تلاشِ تبشیری به عنوان پیشگام تلقی می‌شد که راه را برای استعمار اروپایی هموار کرد تا نخست جهانِ اسلام را از نظر فرهنگی فتح کند و سپس از نظر سیاسی آن را تصرف نماید. با فتح استانبول و بالکان و با آوردن اسلام به اروپا، رهبریِ فکریِ اسلامی به دست مسلمانان به کشورهای غرب منتقل شد. وقتی آن رهبری سست شد، کشورهای مسلمان هدف غرب قرار گرفتند، و غرب نیز رهبری فکری خود را به جهان مسلمان برد؛ آنجا با زمینه‌ای حاصلخیز برای فرهنگ و تصورات خود درباره زندگی روبه‌رو شد که به شیوه‌های گوناگون و به نام علم، انسان‌گرایی و تبلیغ دینی کاشته شدند. غرب در این حد نیز متوقف نشد، بلکه با متوجه ساختن حملهٔ خود علیه اسلام، فرهنگ اسلامی و تصورات اسلامی درباره زندگی را بدنام کرد. این امر بر طبقهٔ تحصیل‌کرده و سیاستمداران تأثیر نامطلوب گذاشت، در واقع همهٔ کسانی را که حاملِ فرهنگ اسلامی بودند عمیقاً متأثر ساخت، و با گذشت زمان بر اکثریت مسلمانان نیز اثر گذاشت. اما درباره تحصیل‌کرده‌ها، قدرت‌های استعماری پیش از اشغال در مدارس تبشیری خود، و پس از اشغال در همهٔ مدارس دیگر، برنامهٔ آموزشی و برنامه‌های فرهنگی ویژهٔ خود را بر اساس فلسفه و فرهنگ خاص خویش و تصورات ویژهٔ خود درباره زندگی طراحی کردند. آنان شخصیت غربی را پایهٔ این فرهنگ و نهضت خود قرار دادند، و تاریخ و محیط خودشان را منابع اصلیِ موادی ساختند که ما مسلمانان با اشتیاق ذهن خود را از آن انباشته می‌کنیم. آنان به این هم بسنده نکردند، بلکه تا جزئیات برنامه‌های درسی دخالت کردند و مراقب بودند که هیچ موضوع جزئی از خط خارج نشود یا با اصول کلی‌ای که نمایندهٔ فلسفه و فرهنگشان بود تناقض نداشته باشد. این وضع حتی دربارهٔ درس‌های دین اسلام و تاریخ اسلام نیز صادق بود؛ هر دو برنامهٔ درسی بر مبنای غربی و مطابق تصورات غربی طراحی شده بودند.

The missionary invasion was regarded as the spearhead which paved the way for European colonialism to conquer the Islamic world politically after first conquering it culturally. Through conquering Istanbul and the Balkans and by bringing Islam to Europe the Islamic intellectual leadership was carried by the Muslims to the countries of the West. When that leadership faltered the Muslim countries became the target of the West, which consequently carried its intellectual leadership to the Muslim world where it encountered fertile ground for its culture and its concepts about life; these were sowed in different ways under the name of science, humanism and religious preaching. The West did not stop there either, as well it libeled the Islamic culture and the Islamic concepts about life by directing its onslaught against Islam. This adversely affected the educated class and the politicians, in fact it deeply affected all those who carried the Islamic culture, and in time it came to affect the majority of the Muslims. As for the educated people, the colonial powers had designed in their missionary schools, before the occupation, and in all the other schools after the occupation, their own educational syllabus and cultural programs according to their particular philosophy and culture and their own special concepts about life. They made the Western personality the basis of this culture and of their renaissance, history and environment the main sources of the material which we Muslims eagerly overflow our minds with. Neither did they stop at that, but they went as far as interfering with the details of the syllabi making sure that no partial items stepped out of line nor contradicted the general principles which represented their philosophy and culture. This was the case even concerning the Islamic Deen and history lessons; both these syllabi had been designed on a Western basis and according to Western concepts.

امروزه نیز دین اسلام در مدارس اسلامی به عنوان موضوعی معنوی و اخلاقی تدریس می‌شود که با مفهوم غربیِ دین مطابقت دارد. این تدریس به شیوه‌ای انجام می‌شود که از واقعیت بسیار دور و از حقایق واقعی زندگی به دور است. زندگی پیامبر خدا ﷺ به جوانان ما به گونه‌ای آموخته می‌شود که از نبوت و رسالت جدا است. این زندگی همان‌گونه تدریس می‌شود که مثلاً زندگی ناپلئون یا بیسمارک تدریس می‌شود. در نتیجه، این روش در دل‌های آنان هیچ‌یک از احساسات و مفاهیم درست را پدید نمی‌آورد. موضوع عبادت و اخلاق که در برنامه درسی دینی گنجانده شده، از دیدگاه منفعت شخصی ارائه می‌شود. بدین ترتیب، آموزش دین اسلام نیز به همان مسیری کشیده شده که مفاهیم غربی سود و منفعت شخصی در پیش گرفته‌اند.

Even today the Islamic Deen is taught in Islamic schools as a spiritual and moral subject conforming to the Western concept of religion. It is taught in a way which is far from reality and far removed from the real facts of life. The life of the Messenger of Allah (pbuh) is taught to our youth in a way which is cut off from the Prophecy and the Message. It is taught in the same way that the lives of Napoleon or Bismarck are taught, for instance. As a result, this does not create in their hearts any of the proper emotions or concepts. The subject of worship and morals, which is included in the religious syllabus, is presented from a self-interest point of view. Thus, the teaching of the Islamic Deen has likewise come to be set upon the same course as the Western concepts of personal benefit and interest.

آموزش تاریخ اسلامی نیز به همین شکل، بر اثر نیت‌های ناپاک و سوءفهم، آلوده شده و به نام انصاف تاریخی و پژوهش علمی سیاه‌نمایی شده است. آنچه نمک بر زخم می‌پاشد این است که برخی از مسلمانان تحصیل‌کرده، تدریس تاریخ و ویرایش آثار تاریخی را بر اساس روش و برنامه‌ی درسی مبلغان مسیحی پذیرفته‌اند. در نتیجه، همه‌ی برنامه‌های آموزشی بر پایه‌ی فلسفه‌ی غربی طراحی شده و با پیروی از سرفصل‌های آن، بیشتر روشنفکران غربی‌مآب شده‌اند. آنان فرهنگ غرب را هضم کرده، دوستش داشته‌اند و زندگی خود را بر اساس مفاهیم آن سامان داده‌اند، تا جایی که بیشترشان از فرهنگ اسلامی روی‌گردان شده و آن را، هرجا که با فرهنگ غربی ناسازگار باشد، نقد می‌کنند.

Educating the Islamic history has also been similarly stained due to illintention and misunderstanding, and has been blackened in the name of historical fairness and scientific research. What rubs salt into the wound is the fact that some of the educated Muslims have taken up the teaching of history and the editing of historical works according to the missionary method and syllabus. Consequently, all the educational syllabi have been designed according to Western philosophy, and, through following its syllabi. This has made most of the intellectuals Westernized. They digested the culture, loved it, and led their lives according to its concepts until most of them became averse to the Islamic culture and critical of it when and where it contradicted Western culture.

آن مسلمانان در فرهنگشان غربزده شدند، فرهنگی که تحت کنترل دیدگاه غربی بود. آنان به آن فرهنگ وفادار بودند، تا جایی که بیگانه را می‌پرستیدند و فرهنگ او را می‌پذیرفتند. بسیاری از ایشان منش غربی به خود گرفتند؛ آنان نسبت به اسلام و فرهنگ اسلامی کینه‌ورز شدند، همان‌گونه که خود غربی بود. آنان بر این باور بودند که اسلام و فرهنگ اسلامی علت انحطاط مسلمانان است، چنان‌که غربیان این باور را در ایشان ایجاد کرده بودند. در نتیجه، فعالیت‌های هیئت‌های تبشیری موفقیت بزرگی به دست آوردند، هنگامی که توانستند مسلمانان روشنفکر را به سوی خود بکشانند؛ کسانی که سپس در کنار ایشان علیه اسلام و فرهنگ اسلامی جنگیدند.

Those Muslims became Westernized in their culture, a culture controlled by the Western viewpoint. They were faithful to that culture, to the extent that they idolized the foreigner and adopted his culture. Many of them assumed the Western character, they became hateful of Islam and Islamic culture, in the same way that the Westerner was. They believed that Islam and the Islamic culture was the cause of the decline of the Muslims, as they had been led to believe by them. Consequently, the missionary expeditions achieved great success when they managed to pull across to their side the intellectual Muslims who then fought alongside them against Islam and the Islamic culture.

این وضعیت فراتر رفت و نه تنها کسانی را که در اروپا و مدارس خارجی تحصیل کرده بودند، بلکه کسانی را که فرهنگ اسلامی را نیز حمل می‌کردند در بر گرفت. آنان از اقدامات قدرت‌های استعماری غربی در تهمت زدن به دین‌شان بهت‌زده و خشمگین شدند و پاسخ خود به این تهمت را آغاز کردند. این پاسخ بدون آن‌که نخست بدانند آیا چنین کاری درست است یا نادرست آغاز شد. در شتابی که برای دفاع از اسلام در برابر تهمت بیگانگان داشتند، پاسخ خود را بررسی نکردند. آنان یقین داشتند که اسلام به ناحق متهم می‌شود، اما با این حال فرآیند خطرناک تحریف متون اسلامی را آغاز کردند تا آن‌ها را با مفاهیم غربی سازگار سازند.

The situation spread even further to include not only those educated in Europe and in foreign schools, but also to those carrying the Islamic culture as well. They were stunned and incensed with the colonial Western powers’ actions in libeling their Deen, and so began their response to the libel. Their response was initiated without realizing whether such was either right or wrong in the first place. In their eagerness to defend Islam from the libel of the foreigners they did not check their reply. They were certain that Islam was being wrongly accused, but all the same they began the dangerous process of twisting the Islamic texts in order to make them comply with Western concepts.

در نتیجه، پاسخ آنان ضعیف بود و عملاً همین امر به تهاجم تبشیری کمک بزرگی کرد، نه خود پاسخ. بدتر از این، فرهنگ غربی که با فرهنگ اسلامی در تضاد است، به بخشی از مفاهیم آنان بدل شد و آنان آن را به سادگی پذیرفتند و به ناحق و بی‌جهت به اسلام نسبت دادند. بیشتر آنان ابتدا چنین گفتند که غرب فرهنگ خود را از اسلام و مسلمانان گرفته است، سپس شروع کردند به تحریف احکام اسلامی تا با آن فرهنگ سازگار شود، با وجود تناقض آشکار میان فرهنگ اسلامی و فرهنگ غربی.

As a result, their reply was weak and in effect, it was this which proved very helpful to the missionary invasion, rather than the reply itself. What is even worse is that the Western culture, which is contradictory to the Islamic culture, became part of their concepts which they readily accepted and unjustly and wrongfully attributed to Islam. Most of them began by saying that the West had taken its culture from Islam and the Muslims, and then they started twisting the Islamic rules to suit that culture, despite the flagrant contradiction between the Islamic and Western cultures.

از این رو، هنگامی که آنان برای خود ثابت کردند که عقیده و فرهنگ‌شان با فرهنگ غربی سازگار است، کل فرهنگ غربی را پذیرفتند. این یعنی آنان فرهنگ غربی را پذیرفته و فرهنگ اسلامی خود را رها کردند. دقیقاً همین چیزی بود که استعمارگر می‌خواست و غرب زمانی که فعالیت‌های تبشیری و لشکرکشی‌های استعماری خود را متمرکز کرد، به دنبال آن بود.

Therefore, once they had demonstrated to themselves that their ‘Aqeedah and culture were consistent with the Western culture they came to accept the Western culture in its entirety. This meant that they had accepted the Western culture and abandoned their Islamic culture. This was precisely what the colonialist wanted and what the West was aiming for when it concentrated its missionary work and its colonial expeditions.

با تحصیل روشنفکران خود در مدارس و کالج‌های غربی، و به سبب کمبود فهم ایشان از اسلام در مقایسه با کسانی که تعلیم اسلامی دیده بودند، مسلمانان عموماً مفاهیم غربی دربارۀ زندگی را به ارث بردند. بدین ترتیب، کشورهای ایشان زیر سیل فرهنگ مادی‌گرای غربی فرو رفت، و جامعه به تدریج تنها بر پایۀ فرهنگ غربی و مفاهیم آن اداره شد.

By having their intellectuals educated in Western schools and colleges, and through their lack of understanding of Islam relative to those who had an Islamic education, the Muslims by and large inherited the Western concepts about life. Their countries were, thus, swamped by the materialistic Western culture in the society which led the society to be solely run according to the Western culture and its concepts.

بیشتر مسلمانان متوجه نشدند که نظام حکومتی دموکراتیک و نظام اقتصادی سرمایه‌داری هر دو نظام‌های کفر هستند. آنان نه تکان خوردند و نه شوکه شدند هنگامی که اختلافاتشان با غیر آنچه الله (سبحانه و تعالی) نازل کرده بود حل‌وفصل می‌شد، با وجود اینکه قطعاً می‌دانستند که الله (سبحانه و تعالی) می‌فرماید،

Most of the Muslims did not realize that the democratic ruling system and the economic Capitalist system were both systems of disbelief. They were neither moved nor shocked when their disputes were settled by other than what Allah (swt) had revealed despite the fact that they most certainly knew that Allah (swt) says,

«وَمَنْ لَمْ يَحْكُمْ بِمَا أَنْزَلَ اللَّهُ فَأُولَئِكَ هُمُ الْكَافِرُونَ» [المائدة، ۵:۴۴].

“And whosoever does not judge by what Allah has revealed, such are the Kafirun (i.e. disbelievers).” [Al-Ma’idah, 5:44].

تمام این امور به سبب فرهنگ غربی بود که بر جدایی دین از دولت استوار است، و در میان جوامع ایشان رواج داشت، و به سبب آن که مفاهیم مادی‌گرایانهٔ غربی گسترش یافته بود. ایشان چنین می‌پنداشتند که اگر فقط به الله (سبحانه و تعالی) ایمان آورند و نمازها را برپا دارند، وظایف اسلامی خود را به انجام رسانده‌اند. در همین حال گمان می‌کردند که می‌توانند امور زندگی خود را بر اساس خواسته‌های خویش و به آنچه بهترین می‌دانند اداره کنند. این امر کمترین نگرانی‌ای برای ایشان نداشت، زیرا به این مفهوم غربی آلوده شده بودند که می‌گوید: «آنچه از آنِ قیصر است به قیصر بده و آنچه از آنِ خداست به خدا.» در مقابل، از مفاهیم اسلامی که قیصر و هرآنچه را در اختیار دارد، کاملاً تحت سیطرهٔ الله (سبحانه و تعالی) قرار می‌دهد، هیچ تأثیری نپذیرفته بودند. فرمان‌های الله همهٔ امور را در بر می‌گیرد، همچنان که نماز را در بر می‌گیرد؛ خرید و فروش، اجاره (در واقع همهٔ معاملات تجاری)، نظام قضایی و نظام آموزشی را در بر می‌گیرد؛ خلاصه همه چیز را. اما مسلمانان دیگر از این مفاهیم تأثیر نمی‌پذیرفتند. ای کاش آنچه الله (سبحانه و تعالی) می‌فرماید را خوانده بودند،

All this was because of the Western culture, based on the separation of religion from the state, which was predominant amongst their societies, and because the materialistic Western concepts were widespread. They felt that if they just believed in Allah (swt) and observed the prayers, then they would have accomplished their Islamic duties. Meanwhile, they thought that they could conduct their life’s affairs according to their own desires and with what they thought was best. This did not trouble them in the slightest because they had been infected by the Western concept which states that one should, “Render unto Caesar what is Caesar’s and unto God what is God’s.” Conversely, they were unaffected by the Islamic concepts which make Caesar and all he possesses firmly under the domain of Allah (swt). Allah’s orders encompass all things as well as the prayer; they encompass buying and selling, renting (indeed all business transactions), the Judicial and education systems; simply everything, but the Muslims were no longer affected by these concepts. If only they had read what Allah (swt) says,

و پس میان آنان بر اساس آنچه خداوند نازل کرده است داوری کن ای محمد ﷺ. [المائدة، ۵:۴۹].

“And so judge (you O Muhammad (pbuh)) between them by what Allah has revealed.” [Al-Ma’idah, 5:49].

و قول او تعالی،

And His saying,

«هنگامی که برای مدتی معین بدهی ایجاد می‌کنید، آن را بنویسید.» [سورۀ البقره، ۲:۲۸۲].

“When you contract a debt for a fixed period write it down.” [Al-Baqarah, 2:282].

و قول او تعالی،

And His saying,

«و هر که پس از آنکه راه راست برایش آشکار شده باشد با فرستاده (محمد ﷺ) مخالفت ورزد و جز راه مؤمنان را پیروی کند، او را به همان راهی که خود برگزیده وامی‌گذاریم و به دوزخش درمی‌آوریم، و چه بد سرانجامی است.» [النساء، ۴:۱۱۵].

“And whoever contradicts and opposes the Messenger (Muhammad (pbuh)) after the right path has been shown clearly to him, and follows other than the believers way. We shall keep him in the path he has chosen, and burn him in hell - what an evil destination.” [An-Nisa, 4:115].

و به گفته‌ی خداوند،

And by Allah’s saying,

«و مَا كَانَ الْمُؤْمِنُونَ لِيَنْفِرُوا كَافَّةً فَلَوْلَا نَفَرَ مِنْ كُلِّ فِرْقَةٍ مِنْهُمْ طَائِفَةٌ لِيَتَفَقَّهُوا فِي الدِّينِ وَلِيُنْذِرُوا قَوْمَهُمْ إِذَا رَجَعُوا إِلَيْهِمْ لَعَلَّهُمْ يَحْذَرُونَ» Note: The original gives this verse in English, so I have rendered it in Persian as a translation of the meaning, while keeping the Qur'anic wording in Arabic in curly braces. The reference is in square brackets. Here is the Persian translation of the verse: «و شایسته نیست که مؤمنان همگی به جهاد بیرون روند. پس چرا از هر گروهی از ایشان، دسته‌ای بیرون نمی‌روند تا در دین آگاه شوند و چون به سوی قوم خود بازگردند، آنان را هشدار دهند، باشد که بپرهیزند.» [التوبة، ۹:۱۲۲]

“And it is not (proper) for the Believers to go out to fight (Jihad) all together. Of every troop of them, a party should only should go forth, that they (who are left behind) may get instructions in (Islamic) religion, and that they may warn their people when they return to them, so that they may beware (of evil).” [At-Tauba, 9:122].

یقیناً، آنان هرگز تحت تأثیر مفاهیمی که در آیات قرآن نهفته است قرار نگرفتند، حتی اگر آن آیات را می‌خواندند. در عوض، این آیات را صرفاً به عنوان آیات قرآنی می‌خواندند و در همان حد توقف می‌کردند. در حالی که یک مسلمان واقعاً قرآن را می‌خواند، با این آگاهی که قرآن زنده است و باید مفاهیم آن را در زندگی خود به کار گیرد و تلاش کند آن‌ها را در زندگی‌اش پیاده کند. با این حال، آنان این آیات را در شرایطی می‌خواندند که مفاهیم غربی غالب بود و بر این اساس، به معنویت آیات دل می‌بستند. اما هنگامی که به مفاهیم و معانی این آیات می‌رسیدند، سدی ذهنی در برابر خود ایجاد می‌کردند. همه‌ی این‌ها به این دلیل بود که فرهنگ و مفاهیم غربی عملاً آنان را در کنترل خود داشت و بر ایشان سیطره داشت. این وضعیت در مورد اکثر مردم صدق می‌کرد، و نیز کسانی که آموزش اسلامی یا خارجی دیده بودند.

Certainly, they were never affected by the concepts carried in the verses contained in the Qur’an even if they read them. Instead, they read these verses as Qur’anic verses stopping at that. Whereas, a Muslim really reads the Qur’an knowing that it is alive and that he should use the concepts in his life by attempting to implement them in it. However, they read these verses in circumstances whereby Western concepts were predominant and accordingly they indulged in the spirituality of the verses. When it came to the concepts and the meanings of these verses they erected a mental block. All this was because the Western culture and concepts effectively controlled them, holding sway over them. This is as far as the majority of the people were concerned and those who held an Islamic or foreign education.

اما سیاستمداران، فتنه و مصیبتی که به سبب ایشان پدید آمد بسیار بزرگ‌تر و ویرانگرتر بود. از آن زمان که قدرت‌های استعماری این سیاستمداران را گرد آوردند و با وعده‌های پاداش‌های بزرگ، ایشان را به ایستادگی در برابر دولت عثمانی ترغیب کردند، آنان مطابق آنچه غربیان برای ایشان طراحی کرده بودند رفتار کردند. در روزگار دولت عثمانی، جانب غربی را گرفتند و او را علیه دولتشان یاری دادند. این کار در اسلام صریحاً حرام است، با این همه به نحوی توانستند آن را انجام دهند و به آن افتخار هم کردند. در هر مناسبت و سالگردی که خودشان برای جشن گرفتن برگزیده بودند، به دستاورد خود می‌بالیدند. در آن زمان، به جای آنکه برای اصلاح اوضاع و تکان دادن دولت با جناح حاکم مبارزه کنند، با دشمن آن، یعنی کافران، علیه دولت همراه شدند. تلخی ماجرا در این بود که سرانجام کافران کشورشان را به تصرف درآوردند. سپس، به جای آنکه برای مقابله با کافران از مردم یاری بخواهند، از همان کافران علیه مردم خودشان یاری طلبیدند. آنان چنان تحت تأثیر کافران قرار گرفتند که شخصیت اسلامی خود را از دست دادند. اندیشه‌هایشان به دست برخی آرای سیاسی و فلسفی مسموم شد و این خود، نگرش ایشان به زندگی و سرانجام به خود جهاد را مسموم کرد (که هدف غایی دولت است). این مسمومیت به تمام فضای اسلامی سرایت کرد و مفاهیم را در هر جنبه‌ای از زندگی دچار سردرگمی ساخت.

As for the politicians the tribulation was far greater and the catastrophe far worse due to them. Ever since the colonial powers had gathered these politicians, tempting them to stand against the ‘Uthmani State by promises of big rewards, they conducted themselves according to what the Westerners had designed for them. In the days of the ‘Uthmani State, they sided with the Westerner and helped him against their State. This being expressly forbidden in Islam, yet still they somehow managed to do it and they felt proud of it. They boasted about their achievement during every occasion and anniversary which they chose for themselves to celebrate. At that time, instead of struggling against the ruling faction in order to redress the situation and shake up the State, they went along with its enemy, the disbelievers, against the State. The bitter irony was that the disbelievers eventually ended up taking over their country. Then, instead of seeking the people’s help against the disbelievers, they sought the help of the latter against their own people. They were affected by the disbelievers to the point whereby they lost their Islamic personality. Their concepts became poisoned by certain political and philosophical opinions and this in turn poisoned their viewpoint about life and ultimately about Jihad itself (this being the ultimate purpose of the State). This spread to poison the whole of the Islamic atmosphere and confuse the concepts in every aspect of life.

مصالحه از راه مذاکره جای جهاد را گرفت. سیاستمداران به اصل «خُذ ما تَیَسَّر و طالِب بالباقی» (آنچه را اکنون می‌توانی بگیر و بقیه را بعداً مطالبه کن) باور آوردند و آن را پذیرفتند؛ اصلی که به نظر آنان برای استعمارگر از داشتن ارتشی بزرگ در سرزمین بهتر است. درخواست کمک از استعمارگر کافر به رویه‌ای رایج و قاعده‌ای معمول بدل شد. آنان به او تکیه کردند، بی‌آنکه بدانند هر یاری‌ای که از کافر خواسته شود گناهی بزرگ و خودکشی سیاسی به شمار می‌رود. همچنین به کار کردن از راه تنگ‌نظری منطقه‌گرایی روی آوردند و آن را فضای سیاسی خود ساختند، غافل از اینکه همین منطقه‌گرایی کار سیاسی را بی‌ثمر می‌کند؛ زیرا منطقه‌گرایی، هر اندازه هم که منطقه بزرگ باشد، نمی‌تواند همه وظایف سیاسی و غیرسیاسی را که زندگی حقیقی بدان نیاز دارد برآورده سازد. آنان به این هم بسنده نکردند، بلکه منافع شخصی خود را کانون توجه خویش ساختند و کشورهای بیگانه را مرکز عمدهٔ توجه خود قرار دادند. از این رو کانون طبیعی توجه، یعنی ایدئولوژی‌شان، را از دست دادند و با از دست دادن آن، فرصت موفقیت در جستجوی خود را نیز باختند، هر اندازه هم که سخت کوشیده و هر چقدر هم وفادار بوده باشند.

Compromising through negotiations replaced Jihad. The politicians believed and adopted the principle of, Khuth wa taalib (Take what you can now and then ask for the rest later) - which is considered better for the colonialist than a huge army in the land - and seeking the help of the disbelieving colonialist became common practice and a standard rule. They relied on him without realizing that any assistance they sought from the disbeliever was considered a grave sin and political suicide. They also resorted to working through the narrowness of regionalism, and made it their own political atmosphere. Not realizing that this very regionalism makes political work fruitless because regionalism - no matter how large the region is - cannot fulfill all the political and non-political duties that a true life needs. They did not stop at that either, but they made their personal interests the focus of their attention and made the foreign countries their general center of attention. Therefore, they lost the natural center of attention, which was their ideology. By losing it, they lost the chance of succeeding in their quest, no matter how hard they worked at it and however faithful they were.

بنابراین، همه جنبش‌های سیاسی بی‌ثمر شدند و هر بیداری در امت به جنبشی متناقض و آشفته مانند حرکت حیوان ذبح‌شده تبدیل گشت که سرانجام با بی‌حرکتی، ناامیدی و تسلیم پایان می‌یابد. این امر از آن روست که رهبران جنبش‌های سیاسی توجه کانونی طبیعی خود را از دست دادند. بدین ترتیب، طبیعی شد که امت نیز این توجه کانونی را از دست بدهد. بر این اساس، اندیشه‌های سیاستمداران با برداشت‌های نادرست و نیز با ایدئولوژی‌های بیگانه آلوده شد. در نتیجه، در سرزمین‌های مسلمانان جنبش‌هایی به نام ناسیونالیسم، سوسیالیسم، منطقه‌گرایی، کمونیسم، دین معنوی، اخلاق، آموزش و دعوت پدید آمدند. این جنبش‌ها وضعیت را بدتر کردند و به عقده‌هایی افزودند که جامعه از آن رنج می‌برد.

Therefore, all the political movements became futile, and every awakening in the Ummah turned into a contradictory, confused movement like that of the slaughtered animal, which finally ends with a motionless, despair and surrender. This is so, because the leaders of the political movements lost their natural focal attention. Thus, it became natural that the Ummah loses this focal attention. Accordingly, the concepts of the politicians were poisoned with the erroneous, as well as with the foreign ideologies. As a result, movements were established in the Muslim lands in the name of nationalism, socialism, regionalism, communism, spiritual Deen, morals, education and preaching. These movements worsened the situation and added to the complexes of which the society suffers.

نتیجهٔ همهٔ این جنبش‌ها شکست بود و چرخیدن به دور خودشان؛ زیرا آن‌ها بر پایهٔ مفاهیم غربی پیش رفتند و تحت تأثیر تهاجم مبلغان مسیحی قرار گرفتند. آن‌ها امت را در اموری رهبری کردند که نه ثمری داشت و نه خیری. همچنین زمینه را فراهم کردند تا استعمار ریشه بدواند و در آنجا بماند. بدین ترتیب، موفقیت تهاجم مبلغان مسیحی بی‌نظیر بود.

The result of all these movements was the failure and to revolve around themselves, because they went according to Western concepts, affected by the Missionary invasion; and they directed the Ummah in matters which brought no fruit or good. They also enabled imperialism to get strong hold and remain there. Thus, the success of the Missionary invasion was unmatched.