دشمنی قریش با پیامبر خدا ﷺ و یارانش پس از آن‌که قبیلهٔ ثقیف در طائف به‌خصومت او را بیرون راند، و نیز هنگامی که قبایل کنده، کلب، بنی عامر و بنی حنیفه در موسم حج دعوت او را رد کردند، به نقطهٔ اوج رسید. قریش پس از این شکست‌ها توانست انزوای او ﷺ را بیش از پیش افزایش دهد و او و گروهش را از هرگونه پشتیبانی بیرونی جدا سازد. با این همه، او ﷺ و یارانش در ایمان‌شان به خداوند ﷻ استوار ماندند و هرگز به وعدهٔ پیروزی خداوند ﷻ برای خودشان و برای اسلام تردید نکردند.

The hostility of the Quraysh towards the Messenger of Allah (pbuh) and his Sahabah reached a saturation point after the Thaqif tribe in Ta’if maliciously chased him away, and when the tribes of Kinda, Kalb, Banu ‘Aamir and Banu Hanifah rejected his call to them during the Hajj season. The Quraysh managed to increase his (pbuh) isolation further, after these setbacks, separating him and his party from any outside support. He (pbuh) and his Sahabah, however, remained steadfast in their belief in Allah (swt) and never doubted Allah’s I promise of victory to them and to Islam.

فرستادهٔ خدا ﷺ همچنان هر جا که امکان داشت مردم را به اسلام دعوت می‌کرد، و به قبیله‌ها روی می‌آورد و خود را به آنان عرضه می‌داشت، و هیچ‌گاه کمترین نگرانی از پیامدهای آن نداشت. برخی از اوباش قریش می‌کوشیدند او را تحریک کنند و آزارش دهند، اما او ﷺ هرگز اجازه نمی‌داد این امور بر او یا بر امیدش به آینده‌ای روشن‌تر اثر بگذارد. خداوند (سبحانه و تعالی) او را با پیام اسلام فرستاد، و او هرگز تردید نداشت که خداوند او را یاری و حمایت خواهد کرد و استقرار دین را تضمین خواهد نمود. او ﷺ در انتظار گشایش و یاری الهی بود، در حالی که از وضعیت دعوت بسیار اندوهگین بود.