Para ulama fiqh telah sepakat bahawa air suci yang menyucikan dapat menghilangkan najis daripada ketiga-tiga benda tersebut. Mereka juga sepakat bahawa batu boleh menghilangkan najis daripada dua saluran pembuangan. Mereka berselisih pendapat mengenai penghilangan najis dengan selain daripada perkara-perkara ini, sama ada cecair mahupun bahan pepejal. Sekumpulan ulama fiqh berpendapat bahawa apa-apa sahaja yang suci boleh menghilangkan najis, sama ada cecair atau pepejal, dan apa sahaja jenis benda yang terkena najis. Pendapat ini dipegang oleh Abu Hanifah dan murid-muridnya. Kumpulan ulama fiqh yang lain pula berpendapat bahawa najis tidak dapat dihilangkan dengan selain air, kecuali batu, yang telah disepakati. Pendapat ini dipegang oleh Malik dan al-Syafi'i.

The Muslim jurists agreed that clean purifying water removes impurities from those three objects. They also agreed that stones can remove impurities from the two outlets. They disagreed about removal (of impurities) with what is besides these from among fluids and solid substances. A group of jurists held that anything clean can remove impurities whether it is a fluid or a solid, and whatever the affected object. This was upheld by Abu HanTfa and his disciples. Another group of jurists said that impurities cannot be removed by things other than water, except for stones, which are agreed upon. This was upheld by Malik and al-Shafi T.

Mereka juga berselisih pendapat mengenai penghilangan najis dengan tulang dan tahi dalam kes istinja'. Sekumpulan ahli fiqh melarangnya, tetapi membenarkan penggunaan bahan lain yang boleh membersihkan, walaupun Malik mengecualikan daripada bahan-bahan ini benda-benda yang dihormati seperti roti. Perkara yang sama juga dikatakan tentang benda-benda yang penggunaannya boleh membawa kepada israf, seperti emas dan permata. Satu kumpulan mengehadkan pembersihan kepada batu sahaja, iaitu pendapat golongan Zahiriyyah, manakala kumpulan lain membenarkannya dengan tulang, tetapi tidak dengan tahi, walaupun ini dianggap makruh oleh mereka. Al-Jabari menyimpang daripada semua ini dan membenarkan dalam istinja' mengelap dengan segala benda, sama ada yang bersih mahupun yang kotor. Sebab perselisihan mereka mengenai penghilangan najis dengan benda selain air, dan bagi objek selain dubur dan qubul, ialah perbezaan pandangan sama ada tujuan menghilangkan najis dengan air hanyalah untuk memusnahkan zat najis itu, yang dalam hal ini benda-benda lain yang memusnahkan zat tersebut dianggap sama dengan air, atau sama ada air mempunyai sifat tambahan yang tidak terdapat pada benda lain. Mereka yang tidak melihat sifat tambahan pada air berpendapat sahnya bersuci dengan segala cecair dan pepejal yang suci. Makna ini disokong oleh persetujuan ulama mengenai penghilangan najis daripada dubur dan qubul dengan benda selain air. Ia juga disokong oleh apa yang diriwayatkan daripada Ummu Salamah, yang berkata kepada Nabi ﷺ, "Saya seorang wanita yang memakai pakaian labuh meleret dan saya berjalan di tempat-tempat yang kotor." Rasulullah ﷺ bersabda kepadanya (Ummu Salamah), "Ia (najis itu) disucikan oleh apa yang datang selepasnya." Selain itu, terdapat hadis-hadis tentang kes serupa yang dirakamkan oleh Abu Dawud, seperti sabda Nabi ﷺ, "Jika salah seorang daripada kamu berjalan di atas kotoran dengan kasutnya, debu itulah yang menyucikannya," serta riwayat-riwayat lain yang serupa.

c They also disagreed about the removal of impurities with bones and dung in the case of istinja\ A group of jurists prohibited this, but permitted their use Wlt h other things that can clean, though Malik exempted from these esteemed stable things like bread. The same is said about things the use of which would immoderate like gold and gems. One group restricted cleaning to stones ° % which is the opinion of the Zahirites, while another group permitted it n ^th bones, but not dung, though this was considered abominable by them. Al- jg . barT deviated from all this and permitted in istinja* wiping with all things a H c|ean and unclean The reason for their disagreement about the removal of impurities with things other than water and for objects other than the outlets is their dispute as to whether the purpose of removing impurities with water is only the destruction of the essence of the impurity, in which case other things destroying the essence would be deemed equivalent to water, or whether water has an additional attribute not found in other things. Those to whom no additional attribute was visible in water, upheld the validity of cleaning with all clean fluids and solids. This meaning was supported by the agreement over the removal of impurities from the outlets with things other than water. It is also supported by what is laid down in a tradition from Umm Salama who said to the Prophet (God’s peace and blessings be upon him), “I am a woman having a long trailing dress and I walk over filthy spots”. The Messenger of Allah (God’s peace and blessings be upon him) said to her (Umm Salama), “It (the impurity) is cleansed by what follows”. In addition to this, there are traditions about similar cases recorded by Abu Dawud, like the words of the Prophet (God’s peace and blessings be upon him), “If one of you walks over filth in his sandals, the dust is their purifier”, as well as other similar reports.

Mereka yang berpendapat bahawa air mempunyai satu sifat tambahan melarang pembersihan selain dengan air, kecuali dalam kes yang dikecualikan, iaitu kes lubang keluaran (dengan batu). Apabila kaum Hanafi menuntut daripada kaum Syafi'i penjelasan mengenai sifat tambahan bagi air itu, pihak Syafi'i berpegang kepada hujah bahawa ia adalah satu bentuk ibadah, kerana mereka tidak dapat memberikan alasan rasional baginya. Malah mereka mengakui bahawa air tidak menghapuskan najis dengan cara yang memuaskan dari sudut rasional, dan penghapusan itu diberikan pengiktirafan dari sudut hukum. Berlaku perbincangan panjang dan polemik antara mereka mengenai persoalan sama ada penghapusan najis dengan air itu merupakan satu ibadah atau mempunyai sebab rasional yang diturunkan sebagai satu preseden. Pihak Syafi'i terpaksa menetapkan satu kelebihan hukum yang khusus bagi air, yang tidak terdapat pada benda-benda lain, dalam memenuhi hukum-hakam berkaitan najis, walaupun dari segi penghapusan bahan (kotoran) yang sebenar, ia serupa dengan benda-benda lain.

Those who perceived an additional attribute in water, prohibited such cleaning except for the exempted case, which is that of the outlets (with stones). When the Hanafites demanded from the Shaficites an explanation of such an additional attribute for water, the latter resorted to the argument that it is an act of worship, for they were not able to provide a rational reason for it. They even conceded that water does not do away with impurity in a rationally satisfying way, and the removal is assigned a legal recognition. There were extended discourses and polemics between them over the question of whether the removal of impurity with water is an act of worship or has a rational cause coming down as a precedent. The Shaficites were' constrained to establish a (special) legal virtue for water, which is not found in other things, in meeting the ahkdm of uncleanliness, though it is similar to other things in the (actual) removal of the substance (of pollutions).

Tujuan (yang ditambahkan oleh para pengikut Shafi'i) ialah untuk memenuhi tuntutan hukum yang mengkhususkan air sebagai sesuatu yang berkesan dalam menghilangkan bahan najis, kerana kadangkala najis itu sudah pun hilang, tetapi hukumnya masih berkekalan. Maka mereka menurunkan tujuan itu ke tahap yang lebih rendah, walaupun sebelumnya mereka telah bersetuju dengan pengikut Hanafi bahawa penyucian daripada kotoran bukanlah penyucian syarak, iaitu ia tidak memerlukan niat. Sekiranya mereka cuba membezakan diri daripada pengikut Hanafi dengan mengatakan bahawa mereka memang melihat pada air satu sifat untuk melarutkan najis dan kekotoran serta mengeluarkannya daripada pakaian dan badan, satu sifat yang tidak terdapat pada benda-benda lain, dan kerana itulah orang bergantung kepada air untuk membersihkan badan dan pakaian mereka, maka itu tentulah suatu pernyataan yang lebih baik, manakala yang lain jauh daripada meyakinkan. Mungkin perlu dipercayai bahawa Pembuat hukum telah bergantung pada air untuk bersuci dalam setiap keadaan kerana sifat yang wujud padanya ini. Sekiranya mereka berkata demikian, mereka tentu telah memperkenalkan ke dalam fiqh yang berlaku sesuatu yang selaras dengan maknanya. Seorang faqih berpaling kepada kata bahawa sesuatu itu merupakan ibadah apabila kaedahnya mengekangnya ketika berhujah dengan lawannya. Renungkanlah perkara ini, kerana ia jelas daripada cara mereka membincangkan persoalan dalam kebanyakan keadaan.

The purpose (the ShafWtes added) is to meet the (requirements of the) hukm that singles out water as effective in the removal of the substance of impurities, as sometimes the impurity is already removed, but the hukm subsists. They thus relegated the purpose, although they had previously agreed with the Hanafites that purification from uncleanliness is not a legal purification, that is shaft and did not therefore require intention (niyya). If they had tried to distinguish themselves from them (the Hanafites) by saying that they did perceive in water a quality of dissolving impurity and contamination and of extracting them from clothes and bodies, a quality not found in other things—for which reason people rely on water for cleansing their bodies and clothes—it would have been a better statement, while others are far from convincing. Perhaps it would be necessary to believe that the jfezr4 (law) has relied on water for washing in each instance because of this inherent quality. If they had said so, they would have introduced into the prevailing fiqh something consistent with its meaning. The jurist resorts to saying that it (a certain thing) is an act of worship when his method imposes constraints upon him in arguing with the contender. Ponder over this, for it is evident from their treatment (of issues) on most occasions.

Perbezaan pendapat mereka mengenai penggunaan tahi haiwan (dalam bersuci) berpunca daripada perselisihan mereka tentang maksud larangan yang diriwayatkan daripada Nabi ﷺ mengenainya, iaitu larangan Nabi ﷺ bahawa istinja* tidak boleh dilakukan dengan tulang atau tahi. Mereka yang berpendapat bahawa larangan itu menunjukkan batalnya perbuatan itu sendiri tidak membenarkannya, manakala mereka yang tidak memandangnya begitu, kerana kenajisan mempunyai makna yang difahami secara akal, mentafsirkannya sebagai makruh yang keji, tetapi tidak menganggapnya sebagai membatalkan istinja# itu sendiri. Mereka yang membezakan antara tulang dan tahi berbuat demikian kerana mereka menganggap tahi itu najis.

The reason for their disagreement about (the use of) animal droppings (in cleaning) is based on their dispute about the meaning of the proscription reported from the Prophet about it, that is, the prohibition by the Prophet (God’s peace and blessings be upon him) that istinja* is not to be performed with bones or dung. Those for whom the proscription indicated the invalidity of the thing itself did not permit it while those who did not view it as such, as uncleanliness has a rational meaning, interpreted this to mean abomination, but did not consider it as invalidating istinj# itself. Those who made a distinction between bones and dung, did so because they considered dung as unclean.