پس از جنگ جهانی اول، و پس از آنکه آتش‌بس اعلام شد و متفقین پیروزی گسترده‌ای به دست آوردند، دولت عثمانی نابود شد و به دولت‌های کوچک تجزیه گردید. متفقین تمام سرزمین‌های عربی، یعنی مصر، شام، فلسطین، ترانس‌اردن و عراق را تصرف کردند و آنها را از دولت جدا ساختند، به طوری که تنها ترکیه برای عثمانی‌ها باقی ماند، و حتی ترکیه نیز به دست متفقین اشغال شده بود. کشتی‌های جنگی بریتانیا تنگه بسفر را در اختیار گرفتند و ارتش بریتانیا بخش‌هایی از پایتخت، استانبول، تمام قلعه‌های داردانل و بیشتر نقاط راهبردی سراسر ترکیه را اشغال کرد.

In the wake of the First World War, after a truce had been declared and once allies had secured their sweeping victory, the ‘Uthmani State was destroyed and fragmented into small statelets. The allies seized all the Arab lands, Egypt, Syria, Palestine, TransJordan and Iraq, stripping them from the State so that all that remained in the hands of the ‘Uthmanis was Turkey, and even she had been invaded by the allies. British warships seized the Bosporus and the British army occupied parts of the capital, Istanbul, all the Dardanelle fortresses, and most of the strategic points throughout the whole of Turkey.

در همین حال، فرانسوی‌ها نیز بخش‌هایی از استانبول را اشغال کرده بودند و سربازان senegalese آن‌ها خیابان‌های شهر را پر کرده بودند. ارتش ایتالیا بیرا و راه‌آهن را اشغال کرد و نیروهای متفقین اداره پلیس، گارد ملی و بنادر را به دست گرفتند. آن‌ها تمامی قلعه‌ها را از سلاح خلع کردند و بخشی از ارتش ترکیه را منحل نمودند. «حزب اتحاد و ترقی» منحل شد و هم جمال پاشا و هم انور پاشا کشور را ترک کردند. بقیه اعضای آن به زیرزمین رفتند. سپس دولت دست‌نشانده‌ای به ریاست توفیق پاشا تشکیل شد تا دستورهای نیروهای اشغالگر را اجرا کند.

The French meanwhile had also occupied parts of Istanbul and their Senegalese soldiers filled its streets. The Italian army occupied Bira and the railways, and the allied forces took over the running of the police, the national guard and the ports. They stripped all the fortresses of their weaponry and discharged part of the Turkish army. The “Union and Progress Party” was dissolved and both Jamal Pasha and Anwar Pasha fled the country. The rest of its members went underground. A puppet government was then formed, headed by Tawfeeq Pasha, to execute the orders of the occupying forces.

خلیفه در آن زمان وحید الدین بود؛ او دریافت که باید با واقعیت روبه‌رو شود و با تدبیر، اوضاع را نجات دهد. او مجلس را منحل کرد و پست نخست‌وزیری را به یکی از وفادارترین دوستانش، فرید پاشا، واگذار کرد؛ فریدپاشا نیز از سیاست او مبنی بر مدارا با متفقین حمایت کرد، از آن رو که مبادا کشور را نابود کنند، کشوری که پس از پایان جنگ بیش از پیش آسیب‌پذیر بود. او نقشه‌اش را اجرا کرد و وضعیت برای مدتی به همین شکل ماند؛ متفقین بر اوضاع مسلط بودند و ترکیه در حالتی از آرامش ظاهری به سر می‌برد. این وضع تا سال ۱۹۱۹ ادامه یافت، زمانی که اوضاع دگرگون شد و موقعیت متفقین ضعیف گشت. بحران‌های پیاپی‌ای در داخل کشورهای ایتالیا، فرانسه و بریتانیا رخ داد که به‌اندازه‌ای جدی بود که ثبات داخلی آن‌ها را تهدید می‌کرد، و به‌زودی میان آن‌ها اختلاف پدید آمد. این امر در استانبول آشکار شد، جایی که آن‌ها بر سر غنایم با یکدیگر می‌جنگیدند و هر یک می‌خواست بیشترین سهم از مواضع نظامی و امتیازات اقتصادی را داشته باشد. در این مرحله، ترکیه در موقعیتی قرار گرفت که می‌توانست آخرین فرصت را به دست آورد و موجودیت خود را نجات دهد. اکنون که میان متفقین شکاف پدید آمده و ضعف‌هایشان آشکار شده بود، نقطه‌ای فرا رسید که هر یک از آن‌ها شروع به تحریک ترک‌ها علیه دیگری کرد و در این فرایند، به ترک‌ها کمک نمودند.

The Khalifah at the time was Waheed al-Deen, he realised he had to face the reality and rescue the situation in a wise manner. He dissolved the parliament and assigned the Prime Minister’s post to one of his most faithful friends, Farid Pasha, who backed him in his policy of being lenient with the allies lest they destroy the country, which it was more than especially vulnerable to, now that the war had ended. He executed his plan and the situation remained as such for a while with the allies dominating and Turkey in a state of lull. This continued until 1919, when things began to change and the position of the allies weakened. A series of crises hit Italy, France and Britain at home, serious enough to threaten their internal stability, and soon differences emerged between them. This was evident in Istanbul, where they fought over the booty, each of them wanting the lion’s share of military positions and economic advantages. At this point, Turkey was in a position to seize a last chance and save her existence. Now that a rift had occurred between the allies and their weaknesses were revealed, a point was reached whereby each one of them began inciting the Turks against the other, and in the process they gave the Turks assistance.

کنفرانس صلحی که آنان برنامه‌ریزی کرده بودند هنوز برگزار نشده بود و شرایط آن هم تعیین نشده بود. از این رو، پرتوی از امید در افق ظاهر شد و مردم شروع به باور کردن این کردند که می‌توانند یک جنبش مقاومت جدی سازمان دهند. بیش از ده انجمن سری در استانبول تأسیس شد. هدف آنها به دست آوردن سلاح و انبارهایی بود که تحت کنترل دشمن بودند و فرستادن آنها به سازمان‌های سری داخل کشور. برخی از مقامات نیز در این کار دخیل بودند. عصمت، نماینده‌ای در وزارت جنگ؛ فوزی، رئیس ستاد؛ فتحی، وزیر کشور؛ و رئوف، وزیر نیروی دریایی از جمله کسانی بودند که به این جنبش‌ها کمک می‌کردند. بدین ترتیب، وظیفه مقاومت پنهانی در برابر دشمن به دست انجمن‌های متعددی افتاد که با همین هدف تشکیل شده بودند؛ «حزب اتحاد و ترقی» نیز دوباره بسیار فعال شد. برخی از نظامیان به این جنبش‌ها پیوستند تا سرانجام همه آنها در یک جنبش واحد به رهبری مصطفی کمال متحد شدند. او جنبشی برای جنگ با متفقین و بیرون راندن آنان از کشور بنیان نهاد و سوگند خورد که اگر ارتش خلیفه سر راه او قرار گیرد، با آن نیز خواهد جنگید.

The peace conference, which they had been planning, had not yet taken place and its conditions not laid down. Therefore, a glimmer of hope appeared on the horizon and people began to believe that they could organize a serious resistance movement. More than ten secret associations were established in Istanbul. Their aim was to acquire weapons and depots under the control of the enemy and send them to secret organizations within the country. Some officials were also involved in this work. Ismat, a deputy in the War Ministry; Fawzi, the Chief of Staff; Fathi, the Interior Minister; and Ra’uf, Minister of the Navy were amongst those who helped these movements. Thus, the task of secretly resisting the enemy was taken up by the many associations formed with that purpose in mind; the “Union and Progress Party” also became very active again. These movements were joined by some of the military until eventually they came to be unified under one movement headed by Mustafa Kemal. He established a movement to fight the allies and expel them from the country and he vowed to fight the Khalifah’s army if it stood in his way.

موفقیت مصطفی کمال در این تلاش قابل توجه بود. او با درک این موضوع که دولت مرکزی و قدرت در استانبول تحت کنترل دشمن قرار دارند، تصمیم گرفت دولتی ملی در آناتولی تأسیس کند. بنابراین، کنفرانسی ملی (گردهمایی) در سیواس برگزار کرد که در آن سیاست‌ها و راه‌های حفظ استقلال ترکیه مورد بحث قرار گرفت. این کنفرانس چند قطعنامه تصویب کرد و کمیته اجرایی‌ای تشکیل شد که ریاست آن بر عهده مصطفی کمال قرار گرفت. کنفرانس به سلطان هشداری فرستاد و خواستار برکناری نخست‌وزیر فرید و برگزاری انتخابات آزاد پارلمانی شد. تحت چنین فشاری، سلطان ناچار شد در برابر خواسته‌های کنفرانس تسلیم شود؛ بنابراین نخست‌وزیر را برکنار کرد، علی رضا را به جانشینی او منصوب نمود و سپس دستور برگزاری انتخابات جدید را صادر کرد. نمایندگان کنفرانس با بیانیه‌ای که برای نجات کشور تدوین شده بود، به عنوان یک گروه وارد انتخابات شدند و در پارلمان جدید اکثریت چشمگیری به دست آوردند.

Mustafa Kemal’s success in this quest was remarkable. Having realized that the central government and the authority in Istanbul were under the enemy’s control he decided to establish a national government in Anatolia. So he organized a national conference (rally) in Sywas, where the policies and means to safeguard Turkey’s Independence were discussed. The conference adopted a few resolutions and an executive committee was formed, to be headed by Mustafa Kemal. The conference sent a warning to the Sultan demanding the removal of Prime Minister Farid and the holding of free parliamentary elections. Under such pressure, the Sultan was forced to submit to the conferences’ demands, and so he dismissed the Prime Minister and appointed Ali Redha as his successor, then he ordered new elections to be held. The delegates from the conference entered the elections as a group with a manifesto designed to salvage the country and they achieved a sweeping majority in the new parliament.

پس از پیروزی‌شان، به آنکارا رفتند و مقر خود را در آنجا برپا کردند. در آنجا جلسه‌ای برگزار کردند و پیشنهاد دادند که مجلس در استانبول تشکیل شود و شورای نمایندگان منحل گردد، زیرا اعضای آن اکنون نمایندگان رسمی شده بودند. اما مصطفی کمال با این دو پیشنهاد به شدت مخالفت کرد و گفت: «شورای نمایندگان باید ادامه یابد تا تعهد و درستی مجلس آشکار شود و سیاست آن روشن گردد. اما انتقال به پایتخت دیوانگی محض است، زیرا اگر چنین کنید، زیر رحمت دشمن خواهید بود. انگلیسی‌ها هنوز بر کشور مسلط‌اند و مقامات بی‌شک در کارهای شما دخالت خواهند کرد و شاید شما را بازداشت کنند. پس مجلس باید در همین‌جا، در آنکارا، تشکیل شود تا مستقل بماند.» مصطفی کمال پافشاری کرد و نظرش را با قاطعیت دفاع نمود، اما نتوانست نمایندگان را قانع کند که جلسات مجلس را در آنکارا برگزار کنند. نمایندگان به ناچار به پایتخت رفتند، به خلیفه ابراز وفاداری کردند و به کار خود ادامه دادند. این در ژانویه ۱۹۲۰ بود.

After their success they moved on to Ankara and established their headquarters there where they held a meeting and proposed that the parliament should meet in Istanbul and their Council of Representatives should be dissolved since its members had now become official deputies. However, Mustafa Kemal strongly opposed these two proposals saying, “The Council of Representatives should continue until the parliament’s commitment and integrity is made clear and until its policy becomes known. As for the move to the capital, this would be sheer madness, for if you did this you would be under the mercy of the enemy. The British still control the country and the authorities will undoubtedly meddle in your affairs and perhaps arrest you. The parliament should therefore convene here in Ankara so that it remains independent.” Mustafa Kemal persisted and defended his opinion strongly, but failed to persuade the deputies to hold the parliament’s sessions in Ankara. The deputies duly went to the capital and expressed their loyalty to the Khalifah, and continued on with their work. This was in January 1920.

خلیفه کوشید اراده‌اش را بر نمایندگان تحمیل کند، اما آنان مقاومت کردند و آشکارا نشان دادند که مایل‌اند حقوق کشور را حفظ کنند. هنگامی که فشار متفقین بر ایشان افزایش یافت، آنان افکار عمومی را برای پیمانی که در کنفرانس سیواس بر سر آن توافق کرده بودند بسیج کردند. این پیمان شامل شرایطی بود که بر اساس آن‌ها حاضر بودند صلح را بپذیرند. مهم‌ترین این شرایط آن بود که ترکیه باید در مرزهای مشخص‌شده، کشوری آزاد و مستقل شود. متفقین، به‌ویژه بریتانیایی‌ها، خرسند شدند، زیرا این دقیقاً همان چیزی بود که به دنبالش بودند. افزون بر این، آنان می‌خواستند که این امر از خود ترک‌ها سر بزند.

The Khalifah tried to impose his will on the deputies but they resisted and showed their willingness to hold on to the country’s rights. When pressure from the allies mounted on them, they rallied public opinion for the covenant which they had agreed upon during the Sywas conference. The covenant included the conditions according to which they were prepared to accept peace. Most important of these conditions was that Turkey should become a free and independent state within specified borders. The allies, especially the British, rejoiced, for this was exactly what they had been aiming at. Moreover, they wanted it to come from the Turks themselves.

شایان ذکر است که همه کشورهایی که دولت عثمانی به عنوان دولت اسلامی بر آنها به عنوان ولایت حکومت می‌کرد، پس از جنگ جهانی اول، هر یک میثاقی داشتند که متفقین برایشان تنظیم کرده بودند و استقلال بخشی را که متفقین می‌خواستند جدا نگه دارند اعلام می‌کرد. بنابراین، عراق میثاقی داشت که استقلال عراق را در بر می‌گرفت، و همچنین سوریه، فلسطین، مصر و غیره. از این رو، طبیعی بود که متفقین، به ویژه انگلیسی‌ها، از این میثاق ملی‌گرایانه ترکیه خوشحال شوند، زیرا دقیقاً همان چیزی بود که می‌خواستند؛ تجزیه دولت عثمانی و تقسیم آن به دولت‌های کوچک، مبادا دوباره به عنوان یک دولت قدرتمند بازگردد. به نظر می‌رسید رؤیای آنها برای نابودی دولت مسلمانان اکنون به ثمر خواهد نشست.

It is worth mentioning here that all the countries which the ‘Uthmani State used to rule over as Wilayat in her capacity, as the Islamic State, had each had, in the wake of the First World War, a covenant drawn up for them by the allies and which proclaimed for them the independence of the part which the allies wanted to keep separate. Iraq, therefore, had a covenant comprising the independence of Iraq, as did Syria, Palestine, Egypt and so on. Thus, it was only natural for the allies, especially the British, to rejoice at this Turkish Nationalistic Covenant, for it was exactly what they wanted; the dismembering of the ‘Uthmani State and its division into statelets lest it return again as one strong State. Their dream of destroying the Muslims’ State looked as though it would now come to fruition.

اگر نبود آن پیمان‌هایی که متفقین در همه جا برقرار کردند، وضعیت مسیر دیگری پیدا می‌کرد. دلیل این امر آن بود که دولت عثمانی یک واحد یکپارچه بود که همه ولایات خود را جزئی از خود می‌دانست. این دولت نظام «وحدت» (یعنی فدراسیون) را پذیرفته بود، نه «اتحاد» (یعنی کنفدراسیون)، و از این رو در سیاست دولت میان حجاز یا ترکیه، و نیز میان ناحیه قدس و ناحیه اسکندرونه، تفاوتی وجود نداشت. همه آنها بخشی از یک دولت واحد بودند.

Had it not been for the covenants, which the allies managed to set up everywhere, the situation would have taken a different turn. The reason for this was because the ‘Uthmani State was a single entity which considered all of its Wilayat as part of it. It had adopted a system of Unity (i.e., a federation) and not Union (i.e., a confederation) and so there was no difference in the State’s policy between Hijaz or Turkey, nor between the district of al-Quds and the district of Iskandarona. All of them were part of one single State.

علاوه بر این، وضعیت از این هم پیچیده‌تر می‌شد به‌سبب شرایطی که در پایان جنگ بر قدرت‌های شکست‌خورده تحمیل شد. زیرا شکست ترکیه شبیه شکست آلمان بود، چرا که هر دو در این جنگ با هم متحد بودند و شروط صلحی که بر یکی از دو کشور تحمیل می‌شد، باید بر دیگری نیز اعمال می‌شد. بنابراین، اگر مردم آلمان با این اندیشه که ناچار شوند حتی به اندازه یک وجب از سرزمین خود را واگذار کنند مخالفت کردند و در برابر تجزیه کشورشان جنگیدند، همین وضعیت نیز برای دولت عثمانی می‌بایست پیش می‌آمد و آن هم نمی‌بایست هرگز تجزیه می‌شد. متفقین از این واقعیت‌ها آگاه بودند و آن‌ها را در نظر گرفتند. با این حال، هنگامی که خود عثمانی‌ها خواستار تجزیه کشورشان شدند، درخواستی که هم عرب‌ها و هم ترک‌ها آن را طلب می‌کردند، متفقین این فرصت را غنیمت شمردند و با شور و حرارت چنین اقداماتی را تشویق کردند؛ به‌ویژه در مرکز دولت (ترکیه)، جایی که بیشتر حکومت در درون دولت از آنجا سرچشمه می‌گرفت و در آنجا نمایندگی می‌شد.

In addition, the situation should have been further complicated by the conditions imposed on the defeated powers at war’s end. This was because the defeat of Turkey was similar to that of Germany, since they were allies in the war together, and the conditions of peace laid down on one country should have applied to the other. Thus, if the people of Germany resisted the idea of having to part with as much as a handspan of their land, and fought against their country being dismembered, so should have been the case for the ‘Uthmani State, and she too should never have been dismembered. The allies were aware of these realities and took them into account. However, when the ‘Uthmanis themselves requested their country to be dismembered, a request sought by Arabs and Turks alike, the allies leaped at the chance and ardently encouraged such moves; especially in the State’s center (Turkey) where most of the rule within the State originated and where it was represented.

بنابراین، متفقین پیمان را پیروزی نهایی خود دانستند. ترک‌ها پس از انتشار آن، آزادی مقاومت یافتند و متفقین سپس شروع به بیرون کشیدن نیروهای خود از هر گوشه‌ی سرزمین کردند. نیروهای انگلیسی و فرانسوی از کشور خارج شدند. همزمان، ترک‌ها شروع به گردآوری قدرت کردند. یک جنبش مقاومت شکل گرفت که سرانجام به انقلابی علیه خلیفه تبدیل شد و او را واداشت ارتشی برای سرکوب این جنبش بفرستد. او توانست این کار را انجام دهد، تا آنجا که همه‌ی مردم به سلطان پیوستند، به جز مردم آنکارا که کانون انقلاب در آن بود. سرانجام، خود آنکارا در آستانه‌ی شکست قرار گرفت. در برابر ارتش خلیفه، روستاهای اطراف یکی پس از دیگری سقوط کردند و سپس به آن پیوستند. مصطفی کمال و همراهانش در موقعیتی بسیار بحرانی قرار گرفتند، اما مصطفی کمال مصمم بود به نبرد ادامه دهد و از این رو ناسیونالیست‌ها را برانگیخت. آنان پاسخ دادند و قدرت گرفتند. در استان‌ها و روستاهای ترکیه شایعه شد که ارتش انگلیس در شرف اشغال پایتخت، دستگیری ناسیونالیست‌ها و تعطیل کردن مجلس با زور است.

Therefore, the allies considered the covenant to be their final victory. The Turks were thus allowed the freedom of resistance, once it had been published, and the allies then began to pull their troops out from every corner of the land. The British and the French troops were removed from the country. Concomitantly, the Turks began gathering strength. A resistance movement was formed which eventually turned into a revolution against the Khalifah, thus forcing him to send in an army to crush the movement. This it managed to do until all the people stood by the Sultan except those in Ankara where the stronghold of the revolution was. Eventually, Ankara itself was on the brink of defeat. In the face of the Khalifah’s army, the surrounding villages fell one after the other and then joined it. Mustafa Kemal and those with him were placed in a very critical situation, but Mustafa Kemal was determined to fight on and so he incited the nationalists. They responded and gathered strength. Rumors were spread in the Turkish provinces and villages that the British army was about to occupy the capital, arrest the nationalists and shut down the house of parliament by force.

شایعات نیز پخش شد که خلیفه و حکومتش از اشغال حمایت می‌کنند. اوضاع به زودی تغییر کرد. مردم از خلیفه روی برگرداندند و افکار عمومی به سوی ناسیونalistهای آنکارا متمایل شد. مردان و زنان برای دفاع از ترکیه داوطلبانه به سوی آنکارا روان شدند. بسیاری از سربازان ارتش خلیفه را ترک کردند و به ارتش مصطفی کمال پیوستند، کسی که تا آن زمان برای ترک‌ها قهرمان و نماد امیدهایشان شده بود. موقعیت او قدرت گرفت و تقریباً تمام کشور زیر کنترل او درآمد. او اعلامیه‌ای صادر کرد که خواستار انتخاب شورای نمایندگان ملی بود و مقر آن را آنکارا قرار می‌داد. انتخابات برگزار شد و نمایندگان منتخب گرد آمدند و خود را مجلس ملی نامیدند. آنان خود را دولت مشروع می‌دانستند و مصطفی کمال را به ریاست شورای نمایندگان برگزیدند. آنکارا به مرکز دولت ملی تبدیل شد و همه ترک‌ها آن را تأیید کردند. سپس مصطفی کمال حرکت کرد و آنچه از ارتش خلیفه باقی مانده بود را نابود ساخت و به جنگ داخلی پایان داد. سپس بر نبرد با یونانی‌ها متمرکز شد و نبردهای خونینی رخ داد. در آغاز یونانی‌ها برتری داشتند، اما به زودی توازن به سود مصطفی کمال تغییر یافت.

Rumors about the Khalifah and his government supporting the occupation were also spread. The situation soon changed. People began deserting the Khalifah and public opinion shifted towards the nationalists in Ankara. Men and women drifted towards Ankara volunteering to defend Turkey. Many soldiers deserted the Khalifah’s army and joined the army of Mustafa Kemal, who by then had become a hero for the Turks and a symbol of their hopes. His position gathered strength and almost the entire country came under his control. He issued a leaflet calling for the election of a national Council of Representatives that would position Ankara as its headquarters. The election took place and the newly elected members convened, calling themselves the National Assembly. They considered themselves the legitimate government. They voted Mustafa Kemal as president of the Council of Representatives. Ankara became the center of the national government and all the Turks approved of it. Mustafa Kemal then moved and destroyed what remained of the Khalifah’s army, putting an end to the civil war. He then concentrated on fighting the Greeks, and several bloody battles ensued. The Greeks had the upper hand at first but soon the balance shifted in Mustafa Kemal’s favor.

در اوت ۱۹۲۱ او حمله‌ای سریع و موفقیت‌آمیز علیه یونانیانی آغاز کرد که در آن زمان ازمیر و دیگر بخش‌های سواحل ترکیه را در اشغال داشتند. در آغاز سپتامبر، او اسماعیل را فراخواند تا با هرینگتون دیدار کند و جزئیات را تعیین نمایند. در آن دیدار، متفقین موافقت کردند که یونانیان را از طرابزون بیرون برانند و خود را از استانبول و تمام ترکیه بیرون بکشند. اگر حرکات مصطفی کمال را از نزدیک دنبال کنیم، درمی‌یابیم که متفقین تنها زمانی با خواسته‌های او موافقت کردند که قولی گرفتند مبنی بر اینکه او در مقابل، حکومت اسلامی را از میان بردارد. این موضوع زمانی روشن‌تر شد که مجلس ملی پس از پیروزی‌هایی که او به دست آورده بود، با وی درباره آینده ترکیه گفتگو کرد. او پاسخ داد: «من به اتحادیه کشورهای اسلامی اعتقادی ندارم و نه به اتحادیه مردم عثمانی، و هر یک از ما آزاد است هر عقیده‌ای را که بخواهد بپذیرد. با این حال، دولت باید به سیاستی ثابت و طراحی‌شده بر پایه واقعیات پایبند باشد. سیاستی که تنها یک هدف دارد، و آن حفاظت از کشور و استقلال آن در مرزهای طبیعی‌اش است. احساسات و خیال‌پردازی‌ها نباید بر سیاست ما اثر بگذارند، و نفرین بر رؤیاها و افسانه‌ها باد، که در گذشته هزینه‌های سنگینی بر ما تحمیل کرده‌اند.»

By August 1921, he launched a swift and successful attack on the Greeks who at the time occupied Izmir and other parts of the Turkish coasts. In the beginning of September, he sent for Ismat to meet Harrington and work out the details. At that meeting, the allies agreed to expel the Greeks from Tarees and to withdraw themselves from Istanbul and the whole of Turkey. If we closely followed Mustafa Kemal’s moves, we deduce that the allies agreed to his demands only when they secured a promise that he would destroy Islamic rule in return. This was made clearer when the National Assembly discussed with him the future of Turkey in the wake of the victories he had achieved. He replied, “I do not believe in a league of Islamic countries, nor in a league of the ‘Uthmani people, and each one of us is free to embrace any opinion he wishes. However, the government should adhere to a fixed and devised policy based on realities. A policy that carries one single objective, that is to protect the country and its independence within its natural borders. Sentiments and illusions should not affect our policy, and damn to the dreams and the myths, they have in the past cost us dearly.”.

با این اعلامیه، او می‌خواست استقلال ترکیه را بر پایه‌ی کشوری برای مردم ترک، و نه برای امت اسلامی، بنیان نهد. برخی از نمایندگان و سیاستمداران درباره‌ی چگونگی شکل‌گیری دولت ترکیه‌ی جدید از او پرسیدند، زیرا تصور اینکه این کشور دو دولت داشته باشد، چنان‌که در آن زمان بود، ممکن نبود: یک دولت انتقالی با قدرت و با آنکارا به‌عنوان مقر، و یک دولت رسمی اما اسمی در پایتخت به ریاست خلیفه و وزیرانش. سیاستمداران بر کمال پافشاری کردند که او باید نظر خود را در این باره روشن بیان کند. او به آنان پاسخ نداد و نیات خود را پنهان کرد. در عوض، آغاز به برانگیختن افکار عمومی علیه خلیفه وحید الدین کرد و او را متهم ساخت که با انگلیسی‌ها و یونانی‌ها همکاری می‌کند. مردم علیه خلیفه خشمگین شدند و در میان شور و هیجان عمومی که پشت سر او شکل گرفته بود، مصطفی کمال خواستار تشکیل جلسه‌ی مجلس ملی شد تا طرح خود را درباره‌ی سلطان و دولت تشریح کند. او از همان ابتدا می‌دانست که می‌تواند نمایندگان را متقاعد کند که وحید الدین را برکنار و خلیفه را از اختیار ساقط کنند، اما جرئت نداشت با چنان بی‌پروایی به‌طور مستقیم به خلافت حمله کند، زیرا این کار احساسات اسلامی را برمی‌انگیخت. بنابراین خلافت را برنیانداخت و از پرداختن مستقیم به این مسئله دوری جست. در عوض، با زیرکی پیشنهاد داد که تمام قدرت از خلیفه سلب شود.

By this declaration, he wanted to forge the independence of Turkey on the basis of being a country for the Turkish people and not the Islamic Ummah. Some of the deputies and politicians asked him about how the government of the new Turkey should be shaped, for it would be inconceivable for her to have two governments as was the case at that time: a transitional government with power and Ankara as its headquarters and an official yet nominal government in the capital headed by the Khalifah and his ministers. The politicians insisted upon Kemal that he should clearly state his opinion about this issue. He did not answer them and concealed his intentions. Instead he began to incite public opinion against Khalifah Waheed al-Deen, accusing him of collaborating with the British and the Greeks. People were enraged against the Khalifah and amidst the public euphoria behind him, Mustafa Kemal called for a meeting of the National Assembly to outline his plan regarding the Sultan and the government. He had known all along that he was capable of convincing the deputies to remove Waheed al-Deen and strip the Khalifah of authority, but he could not be so daring as to risk a direct attack on the Khilafah, since this would have triggered Islamic sentiment. He did not therefore dissolve the Khilafah and avoided tackling the issue head on. Instead, he slyly suggested stripping the Khalifah of all power.

بنابراین، امکان داشت که سلطنت منحل شده و وحیدالدین برکنار گردد. به محض آنکه نمایندگان این را شنیدند، زبانشان بند آمد و فوراً به پیامدهای خطرناک پیشنهادی که از آنان خواسته شده بود تا تأیید کنند پی بردند و به بحث درباره‌ی موضوع اصلی روی آوردند. مصطفی کمال به شدت نگران و هراسان از چنین بحثی بود، از این رو به جای آن خواستار برگزاری رأی‌گیری (رأی‌گیری) درباره‌ی این پیشنهاد شد. او پشتیبانی هشتاد نفر از نمایندگان را به دست آورد که از میان حامیان شخصی خودش بودند.

Thus, the Sultanate could be dissolved and Waheed al-Deen removed. As soon as the deputies heard this they became speechless, and quickly realized the dangerous implications of the proposal which they had been asked to endorse and they moved to first debate the issue at hand. Mustafa Kemal was exceedingly apprehensive and fearful of such a debate, so he asked instead for a motion (vote) regarding the proposal to take place. He received the backing of eighty of the deputies, who were from among his personal supporters.

با این حال، مجلس ملی درخواست او را نپذیرفت و در عوض پیشنهاد را برای بررسی به کمیسیون حقوقی ارجاع داد. هنگامی که کمیسیون روز بعد تشکیل جلسه داد، مصطفی کمال در آن حضور یافت و روند رویدادها را با دقت دنبال کرد. کمیسیون که از علما و حقوقدانان تشکیل شده بود، چند ساعت به بحث درباره این موضوع پرداخت و به زودی دریافت که این پیشنهاد با متون شرعی در تضاد است، زیرا در اسلام چیزی به نام اقتدار دینی و اقتدار دنیوی وجود ندارد و «سلطنت و خلافت» یکی و همان هستند. مفهوم جدا کردن دین از دولت در اسلام وجود ندارد و در طول تاریخ آن هرگز وجود نداشته است. نظام اسلامی وجود داشت و دولت آن نظام را اجرا می‌کرد. از این رو، کمیسیون حقوقی نتوانست هیچ توجیهی برای چنین جدایی‌ای بیابد و دلیلی برای برگزاری بحث درباره این موضوع نیز نیافت، زیرا متون اسلامی در این باره صریح و قاطع (و قابل تأویل نیستند) است. طبیعی است که کمیسیون این پیشنهاد را رد کرد.

However, the National Assembly refused to grant him his wish and alternatively referred the proposal to the legal committee to look into. When the committee convened the next day, Mustafa Kemal attended and watched the course of events closely. The committee, comprising of scholars and lawyers, debated the issue for a few hours and soon realized that the proposal violated the Shari’ah texts, since in Islam there is nothing called religious authority and temporal authority, “Sultana and Khilafah”, are one and the same. The concept of separating the Deen from the State does not exist in Islam and had never existed throughout its history. There was an Islamic System and the State implemented the System. Inevitably, the legal committee could not find any justification for such a separation nor could it find a reason for conducting a debate on the issue because the Islamic texts are clear-cut and decisive (not open to interpretation) about this issue. Not surprisingly, the committee rejected the proposal.

اما مصطفی کمال مصمم بود که دین را از دولت جدا کند؛ با جدا کردن سلطنت از خلافت، که این خود تحقق اهداف متفقین بود: نابودی بقایای دولت اسلامی به دست خود مردمش. فرهنگ استعماری او، که وی را وادار می‌کرد از غربی‌ها در جدایی قدرت دنیوی از قدرت معنوی تقلید کند، او را به جدا کردن سلطنت از خلافت سوق داد، همان‌گونه که در غرب کلیسا از دولت جدا شده بود. هنگامی که مصطفی کمال دریافت که بحث کمیته مسیری متفاوت با مسیر او پیدا کرده، خشمگین شد، از جا جست، روی صندلی ایستاد و در حالی که از خشم می‌لرزید، با فریاد بحث کمیته را قطع کرد: «حضرات! سلطان عثمانی با زور اقتدار مردم را غصب کرده و مردم نیز با زور تصمیم گرفته‌اند آن را بازپس گیرند. سلطنت باید از خلافت جدا و منحل شود؛ این کار چه موافقت کنید و چه نکنید انجام خواهد شد، و تنها نکته این است که در این میان برخی از سرهای شما به زمین خواهد افتاد.» او مانند یک دیکتاتور سخن گفت، سپس جلسه کمیته پراکنده شد. بلافاصله برای تشکیل جلسه و بحث درباره این پیشنهاد، مجلس ملی فراخوانده شد.

However, Mustafa Kemal was determined to separate the Deen from the State by separating the Sultanate from the Khilafah, which was the fulfillment of the aims of the allies; the destruction of the remains of the Islamic State by the hands of its own people. His colonialist culture, which makes him imitate the Westerners in their separation of the temporal power from the spiritual one drove him to separate the Sultanate from the Khilafah, just as the Church had come to be separated from the state in the West. When Mustafa Kemal realized that the debate of the committee was taking a course different to his, he lost his temper and leaped off his seat, he stood on a chair fuming with rage and interrupted the debate of the committee by shouting, “Your excellencies! The ‘Uthmani Sultan has seized the authority of the people by force, and it is by force that the people have decided to regain it. The Sultanate must be separated from the Khilafah and dissolved, this shall take place whether you agree or not, all there is to it is that some of your heads will fall in the process.” He spoke like a dictator, then the meeting of the committee broke up. The National Assembly was immediately called for to meet and discuss the proposal.

در جریان مناظره، مصطفی کمال دریافت که اکثریت نمایندگان با این پیشنهاد مخالف‌اند. پس هواداران خود را گرد خود جمع کرد و خواستار رأی‌گیری درباره‌ی پیشنهاد با یک بار بالا بردن دست‌ها شد. نمایندگان به این کار اعتراض کردند و گفتند: «اگر رأی‌گیری به‌هیچ‌وجه ضروری است، باید با خواندن نام هر نماینده انجام شود.» مصطفی کمال این را رد کرد و با لحنی تهدیدآمیز فریاد زد: «مطمئنم که مجلس ملی پیشنهاد را با اجماع عمومی تأیید خواهد کرد و گرفتن رأی با بالا بردن دست‌ها کافی است.» پیشنهاد به رأی گذاشته شد و تنها چند دست بالا رفت. با این حال، نتیجه چنان اعلام شد که گویی مجلس ملی پیشنهاد را با اکثریت آشکار پذیرفته است. نمایندگان از این امر بهت‌زده شدند و برخی از جای خود برخاستند و اعتراض‌کنان فریاد زدند: «این درست نیست، ما موافقت نکردیم!» هواداران مصطفی کمال به آنان پاسخ دادند و جلوی‌شان را گرفتند؛ میان طرفین ناسزا رد و بدل شد. سپس رئیس مجلس ملی نتیجه‌ی رأی‌گیری را بار دیگر اعلام کرد و گفت که مجلس ملی با اکثریت آشکار انحلال سلطنت را تصویب کرده است. جلسه به تعویق افتاد. مصطفی کمال در حالی که هواداران‌اش او را احاطه کرده بودند، مرکز همایش را ترک کرد. وقتی وحیدالدین، خلیفه، از این ماجرا خبر یافت، کشور را ترک کرد و اندکی بعد، برادرزاده‌اش عبدالمجید به‌عنوان خلیفه‌ی مسلمانان منصوب شد، هرچند از هرگونه اختیاری محروم بود. با این همه، کشور همچنان بدون فرمانروای مشروع ماند.

Throughout the debate, Mustafa Kemal realized that the majority of the deputies were against the proposal, so he gathered his supporters around him and called for a vote on the proposal by raising hands once. The deputies objected to this and said, “If it is absolutely necessary to vote, let this take place by calling out the name of each deputy.” Mustafa Kemal rejected this and shouted out menacingly, “I am confident that the National Assembly will endorse the proposal by general consensus and it will be sufficient to take votes by raising hands only.” The proposal was put to the vote and only a few hands were raised. However, the result was declared as though the National Assembly had accepted the proposal by a clear majority. The deputies were stunned by this and some of them leaped from their seats protesting and shouting, “This is not true, we did not agree!” The supporters of Mustafa Kemal shouted back at them and restrained them, insults were exchanged then the President of the National Assembly declared the result of the vote once more stating that the National Assembly had approved by a clear majority the dissolution of the Sultanate. The meeting was adjourned. Mustafa Kemal left the conference center surrounded by his supporters. When Waheed al-Deen, the Khaleefah, received news of this he fled the country and soon after his nephew, ‘Abdul Majid, was nominated as the Khalifah of the Muslims, albeit stripped of any authority. The country, however, remained without a legitimate ruler.

اگر سلطنت از خلافت جدا شده بود، پس قانونی‌ترین حاکم چه کسی بود؟ مصطفی کمال از همان آغاز بسیار مشتاق بود که سلطنت را از خلافت جدا کند و این کار را انجام داد، بی‌آنکه ساختار حکومتی‌ای را که ترکیه قرار بود اتخاذ کند، آشکار سازد. با برچیده شدن سلطنت، تعیین شکل حکومت جدید ضروری شده بود. آیا مصطفی کمال حکومت را تشکیل می‌داد و رئیس‌جمهور یک حکومت مشروطه می‌شد، در حالی که خلیفه را به‌عنوان شخصیت مرجع نگه می‌داشت؟ اگر چنین بود، آیا تصمیم به برچیدن سلطنت از ابتدا بی‌اثر نمی‌بود؟

If the Sultanate was separated from the Khilafah, who then was the legal ruler? Mustafa Kemal had all along been very anxious to separate the Sultanate from the Khilafah, and he did so without revealing the structure of government which Turkey was to adopt. With the dissolution of the Sultanate it had become necessary to decide the format of the new government. Would Mustafa Kemal form the government and become the President of a constitutional government while keeping the Khalifah as the authoritative figure? If so, then would not the decision to dissolve the Sultanate have been ineffectual in the first place?

مصطفی کمال از تشکیل دولت خودداری کرد و نیتِ خود را آشکار نساخت. او با تکیه بر قدرت و اقتداری که به واسطهٔ آن بر مردم کنترل داشت، به تشکیل حزبی پرداخت که آن را «حزب خلق» نامید. هدف او جلب افکار عمومی به سود خود بود، زیرا با وجود قدرتش، اکثریت قاطع در مجلس نمایندگان حتی پس از اعلام جدایی سلطنت از خلافت همچنان با او مخالف بودند. این امر او را بر آن داشت که شکلِ حکومت جدیدی را که تصمیم به تشکیلش گرفته بود آشکار کند و ترکیه را جمهوری اعلام نماید که خودش رئیس آن باشد. او با آغاز یک کارزار تبلیغاتی تخریبی علیه مجلس ملی شروع کرد و این امر بحرانی سیاسیِ شرم‌آور پدید آورد که به استعفای دولتِ در قدرت انجامید. دولت استعفای خود را به مجلس ملی تسلیم کرد و خلأ قدرت ایجاد شد. در میانهٔ عمق‌گرفتنِ بحران، برخی از نمایندگان به مجلس نمایندگان پیشنهاد دادند که برای حل بحران، مصطفی کمال را به ریاست دولت منصوب کند. او در ابتدا وانمود کرد که هیچ جاه‌طلبی برای این کار ندارد، سپس موافقت کرد و به تریبون رفت تا خطاب به مجلس ملی سخن بگوید.

Mustafa Kemal refused to form a government and did not reveal his intentions. Backed up by his power and authority, through which he had control over the people, he went on to form a party which he called the “People’s Party”. His intention was to gain public opinion in his favor because despite his power, the sweeping majority in the Council of Representatives were still against him even after the declaration of the separation of the Sultanate from the Khilafah. This led him to consider disclosing the shape of the new government which he had decided to form, declaring Turkey to be a republic with himself as its President. He started by initiating a smear campaign against the National Assembly and this produced an embarrassing political crisis, thus leading to the resignation of the government in office. The government tendered its resignation to the National Assembly creating a power vacuum. Amidst the deepening crisis, some of the deputies suggested to the Council of Representatives that it should appoint Mustafa Kemal as the head of the government in order to solve the crisis. At first he pretended that he held no ambitions for the job, then he agreed and went up to the stand to address the National Assembly.

در سخنرانی خود به نمایندگان گفت: «شما مرا فراخواندید تا در این ساعت حساس به یاری شما بیایم. با این حال، وضعیت بحرانی ناشی از خود شماست. بنابراین، این وضعیت یک حادثه گذرا نیست، بلکه یک اشتباه اساسی در قضاوت در نظام حکومتی ماست. مجلس ملی در حال حاضر دو کارکرد دارد: قانونگذاری و اجرایی. هر نماینده‌ای می‌خواهد در هر تصمیم وزارتی شرکت کند و در هر اداره دولتی و هر تصمیمی که وزیری می‌گیرد دخالت کند. جنابان عالی، هیچ وزیری نمی‌تواند با کار و مسئولیت خود آشنا شود و در چنین شرایطی پست خود را بپذیرد. باید درک کنید که حکومتی که بر این اساس بنا شود، برقرار کردنش ناممکن است و اگر هم برقرار شود، آن را حکومت نخواهید نامید، بلکه آشفتگی خواهد بود، و ما باید این وضعیت را دریابیم. از این رو، تصمیم گرفته‌ام ترکیه را با رئیس‌جمهوری منتخب به جمهوری تبدیل کنم.» پس از پایان سخنرانی‌اش، به زودی معلوم شد که او پیش‌تر فرمانی آماده کرده بود که ترکیه را جمهوری می‌کرد و خودش را به عنوان نخستین رئیس‌جمهور جمهوری ترکیه انتخاب می‌کرد. او خود را فرمانروای قانونی کشور ساخت.

In his speech he said to the deputies, “You have sent for me to come to the rescue at this critical hour. However, the critical situation is of your own doing. Therefore, this state of affairs is not a passing incident, but a fundamental error of judgment in the system of our government. The National Assembly has at the moment two functions, legislative and executive. Each deputy wants to take part in every ministerial decision and stick his nose into every government department and every decision made by a minister. Your excellencies, no minister can become familiar with his job and responsibility, and accept a post in such circumstances. You have to realize that a government founded on this basis is impossible to establish, and if it were established, you would not call it a government, but shambles, and we have to appreciate this state of affairs. Therefore, I have decided to turn Turkey into a republic, with an elected President.” Once he had finished his speech, it was soon realized that he had already prepared a decree, making Turkey a republic and electing himself as the first President of the Turkish republic. He turned himself into the lawful ruler of the country.

با این حال، کارها برای مصطفی کمال آنطور که او آرزو داشت هموار پیش نرفت. از یک سو، مردم ترکیه مسلمانند و آنچه مصطفی کمال انجام داد با اسلام در تضاد بود. این احساس که مصطفی کمال قصد نابودی اسلام را دارد گسترش یافت و خود رفتارهای شخصی کمال نیز بر آن دامن می‌زد. او در زندگی خصوصی‌اش اسلام را خوار می‌شمرد، همه احکام شریعت الهی را زیر پا می‌گذاشت و آنچه مسلمانان بزرگ و مقدس می‌دانند را به سخره می‌گرفت. به زودی مردم دریافتند که فرمانروایان جدید آنکارا کافران ملعونی هستند و گرد خلیفه عبدالمجید جمع شدند. آنان کوشیدند قدرت را به او بازگردانند و او را فرمانروای مؤثر سازند تا بتواند از شر این مرتدان خلاص شود. مصطفی کمال خطر فزاینده را احساس کرد و دریافت که اکثریت مردم از او نفرت دارند و او را زندیق و کافر می‌خوانند. او مدتی طولانی در این باره اندیشید و در نتیجه، تبلیغات تخریبی خود علیه خلیفه و خلافت را تشدید کرد و شور و حرارت مجلس ملی را برانگیخت، تا آنکه مجلس قانونی را تصویب و اجرا کرد که بر اساس آن هرگونه مخالفت با جمهوری و هر همراهی با سلطان، خیانت محسوب می‌شد و مجازات آن اعدام بود. سپس مصطفی کمال در هر جلسه، به ویژه در مجلس ملی، از زیان‌های خلافت سخن گفتن گرفت. او زمینه لغو خلافت را فراهم می‌کرد. برخی از نمایندگان با سخن گفتن از مزایای سیاسی خلافت به این تهدید پاسخ دادند، و آنان نیز به نوبه خود با حمله‌ای شدید از سوی مصطفی کمال مواجه شدند. او به مجلس ملی گفت: «آیا نه این بود که دهقانان ترک به خاطر خلافت، اسلام و روحانیون، پنج قرن جنگیدند و جان باختند؟ وقت آن رسیده که ترکیه به منافع خود بیندیشد و به هندی‌ها و عرب‌ها توجهی نکند. ترکیه باید خود را از رهبری مسلمانان رها کند.»

However, things did not run as smoothly for Mustafa Kemal as he had wished. For one thing, the Turkish people are Muslim and what Mustafa Kemal did contradicts Islam. A feeling that Mustafa Kemal intended to destroy Islam spread, fueled by Kamal’s own personal actions. In his private life, he held Islam in contempt, violating all the Divine Shari’ah rules, mocking everything that Muslims hold in high esteem and sanctity. People soon realized that the new rulers of Ankara were damned Kafireen and they began to gather around the Khalifah ‘Abdul Majid. They attempted to hand him back the authority and make him the effective ruler so that he could get rid of these apostates. Mustafa Kemal sensed the growing danger and realized that the majority of the people despised him, accusing him of being a Zindiq and Kafir. He thought long and hard about the matter and as a result intensified his smear campaign against the Khalifah and the Khilafah, inciting the fervor of the National Assembly, until it adopted and enacted a law stating that any opposition to the republic and any siding with the Sultan would be considered an act of treachery, carrying the death penalty. Mustafa Kemal then began to talk about the disadvantages of the Khilafah at every meeting, especially the National Assembly. He started to prepare the ground to abolish the Khilafah. Some of the deputies countered this threat by speaking out about the diplomatic advantages of the Khilafah, they were met in turn by a fierce attack from Mustafa Kemal. He said to the National Assembly, “Was it not because of the Khilafah, Islam and the clergy, that the Turkish peasants fought and died for five centuries? It is high time Turkey looked after her own interests and ignored the Indians and the Arabs. Turkey should rid itself of leading the Muslims.”.

مصطفی کمال علیه خلافت به تبلیغات منفی خود ادامه داد و معایب آن را برای مردم ترکیه برجسته کرد. او همچنین خود خلیفه را با تصویر کردن او و طرفدارانش به عنوان خائنان واقعی و عروسک‌های دست‌نشانده بریتانیا بدنام کرد. مصطفی کمال به این هم بسنده نکرد، بلکه به حمایت از یک کارزار ترور علیه کسانی پرداخت که از خلافت دفاع می‌کردند. واکنش او نسبت به یکی از نمایندگانی که آشکارا وجوب پایبندی به خلافت و حفظ دین را اعلام کرده بود، این بود که شخصی را استخدام کند تا او را در همان شبی که قرار بود سخنرانی کند، به قتل برساند. بنابراین یکی از پیروان او همان شب، در حالی که نماینده از مجلس ملی به خانه بازمی‌گشت، او را ترور کرد. نماینده دیگری سخنرانی اسلامی ایراد کرد، پس مصطفی کمال او را احضار کرد و تهدید کرد که اگر دوباره لب به سخن بگشاید، به دار آویخته خواهد شد.

Mustafa Kemal pursued his smear campaign against the Khilafah, highlighting its disadvantages to the Turkish people. He also smeared the Khalifah himself by portraying him and his supporters as the real traitors and as British puppets. Mustafa Kemal did not stop there, but went on to sponsor a terror campaign against those who championed the Khilafah. His reaction towards one of the deputies who openly declared the obligation of holding onto the Khilafah and safeguarding the Deen was to hire someone to kill him the very night that he was meant to speak. So one of his followers assassinated him that night while he was on his way back home from the National Assembly. Another deputy delivered an Islamic speech, so Mustafa Kemal summoned him and threatened him with hanging if he opened his mouth again.

مصطفی کمال در همه جا وحشت پراکند. با گذشت زمان، او به والی استانبول دستور داد تشریفات و نمایش آیینی را که گرداگرد کاروان خلیفه در نماز جمعه برپا می‌شد کاهش دهد. همچنین حقوق خلیفه را تا حداقل کاهش داد و پیروانش را تشویق کرد که او را رها کنند. هنگامی که برخی از حامیان میانه‌روی مصطفی کمال این وضع را دیدند، احساسات اسلامی‌شان دوباره شعله‌ور شد و از لغو خلافت بیمناک شدند. آنان به مصطفی کمال پیشنهاد دادند که خودش را به‌عنوان خلیفه مسلمانان منصوب کند. او قاطعانه نپذیرفت. سپس دو هیئت، یکی از مصر و دیگری از هند، به دیدار او آمدند و از او خواستند خود را خلیفه مسلمانان بنامد؛ آنان بارها با او سخن گفتند، اما سودی نداشت. مصطفی کمال تا این زمان زمینه را فراهم کرده بود تا ناقوس مرگ خلافت را به صدا درآورد و ضربه نهایی را بر آن فرود آورد.

Mustafa Kemal spread terror everywhere. In time, he ordered the Governor of Istanbul to scale down the protocol and ceremonial display that surrounds the Khalifah’s cortege during Salat ul Jumu’ah. He also cut down the Khalifah’s salary to the minimum and exhorted his followers to desert him. When some of Mustafa Kemal’s moderate supporters witnessed this, their Islamic feelings began to run high again and they feared the annulment of the Khilafah. They proposed to Mustafa Kemal the idea of appointing himself as Khalifah over the Muslims. He flatly refused. Then he was visited by two delegations, one from Egypt and the other from India, asking him to appoint himself as Khalifah of the Muslims, pleading with him repeatedly but to no avail. Mustafa Kemal had by now prepared the way to ring the death knell and deal his final blow to the Khilafah.

نفرت و تحقیر نسبت به بیگانگان، دشمن و متحد فرضی آنان یعنی خلیفه، توسط کمال در میان مردم، نیروهای مسلح و مجلس ملی پراکنده شد. برانگیختن احساس نفرت نسبت به بیگانگان صرفاً نیرنگی بود که هدفش متهم کردن خلیفه به هم‌پیمانی با آنان بود. هنگامی که افکار عمومی به سوی او تغییر جهت داد و احساسات علیه خلیفه اوج گرفت، مصطفی کمال در سوم مارس ۱۹۲۴ به مجلس ملی پیشنهادی ارائه داد مبنی بر لغو خلافت و برکناری و اخراج خلیفه، و بدین ترتیب دین را رسماً از دولت جدا کرد.

Hatred and contempt for foreigners, the enemy and their supposed ally the Khalifah was spread by Kemal amongst the people, the armed forces and the National Assembly. Inciting the feeling of hatred towards foreigners was merely a ploy intended to accuse the Khalifah of being their ally. When public opinion had shifted towards him and with feelings against the Khalifah running high, Mustafa Kemal presented to the National Assembly on March 3rd, 1924 a motion stating the annulment of the Khilafah and the removal and expulsion of the Khalifah, thereby formally separating the Deen from the State.

او هنگام ارائه این پیشنهاد به نمایندگان، چنین گفت: «جمهوری در معرض تهدید باید با چه بهایی حفظ شود و بر پایه‌ای محکم و علمی بنا گردد؟ خلافت و میراث‌های "اهل عثمان" باید برچیده شوند؛ دادگاه‌های دینی کهن و قوانین آن‌ها باید با دادگاه‌ها و قوانین مدرن جایگزین گردند؛ مدارس روحانیون باید جای خود را به مدارس دولتی غیردینی بدهند.» سپس به دین و آنچه او "مردان دینی" می‌نامید حمله کرد. او با اقتداری آشکارا دیکتاتورمآبانه، خود این پیشنهاد را تصویب کرد و بدون هیچ بحثی تأیید مجلس ملی را به دست آورد. آنگاه دستوری به فرماندار استانبول فرستاد مبنی بر اینکه خلیفه، عبدالمجید، باید فردای آن روز پیش از سپیده‌دم ترکیه را ترک کند. خود فرماندار با دسته‌ای از پلیس و سربازان نیمه‌شب به کاخ خلیفه رفت. آنان او را مجبور کردند سوار arabeh شود و تا مرز همراهی‌اش کردند و اجازه ندادند بیش از یک چمدان حاوی چند لباس و مقداری پول اندک با خود ببرد.

Some of the words which he said when he presented the motion to the deputies were as follows, “At what cost should the threatened republic be safeguarded and be established on a strong scientific basis? The Khalifah and the legacies of “Ahl ul Uthman” must go, the ancient religious courts and their laws must be replaced by modern courts and modern laws, the schools of the clergy must give way to secular government schools.” He then went on to attack the Deen and what he called religious men. Displaying real dictatorial authority, he adopted the motion himself and secured the National Assembly’s approval without any debate. He then sent an order to the Governor of Istanbul stating that the Khalifah, ‘Abdul Majid, should leave Turkey before dawn the following day. The Governor himself, went with a group of policemen and soldiers to the Khalifah’s Palace at midnight. They forced him to get into a cart and escorted him to the border not allowing him to take more than one suitcase containing some clothing and a little money.

این‌گونه بود که مصطفی کمال، دولت اسلامی و نظام اسلامی را برچید و به جای آن، دولتی سرمایه‌داری و نظامی سرمایه‌داری برپا کرد. او با نابود کردن دولت اسلامی، رؤیای کافران را تحقق بخشید؛ رؤیایی که آنان از زمان جنگ‌های صلیبی در دل پرورانده بودند.

This is how Mustafa Kemal abolished the Islamic State and the Islamic System, and in its place established a Capitalist state and a Capitalist system. By destroying the Islamic State, he fulfilled the dream of the disbelievers which they had nurtured ever since the Crusades.