دعوت اسلامی از روز نخستینی که فرستاده خدا ﷺ وحی را دریافت کرد شناخته شد. مردم مکه از همان آغاز می‌دانستند که محمد ﷺ به دینی تازه فرا می‌خواند و شمار زیادی از مردم اسلام را پذیرفته‌اند. آنان همچنین می‌دانستند که محمد ﷺ یارانش را گرد می‌آورد و از ایشان نگهداری می‌کند، و مسلمانان خود را از سایر قریش پنهان می‌داشتند، در حالی که گرد هم جمع می‌شدند و دین تازه خود را فرا می‌گرفتند.

The Islamic call was known from the first day the Messenger of Allah (pbuh) recieved the message. People in Makkah had known all along that Muhammad (pbuh) was calling for a new Deen, and that scores of people had embraced Islam. They also knew that Muhammad (pbuh) was gathering his companions and looking after them, and that the Muslims concealed themselves from the rest of the Quraysh while they grouped together and learned about their new Deen.

مردم مکه از این دعوت تازه و از کسانی که به آن ایمان آورده بودند آگاه بودند، اما هرگز نمی‌دانستند که آنان کجا گرد هم می‌آیند و چه کسانی هستند. از این رو، هنگامی که رسول خدا ﷺ ایمان تازه‌اش را آشکار کرد، این امر برای ایشان شگفت‌انگیز نبود. آنچه مکیان را شگفت‌زده کرد، پدید آمدن این گروه تازه از مسلمانان بود. مسلمانان زمانی بسیار نیرومند شدند که حمزه بن عبدالمطلب اسلام آورد، و سه روز بعد عمر بن خطاب نیز. سپس وحی خداوند (سبحانه و تعالی) نازل شد،

People in Makkah were aware of this new call and of those who believed in it, but they never knew where they met nor who they were. That is why when the Messenger of Allah (pbuh) proclaimed his new belief, it did not come as a surprise. What surprised Makkah was the emergence of this new group of Muslims. The Muslims had gained a great deal of strength when Hamzah ibn ‘Abd al-Muttalib embraced Islam, followed by ‘Umar ibn al-Khattab three days later. Then came the revelation of Allah (swt),

بنابراین، آنچه را که مأمور به آن شده‌ای آشکارا بیان کن و از مشرکان روی بگردان. {همانا ما تو را در برابر مسخره‌کنندگان بسنده‌ایم. همانان که با الله خدای دیگری را قرار دادند، به زودی خواهند دانست} [الحجر، ۱۵: ۹۴-۹۶].

“Therefore, proclaim openly (Allah’s Message), that which you are commanded, and turn away from “Al-Mushrikun”: Truly! We will suffice you against the scoffers. Who set up along with Allah another god, they will come to know” [Al-Hijr, 15: 94-96].

رسول خدا ﷺ فرمان خدا را به‌جا آورد و گروه خود را به تمام مکه نشان داد. او ﷺ با یارانش در دو صف بیرون آمد؛ یکی به رهبری عمر و دیگری به رهبری حمزه. یاران با شیوه‌ای راه می‌رفتند که قریش تا آن زمان ندیده بود. سپس ﷺ با ایشان گرد کعبه طواف کرد.

Allah’s Messenger (pbuh) duly obeyed Allah’s command and presented his group to all of Makkah. He (pbuh) went out with his Sahabah in two lines, one led by ‘Umar and the other by Hamzah. The Sahabah walked in a manner that the Quraysh had never witnessed before. He (pbuh) then circumambulated the Ka’bah with them.

این مرحله‌ای است که پیامبر خدا ﷺ همراه با یارانش از مرحلهٔ پنهانی به مرحلهٔ آشکار قدم گذاشت؛ از دعوت و خطاب و فراخواندن کسانی که احساس می‌کرد آمادهٔ پاسخ به دعوتش هستند، به خطاب قرار دادن همهٔ مردم. آنگاه دعوت مسیر تازه‌ای به خود گرفت، برخورد ایمان و کفر در جامعه آغاز شد، و تعامل میان مفاهیم درست و مفاهیم پوسیده آغاز گشت، و بدین ترتیب مرحلهٔ دوم دعوت، یعنی مرحلهٔ تعامل و مبارزه، آغاز شد.

This is the stage when Allah’s Messenger (pbuh) moved with his Sahabah from the secret phase to the open one, from calling and addressing and inviting those whom he felt were ready to answer his call, to addressing all people. The Da’wah then took a new turn, the clash between Iman and Kufr in society began, the interaction between the right concepts and the rotten ones began, setting off therefore the second phase of the Da’wah, i.e. the phase of interaction and struggle.

کافران شروع به مقاومت و جنگ با دعوت کردند و در این راه انواع آزار و صدمه را به پیامبر خدا ﷺ و یاران ایشان وارد کردند. این مرحله یکی از سخت‌ترین مراحل بود. خانه‌ی پیامبر خدا ﷺ سنگ‌باران شد و ام جمیل، همسر ابولهب، نجاست‌ها را بیرون خانه‌ی او می‌ریخت. او ﷺ یا آن‌ها را نادیده می‌گرفت یا برمی‌داشت. ابوجهل یک بار رحم یک بز را که به عنوان قربانی برای بت‌ها ذبح شده بود، به سوی پیامبر خدا ﷺ انداخت. او ﷺ همه‌ی این‌ها را تحمل می‌کرد و به خانه‌ی دخترش فاطمه می‌رفت تا او را تمیز کند. این امر تنها اراده‌ی پیامبر خدا ﷺ را استوارتر می‌ساخت و او را در دعوت اسلامی مشتاق‌تر می‌کرد.

The disbelievers began resisting and fighting the Da’wah, inflicting in the process all kinds of harm and injury on the Messenger of Allah (pbuh) and his Sahabah. This phase was one of the most severest. The house of Allah’s Messenger (pbuh) was stoned and Umm Jamil, wife of Abu Lahab, used to throw impurities outside his home. He (pbuh) just ignored or removed them. Abu Jahl once threw a goat’s uterus, slaughtered as a sacrifice to the idols, at Allah’s Messenger (pbuh). He (pbuh) bore it all, and would go to his daughter Fatimah’s house so that she could clean him up. This only strengthened Allah’s Messenger’s (pbuh) resolve and made him more eager towards the Islamic call.

مسلمانوں کو دھمکایا جاتا اور اذیت دی جاتی تھی؛ ہر قبیلہ اپنے ہی مسلمان افراد کو عذاب دینے اور ستانے کا بیڑا اٹھا لیتا تھا۔ ایک واقعے میں ایک شخص نے اپنے غلام بلالؓ کو تپتی ریت پر لٹا دیا اور اس کے سینے پر بھاری پتھر رکھ دیا، صرف اس لیے کہ وہ اسلام پر ڈٹے رہے۔ بلالؓ نے بے خوفی کے ساتھ «أحد! أحد!» (وہی ایک، وہی ایک) کہا اور اپنے رب کی خاطر یہ سب اذیتیں برداشت کیں۔ ایک عورت کو تشدد کا نشانہ بنایا گیا جس کے نتیجے میں وہ جاں بحق ہو گئی، صرف اس لیے کہ اس نے اپنے نئے عقیدے سے دستبردار ہو کر اپنے آبا و اجداد کے دین کی طرف لوٹنے سے انکار کیا۔

The Muslims were threatened and hurt, every tribe took it upon itself to torture and persecute its Muslim tribesmen. In one incident, one person left his slave Bilal on the burning sand and placed a heavy rock upon his chest simply because he insisted on Islam. Bilal defiantly uttered the words ‘Ahad! ‘Ahad! (the One, the One) and endured all this suffering for the sake of his Lord. One woman died after being subjected to torture, simply because she would not renounce her new belief and return to the faith of her forefathers.

مسلمان رنج، شکنجه، تحقیر و محرومیت را تنها با یک هدف تحمل کردند: جلب رضای الله (سبحانه و تعالی).

The Muslims endured the suffering, torture, humiliation and deprivation with only one aim in mind, seeking to please Allah (swt).