فرستاده‌ی خدا ﷺ در مدینه مستقر شد و بی‌درنگ شروع کرد به اجرای احکام اسلامی در جامعه. در همین زمان بود که وحیِ مربوط به قانون‌گذاری نازل شد. پیامبر ﷺ پایه‌های دولت اسلامی را استوار ساخت و جامعه را بر اساس اسلام و نظام‌های آن بنا نهاد. پیامبر ﷺ میان مسلمانان برادری ایجاد کرد و از آن زمان بود که اسلام به‌عنوان نظامی مبتنی بر شریعت زنده شد، نظامی که جامعه‌ای آن را پذیرفت و وظیفه‌ی ابلاغ پیامش را بر عهده گرفت. شمار مسلمانان به‌طور چشمگیری افزایش یافت و آنان به نیرویی قابل توجه تبدیل شدند؛ افراد و گروه‌ها هر روز به اسلام می‌گرویدند، از جمله یهودیان و دیگران.

The Messenger of Allah (pbuh) settled in Madinah, where he at once began to implement the Islamic rules in the society. It was at this time that the Revelation concerning legislation descended. He (pbuh) strengthened the fundamentals of the Islamic State and built the society on the basis of Islam and its systems. He (pbuh) created a brotherhood amongst the Muslims and it was then that Islam came to life as a system based on the Shari’ah, adopted by a society that took on the task of spreading its Message. The number of Muslims substantially increased and they became a force to be reckoned with, individuals and groups alike embraced Islam every other day, amongst them Jews and others.

هنگامی که پیامبر خدا ﷺ از وضعیت اسلام در مدینه مطمئن شد، به فکر گسترش پیام به خارج از آن و به سایر نقاط شبه جزیره عربستان افتاد. با این حال، او می‌دانست که قریش مانعی سهمگین در راه دعوت است؛ مانعی مادی که در برابر آن، ابزار گفت‌وگوی فکری بی‌اثر خواهد بود. از این رو، این مانع باید با زور درهم شکسته می‌شد.

Once the Messenger of Allah (pbuh) was confident about the status of Islam in Madinah, he began to think about spreading the Message outside to the rest of the Arabian Peninsula. However, he knew that Quraysh formed a formidable obstacle in the way of the Da’wah, a material obstacle where the means of intellectual discussion would fall on deaf ears. Therefore, the obstacle would have to be overwhelmed by force.

پیامبر خدا ﷺ در مکه نتوانست این مانع مادی را از میان بردارد، زیرا اسلام دارای دولتی نبود که بتواند نیروی مادی لازم برای برطرف کردن آن مانع را فراهم کند. اما پس از تأسیس دولت اسلامی، پیامبر خدا ﷺ توانست با امکانات قابل توجهی که اکنون در اختیار داشت، برای از میان بردن چنین موانع مادی تلاش کند. با در دست داشتن ابزار اجرای چنین سیاستی، تنها کاری که لازم بود انجام دهد این بود که لشکر و جنگ را آماده کند و سیاست تازه‌ای برای گسترش دعوت در پیش گیرد. از همین رو بود که ﷺ سریه‌ها و غزوه‌هایی آغاز کرد که برخی از آنها را خود شخصاً در آن شرکت داشت، تا با نمایش قدرت، قریش را به چالش بکشد. آخرین این سریه‌ها، سریه عبدالله بن جحش بود که مقدمه‌ای بر نبرد بدر به شمار می‌رود.

The Messenger of Allah (pbuh) was unable to remove this material obstacle when he was in Makkah because Islam did not have a State capable of generating the required material force necessary to remove that obstacle. However, since the establishment of the Islamic State, the Messenger of Allah (pbuh) was able to work to remove such material obstacles by considerable means now at his disposal. With the means to enforce such a policy now available to him, all he (pbuh) had to do was to prepare the army and war, and adopting a new policy to spread the Da’wah. This is the reason why he (pbuh) initiated expeditions and raids, some of which he took part in personally, so as to defy Quraysh with a show of force. The last expedition was that of ‘Abdullah ibn Jahsh which served as an introduction to the battle of Badr.

رسول خدا ﷺ عبدالله بن جحش را در ماه رجب سال دوم هجرت، با گروهی از مهاجران اعزام کرد. ایشان ﷺ برای او نامه‌ای نوشت و دستور داد که تا دو روز سفر نکند آن را نگشاید، و پس از آن به آنچه در نامه است عمل کند، اما هیچ‌یک از همراهانش را تحت فشار قرار ندهد. عبدالله پس از دو روز سفر، نامه را گشود و خواند. در آن چنین آمده بود: «هنگامی که این نامه‌ام را خواندی، به راه ادامه بده تا به نخله، میان مکه و طائف برسی. در آنجا برای قریش کمین کن و برای ما بیاب که آنان چه می‌کنند.» او موضوع نامه و مأموریتی را که به او سپرده شده بود، برای همراهانش بازگو کرد، و نیز آنان را از دستور رسول خدا ﷺ مبنی بر اینکه هیچ‌کس را تحت فشار قرار ندهند، آگاه ساخت.

The Messenger of Allah (pbuh) sent ‘Abdullah ibn Jahsh out with a group of Muhajireen during the month of Rajab in the second year of Hijra. He (pbuh) wrote him a letter, and ordered him not to look at it until he had journeyed for two days whereupon he should act on its instructions, but he should not put pressure on any of his companions. When ‘Abdullah had traveled for two days he opened the letter and read it, this is what it said, “When you have read this letter of mine, proceed until you reach Nakhlah between Makkah and Ta’if. Lie there for the Quraysh and find out for us what they are up to.” He told his companions about the letter and the task assigned to him, he also informed them about Allah’s Messenger’s instructions not to put any pressure on anyone.

پس همگی موافقت کردند که ادامه دهند و او با یارانش به راه افتاد. آنان با هم، به صورت گروهی، سفر کردند تا اینکه سعد بن ابی وقاص الزهری و عتبہ بن غزوان، هنگامی که برای جستجوی شتری که گم کرده بودند رفتند، از گروه جدا شدند. سرانجام آن دو به اسارت قریش درآمدند. عبداللہ بن جحش در نخلہ اردو زد و مراقب قریش بود، و در حین اقامت آنجا یکی از کاروان‌هایشان که کالا حمل می‌کرد از آنجا گذشت. عبداللہ و یارانش با یکدیگر مشورت کردند تا تصمیم بگیرند چه کنند، زیرا این آخرین روز از ماه حرام رجب بود و رسول خدا ﷺ دستوری درباره جنگیدن صادر نکرده بود. به یکدیگر گفتند: «به خدا سوگند، اگر امشب آنان را رها کنید، به حرم داخل خواهند شد و از دست شما در امان خواهند بود، و اگر آنان را بکشید، در ماه حرام کشته‌اید.» در آغاز دودل بودند و از حمله به آنان بیم داشتند. سپس یکدیگر را تشویق کردند و تصمیم به جنگ گرفتند. یکی از مسلمانان فرمانده کاروان، عمرو بن الحضرمی را با تیر زد و او را کشت. مسلمانان دو اسیر گرفتند و کاروان را به مدینه بردند.

They all agreed to continue and so he proceeded with his companions. They traveled together as a group until Sa’d ibn Abi Waqqas al-Zuhri and ‘Utbah ibn Ghazwan became separated when they went to look for the camel they had lost. Eventually they were to fall prisoners to the Quraysh. ‘Abdullah ibn Jahsh camped in Nakhlah watching out for the Quraysh and while there one of their caravans carrying merchandise passed by. ‘Abdullah and his companions took council among themselves to decide what to do because this was the last day of the sacred month of Rajab and Allah’s Messenger (pbuh) had not issued any instructions about fighting. They said to each other, “By Allah, if you leave them alone tonight they will get into the sacred area and will be safe from you, and if you kill them, you will kill them in the sacred month.” At first they were hesitant and feared to attack them. Then they encouraged each other and decided to fight. One of the Muslims shot the leader of the caravan ‘Amr ibn al Hadrami and killed him. The Muslims took two prisoners and escorted the caravan to Madinah.

هنگامی که نزد پیامبر خدا (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) آمدند، ایشان به آنان فرمود: «به شما دستور ندادم که در ماه حرام بجنگید.» سپس پیامبر ﷺ مسئلهٔ کاروان و دو اسیر را معلق گذاشت و از آنان چیزی نپذیرفت. این پایان سریهٔ عبدالله بن جحش بود که پیامبر ﷺ او را برای کنترل قریش فرستاده بود، اما این اقدام به جنگ، کشتن و اسیر کردن برخی از مردان آنان انجامید و کاروان را در ماه حرام به غنیمت گرفتند. پس حکم اسلام دربارهٔ این کار چیست؟ همین پرسش، پیامبر ﷺ را نگران کرد و به همین دلیل اسیران و غنیمت را معلق نگه داشت تا حکم خداوند (سبحانه و تعالی) دربارهٔ این موضوع را انتظار بکشد. قریش این فرصت را غنیمت شمرد تا این ماجرا را ابزار تبلیغاتی علیه اسلام و محمد ﷺ قرار دهد. آنان در میان همهٔ عرب جار زدند که محمد ﷺ و یارانش ماه حرام را حرمت نشکستند، خون ریختند، اموال را به غارت بردند و مردمی را به اسارت گرفتند. میان قریش و مسلمانانی که در مکه مانده بودند بحث درگرفت و مسلمانان در پاسخ گفتند که برادرانشان کاروان را در ماه شعبان حمله کرده‌اند نه در رجب، اما این پاسخ کافی نبود و نتوانست تبلیغات قریش علیه اسلام را خاموش کند. یهودیان نیز به این کارزار پیوستند و اقدام عبدالله بن جحش را تحقیر و تخطئه کردند. این تبلیغات بر مسلمانان سنگینی کرد، و در این میان پیامبر ﷺ در سکوت به انتظار وحی و حکم خداوند دربارهٔ این ماجرا ماند، تا آنکه خداوند (سبحانه و تعالی) در سورهٔ البقرہ نازل فرمود:

When they came to the Messenger of Allah (pbuh) he said to them, “I did not order you to fight in the sacred month.” Then he (pbuh) put on hold the issue of the caravan and the two prisoners refusing to take anything from them. That was the conclusion of ‘Abdullah ibn Jahsh’s expedition whom the Messenger of Allah (pbuh) had sent to watch the Quraysh, but instead had led to fighting, killing, and imprisoning some of thier men and taking the caravan as booty during the sacred month. So what would be the Islamic verdict on this action? This is what concerned Allah’s Messenger (pbuh) and hence that is the reason why he held the prisoners and the booty in suspense, to wait for the verdict from Allah (swt) on the matter. The Quraysh grabbed the opportunity of using the issue as a source of propaganda against Islam and Muhammad (pbuh). They trumpeted among all the Arabs that Muhammad (pbuh) and his Sahabah had violated the sacred month, shed blood, seized properties and imprisoned people. Arguments arose in Makkah between the Quraysh and the Muslims who had remained there, and in reply the Muslims said that their brothers had attacked the caravan in Sha’ban and not Rajab, but their response was not enough and failed to quell the propaganda launched by the Quraysh against Islam. The Jews picked up on the campaign as well and began disgracing and slandering ‘Abdullah ibn Jahsh’s action. The propaganda took its toll on the Muslims, meanwhile Allah’s Messenger (pbuh) kept silent awaiting the Revelation and Allah’s verdict on the affair until Allah (swt) revealed in Surah al-Baqarah:

«از تو درباره جنگ در ماه‌های حرام می‌پرسند. بگو: "جنگ در آن، گناهی بزرگ است؛ اما بازداشتن مردم از راه خدا، کفر ورزیدن به او، بازداشتن از مسجدالحرام و بیرون راندن اهل آن از آن‌جا، نزد خدا گناهی بزرگ‌تر است، و فتنه (شرک و آزار دین) از کشتن بدتر است. و آن‌ها همواره با شما خواهند جنگید تا اگر بتوانند شما را از دینتان (اسلام) برگردانند."» [البقره، ۲:۲۱۷].

“They ask you concerning fighting in the sacred months. Say, “Fighting therein is a great (transgression) but a greater (transgression) in the sight of Allah is to prevent mankind from following the way of Allah, to disbelieve in Him, to prevent access to Al-Masjid-al-Haram, and to drive out its inhabitants, and ‘Al-Fitnah’ is worse than killing. And they will never cease fighting you until they turn you back from your deen (Islam) if they can.” [Al-Baqarah, 2:217].

هنگامی که این آیه نازل شد، مسلمانان شادمان شدند و رسول خدا ﷺ سپس به تقسیم غنایم کاروان پرداخت و دو اسیر را در برابر سعد بن ابی وقاص الزُّهری و عُتبه بن غَزوان مبادله کرد. این آیات سیلیِ محکمی بر تبلیغات قریش علیه اسلام بود. قرآن به پرسش قریش درباره جنگ در ماه حرام پاسخ داد و جنگ را گناه دانست، اما بازداشتن مردم از راه مسجد الحرام و بیرون راندن اهل آن از آنجا، بسیار بزرگ‌تر از جنگ و کشتار در ماه حرام است.

When this verse was revealed the Muslims rejoiced and Allah’s Messenger (pbuh) then proceeded to distribute the booty from the caravan and exchange the two prisoners for Sa’d ibn Abi Waqqas al-Zuhri and ‘Utbah ibn Ghazwan. These verses came as a slap in the face of the Quraysh’s propaganda against Islam. The Qur’an answered the Quraysh’s question concerning fighting in the sacred month, agreeing that fighting is a sin, but keeping people back from the way of the sacred Masjid and driving its people away from it was far more serious than fighting and killing in the sacred month.

قریش کا مسلمانوں کو ان کے دین کی وجہ سے دھمکانا، اذیت دینا اور ستانا، حرمت والے مہینے میں لڑائی اور قتل سے کہیں بڑھ کر سنگین تھا، اور کسی بھی دوسرے مہینے میں بھی یہی بات تھی۔ قریش نے مسلمانوں کو ان کے دین سے پھیرنے کے لیے ان کے خلاف مسلسل جنگ جاری رکھی تھی، اس لیے مسلمانوں کو حق تھا کہ وہ حرمت والے مہینے میں بھی قریش سے لڑیں، اور اس پر ان کے خلاف کوئی الزام نہیں ٹھہرایا جا سکتا تھا۔ اصل جرم تو قریش کا تھا کہ وہ اسلامی دعوت کی راہ میں رکاوٹ بنے، لوگوں کو اللہ کے راستے سے روکا، اللہ کا انکار کیا، لوگوں کو مسجد حرام سے نکالا اور مسلمانوں کو ستایا۔ وہ ہر مہینے میں، چاہے حرمت والا ہو یا نہ ہو، لڑائی کے مستحق تھے۔ لہٰذا عبداللہ بن جحش کی قریش کے خلاف شروع کی گئی یہ لڑائی نہ ان کے لیے باعثِ ننگ تھی اور نہ مسلمانوں کے لیے۔

The Quraysh’s actions of oppressing the Muslims for their Deen by threatening, torturing and persecuting them was far worse than fighting and killing in the sacred month, or any other month for that matter. The Quraysh had relentlessly fought them in an attempt to turn them back from their Deen, therefore the Muslims were entitled to fight the Quraysh in the sacred month and nothing could be held against them. It was the Quraysh who were committing the graver offense by standing in the way of the Islamic Da’wah, by keeping people back from the way of Allah, by disbelieving in Allah, driving out the people from the sacred Masjid and persecuting the Muslims. They deserved to be fought in any and every month, sacred or otherwise. The fight that ‘Abdullah ibn Jahsh initiated against the Quraysh was therefore neither a disgrace to him nor to the Muslims.

بنابراین، سریهٔ عبدالله بن جحش نقطهٔ عطفی در تاریخ اسلام بود. این سریه تغییری عمیق در شیوهٔ انجام دعوت اسلامی را رقم زد. واقد بن عبدالله التمیمی رهبر کاروان را با تیر زد و او را کشت. این نخستین خونی بود که مسلمانان در راه الله (swt) ریختند. تا پیش از نازل شدن آیات جهاد که مسلمانان را به نبرد فرمان می‌داد، جنگیدن در ماه‌های حرام جایز نبود. اما از آن زمان قوانین تغییر کرد. بدین ترتیب، منع پیشین از جنگ در ماه‌های حرام، به سبب دلالت خاص آیهٔ یادشده نسخ شد.

Thus, the expedition of ‘Abdullah ibn Jahsh was a turning point in the history of Islam. It marked a profound change of policy in the way that the Islamic Da’wah was to be conducted. Waqid ibn ‘Abdullah al-Tamimi shot the leader of the caravan and killed him. This was the first blood the Muslims shed in the way of Allah (swt). Until the verses of Jihad were revealed commanding the Muslims to fight; armed combat during the sacred months had been unauthorized. From that time on though the rules were different. Thus the previous prevention against fighting in the sacred months was abrogated by the specificity of the above mentioned verse.