یکی از نویسندگان فرانسوی دانشمند، کنت هانری دِکاسْتْری، در کتاب خود با عنوان «اسلام» در سال ۱۸۹۶ نوشت،

One of the French learned writers Count Henri Decastri wrote in his book entitled ‘Islam’ in 1896,

«من نمی‌توانم تصور کنم که مسلمانان اگر حکایات قرون وسطا را می‌شنیدند و می‌فهمیدند که خطیبان مسیحی در سرودهای خود چه می‌گفتند، چه واکنشی نشان می‌دادند؛ همه سرودهای ما، حتی آنهایی که پیش از قرن دوازدهم پدید آمدند، از یک تصور واحد سرچشمه می‌گرفتند که علت جنگ‌های صلیبی بود. این سرودها از نفرت نسبت به مسلمانان سرشار بود، آن هم به سبب جهل مطلق نسبت به دین ایشان. در نتیجه‌ی آن سرودها و ترانه‌ها، نفرت از آن دین در ذهن مردم جای گرفت و اندیشه‌های نادرستی ریشه‌دار شد که برخی از آنها هنوز هم امروزه باقی‌مانده‌اند. همه مسلمانان را مشرک، کافر، بت‌پرست و مرتد می‌دانستند.»

“I cannot imagine what the Muslims would say if they heard the tales of the mediaeval ages and understood what the Christian orators used to say in their hymns; all our hymns even those which emerged before the 12th century emanated from one concept which was the cause of the crusades, these hymns were filled with hatred towards the Muslims due to the total ignorance of their religion. As a result of those hymns and songs, hatred against that religion became fixed in people’s minds, and the erroneous ideas deeply rooted, some of which are still carried nowadays. Everyone used to regard the Muslims as polytheists, disbelievers, idol worshippers and apostates.”.

این‌گونه بود که روحانیون مسیحی در اروپا به مسلمانان و دینشان نسبت می‌دادند. اتهامات در قرون وسطی وحشتناک بود و برای برانگیختن احساسات نفرت و دشمنی علیه مسلمانان به کار می‌رفت. جهان مسیحی تحت تأثیر قرار گرفت و جنگ‌های صلیبی رخ داد. پس از دو قرن که به شکست و خفت مسیحیان انجامید، مسلمانان در قرن پانزدهم، هنگامی که دولت اسلامی وارد قسطنطنیه شد، به بازپس‌گیری غرب آغاز کردند. سپس در قرن شانزدهم، مسلمانان بر جنوب و شرق اروپا چیره شدند و اسلام را به میان مردمان آن بردند. در این روند، میلیون‌ها نفر از ساکنان آلبانی، یوگسلاوی، بلغارستان و کشورهای دیگر اسلام را پذیرفتند. بار دیگر کینه صلیبی زنده شد و مفهوم شرق‌شناسی پدیدار گشت که در آن زمان بر مقاومت در برابر ارتش‌های مسلمان، توقف فتوحات اسلامی و کاستن از تهدید مسلمانان متمرکز بود.

This is how the Christian clergy in Europe described the Muslims and their Deen. The allegations in the mediaeval ages were horrible and these were used to incite the feelings of hatred and animosity against the Muslims. The Christian world became affected and the crusader wars took place. After lasting two centuries resulting in the defeat and the humiliation of the Christians, the Muslims began to reconquer the West in the 15th century when the Islamic State entered Constantinople. Then in the 16th century the Muslims swept across southern and eastern Europe and carried Islam to its peoples. Millions of the inhabitants of Albania, Yugoslavia, Bulgaria and other countries embraced Islam in the process. Once again the crusader animosity was revived and the Orientalist concept emerged, which was concerned at the time with resisting the Muslim armies, halting the Islamic conquest and lessening the threat of the Muslims.

این دشمنیِ ریشه‌دار در ذهن و دل اروپاییان، همه مسیحیان اروپا را برانگیخت تا مبلغان خود را به سرزمین‌های مسلمانان بفرستند، آن هم به نام علم و فرهنگ. این تبلیغات به شکل مدرسه، درمانگاه، انجمن و باشگاه درآمد. اروپاییان منابعی تقریباً نامحدود و تلاش‌های بسیار عظیمی را وقف کار تبشیری کردند. آنان با وجود اختلاف در سیاست و منافع، تلاش‌ها و روش‌های خود را با هم متحد ساختند. مردم و دولت‌ها پشت سر این تلاش تبشیری متحد شدند، زیرا این کار به دست کنسول‌ها، سفیران، نمایندگان و مبلغان ایشان انجام می‌گرفت.

This deeply rooted animosity in the minds and hearts of the Europeans prompted all Christians in Europe to send their missionaries to the Muslim land in the name of science and culture. The missions took the shape of schools, clinics, associations and clubs. The Europeans devoted almost unlimited resources and huge efforts to the missionary work. They combined their efforts and methodology despite their differences in policy and interests. People and states were united behind the missionary effort since it was conducted by their consuls, ambassadors, delegates and missionaries.

کینۂ صلیبی‌ای که غربی‌ها، به‌ویژه در اروپا و بیش از همه در بریتانیا، در دل داشتند، و دشمنی ریشه‌دار و خبث باطن آنان، سبب آن شد که سرانجام در سرزمین خودمان خوار و ذلیل شویم. ژنرال آلنبی در سال ۱۹۱۷ هنگامی که وارد القدس شد گفت:

The crusader hatred harbored by the Westerners, especially in Europe and more so by Britain, and their deeply rooted animosity and wicked malice were the cause of our eventual humiliation in our homeland. General Allenby said in 1917 when he entered al-Quds,

«امروز تازه جنگ‌های صلیبی به پایان رسیده است.»

“Only today the crusades have ended.”.

این تنها بیانی صادقانه از آنچه او واقعاً در دل داشت بود. این سخن بازتابی از کینه و دشمنی‌ای بود که در دل می‌پروراند، و همین را می‌توان درباره هر اروپایی‌ای گفت که در نبردها - چه فرهنگی و چه نظامی - با مسلمانان جنگیده است، و الله (سبحانه و تعالی) می‌فرماید،

This was simply a genuine expression of what he really felt. It reflected the hatred and malice he harbored and the same could be said about every European that fought in the battles - cultural and military - against the Muslims, and Allah (swt) says,

«قَدْ بَدَتِ الْبَغْضَاءُ مِنْ أَفْوَاهِهِمْ وَمَا تُخْفِي صُدُورُهُمْ أَكْبَرُ» {آل عمران: ۱۱۸}

“Hatred has already appeared from their mouths, what their breasts conceal is far worse.” [Al-’Imran 3:118].

آنچه آلنبی گفت واقعاً بسیار نفرت‌انگیز بود، و آنچه کشورش، بریتانیا، در دل می‌پروراند بدون شک از آن هم بدتر بود؛ و این امری است که برای هر اروپایی بدیهی است.

What Allenby said was indeed most loathsome, and what his country, Britain, harbored was even greater without a doubt; this goes without saying for every European.

این کینه و دشمنی از روزگار جنگ‌های صلیبی وجود داشته و امروز هم ادامه دارد. آنچه ما از ستم، خواری، استعمار و بهره‌کشی می‌بینیم، افزون بر جنبه سیاسی، در حقیقت انتقامی وحشیانه از مسلمانان است. راستی آن که مخصوص مسلمانان است.

This malice and hatred has existed ever since the days of the crusades and it is still perpetuated today. What we face in terms of oppression, humiliation, colonization and exploitation - in addition to the political aspect - is in fact an act of brutal revenge on the Muslims. Indeed it is particular to the Muslims.

لیوپولد وایس در کتاب خود «اسلام در چهارراه» نوشت،

Leopold Weiss wrote in his book Islam at the Crossroads,

همانا رنسانس، یا احیای علم و هنرهای اروپایی که مدیون بسیاری از منابع اسلامی و عربی بود، پیش‌تر به تماس مادی میان شرق و غرب نسبت داده می‌شد. اروپا واقعاً از جهان اسلام بهره‌مند شد، اما هرگز این لطف را نپذیرفت و نشناخت و هیچ سپاسگزاری‌ای نشان نداد که نفرت او از اسلام را کاهش دهد؛ بلکه این نفرت با گذشت سال‌ها قوی‌تر و عمیق‌تر شد و گاه به ابعادی مهارناپذیر رسید. این نفرت احساسات عامه را فرا گرفت و هر بار که نام مسلمان برده می‌شد برانگیخته می‌شد. این نفرت بخشی از میراث عامیانه‌شان شد تا آنکه در قلب و ذهن هر مرد و زن اروپایی ریشه دواند، و شگفت‌آورتر آنکه پس از همه مراحل تحول فرهنگی‌ای که رخ داد، همچنان زنده ماند. سپس دوران اصلاحات دینی فرا رسید، و اروپا به فرقه‌ها تقسیم شد و هر فرقه در برابر دیگر فرقه‌ها، تا دندان مسلح و آماده نبرد، ایستاد؛ با این حال، دشمنی با اسلام در هر فرقه همان‌گونه باقی ماند. پس از آن، زمانی رسید که شور دینی فروکش کرد اما نفرت از اسلام همچنان به همان اندازه قوی بود؛ نمونه روشن آن را فیلسوف و شاعر فرانسوی ولتر ارائه داد. او که در قرن هجدهم دشمن سرسخت مسیحیت و کلیسا بود، در همان حال احساسات نفرت و تکبر خود را نسبت به اسلام و پیامبر اسلام ﷺ ابراز می‌کرد. پس از چند دهه، زمانی فرا رسید که روشنفکران غربی به کاوش در فرهنگ‌های بیگانه پرداختند و با نوعی همدلی و گشاده‌نظری به آنها نگریستند، اما هرگاه پای اسلام در میان بود، تحقیر سنتی به شکلی شگفت و جناحی در پژوهش‌های علمی‌شان رخنه کرد. و شکاف گسترده‌ای که تاریخ میان اروپا و جهان اسلام پدید آورده بود، بی‌پل ماند؛ آنگاه تحقیر اسلام به بخشی جدایی‌ناپذیر از ذهنیت اروپایی بدل شد.

“Verily the renaissance, or the revival of science and European arts which owed a great deal to Islamic and Arabic sources, used to be attributed to the material contact between East and West. Europe has indeed benefited a great deal from the Islamic world, but she never acknowledged or recognized this favor, nor did she show any gratitude by easing her hatred to Islam, in fact this hatred grew stronger and deeper over the years and at times reached uncontrollable proportions. This hatred engulfed the popular feeling and was triggered each time the word Muslim was mentioned. The hatred became a part of their popular heritage until it took root in the heart and mind of every European man and woman, and more astonishing though was that it remained alive even after all the stages of cultural change that took place. Then came the era of religious reform, when Europe became divided into sects, and each sect stood in the face of other sects, armed to the teeth, ready for battle; however, animosity towards Islam remained the same within every sect. Soon after, a time came when religious fervor diminished but the hatred of Islam remained as strong as ever, a clear example of this was delivered by the French philosopher and poet Voltaire, although he was an arch enemy of Christianity and the Church in the 18th century, he also was at the same time expressing his feelings of hatred and arrogance towards Islam and the Messenger of Islam; after a few decades, there came a time when the Western intellectuals began exploring foreign cultures and looked upon them with some kind of sympathy and openmindedness, however when it came to Islam, the traditional disdain began infiltrating their scientific researches in an extraordinary factional way; and the wide gap which history dug up between Europe and the Islamic world remained unbridged, then the contempt for Islam became an integral part of the European mentality.”.

بر همین اساس بود که انجمن‌های تبشیری‌ای که پیش‌تر ذکر شد تأسیس شدند. هدف آنها تبلیغ آیین مسیحی و برانگیختن تردید در دل مسلمانان نسبت به دینشان بود، تا بدین‌وسیله آنان را به تحقیر آن در دل‌هایشان وادارند و شکست‌های خود را به گردن همان دین بیندازند.

It was on this basis that the missionary associations mentioned above were established. Their aim was to preach the Christian religion and to arouse suspicions in the Muslims about their Deen, thereby leading them to hold it in disdain within their hearts and to blame their own failures on it.

از سوی دیگر، هدف این انجمن‌ها سیاسی نیز بود، و پیامدهای آن در واقع از هر دو جهت وحشتناک بود، تا جایی که به ابعادی غیرمنتظره رسید. جنبش‌های تبشیری بر این پایه بنیان نهاده شدند که اسلام را با تهمت زدن به آن از میان بردارند، و با ایجاد مشکلات و تردیدهایی درباره‌ی آن و احکامش، میان مردم و راه الله (سبحانه و تعالی) فاصله اندازند و مسلمانان را از دینشان بیگانه سازند. پشت سر این جنبش‌های تبشیری، جنبش‌های شرق‌شناسی قرار داشتند که همان هدف و همان مقصود را دنبال می‌کردند.

On the other hand, the aim of the associations was also political and the consequences were in fact horrendous on both accounts until they reached unexpected proportions. The missionary movements were founded on the basis of wiping out Islam by libeling it, by creating problems and misgivings about it and about its rules, in order to come between the people and the way of Allah (swt), and to alienate Muslims from their Deen. Behind these missionary movements came the Orientalist movements who had the same target and the very same objective.

در سراسر اروپا تلاش‌ها و امکانات متحد شد و این بار برای دومین بار جنگی علیه اسلام برپا گردید؛ این بار جنگی فرهنگی بود که ذهن را با آنچه از احکام اسلامی و ارزش‌های والای اسلام تحریف کرده بودند، مسموم می‌ساخت؛ و ذهن جوانان مسلمان را با آنچه به نام پژوهش علمی و انصاف علمی دربارهٔ اسلام و تاریخ مسلمانان ادعا می‌کردند، آلوده می‌ساخت. در حقیقت این زهر فرهنگی بسیار خطرناک‌تر از جنگ‌های صلیبی بود. مبلغان مسیحی به نام علم و انسانیت، کثافت مسموم خود را پراکندند. آنان این کار را به نام شرق‌شناسی انجام می‌دادند. همان‌گونه که وایس بیان کرد،

Efforts and resources were unified throughout the whole of Europe and a crusade was waged against Islam for the second time; this time it was a cultural war which poisoned the mind by what they had distorted from the Islamic laws and Islam’s high values, the poisoning of the young Muslim minds by what they alleged about Islam and the history of the Muslims in the name of scientific research and scientific fairness. It was in reality the cultural venom which was far more dangerous than the crusader wars. The missionaries carried out the spreading of their poisonous filth in the name of science and humanity. They used to do it in the name of Orientalism. As Weiss stated,

حقیقت این است که نخستین خاورشناسان عصر جدید، مبلغان مسیحی بودند که در کشورهای مسلمان کار می‌کردند. تصویر تحریف‌شده‌ای که آنان، به ادعای خود از تعالیم و تاریخ اسلام، ساختند، با مهارت طراحی شده بود تا واکنش منفی را تضمین کند و افکار عمومی اروپا را نسبت به «بت‌پرستان»، یعنی مسلمانان، برانگیزد. با این حال، این تصور پیچیده ادامه یافت، با وجود آنکه مطالعات خاورشناسی از نفوذ مبلغان آزاد شده بود و خاورشناسی از هرگونه شور مذهبی و جهل که آن را گمراه می‌کرد، پیراسته شد. اما دشمنی خاورشناسان با اسلام، غریزه‌ای موروثی و ویژگی طبیعی‌ای بود که از پیامدهای جنگ‌های صلیبی برخاسته بود.

“The reality is that the first Orientalist of modern times were Christian missionaries working in the Muslim countries, the distorted picture they fabricated allegedly from Islamic teachings and history was expertly designed to guarantee a negative reaction and influence the European opinion towards the idol worshippers, i.e. the Muslims; however this twisted concept continued despite the fact that Orientalist studies had been liberated from the missionary influence, stripping the Orientalism from any religious and ignorant fervor that would misguide it. As for the Orientalist’ hostility to Islam, this was an inherited instinct and a natural characteristic derived from the effects of the crusader wars.”.

این کینۀ به‌ارث‌رسیده همان چیزی است که نفرت در دل غربیان نسبت به مسلمانان را پشتیبانی می‌کند. همان است که اسلام را، حتی در کشورهای مسلمان، هم برای مسلمانان و هم برای غیرمسلمانان، به‌صورت یک هیولا یا این دیوی جلوه می‌دهد که پیشرفت بشریت را نابود خواهد کرد. در حقیقت این کار برای پنهان‌کردن ترس واقعی آنان از اسلام است، زیرا آنان می‌دانند که اگر اسلام عمیقاً در دل‌ها و اندیشه‌های مردم ریشه می‌دواند، این به معنای پایان سیطرۀ قدرت‌های استعماری کافر بر جهان اسلام و بازگشت دولت اسلامی برای از سرگرفتن حمل پیام اسلام به جهان خواهد بود - و در واقع، ان‌شاءالله، آن بازخواهد گشت - برای خیر بشریت و خود غرب. کار مبلغان سرانجام به اندوه و حسرت برای ایشان بدل خواهد شد؛ الله (سبحانه و تعالی) می‌فرماید:

This inherited animosity is the one that supports the hatred in the hearts of Westerners against the Muslims. It is the one that portrays Islam, even in Muslim countries, to Muslims and non-Muslims as being the bogeyman, or this demon which would destroy the progress of humanity. This is in fact to conceal their real fear of Islam, for they know that if Islam were deeply implanted in the hearts and minds of the people it would signal the end of the hegemony of the disbelieving colonial powers over the Islamic world and the return of the Islamic State to once again resume the carrying of the Message of Islam to the world - and indeed it will return Insha’Allah - for the sake of humanity and the West itself. The work of the missionaries would eventually turn into grief and sorrow for them; Allah (swt) says,

«همانا کسانی که کفر ورزیدند، اموال خود را خرج می‌کنند تا (مردم را) از راه خدا بازدارند؛ و آنان همچنان آن را خرج خواهند کرد، اما سرانجام آن برای ایشان مایه حسرت خواهد بود.» [الأنفال، ۸:۳۶].

“Verily, those who disbelieve spend their wealth to hinder (people) from the path of Allah, and so will they continue to spend it; but in the end it will become an anguish for them.” [Al-Anfal, 8:36].

میراثِ دشمنی‌ای که از گذشته به ارث رسیده، همان است که از هر جنبشِ ضداسلامی پشتیبانی می‌کند. شما پژوهشگر غربی را خواهید یافت که به تائوئیسم، هندوئیسم، بودیسم یا کمونیسم می‌پردازد، بی‌آنکه کینه یا پیش‌داوری‌ای در او باشد. اما اگر همان پژوهشگر به اسلام بپردازد، بدخواهی، نفرت و تحقیر خیلی زود آشکار می‌شود، با وجود آنکه مسلمانان به دست کافران استعمارگر شکست خوردند. روحانیونِ غربی که از استعمارگران حمایت می‌شوند، همچنان فعالانه علیه اسلام توطئه می‌کنند و هرگز از تهمت زدن به اسلام و مسلمانان، و از تحقیر محمد ﷺ و اصحابش، یا تزریق افترا به تاریخ اسلام و مسلمانان دست برنخواهند داشت. همه‌ی این‌ها برای گرفتن انتقام و تقویت چنگ‌اندازی استعمارگران است.

The inherited animosity is the one that supports any anti-Islamic movement. You will find the Western scholar researching Taoism, Hinduism, Buddhism, or Communism without any hatred or prejudice at all. Whereas, if he were to research Islam malice, hatred, and contempt would soon appear despite the fact that Muslims were defeated by the colonial disbelievers. The Western clergy, backed by the colonialists, still actively conspire against Islam and they will never abate from libeling Islam and the Muslims and from degrading Muhammad (pbuh) and his Companions, or from injecting slander into the history of Islam and of the Muslims. All this is to get their revenge and to strengthen the hold of the colonialists.