غیرمسلمانان در مدت کوتاهی از قدرت و توانایی مسلمانان آگاه شدند. آنان دریافتند که قدرت مسلمانان ریشه در دل‌هایی دارد که هرگز از فداکاری در راه اسلام تهی نیست؛ دل‌هایی که همه گونه رنج و آزار را تحمل کردند و همواره آماده بودند که جان خود را در راه اسلام بدهند. مسلمانان اکنون در مدینه بودند، دین خود را آزادانه می‌ورزیدند و احکام آن را اجرا می‌کردند؛ دینی که هر روز به اوج تازه‌ای می‌رسید، در حالی که مسلمانان آرامش و خوشبختی واقعی را احساس می‌کردند.

The non-Muslims became aware of the strength and power of the Muslims within a short period of time. They realized that their strength was deeply rooted in hearts never short of sacrifice in the way of Islam, hearts that endured all types of pain and persecution, hearts that were always ready to give up life itself for Islam. There they were in Madinah enjoying their Deen and implementing its rules, a Deen that was reaching new heights each day with the Muslims feeling true contentment and happiness.

دشمنان اسلام این را هضم نمی‌کردند و نشانه‌های انزجار در میان یهودیانِ همسایه آشکارا بروز کرد. ترس‌هایشان فزونی گرفت و آنان شروع به بازاندیشی و تجدیدنظر در موضع خود نسبت به محمد ﷺ و اصحاب او کردند، زیرا مسلمانان روز‌به‌روز استوارتر می‌شدند و بسیاری از مردم به دعوت اسلام پاسخ مثبت می‌دادند. یهودیان از کسانی از میان خودشان که به اسلام می‌گرویدند خشمگین شدند. آنان می‌ترسیدند که اسلام در صفوفشان نفوذ کند و میان ایشان گسترش یابد، از این رو به عقاید و احکام اسلام حمله کردند. میان مسلمانان و یهودیان، مجادله‌ای داغ و جنگ اعصاب درگرفت که به نزاعی بسیار سخت‌تر از آنچه مسلمانان با قریش در مکه تحمل کرده بودند، بدل شد.

The enemies of Islam could not digest this, and signs of revulsion began to outwardly manifest themselves in the neighboring Jews. Their fears grew and they began to rethink and reconsider their position towards Muhammad (pbuh) and his Sahabah now that the Muslims were becoming unshakable and many people were responding to the call of Islam. The Jews were enraged by those amongst them who converted to Islam. They feared that Islam would infiltrate their ranks and spread among them and so they attacked Islam, its beliefs and rules. Heated argument and a war of nerves ensued between the Muslims and Jews, this was to develop into a much fiercer dispute than the Muslims had to endure with the Quraysh in Makkah.

توطئه‌گری، نفاق و دانش پنهانی‌شان از پیامبران و فرستادگان پیشین، سلاح‌های اصلی یهودیان در جنگ فکری‌شان با محمد ﷺ و اصحاب او بود. برخی از احبار آن‌ها وانمود می‌کردند که اسلام را پذیرفته‌اند، با مسلمانان می‌نشستند و تقوای دروغینی از خود نشان می‌دادند. به زودی نشانه‌های شک و تردید از خود بروز دادند و با پرسش‌هایی از محمد ﷺ، امید داشتند که باورِ مسلمانان به عقیده‌شان و به پیام حقی که اسلام بر آن استوار بود را متزلزل کنند.

Conspiracy, hypocrisy and their furtive knowledge of the former Prophets and Messengers were the main weapons used by the Jews in their intellectual war against Muhammad (pbuh) and his Sahabah. Some of their rabbis pretended to embrace Islam, sat with the Muslims and faked their piety. Soon they were to show signs of doubt and uncertainty by asking Muhammad (pbuh) questions in the hope of shaking the conviction of the Muslims in their ‘Aqeedah and the Message of Truth which Islam stood for.

یهودیان گروهی از اوس و خزرج را با خود همراه کردند که از روی نفاق اسلام آورده بودند، به این امید که میان مسلمانان کینه و آشفتگی ایجاد کنند. گاهی مجادله میان یهودیان و مسلمانان، با وجود پیمانی که میان آنها بسته شده بود، به درگیری فیزیکی کشیده می‌شد.

The Jews were joined by a group of the ‘Aus and Khazraj who embraced Islam hypocritically in the hope of causing animosity and confusion amongst the Muslims. The argument between the Jews and Muslims turned into physi- cal confrontation at times despite the oath between them.

یکی از نمونه‌های روشن لجاجت و کینه‌ورزی یهودیان، از خشم ابوبکر در یکی از مواقع حکایت دارد، با توجه به اینکه ابوبکر مردی بود که به خرد، شکیبایی و منش آرام شهرت داشت. روایت شده است که ابوبکر، مردی یهودی به نام فنحاص را فراخواند تا از خدا بترسد و اسلام را بپذیرد.

A vivid example of the Jewish stubbornness and hatred was reflected in Abu Bakr’s loss of temper on one occasion, bearing in mind that Abu Bakr was a man noted for his wisdom, patience and calm character. It is reported that Abu Bakr called on a Jew named Finhas to fear Allah and embrace Islam.

فنحاص گفت: «ما در برابر خدا فقیر نیستیم، بلکه او خود را به ما نزدیک می‌کند؛ ما از او بی‌نیاز نیستیم، در حالی که او به ما نیازمند است. اگر او از ما بی‌نیاز بود، از ما نمی‌خواست که پولمان را به او قرض دهیم، چنان‌که پیامبر شما ادعا می‌کند؛ او شما را از ربا گرفتن منع می‌کند و برای ما حلال می‌داند. اگر او از ما بی‌نیاز بود، به ما ربا نمی‌داد.» فنحاص این سخن را به گفته‌ی خداوند اشاره داشت که فرمود:

Finhas replied, “We are not poor compared to Allah but He humbles Himself to us; we are independent of Him while He needs us. Were He independent of us He would not ask us to lend Him our money as your prophet pretends, prohibiting you to take interest and allowing us to. Had He been independent of us He would not have given us interest.” Finhas was referring to Allah’s I saying,

«چه کسی است که به خداوند وامی نیکو دهد تا [خداوند] آن را چندین برابر به او بازگرداند؟» [البقرة، ۲:۲۴۵].

“Who is he that will lend to Allah a goodly loan so that He may give it increase manifold?” [Al-Baqarah, 2:245].

ابوبکر نتوانست خشم خود را مهار کند و چنان برآشفت که به صورت فنحاص مشت زد و گفت: «قسم به کسی که جانم در دست اوست، اگر پیمانی میان ما نبود، سرت را از تن جدا می‌کردم، ای دشمن خدا!»

Abu Bakr could not control his anger, and was so enraged that he hit Finhas in the face and said, “By Him in whose hands my destiny rests, were it not for the treaty between us, I would cut off your head, you enemy of Allah!”.

بحث میان مسلمانان و یهودیان بسیار داغ شد و مدتی طولانی ادامه یافت. در این میان، حدود شصت سوارکار مسیحی از نجران به مدینه آمدند. آنان حتماً از دشمنی میان یهودیان و مسلمانان خبر داشتند و امیدوار بودند که این شکاف عمیق‌تر شود تا مسیحیت بر سر کار آید و خود را از هر دو دین رها سازد، زیرا بنا به ادعای خودشان، هر دو دین برای برتری با آن رقابت می‌کردند. این گروه مسیحی با هر دو طرف، یعنی مسلمانان و یهودیان، در تماس بود.

The argument between the Muslims and Jews became very heated and went on for quite sometime. Meanwhile, about sixty Christian riders from Najran arrived in Madinah. They must have heard about the animosity between the Jews and Muslims and hoped that the rift would deepen so that Christianity could come to reign and rid itself from both religions, which were both challenging it for supremacy according to their claims. This group of Christians were in touch with both the Muslims and the Jews.

پیامبر خدا ﷺ آنان را همراه با یهودیان «اهل کتاب» خواند و هر دو گروه را به اسلام فراخواند. ایشان ﷺ این آیهٔ خداوند را برای آنان تلاوت کرد که می‌فرماید:

Allah’s Messenger (pbuh) regarded them, together with the Jews, as ‘People of the Book’ and invited them both to Islam. He (pbuh) recited to them Allah’s I saying,

بگو (ای محمد): «ای اهل کتاب! بیایید به سخنی که میان ما و شما یکسان است، بیاییم که جز الله را نپرستیم و چیزی را شریک او نگردانیم، و برخی از ما برخی دیگر را به جای الله به خدایی نگیرند.» پس اگر روی برتافتند، بگویید: «گواه باشید که ما مسلمانانیم.» [آل عمران، ۳:۶۴].

“Say (O Muhammad): “O people of the scripture (Jews and Christians) : Come to a word that is just between us and you, That we worship none but Allah, and we associate no partners with Him, and that none of us shall take others as lords besides Allah. Then, if they turn away, say: “Bear witness that we are Muslims.” [Al-Imran, 3:64].

یہود و نصاریٰ نے اُن (ﷺ) سے اُن انبیاء کے بارے میں پوچھا جن پر وہ ایمان رکھتے تھے، تو آپ ﷺ نے اُن کے سامنے اللہ تعالیٰ کا یہ فرمان تلاوت فرمایا، Note: the honorific "(pbuh)" is rendered as ﷺ after the Prophet's mention, per the rules; the Qur'an introduction is left open as in the original, since the verse text itself was not included.

The Jews and the Christians asked him (pbuh) about the Prophets he believed in and he recited to them Allah’s saying,

بگو: «ما به خدا و آنچه بر ما نازل شده و آنچه بر ابراهیم و اسماعیل و اسحاق و یعقوب و اسباط نازل شده، و آنچه به موسی و عیسی داده شده، و آنچه به پیامبران از جانب پروردگارشان داده شده، ایمان آورده‌ایم. میان هیچ‌یک از ایشان فرقی نمی‌گذاریم، و ما تسلیم او (در اسلام) هستیم.» [البقرہ، ۲:۱۳۶]

“Say, “We believe in Allah and that which has been sent down to us and that which has been sent down to Ibrahim, Isma’eel, Isaac, Jacob, and to Al-Asbat (twelve sons of Jacob), and that which has been given to Moses and Jesus, and that which has been given to the Prophets from their Lord. We make no distinction between any of them, and to Him we have submitted (in Islam)” [Al-Baqarah, 2:136].

آنها دیگر چیزی برای گفتن به او نیافتند. دلهایشان دلیل را می‌پذیرفت و حق آشکار می‌شد، اما از روی لجاجت ایمان نمی‌آوردند. یهودیان و مسیحیان از دست دادن جایگاه، آبرو و منزلت خود می‌ترسیدند و برخی از ایشان در واقع به این امر اعتراف کردند. روایت شده است که ابوحارثه، فردی از یکی از هیئت‌های مسیحیان نجران و یکی از داناترین عالمان ایشان، به دوستی خود اعتراف کرد که از آنچه محمد ﷺ گفته، قانع شده است. وقتی دوستش پرسید چه چیزی او را از ایمان آوردن بازمی‌دارد، پاسخ داد: «رفتاری که این مردم (رومیان یا بیزانسی‌ها) با ما داشته‌اند. به ما لقب داده‌اند، کمک‌های مالی پرداخته‌اند و ما را گرامی داشته‌اند. اما آنان کاملاً با او مخالفند و اگر من او را بپذیرم، آنچه را که می‌بینید از ما خواهند گرفت.» این نشان می‌دهد که آنچه ایشان را از ایمان حقیقی بازمی‌داشت، سرسختی، لجاجت و منفعت‌طلبی شخصی و خودخواهانه بود. سپس پیامبر خدا ﷺ مسیحیان را به مباهله فراخواند، یعنی به اینکه اگر با او مخالفت کنند، یکدیگر را نفرین کنند، و این سخن خداوند را برای ایشان تلاوت کرد،

They could find nothing more to say to him. Their hearts would accept the evidence and the Truth was revealed, but they would not believe out of Debating the Jews and Christians fear for their positions, reputation and status, some of them in fact admitted this. It has been narrated that Abu Harithah, an individual from one of the Christian delegations from Najran and one of the most knowledgeable scholars, confessed to a friend that he was convinced by what Muhammad (pbuh) had said, and when his friend asked him what prevented him from believing, he replied, “The way these people (the Romans or Byzantines) treated us. They have given us titles, paid us subsidies, and honored us. But they are absolutely opposed to him, and if I were to accept him they would take from us all that you see.” This proved that what prevented them from true belief was pig-headedness, stubbornness, selfish and petty personal benefit and interest. Then the Messenger of Allah (pbuh) invited the Christians to a mutual invocation of a curse if they opposed him and he read to them Allah’s saying,

«پس هرکس پس از آنکه دانش به تو رسیده، درباره‌ی او (عیسی) با تو مجادله کند، بگو: "بیایید پسران ما و پسران شما، زنان ما و زنان شما، و خودمان و خودتان را فرا خوانیم؛ سپس نفرین خدا را بر دروغگویان بخواهیم."» [آل عمران، ۳:۶۱].

“Then whoever disputes with you concerning him (Jesus) after (all this) knowledge that has come to you, Say: “Come, let us call our sons and your sons, our women and your women, ourselves and yourselves - then we pray and invoke the Curse of Allah upon those who lie.” [Al-Imran, 3:61].

آن‌ها با یکدیگر مشورت کردند و پس از آن اعلام کردند که تصمیم گرفته‌اند به ناسزاگویی متوسل نشوند و او را با دینش واگذارند، در حالی که خودشان به دین خود بازمی‌گردند. افزون بر این، از او خواستند که مردی را بفرستد که به او اعتماد داشته باشد تا میان آنان در برخی امور مالی که مورد اختلاف‌شان بود داوری کند. پس رسول خدا ﷺ ابوعبیده بن الجراح را فرستاد تا مطابق با اسلام میان آنان داوری کند.

They took council among themselves after which they declared that they had decided not to resort to cursing and to leave him (pbuh) to his Deen while they would return to theirs. In addition to this they asked him to send a man whom he (pbuh) could trust to decide between them in certain financial matters in dispute among them. So the Messenger of Allah (pbuh) sent Abu ‘Ubaydah ibn al-Jarrah to judge between them according to Islam.

قدرت دعوت اسلامی، نیروی عقیده اسلامی و توان استدلالی که از حق سرچشمه می‌گرفت، توانست همه‌ی استدلال‌هایی را که منافقان، یهودیان و مسیحیان مطرح می‌کردند، درهم بشکند. مفاهیم غیراسلامی آن‌ها به زودی از میان رفت و تنها اسلام به عنوان ایدئولوژی برتر و از نظر ذاتی درست باقی ماند؛ مردم پیوسته درباره‌ی احکام آن گفت‌وگو می‌کردند و دیگران را به آن فرا می‌خواندند. اسلام ریشه‌ای عمیق یافت و پرچم آن بر همه‌ی امور فکری و حکومتی سایه انداخت. با این حال، دل‌های منافقان و یهودیان همچنان سرشار از کینه‌ی مسلمانان بود و آنان را بیش از پیش حسد می‌ورزیدند و خوار می‌شمردند. با وجود این، اقتدار اسلام در مدینه و ثبات و پایه‌ی استوار جامعه‌ی اسلامی بر همه چیز چیره بود. لشکرکشی‌های گوناگون و نمایش قدرت مسلمانان توانست همه‌ی ذهن‌های بیمار را خاموش کند. کلمه‌ی الله (سبحانه و تعالی) برتری یافت و دشمنان اسلام ناگزیر خاموش ماندند و در برابر اقتدار اسلام سر فرود آوردند.

The force of the Islamic Da’wah, the power of the Islamic belief and the strength of argument emanating as it did from the Truth managed to defeat all the arguments raised by the hypocrites, the Jews and the Christians. Their non-Islamic concepts soon vanished and only Islam remained as the overriding and inherently correct ideology, with people now continuously discussing its rules and inviting others to it. Islam became deeply rooted and its banner engulfed all ideological and ruling matters. However, the hearts of the hypocrites and the Jews remained bent on hatred towards the Muslims, begrudging and despising them all the more. Nevertheless, the authority of Islam in Madinah and the stability and solid foundation of the Islamic society dominated everything. The various expeditions and the show of strength displayed by the Muslims effectively managed to silence all sick minds. The Word of Allah (swt) reigned supreme and the enemies of Islam were forced to remain quiet and to submit to the authority of Islam.