ساختار دولت اسلامی بر هفت ستون استوار است: خلیفه؛ معاونان؛ فرمانده جهاد؛ قضا؛ والیان؛ نظام اداری؛ و مجلس الامۀ. ساختار دولت تنها در صورتی کامل خواهد بود که این هفت عنصر وجود داشته باشند. اگر هر یک از این عناصر غایب باشد، ساختار ناقص خواهد بود، هرچند دولت همچنان اسلامی باقی خواهد ماند. هرگونه نقص یا کمبودی به جایگاه اسلامی دولت آسیبی نمی‌زند، تا زمانی که خلیفه برقرار باشد، زیرا اوست که پایۀ دولت است. اما در خصوص اصول نظام حکومتی در دولت اسلامی، چهار اصل وجود دارد:

The structure of the Islamic State is based on seven pillars: the Khalifah; the Assistants; the Commander of Jihad; the Judiciary; the Wulaa’; the Administrative System; and the Majlis Al Ummah. The structure of the State would be complete if these seven elements were in place. If any of these elements were absent, the structure would be incomplete, though the State would still remain Islamic. Any defect or shortage would not upset its status as long as the Khalifah remained viable, since it is he who is the foundation of the State. As for the principles of the ruling system in the Islamic State, there are four:

۱. حاکمیت از آنِ شریعت است.

1. The sovereignty belongs to the Shari’ah.

۲. اختیار و سلطہ امت (الأمّہ) کا حق ہے۔ Note: the translation above is in Urdu, but the required language is Persian. Here is the correct Persian version: ۲. اقتدار و اختیار امت (الامّة) کا حق ہے۔

2. The authority belongs to the Ummah.

۳. تعیین یک خلیفه۔

3. The appointment of one Khalifah.

۴. تنها خلیفه حق دارد احکام شریعت را اتخاذ کند، یعنی آنها را به عنوان قوانین وضع و الزامی سازد.

4. The Khalifah alone reserves the right to adopt the Shari’ah rules, i.e. to enact them as laws.

اگر هر یک از این اصول نبود، نظام حکومتی غیراسلامی می‌شد. از این رو، این چهار اصل باید اجرا شود. پایه‌ی دولت اسلامی خلیفه است و هر کس جز او، جانشین او یا مشاور او به شمار می‌رود؛ دولت اسلامی، خلیفه‌ای است که اسلام را اجرا می‌کند و منصب خلافت یا امامت، یعنی اختیار تام بر امور مسلمانان. این منصب از عقاید اسلام نیست، بلکه از احکام شریعت است، زیرا از شاخه‌های مربوط به افعال انسان به شمار می‌رود.

If any of these principles were missing, the ruling system would become non-Islamic. Therefore, these four principles must be enforced. The basis of the Islamic State is the Khalifah and anyone other than him is a deputy to him or an advisor for him; the Islamic State is a Khalifah who implements Islam and the office of Khilafah or Imamah is to have full disposal over the affairs of Muslims. It is not part of the doctrines (‘Aqa’id) of Islam, but part of the Shari’ah rules because it is part of the branches related to a human’s actions.

تعیین خلیفه بر مسلمانان واجب است. آنان از اینکه بیش از دو شب بدون بیعت با او سپری کنند منع شده‌اند. اگر مسلمانان ظرف سه روز خلیفه‌ای تعیین نکنند، همگی گناهکار خواهند بود تا زمانی که خلیفه‌ای تعیین کنند. این گناه برداشته نمی‌شود مگر آنگاه که تلاش خود را برای تعیین خلیفه به پایان برسانند و همچنان در کوشش برای تعیین او پیگیر باشند.

The appointment of the Khalifah is an obligation upon the Muslims. They are forbidden from spending more than two nights without giving a Ba’yah to him. If the Muslims did not appoint a Khalifah within three days they would all be sinful until they had appointed a Khalifah. The sin would not fall until they had exhausted their efforts to appoint a Khalifah and continued to endeavor to appoint him.

وجوب نصب خلیفه با قرآن، سنت و اجماع عمومی صحابه ثابت شده است۔

The obligation of appointing a Khalifah has been confirmed by the Qu’ran, Sunnah and the general consensus of the Sahabah.

الله (سبحانه و تعالى) پیامبر (ﷺ) را قطعاً فرمان داد که در میان مسلمانان به آنچه بر او نازل شده است حکم کند. الله (سبحانه و تعالی) می‌فرماید:

Allah (swt) ordered the Messenger (pbuh) conclusively to rule among the Muslims whatever was revealed to him. Allah (swt) says,

{فَاحْكُم بَيْنَهُم بِمَا أَنزَلَ اللَّهُ وَلَا تَتَّبِعْ أَهْوَاءَهُمْ} [المائدة ۵:۴۸].

“So judge between them by what Allah has revealed, and follow not their vain desires.” [Al-Maidah 5:48].

و پس میان آنان بر اساس آنچه خداوند نازل کرده است داوری کن و از خواسته‌های ایشان پیروی مکن، [المائدہ 5:49]

“And so judge between them by what Allah has revealed and follow not their desires,” [Al-Maidah 5:49].

هر خطابی که به پیامبر (ﷺ) شده باشد، تا زمانی که دلیلی که حکم را به پیامبر ﷺ محدود کند وجود نداشته باشد، خطاب به کل امت محسوب می‌شود. و چنین دلیلی وجود ندارد، بنابراین مسلمانان مکلف‌اند این حکم را برپا دارند. برپایی خلافت، برپایی این حکم است.

Any address to the Messenger (pbuh) is considered an address to the entire Ummah as long as there is no daleel restricting the order to the Messenger (pbuh). And there is no such daleel, therefore, Muslims are mandated to establish this ruling. Establishing the Khilafah is the establishment of this ruling.

در مورد سنت، رسول خدا ﷺ فرمودند: «هر کس بمیرد و امام زمانش را نشناسد، به مرگ جاهلیت مرده است.» احمد و طبرانی از حدیث معاویه روایت کرده‌اند که رسول خدا ﷺ فرمودند: «هر کس بمیرد در حالی که بیعتی بر گردن نداشته باشد، به مرگ جاهلیت مرده است.» مسلم در صحیح خود از ابن عمر روایت کرده که گفت: از رسول خدا ﷺ شنیدم که فرمودند: «هر کس دست خود را از بیعت با خدا بکشد، روز قیامت در حالی به دیدار او می‌رود که هیچ حجتی برای او نیست، و هر کس بمیرد در حالی که بیعتی بر گردن نداشته باشد، به مرگ جاهلیت مرده است.» هشام از عروه، و او از ابو صالح، و او از ابو هریره روایت کرده که رسول خدا ﷺ فرمودند: «پس از من زمامدارانی بر شما حکومت خواهند کرد؛ نیکوکار با نیکی‌اش رهبری خواهد کرد و بدکار با بدی‌اش. پس سخنشان را بشنوید و در آنچه موافق حق است از ایشان اطاعت کنید. اگر درست عمل کنند، به سود شماست، و اگر نادرست عمل کنند، آن به حساب شما نوشته می‌شود و بر ضد ایشان.»

As for the Sunnah, the Messenger of Allah (pbuh) said, “He who died not knowing the Imam of his time has died a death of Jahiliyyah.” Ahmed and al- Tabarani extracted from the Hadeeth of Mu’awiyah the following: The Messenger of Allah (pbuh) said, “Whoso dies while there was no Ba’yah on his neck dies a death of Jahiliyyah.” Muslim reported in his Sahih on the authority of Ibn ‘Umar that he said, I heard the Messenger of Allah (pbuh) say, “Whoso takes off his hand from allegiance to Allah will meet Him on the Day of Resurrection without having any proof for him, and whoso dies while there was no Ba’yah on his neck dies a death of Jahiliyyah.” Hisham reported on the authority of ‘Urwa, who reported on the authority of Abu Salih, who reported on the authority of Abu Hurayrah that the Messenger of Allah (pbuh) said, “Leaders will take charge of you after me, where the pious one will lead with his piety and the impious with his impiety, so listen to them and obey them in everything which conforms with the truth. If they acted rightly it is to your benefit, and if they acted wrongly it is counted for you and against them.”.

اما اجماع صحابه، ایشان پس از رحلت رسول خدا ﷺ، تعیین خلیفه را در اولویت اول خود قرار دادند. این امر بنا بر آنچه در دو حدیث صحیح درباره وقایع سقیفه بنی ساعده روایت شده، و نیز پس از مرگ هر خلیفه بعدی، ثابت است. اجماع عمومی صحابه درباره وجوب تعیین خلیفه، به‌وسیله خبر متواتر نقل شده است. صحابه بر این توافق داشتند که این امر مهم‌ترین همه واجبات است. این امر دلیلی قاطع به شمار می‌رود. همچنین از راه تواتر تأیید شده که امت هرگز نباید بدون خلیفه بماند. بر تمام امت واجب است که خلیفه‌ای تعیین کند، یعنی او را در منصب خود مستقر سازد یا امور امت را به دست او بسپارد. این فرمان متوجه کل امت است. این حکم از لحظه رحلت ایشان ﷺ نافذ شد و تا روز قیامت ادامه خواهد داشت.

As for the ‘Ijma’ of the Sahabah, they made the appointment of a Khalifah their top priority in the wake of the departure of the Messenger of Allah (pbuh). This is according to that which has been narrated in the two Sahih Ahadeeth about the events in the courtyard of Banu Sa’idah and also in the wake of the death of each subsequent Khalifah. The general consensus of the Sahabah concerning the obligation of appointing a Khalifah has been transmitted by way of Khabar Mutawatir (continuous report). The Sahabah agreed that it was the most important of all obligations. This is considered to be a conclusive evidence. It has also been confirmed by means of Tawatur that the Ummah should at no time remain without a Khalifah. It is obligatory upon the whole Ummah to appoint a Khalifah, i.e. to establish him in office or to govern her affairs. The command is addressed to the entire Ummah. This took effect from the moment of his (pbuh) departure and will continue to the Day of Judgment.

وسعت وجوب بازگرداندن خلافت و آگاهی صحابه از این وجوب، در کردار ایشان پس از وفات رسول خدا ﷺ به روشنی نمایان است. آنان دفن رسول خدا ﷺ را به تأخیر انداختند تا آنکه خلیفه‌ای برای رهبری دولت با بیعت انتخاب شد. همچنین این امر در رفتار عمر بن خطاب به روشنی دیده می‌شود، آنگاه که پس از ضربت خوردنش و نزدیک شدن به لحظات جان‌کندن، مسلمانان از او خواستند جانشینی را تعیین کند. او در آغاز نپذیرفت، و چون مسلمانان اصرار کردند، شش نامزد را معرفی کرد تا از میان ایشان خلیفه‌ای انتخاب شود. همچنین برای آن شش تن مهلت سه روزه تعیین کرد تا بر سر یک نفر توافق کنند. او دستور داد که اگر آن شش تن در مدت سه روز به توافق نرسیدند، کسی که با این تصمیم مخالفت کند کشته شود. در واقع او فرمان کشتن کسی را داد که در مخالفت بنشیند، با آنکه آن شش تن همگی از اهل شورا و صحابه بزرگ بودند. این شش تن عبارت بودند از: علی، عثمان، عبدالرحمن بن عوف، زبیر بن العوام، طلحة بن عبیدالله و سعد بن ابی وقاص. اینکه یکی از این صحابه، اگر در انتخاب خلیفه به توافق نمی‌رسیدند، می‌توانست کشته شود، دلیلی بسیار روشن است بر اینکه نصب خلیفه واجب است.

The extent of the obligation to reestablish the Khalifah and awareness of this obligation among the Sahabah is clearly reflected in their actions following the death of the Messenger of Allah (pbuh). They delayed the burial of the Messenger of Allah (pbuh) until a Khalifah had been given the Ba’yah to head the State. It is also clearly reflected in the action of ‘Umar ibn al-Khattab, in the wake of his stabbing while the agony of death neared; when the Muslims asked him to nominate a successor. At first he refused, when they persisted he nominated six candidates from which a Khalifah was to be elected. He also set a deadline of three days for the six to reach an agreement. He gave instructions stating that in the case of the six not coming to an agreement within the three days, the one who opposed the decision should be killed. Indeed, he ordered the killing of the one who sat in opposition despite the fact that the six were all people of Shura and senior Sahabah. The six were in fact ‘Ali, ‘Uthman, ‘Abd al-Rahman ibn ‘Auf, al-Zubayr ibn al-’Awwam, Talhah ibn ‘Ubaydullah and Sa’d ibn Abi Waqqas. That one of these Sahabah could have been killed, should they have been unable to reach an agreement concerning the election of a Khalifah, serves as an overwhelmingly clear evidence that the appointment of a Khalifah is compulsory.

علاوه بر این، بسیاری از واجبات شرعی به وجود خلیفه بستگی دارد، مانند اجرای احکام اسلامی، اجرای قانون کیفری، حفاظت از مرزها، تربیت جامعه، آموزش و تجهیز نیروهای مسلح، حل‌وفصل اختلافات و برقراری نظم و قانون، افزون بر رسیدگی به سایر امور و تنظیم معاملات اقتصادی و اجتماعی که میان افراد و نهادهای جمعی انجام می‌شود. بنابراین، نصب خلیفه واجب است.

Besides, numerous Shari’ah duties depend on the presence of the Khalifah, such as the implementation of Islamic rules, the execution of the penal code, guarding the frontiers, educating the society, training and equipping the Armed Forces, settling disputes and keeping law and order, in addition to looking after other matters and regulating the economic and societal transactions which take place between individuals and collective entities. Thus the appointment of a Khalifah is compulsory.

طلب منصب خلافت و رقابت برای آن ناپسند نیست؛ صحابه در سقیفه بر سر این منصب رقابت کردند و اهل شورا [نیز] برای این مقام رقابت نمودند. هیچ‌کس این کار را محکوم نکرد و از آن برائت نجست. بلکه اجماع عمومی صحابه درباره رقابت بر سر منصب خلافت به روشنی ثابت است و این امر را که مباح و پذیرفته است تأیید می‌کند.

Seeking the post of Khalifah and competing for it is not undesirable, the Sahabah competed for the post in the Saqeefah and the people of Shura also competed for the office. Nobody condemned or disowned this action. On the contrary, the general consensus of the Sahabah regarding the competition for the post of Khalifah, is clearly established, confirming that it is lawful and acceptable.

مسلمانان از نصب بیش از یک خلیفه منع شده‌اند. امام مسلم از ابوسعید خدری روایت کرده که رسول الله ﷺ فرمودند: «اگر برای دو خلیفه بیعت گرفته شود، دومی را بکشید.» در حدیث دیگری آمده است که ایشان ﷺ فرمودند: «هرکس با دادن دست و میوه دل خود با امامی بیعت کند، تا آنجا که می‌تواند باید از او اطاعت کند، و اگر کسی دیگر برای منازعه با او آمد، گردن آن مرد را بزنید.» در روایت دیگری عبارت چنین است: «...او را با شمشیر بزنید، هرکه که باشد.» فرمان کشتن آن دیگری زمانی اجرا می‌شود که او تسلیم نشود و عقب ننشیند. اگر گروهی از مردم که همه شرایط لازم برای مقام خلافت را دارند بیعت داده شوند، کسی که اکثریت آرا را داشته باشد خلیفه می‌شود، و هرکس با اکثریت مخالفت کند، پس از آن یاغی شمرده می‌شود. این حکم در صورتی است که نامزدها در یک جا و به صورت حضوری گرد هم آمده باشند. اما اگر خلافت برای یک مرد که شرایط خلافت را دارد منعقد شده باشد و اکثریت مسلمانان با فرد دیگری بیعت کنند، آنگاه نفر نخست باید خلیفه باشد و نفر دوم رد شود.

Muslims are forbidden from appointing more than one Khalifah. Imam Muslim reported on the authority of Abu Sa’id al-Khudry that the Messenger of Allah (pbuh) said, “If a bay’ah has been taken for two Khulafah, kill the latter of them.” In another Hadeeth, he (pbuh) is reported to have said, “Whoso pledged allegiance to an Imam giving him the clasp of his hand and the fruit of his heart shall obey him as long as he can, and if another comes to dispute with him you must strike the neck of that man.” In another narration, the wording was as follows, “...strike him with the sword whoever he may be.” The command to kill the other one would come into effect if he did not comply and retreat. If a group of people, who met all the requirements necessary for the post of Khilafah, were given the Ba’yah then it would be the one with the majority of votes who would become Khalifah, whoever opposed the majority would subsequently be considered a rebel. This would apply if the nominees were gathered together in person, but if the Khilafah had been contracted to one man who fulfilled the requirements of the Khilafah and the majority of the Muslims gave their Ba’yah to another, then the first man should become Khalifah and the second man should be turned down.

شروط منصب خلافت عبارت است از: اسلام، مرد بودن، آزادی، توانایی، بلوغ، عقل سالم و عدالت؛ یعنی کسی که نامزد این منصب است باید مسلمان، مرد، بالغ، عاقل، آزاد، توانا و عادل باشد. اما شرط مسلمان بودن از این جهت لازم است که خداوند می‌فرماید،

The requirements for the Khilafah office are Islam, manhood, freedom, competence, maturity, sanity and justice, i.e. the candidate should be Muslim, male, mature, sane, free, competent and just. As for the condition of being a Muslim, this follows because of Allah’s saying,

«و هرگز خداوند برای کافران بر مؤمنان راهی (برای پیروزی) قرار نخواهد داد.» [النساء، ۴:۱۴۱].

“And never will Allah grant to the disbelievers a way (triumph) over the believers.” [An-Nisa, 4:141].

اما شرط مرد بودن خلیفه، از حدیث رسول خدا ﷺ گرفته شده که فرمود: «قومی که زنی بر آنان حکومت کند هرگز رستگار نخواهند شد.» شرایط بلوغ و عقل باید برآورده شود، زیرا دیوانه و نابالغ به سرپرستان و قیمومینی نیاز دارند که امور رفاهشان را اداره کنند. بنابراین، کسی که نمی‌تواند امور خویش را اداره کند، آشکارا توانایی اداره‌ی امور دیگران را ندارد. اما عدالت باید تحقق یابد، زیرا وظیفه‌ی خلیفه اجرای احکام دین است، و اگر نتواند آنها را بر خود اجرا کند، نمی‌توان به اجرای آنها بر دیگران اعتماد کرد؛ زیرا کسی نمی‌تواند چیزی را بدهد که خود ندارد. عدالت شرطی قرار داده شده که خلیفه باید آن را داشته باشد، زیرا اگر فاسق باشد برای خلافت نامناسب است و نمی‌تواند در مقام خود باقی بماند. امانتداری شرطی است که در قرارداد مقرر شده و باید در تمام مدت رعایت شود.

As for the condition that the Khalifah must be a man, it is derived from the Hadeeth of the Messenger of Allah (pbuh), who said, “A nation (Ummah) will never be successful if they are headed by a woman?” The conditions of maturity and sanity must be met because the insane and the minor need tutors and guardians to look after their welfare. Therefore, if one cannot rule one’s own affairs, he is obviously unable to run other affairs beyond his own. As for justice, this must be fulfilled because the duty of the Khalifah is to implement the rules of the Deen, and if he could not implement them upon himself then he could not be trusted to implement them upon others; for one cannot give what one does not possess. Justice has been made a condition which the Khalifah must fulfill because if he were a Fasiq then he would be unfit for the Khilafah and he could not remain in office. Trustworthiness is a condition laid down in the contract and it must be observed throughout.

اما از نظر آزادی، از آنجا که برده بر خودش اختیار ندارد، بنابراین بر دیگران هم اختیار نخواهد داشت. اما از نظر اهلیت، این شرطی لازم است، زیرا تکلیف دادن به فرد نااهل به کاری فراتر از توانش باطل است. این کار به تضعیف قانون‌گذاری و حقوق مردم منجر می‌شود، و این جایز نیست.

As for the freedom, since the slave does not have the authority upon himself, therefore, he would not have authority over others. As for the competence, it is a requirement since asking an incompetent person to do things beyond his capacity is invalid. This leads to the undermining the legislation and the rights of the people, which is not allowed.

این‌ها شروط تعیین‌شده برای مقام خلافت‌اند. اما سایر شرایطی که علما ذکر کرده‌اند، مانند شجاعت، علم، و تعلق به قریش یا از نسل فاطمه، و غیر آن، شروط لازم برای عقد خلافت نیستند، و هیچ‌یک از دلایلی که برای اثبات چنین ادعاهایی ارائه شده، معتبر نبوده است؛ بنابراین نمی‌توان آن‌ها را شرط به‌شمار آورد. هر مسلمان مذکری که بالغ، عاقل، امین، آزاد و توانا باشد، شایسته است که دیگر مسلمانان با او بیعت کنند تا خلیفه‌ی ایشان شود، و هیچ شرط دیگری لازم نیست و نباید وضع شود.

These are the set conditions for the post of Khalifah, as for the other conditions which the scholars have mentioned, such as bravery, knowledge and belonging to the Quraysh or a descendant of Fatimah among others, these are not necessary conditions for the contract of the Khilafah and none of the evidences put forward to back such claims have proven to be reliable and therefore cannot be considered as conditions. Every male Muslim who is mature, sane, trustworthy, free and able is fit to be given the Ba’yah by the other Muslims in order to become their Khalifah and no other conditions are needed nor should be laid down.

بازبرپایی دولت اسلامی بر همه مسلمانان واجب است، زیرا این امر با سنت و با اجماع عمومی صحابه تأیید شده است. بر آنان لازم است که در سرزمینی اسلامی زندگی کنند و دارای تابعیت اسلامی باشند، و جز با برپایی دولت اسلامی به این امر دست نمی‌یابند. از این رو، مسلمانان تا زمانی که برای بازبرپایی دولت اسلامی تلاش نکنند، گنهکار باقی خواهند ماند، تا بتوانند با یک خلیفه بیعت کنند که اسلام را پیاده کند و پیام آن را به جهان برساند.

Reestablishing the Islamic State is a duty upon all the Muslims because this has been confirmed by the Sunnah and the general consensus of the Sahabah. It is obligatory upon them to live in an Islamic homeland and to have possess Islamic citizenship, yet they cannot achieve this unless they establish the Islamic State. Thus, the Muslims would remain sinful until they began to work towards reestablishing the Islamic State so that they could give their Ba’yah to a Khaleefah who would implement Islam and carry its Message to the world.