای ایجاد رعب و وحشت در دشمن، به درگیری‌های محلی و یورش‌های کوچک متوسل شود. این همان کاری است که فرستادهٔ خدا ﷺ پیش از نبرد بدر چندین سریه اعزام کرد، و هنگامی که امویان به قدرت رسیدند، همین شیوه را علیه رومیان به کار بستند، از جمله لشکرکشی‌های تابستانی و زمستانی.

That is what the Messenger of Allah (pbuh) did when he (pbuh) signed the treaty of al-Hudaybiyah. The State could also resort to local skirmishes as a means of terrorizing the enemy. This was the case when the Messenger of Allah (pbuh) sent several expeditions out prior to the Battle of Badr, and when the Ummayads were in power they used the same tactics against the Romans, including summer and winter campaigns. .

دولت همچنین میتواند با برخی کشورها پیمانهای اقتصادی امضا کند، و در همان حال با دیگران روابط تجاری نداشته باشد، با در نظر گرفتن منافع دعوت به اسلام. میتواند با برخی کشورها روابط دیپلماتیک داشته باشد و با برخی دیگر نه. این کار طبق برنامهای دقیقاً طراحیشده خواهد بود تا دعوت را در مسیری مطلوب پیش ببرد. دولت میتواند برای گسترش دعوت به تبلیغات و آگهیهای رسانهای متوسل شود، یا از روش افشای نقشههای دشمنان و تاکتیکهای جنگ سرد بهره گیرد.

The State could also sign economic treaties with some countries, while at the same time not have trade relations with others, taking into account the interest of the Da’wah for Islam. It could have diplomatic relations with some countries and not with others. This would be according to a carefully designed plan to take the Da’wah in a favorable direction. The State could resort to propaganda and advertising in order to spread the Da’wah, or it could use the method of divulging the enemies schemes and cold war tactics.

.

.

سیاست‌گذاری‌های دولت باید متناسب با ماهیت کاری باشد که قرار است انجام شود و به سود دعوت اسلامی تنظیم گردد. این برنامه‌ریزی‌ها همواره به گسترش اسلام کمک کرده و کار جهاد را آسان ساخته‌اند؛ از این رو برای اجرای سیاست خارجی ضروری هستند. افکار عمومی درباره اسلام و دولت اسلامی همواره برای گسترش اسلام به روش ثابت آن، یعنی جهاد در راه خدا، لازم بوده است.

The State’s planning would be in accordance with the nature of the work to be undertaken and geared towards the benefit of the Islamic Da’wah. These plans have always helped the spreading of Islam and eased the task of Jihad, therefore they are necessary in implementing the foreign policy. Public opinion about Islam and the Islamic State has always been necessary to spread Islam by its fixed method, which is Jihad in the way of Allah.