در سال دوم هجرت، پیامبر خدا ﷺ در هشتم ماه رمضان با سیصد و پنج تن از صحابه‌اش که بر هفتاد شتر سوار بودند، حرکت کرد. عمرو بن ام مکتوم مأمور شد که نماز را امامت کند، و ابولبابه در مدینه جانشین شد. آنان به نوبت بر شتران سوار می‌شدند و به سوی کاروانی که ابوسفیان رهبری‌اش می‌کرد، پیش می‌رفتند. در حین حرکت، از خبر کاروان جویا می‌شدند تا به دره‌ی دفران رسیدند و در آنجا فرود آمدند. در آنجا به آنان خبر رسید که قریش از مکه بیرون آمده‌اند تا از کاروانشان محافظت کنند. آنگاه موضوع ابعاد دیگری یافت، زیرا دیگر مسئله‌ی کاروان نبود، بلکه این بود که آیا با قریش رویارو شوند یا نه. پس رسول خدا ﷺ با مسلمانان مشورت کرد. ابوبکر و سپس عمر نظر دادند. آنگاه مقداد بن عمرو برخاست و گفت: «ای رسول خدا! هر جا که خداوند به تو فرمان می‌دهد برو، که ما با تو هستیم. همان‌گونه که بنی‌اسرائیل به موسی گفتند: "تو و پروردگارت بروید و بجنگید و ما اینجا می‌نشینیم"، ما نخواهیم گفت، بلکه تو و پروردگارت بروید و بجنگید و ما نیز با شما خواهیم جنگید.» سپس مسلمانان خاموش شدند و او ﷺ فرمود: «ای مردم، مرا مشورت دهید!» و منظورش انصار بود که در عقبه با او بیعت کرده بودند.

In the second year of the Hijrah, the Messenger of Allah (pbuh) set out on the 8th of Ramadhan with three hundred and five of his Sahabah mounted on seventy camels. ‘Amr ibn Umm Maktum was assigned to lead the prayer while Abu Lubabah was left in charge of Madinah. They rode the camels in turn heading towards a caravan led by Abu Sufyan. As they marched on, they sought news of the caravan until they had reached the valley of Dafran where they settled, and news reached them there that the Quraysh had set out from Makkah to protect their caravan. The whole affair then assumed different proportions for it was no longer the caravan, the question was whether to confront the Quraysh or not. So Allah’s Messenger (pbuh) consulted the Muslims. Abu Bakr and then ‘Umar voiced their opinions, then al-Miqdad ibn ‘Amr arose and said, “O Messenger of Allah! Go where Allah tells you, for we are with you. We shall not say as the children of Israel said to Moses ‘You and your Lord go and fight and we will stay at home’, but you and your Lord go and fight and we will fight with you.” The Muslims then went silent, and he (pbuh) said, “Give me advice O men!” by which he meant the Ansar who had paid allegiance to him at al- ‘Aqabah.

آنان پیمان بسته بودند که او را همان‌گونه حمایت کنند که از زنان و فرزندانشان حمایت می‌کنند، با این شرط که مسئولیتی برای جنگیدن همراه او بیرون از مدینه نداشته باشند. وقتی انصار دریافتند که او ﷺ منظورش ایشان است، سعد بن معاذ که پرچم آنان را در دست داشت گفت: «گویا منظورت ما هستیم، ای رسول خدا!» او ﷺ فرمود: «آری.» سعد گفت: «ما به تو ایمان آورده‌ایم، راستی تو را تصدیق کرده‌ایم، و گواهی می‌دهیم که آنچه آورده‌ای حق است، و به تو پیمان و عهد شنیدن و فرمانبرداری داده‌ایم؛ پس هر جا می‌خواهی برو، ما با تو هستیم؛ و به آن کسی که تو را فرستاده سوگند، اگر از ما بخواهی که از این دریا بگذریم و تو خود را به آن بزنی، ما نیز با تو به آن خواهیم زد؛ و هیچ مردی از ما باقی نخواهد ماند. ما از رویارویی با دشمنمان فردا ناخشنود نیستیم. ما در جنگ کارآزموده و توانایی نبرد داریم. شاید خداوند چیزی را به ما نشان دهد که مایۀ خشنودی تو شود؛ پس ما را با برکت خدا همراه ببر.» رسول خدا ﷺ از سخنان سعد شادمان شد و فرمود: «با اطمینان کامل پیش بروید، زیرا خداوند یکی از دو گروه [دشمن] را به من وعده داده است، و به خدا سوگند، گویی هم‌اکنون جایگاهی را می‌بینم که در آن کشته خواهند شد.»

They had pledged to protect him as they protected their wives and children, with the stipulation that they were not responsible to fight with him outside Madinah. When the Ansar sensed that he (pbuh) meant them, Sa’d ibn Mu’adh who was holding their banner said, “It seems as if you mean us, O Messenger of Allah.” He (pbuh) said, “Yes.” Sa’d said, “We believe in you, we declare your truth, and we witness that what you have brought us is the truth, and we have given you our word and agreement to hear and obey; so go where you wish, we are with you; and by He who sent you, if you were to ask us to cross this sea and you plunged into it, we would plunge into it with you; not a man would stay behind. We do not dislike the idea of meeting our enemy tomorrow. We are experienced in war, capable of fighting. It may well be that Allah will let us show you something which will bring you joy, so take us along with Allah’s blessing.” The Messenger of Allah (pbuh) was delighted with Sa’d’s words and said, “Proceed with full confidence, for Allah has promised me one of the two parties, and by Allah, it is as though I can now see the place where they will be killed.”.

پیامبر خدا ﷺ و یارانش آنقدر پیش رفتند که نزدیک بدر رسیدند. آنان دریافتند که سپاه قریش در نزدیکی آنهاست. از این رو علی، زبیر بن عوام و سعد بن ابی وقاص همراه شماری از یارانش برای کسب خبر به چاه بدر فرستاده شدند. آنان با دو جوان بازگشتند که از ایشان پرسش کردند. آن دو تعداد قریش را بین نُه صد تا هزار مرد اعلام کردند و گفتند که بزرگان قریش با تمام نیرو برای محافظت از کاروان بیرون آمده‌اند. پیامبر خدا ﷺ دریافت که با نیرویی روبه‌رو هستند که سه برابر نیروی ایشان است و در نبردی سخت قرار خواهند گرفت. ایشان ﷺ به مسلمانان خبر داد که مکه پاره‌های جگر خود (یا بهترین فرزندانش) را به میدان نبرد فرستاده است و باید اراده خود را استوار کنند.

The Messenger of Allah (pbuh) and his Sahabah journeyed until they had nearly reached Badr. They realized that the Quraysh’s troops were nearby and so ‘Ali, al-Zubayr ibn ‘Awwam, and Sa’d ibn Abi Waqqas with a number of his Sahabah were sent to the well at Badr in search of news. They returned with two young men whom they questioned. They disclosed the number of the Quraysh at between nine hundred to a thousand men and that the nobles of the Quraysh were out in force to protect the caravan. The Messenger of Allah (pbuh) realized that they were facing a force which was three times the size of his own and that he would be in for a fierce battle. He (pbuh) informed the Muslims that Makkah had thrown out the pieces of its liver (or the best of her sons) into the battle and that they should harden their resolve.

مسلمانان عهد بستند که در برابر دشمن ایستادگی کنند. آنان در کنار چاه بدر فرود آمدند و در آنجا حوضی ساختند و آن را پر از آب کردند. سپس دیگر چاه‌ها را مسدود کردند تا آب فراوانی برای خودشان داشته باشند و دشمن چیزی برای نوشیدن نداشته باشد. همچنین سایبانی برای اقامت رسول خدا ﷺ ساختند. قریش مواضع خود را گرفتند و درگیری‌های پراکندهٔ نبرد آغاز شد. الأسود بن عبدالأسد جلو آمد تا حوضی را که مسلمانان ساخته بودند ویران کند. حمزه با ضربه‌ای او را از پا درآورد و پای او به هوا پرتاب شد. او به پشت افتاد و خون از پایش جاری شد. حمزه دنبالش رفت و او را زد و نزدیک حوض کشت. سپس عتبة بن ربیعه میان برادرش شیبه و پسرش الولید پیش آمد. حمزه، علی و عبیدة بن الحارث برای رویارویی با آنان جلو رفتند. حمزه به سرعت به شیبه ضربه زد و علی به زودی کار الولید را تمام کرد. حمزه و علی به سوی عتبه برگشتند که در برابر عبیدة ایستادگی کرده بود و او را کشتند. پس از آن، همراه زخمی خود را بازگرداندند.

The Muslims vowed to stand up to the enemy, they settled by the well of Badr where they built a cistern and filled it with water. Then they stopped up all the other wells so that they would have plenty of water and the enemy would have nothing to drink, at the same time they also built a canopy for the Messenger of Allah (pbuh) to reside in. The Quraysh took up their positions and the skirmishes of battle began. Al-Aswad ibn ‘Abd al-Asad stepped forward to destroy the cistern that the Muslims had built. Hamzah dealt with him by smiting him and sending his foot flying. He fell on his back with blood streaming from his foot and Hamzah followed him and struck him, killing him near the cistern. Then, ‘Utbah ibn Rabi’ah stepped forth between his brother Shayba and his son al-Walid. Hamzah, ‘Ali and ‘Ubaydah ibn al-Harith stepped forward to meet them. Hamzah quickly dealt Shayba a blow and ‘Ali soon disposed of al-Walid. Hamzah and ‘Ali turned on ‘Utbah who stood firm against ‘Ubaydah and they dispatched him, carrying off their injured companion afterwards.

سپس دو سپاه پیش رفتند و در صبح روز جمعه، هفدهم رمضان، به یکدیگر نزدیک شدند. رسول خدا ﷺ صفوف را مرتب کرد و مسلمانان را به جنگ برانگیخت. مسلمانان با سخنان رسول خدا ﷺ دلگرم شدند و پیش رفتند. جنگ به شدت آغاز شد و سرهای قریشیان از بدنشان به هوا پرید، در حالی که مسلمانان همواره در ایمان قوی‌تر می‌شدند و با صدای بلند «أحد! أحد!» (یکتا! یکتا!) می‌گفتند.

Then the two sides advanced and drew near each other on Friday morning on the 17th of Ramadhan. The Messenger of Allah (pbuh) straightened the ranks and incited the Muslims to fight. The Muslims were encouraged by Allah’s Messenger’s words and went forward. The fighting broke out fiercely and Qurayshi heads went flying from their bodies, the Muslims becoming stronger in belief all the time chanting ‘Ahad! Ahad!’ (the One! the One!).

در میانهٔ نبرد، رسول خدا ﷺ ایستاد، مشتی ریگ برگرفت و به سوی قریش پرتاب کرد و فرمود: «زشت باد این چهره‌ها!» سپس به یارانش فرمان داد که حمله کنند، و آنان نیز اطاعت کردند تا نبرد پایان یافت و دشمن شکست خورد و گریخت. مسلمانان پیروز شدند؛ شمار زیادی از جنگاوران و سران قبایل قریش را کشتند و بسیاری دیگر را به اسارت گرفتند. قریش میدان جنگ را رها کرد و گریخت، و مسلمانان با پیروزی بزرگی به مدینه بازگشتند.

Allah’s Messenger (pbuh) stood in the middle of the melee, took a handful of pebbles and threw them at the Quraysh saying, “Foul be those faces!” Then he (pbuh) ordered his Sahabah to charge and they duly obliged until the battle was over and the foe was routed. The Muslims emerged victorious, slaying many warriors and tribal leaders of the Quraysh and capturing many more. The Quraysh fled the battlefield and the Muslims returned to Madinah having achieved a truly great victory.