Ini meliputi penjelasan tentang amalan-amalan ibadah haji ini, iaitu unsur-unsur asasnya, serta perbincangan tentang perkara-perkara yang perlu dijauhi semasa tempoh pelaksanaannya. Ibadah ini, seperti yang telah kami nyatakan, terbahagi kepada dua jenis: haji dan ʿumrah. Haji itu sendiri terbahagi kepada tiga jenis: ifrād, tamattuʿ dan qirān. Semua ini terdiri daripada amalan-amalan yang ditetapkan (untuk dilaksanakan) di tempat-tempat yang ditetapkan dan pada waktu-waktu yang ditetapkan. Sebahagian daripadanya adalah wajib, manakala sebahagian yang lain tidak wajib, bersama-sama dengan perkara-perkara yang perlu dijauhi semasa amalan-amalan ini, yang masing-masing mempunyai ahkam (hukum-hukum) tertentu untuk diterapkan sama ada ketika berlaku pelanggaran atau ketika berlakunya halangan.

This covers the identification of the acts of this worship (hajj), namely its basic elements, as well as the discussion of acts to be avoided during the period of its performance. This worship, as we have said, is of two types: hajj and ^umra. Hajj itself is of three types: ifrdd, tamattuy and qirdn. All these consist of determined acts (to be performed) at determined locations and at determined times. Some of these are obligatory, while some are not, along with things to be avoided during these acts, each one of which has determined ahkam (to be applied) either at the time of a breach or on the occurrence of an obstacle.

Kategori ini, oleh itu, dibahagikan kepada dua bahagian: pertama, perbincangan mengenai perbuatan-perbuatan (yang perlu dilaksanakan), dan kedua, perbincangan mengenai perkara-perkara yang perlu dijauhi. Kategori ketiga akan merangkumi perbincangan mengenai al-ahkām.

This category is, therefore, divided first into a discussion of the acts (to be performed) and a discussion of the things to be avoided. The third category will include the discussion of the.ahkdm.

Kami mulakan, kalau begitu, dengan amalan-amalan (ibadah ini). Sebahagian daripada amalan ini ditetapkan untuk keempat-empat jenis manasik ini, iaitu untuk ketiga-tiga jenis haji dan untuk 'umrah, manakala sebahagian yang lain khusus bagi jenis-jenis tertentu. Kami mulakan perbincangan dengan amalan-amalan yang sama bagi kesemuanya, dan kemudian akan beralih kepada yang khusus bagi setiap jenis. Kami katakan: Amalan pertama dalam haji dan 'umrah ialah amalan yang dikenali sebagai ihram.

We begin, then, with the acts (of this worship). Some of these acts are stipulated for these four kinds of rites, that is, for the three types of hajj and for <umra while some are specific to individual y types. We begin the discussion with the acts common to them and will then move to what is specific to the individual types. We say: The first of the acts in hajj and <umra is the act known as the ihram.

Syarat pertama bagi ihram1* ialah berkaitan tempat dan waktu. Tempat-tempat tersebut ialah apa yang disebut mawaqit haji. Kita akan memulakan perbincangan dengan perkara ini. Para fuqaha secara umumnya bersepakat bahawa mawaqit ialah tempat di mana ihram (niat untuk memulakan haji serta memakai pakaian haji) hendaklah dilafazkan. Bagi penduduk Madinah tempatnya ialah Dhu al-Hulayfa, bagi penduduk Syam ialah al-Juhfa, bagi penduduk Najd ialah Qarn, dan bagi penduduk Yaman ialah Yalamlam, kerana semua ini ditetapkan daripada Rasulullah ﷺ dalam hadis Ibn ʿUmar dan yang lain. Mereka berselisih pendapat mengenai miqat bagi penduduk Iraq. Majoriti fuqaha wilayah berpendapat bahawa miqat bagi mereka ialah Dhat ʿIrq. Al-Shafiʿi dan al-Thawri berkata bahawa jika mereka mengambil ihram di al-ʿAqiq, itu adalah lebih utama. Mereka juga berselisih tentang siapakah yang telah menetapkan tempat ini bagi mereka. Sekumpulan fuqaha berkata bahawa ia ialah ʿUmar ibn al-Khattab. Sekumpulan fuqaha yang lain pula berkata bahawa sebenarnya Rasulullah ﷺ sendirilah yang menetapkan tempat bagi penduduk Iraq sebagai Dhat ʿIrq atau al-ʿAqiq. Perkara ini diriwayatkan dalam hadis daripada Jabir, Ibn ʿAbbas dan ʿAisyah. Majoriti fuqaha berpendapat bahawa orang yang terlepas titik-titik ini, walaupun dia berniat untuk berihram dan melakukannya selepas melintasinya, wajib membayar dam (penebusan dengan menyembelih haiwan). Sebahagian fuqaha ini berkata bahawa jika dia kembali ke miqat dan berihram di sana, kewajipan dam itu gugur. Al-Shafiʿi termasuk dalam kalangan fuqaha ini. Sebahagian mereka pula berkata bahawa kewajipan dam tidak gugur walaupun dia kembali. Ini ialah pendapat Malik. Satu kumpulan berkata bahawa tidak ada dam baginya. Kumpulan lain pula berkata bahawa jika dia tidak kembali ke miqat, hajinya menjadi tidak sah dan dia hendaklah kembali lalu memulakan amalan ʿumrah. Ini dibahas secara lengkap dalam bab yang membahas tentang ahkam.

The first condition for the ihram1* is that of location and time. The locations are what are called the mawaqit of hajj. We will begin the discussion with these. The jurist generally agree that the mawdqtt are where the ihram (intention to start the hajj as well as wearing the hajj attire) is to be formulated. For the people of Medina the location is Dhu al-Hulayfa, for the people of Syria it is al-Juhfa, for the people of Najd it is Qam, and for the people of Yemen it is Yalamlam, because all this is established from the Messenger of Allah (God’s peace and blessings be upon him) in the tradition of Ibn TJmar and others. They disagreed about the miqdt for the people of Iraq. The majority of the jurists of the provinces maintain that the miqdt for them is Dhat Irq. Al-ShaficT and al-Thawri said that if they adopt the ihram at al- c AqTq it would be preferable. They disagreed as to who had determined this location for them. A group of jurists said that it was TJmar ibn al-Khattab. Another group of jurists said that, in fact, it was the Messenger of Allah (God’s peace and blessings be upon him) himself who determined the location for the people of Iraq to be Dhat <Irq or al-cAqTq. This has been related in traditions from Jabir, Ibn Abbas, and <A*isha. The majority of the jurists maintain that the person who misses these points, though he has in mind, to go through the ihram and does so after crossing them is liable for atonement by slaughtering (of an animal) (dam). Some of these jurists said that if he returns to the miqdt and performs the ihram there the liability for atonement is dropped. Al-ShafiT is one of these jurists. Some of them said that the liability for atonement is not dropped even if he returns. This was Malik’s opinion. One group said that there is no atonement for him. Another group said that if he does not return to the miqdt his hajj becomes invalid and that he should return and begin the rites of the ^umra. This is discussed fully in the chapter dealing with the ahkam.

Miqat waktu juga ditetapkan untuk ketiga-tiga jenis haji. Ia ialah tempoh yang merangkumi Syawal, Zulkaedah, dan sembilan hari pertama Zulhijjah, dengan persetujuan bersama. Malik berkata bahawa ia berjumlah tiga bulan. Al-Syafi'i berkata bahawa ia terdiri daripada dua bulan pertama dan sembilan hari pertama Zulhijjah. Abu Hanifah berkata bahawa ia ialah dua bulan ditambah sepuluh hari pertama Zulhijjah. Dalil bagi pendapat Malik ialah keumuman firman Yang Maha Tinggi, "Haji itu (dilakukan) pada bulan-bulan yang telah diketahui", yang membawa maksud bahawa ia berlaku bagi semua hari Zulhijjah sebagaimana ia berlaku bagi semua hari Syawal dan Zulkaedah. Dalil kumpulan kedua ialah berakhirnya keadaan ihram sebelum genapnya bulan ketiga, dengan selesainya semua amalan wajibnya. Implikasi perselisihan ini ialah (keharusan) melewatkan tawaf al-ifadah (tawaf akhir yang wajib di Kaabah) sehingga akhir bulan.

The miqat of time is also determined for the the three types of hajj. It is the period comprising Shawwal, Dhu al-Qa^a, and the first nine days of Dhu al- Hijja, by agreement. Malik said that it is a total of three months. AI-ShaficT said that it consists of the two first months and the first nine days of Dhu al- Hijja. Abu HanTfa said that it is the two months plus the first ten days of Dhu al-Hijja. x The evidence for Malik’s opinion is the generality of the words of the Exalted, “The pilgrimage is (in) the well-known months”,247 implying that this applies to all the days of Dhu al-Hijja as it does to all the days of Shawwal and Dhu al-QaMa. The evidence of the second group is the termination of the ritual state of ihram before the completion of the third month by the completion of all its obligatory acts. The implication of the dispute is the (permissibility of) delaying of the of the tawaf al-ifada (the obligatory final circumambulation of the Ka'ba) till the end of the month.

Malik tidak menyetujui seseorang yang memulakan ihram sebelum bulan-bulan haji, tetapi memulakan ihram sedemikian adalah sah menurut pandangannya. Para ulama yang lain berpendapat bahawa ihram orang tersebut tidak sah. Al-Shafi‘i berkata bahawa ihramnya hendaklah ditukar kepada ihram untuk ‘umrah. Mereka yang menyamakan hal ini dengan waktu solat berkata bahawa ihram itu tidak berkesan sebelum tiba waktunya. Mereka yang berpegang kepada makna umum firman Yang Maha Tinggi, “Sempurnakanlah haji dan ‘umrah kerana Allah”,248 berkata bahawa bilamana sahaja dia memulakan ihram, ia berkesan, kerana dia diperintahkan untuk menyempurnakan (haji). Barangkali mereka menganggap haji dalam konteks ini sama seperti ‘umrah, dan menganggap miqat waktu sama seperti miqat ‘umrah. Pendapat Al-Shafi‘i berdasarkan hujah bahawa sesiapa yang melakukan suatu ibadah pada waktu yang berkaitan dengan ibadah yang serupa, maka ibadah itu ditukar kepada bentuk yang serupa, seperti orang yang berpuasa nazar pada bulan Ramadan. Terdapat perselisihan mengenai prinsip ini dalam Mazhab (Malik).

Ini ialah perkara-perkara yang pada asalnya diharuskan, tetapi tidak dibolehkan bagi seseorang yang berada dalam keadaan ihram. Sumber bagi topik ini ialah apa yang thabit melalui riwayat Malik daripada Nafi‘ daripada ‘Abdullah bin ‘Umar, bahawa seorang lelaki pernah bertanya kepada Rasulullah ﷺ, “Apakah jenis pakaian yang boleh dipakai oleh orang yang berada dalam keadaan ihram?” Rasulullah ﷺ bersabda, “Janganlah kamu memakai baju, serban, seluar, jubah berkepala, atau kasut, kecuali jika seseorang itu tidak menemui selipar, maka dia bolehlah memakai kasut setelah memotongnya di bawah buku lali. Dan janganlah kamu memakai apa-apa pakaian yang telah terkena (diwarnai) dengan za‘faran atau wars (pewarna kuning)”. Orang yang berada dalam keadaan ihram tidak boleh memakai baju atau apa-apa lain yang disebut dalam hadith ini, mahupun apa sahaja yang serupa dengannya, iaitu pakaian yang berjahit. Larangan ini khusus bagi lelaki, iaitu memakai pakaian berjahit. Tiada salahnya bagi wanita untuk memakai baju, kot, seluar, kasut, dan penutup kepala.

These are ordinarily permissible acts that are not permitted to a person in the ritual state of ihram. The source for this topic is what is established through the tradition of Malik from Nafi< from <Abd Allah ibn ‘Umar “that a man asked the Messenger of Allah (God’s peace and blessings be upon him), ‘What kind of clothes does a person in a ritual state of ihram wear?’ The Messenger of Allah (God’s peace and blessings be upon him) said, ‘You should neither wear shirts, nor turbans, nor trousers, nor hooded cloaks, nor shoes, unless a person does not find sandals for then he may wear shoes after cutting them below the ankles. And do not wear any clothing which has been touched (dyed) by saffron or wars (yellow dye)’”. the ritual state of ihrdm should not wear a shirt or any other thing mentioned in this tradition nor anything that is similar, that is, stitched: clothing. This is specific for men, that is, wearing stitched clothing, and there is no harm if a woman wears a shirt, coat, trousers, shoes, and a head-cover.

Mereka berbeza pendapat mengenai orang yang tidak mendapati apa-apa selain seluar. Adakah dia boleh memakainya? Malik dan Abu Hanifah berpendapat bahawa dia tidak dibenarkan memakai seluar, dan jika dia memakainya, dia wajib membayar kaffarah. Al-Syafi'i, al-Thawri, Ahmad, Abu Thawr dan Dawud pula berpendapat bahawa tidak ada tanggungan ke atasnya jika dia tidak dapat mencari kain sarung. Dasar pendapat Malik ialah makna zahir hadith Ibn Umar yang disebutkan sebelum ini. Beliau berkata, jika terdapat keringanan dalam perkara ini, nescaya Rasulullah ﷺ telah menyatakannya sebagaimana baginda menyatakannya dalam kes kasut. Dasar kumpulan yang lain ialah hadith daripada 'Amr bin Dinar, daripada Jabir dan Ibn Abbas, yang berkata: "Aku mendengar Rasulullah ﷺ bersabda: 'Seluar adalah bagi orang yang tidak mendapati kain sarung, dan kasut bagi orang yang tidak mendapati selipar.'"

Orang yang berada dalam keadaan ihram sama ada melaksanakan umrah secara berasingan dan haji secara berasingan (mufrid), atau menggabungkan haji dan umrah. Sesiapa yang berniat untuk melakukan kedua-duanya boleh memulakan dengan haji, dan dalam keadaan itu dia dinamakan mufrid, atau memulakan dengan umrah, dan dalam keadaan itu dia ialah mutamattik, atau dia boleh menggabungkan kedua-duanya, dan ketika itu dia dikenali sebagai qarin. Perlu, pada peringkat awal, memisahkan ketiga-tiga jenis ibadah ini, kemudian membincangkan apa yang dilakukan oleh muhrim dalam setiap satu daripadanya, dan membincangkan apa yang khusus bagi setiap jenis ini, jika ada sesuatu yang khusus bagi mereka. Kita akan melakukan perkara yang sama selepas membincangkan ihram bersama amalan-amalan haji.

The persons in the ritual state of ihrdm either perform the <umra separately and the hajj separately (mufrid) or they combine the hajj and the <umra. He who intends to do both may begin with the hajj, in which case he is called a mufrid, or with the himra, in which case he is a mutamatti\ or he may combine both, and then he is known as a qdrin. It is necessary, initially, to separate the three types of these rites and then to discuss what the tnuhritn does in each .one of these, and discuss what is specific to each of these types, if there is something specific to them. We shall do the same thing after discussing the ihrdm with the acts of hajj.

Kami katakan: ifrad (cara yang dengannya haji bermula dengan haji sahaja) ialah jenis yang terlepas daripada ciri-ciri tamattu' dan qiran. Oleh itu, perlulah kita mulakan dahulu dengan penerangan tentang tamattu', kemudian diikuti dengan penerangan tentang qiran.

We say: ifrad (the method by which the pilgrim begins with hajj) is the type stripped of the characteristics of tamattu^ and'qirdn. It is, therefore, necessary that we first begin with a description of tamattu^ and then follow it up with the description of qiran.

Para ulama bersepakat bahawa ini adalah jenis ibadah yang dimaksudkan dalam firman Yang Maha Tinggi, "Maka sesiapa yang bersenang-senang (dengan mengerjakan umrah) hingga tiba musim haji, (hendaklah dia menyembelih) hadyu yang mudah didapati." Maksudnya, orang yang menunaikan haji melafazkan talbiyah untuk umrah dari miqat yang telah ditentukan pada bulan-bulan haji. Ini berlaku jika tempat tinggalnya berada di luar Haram (jika tidak, dia melafazkannya dari tempat tinggalnya). Dia bergerak dari situ sehingga sampai ke Baitullah (Masjidil Haram), lalu melakukan tawaf di sekeliling Ka'bah, melakukan sa'i, kemudian bercukur atau memendekkan rambutnya dalam bulan-bulan tersebut. Dengan itu, dia tidak lagi berada dalam keadaan ihram, walaupun dia masih di Makkah. Dia akan memulakan hajinya pada tahun yang sama dan dalam bulan-bulan yang telah ditentukan itu, tanpa kembali ke tanah airnya, kecuali apa yang diriwayatkan daripada al-Hasan. Beliau berkata bahawa dia tetap dianggap sebagai mutamatti' walaupun dia kembali ke tanah airnya tanpa menunaikan haji, iaitu dia wajib membayar dam tamattu' yang disebut dalam firman Yang Maha Tinggi, "hadyu yang mudah didapati." Al-Hasan pernah berpendapat bahawa umrah pada hari-hari haji sudah dikira sebagai tamattu'. Tawus berpendapat bahawa orang yang menunaikan umrah sebelum bulan-bulan haji, kemudian tinggal (di Makkah) sehingga musim haji dan menunaikan haji pada tahun yang sama, juga dianggap sebagai mutamatti'. Para ulama bersepakat bahawa orang yang tidak bermastautin (secara tetap) di sekitar Masjidil Haram layak dianggap sebagai mutamatti'. Mereka berselisih pendapat tentang penduduk Makkah, sama ada dia layak untuk tamattu'. Mereka yang berpendapat dia layak bersepakat bahawa tidak ada kewajipan membayar dam, berdasarkan firman Yang Maha Tinggi, "Yang demikian itu bagi orang yang keluarganya tidak berada di sekitar Masjidil Haram." Mereka berselisih pendapat tentang siapakah yang dianggap bermastautin di Masjidil Haram. Malik berkata bahawa mereka ialah penduduk kota Makkah dan penduduk Dhu Tuwa, serta orang lain yang tempat tinggalnya sejauh Dhu Tuwa dari Makkah. Abu Hanifah berkata bahawa mereka ialah orang yang tinggal di dalam kawasan mawaqit dan di dalam Makkah. Al-Shafi'i berkata, ketika di Mesir, bahawa mereka ialah orang yang tinggal sehingga sejauh perjalanan dua malam dari Makkah, dan inilah jarak maksimum mawaqit. Golongan Zahiriyyah berkata bahawa mereka ialah orang yang tinggal dalam sempadan Haram, manakala al-Thawri berkata bahawa mereka ialah penduduk Makkah sahaja.

We say: The jurists agreed that this is the kind of rite that is implied in the words of the Exalted, “Then whosoever enjoyed freedom from the restriction of the ihrdm by commencing with the ^umra before the hajj, (shall give) such gifts as can be had with ease”. This means that the pilgrim pronounces the talbiya for the himra from the appointed locations during the-months of hajj. This is the case if his residence is beyond the Haram (otherwise he does so from his residence). He moves from there until he reaches the House (the Sacred Mosque) and makes the circuits around' the Ka^ba, performs the say, and then has his hair shaved (or shortened) within these months. He is then no longer in the state of ihrdm though he is in Mecca. He will begin his hajj in the very same year and in these appointed-1 months without going back to his homeland, except what is related from akHasan. He said that he is to be considered a mutamatti*- even if he goes back to his homeland without performing he. hajj, that is, he is liable for the sacrifice of the mutamatti^ that is mentioned in the words of the Exalted, “such blood sacrifice as can be had with ease”.252 * 254 He (ai-Hasan) used to maintain that a ^umra during the days of hajj amounts to tamattifi. Tawus maintained that the person who performs ^umra before the months of hajj and then stays on (in Mecca) till the hajj and performs it in the same year is also to be considered a mutamatti\ The jurists agreed that a person who is not residing (permanently) in the (vicinity of) al-Masjid al-Haram is eligible for being a mutamattP. They disagreed about the resident of Mecca whether he is eligible for tamattu*-. Those who maintained that he is eligible agreed that there is no (obligation of) atonement , because of the words of the Exalted, “That is for him whose folk are not present in the vicinity of al-Masjid al-Haram” They disagreed as to who is resident in al-Masjid al-Hardm. Malik said that they are the residents of the town of Mecca and those of Dhu Tuwa, as well as others whose residence is as far from Mecca as Dhu Tuwa. Abu Harnfa said that they are the persons who live withing the mawdqit and within Mecca. Al-ShaficT said, at Egypt, that these are the persons who live up to a distance of two nights travel from Mecca, and this is the maximum distance of the mawaqit. The Zahirites said that they are those who live within the boundaries of the Haram, while al- Thawri said that they are the residents of Mecca alone.

Qiran ialah berniat ihram untuk melakukan haji dan umrah sekaligus, atau berniat ihram untuk umrah pada bulan-bulan haji lalu memulakan haji sebelum dia bertahallul daripada ihram. Para pengikut Malik berselisih pendapat tentang masa bila jemaah haji boleh melakukan ini (iaitu menggabungkan haji dengan umrah). Dikatakan bahawa dia berhak melakukannya selagi dia belum memulakan tawaf (umrah), walaupun satu pusingan. Ada juga yang berpendapat selagi dia belum menyempurnakan pusingan dan sujud (menunaikan solat sunat selepas tawaf). Selepas tawaf, malah sebelum solat sunat tawaf, ia dianggap makruh, tetapi jika dia melakukannya, ia menjadi wajib ke atasnya. Ada juga yang berkata dia berhak melakukannya selagi masih ada sebahagian daripada umrah yang tinggal, sama ada pusingan atau sa'i. Mereka bersepakat, bagaimanapun, bahawa jika dia berniat ihram haji dan tiada satu pun amalan umrah yang tinggal, kecuali bercukur rambut, dia tidak boleh dianggap sebagai qarin.

Qirdn is the pronouncing of the ihrdm (intention) for performing the hajj and the <umra together, or it is the pronouncing of the ihrdm for the htmra during the hajj months and then commencing with the hajj before his release258 from the ihrdm. The disciples of Malik differed about the time when the pilgrim can do this (i.e. combining hajj with Hcmra). It is said that he has a right to do this as long as he has not commenced the circumambulation (of the ^umra), not even a single circuit. It is also said that as long as he has not completed the circuits and bowed (offered the post-taw^f sunna prayer) after that. It is considered disapproved after the circumambulation and even before the Hd tawdf prayer, but if he does so it becomes binding upon him. It is also said that he has a right to do this as. long as some part of the himra is still left, either the circuits or the safy. They agreed, however, that if he pronounces -the ihrdm (intention) of hajj and none of the acts of the ^umra is left, except the clipping of the hair, he cannot be considered a qarin.

Qarin yang wajib menyembelih korban yang sama seperti mutamatti' bukanlah seseorang yang bermastautin secara tetap di sekitar Masjidil Haram. Ibn al-Majishun, salah seorang murid Malik, berkata bahawa seorang qarin, walaupun ia penduduk Mekah, menurut pandangannya tetap berkewajipan menyembelih korban.

The qarin on whom the same sacrifice as the mutamattiPs is binding is not one of those who are permanently resident in the vicinity of al-Masjid al- Haram. Ibn al-Majishun, one of the disciples of Malik, said that a qarin, even on* who is a resident of Mecca, is in his view under an obligation for the sacrifice.

Ifrad ialah jenis (haji) yang tidak mempunyai sifat-sifat ini, dan ia dilakukan oleh orang yang bukan seorang mutamattik mahupun seorang qarin, dan dia memulakan dengan melafazkan ihram (niat) haji sahaja.

Mayoriti para fuqaha bersepakat bahawa mandi sebelum memulakan ihram adalah sunnah, dan ia termasuk antara amalan orang yang berihram, sehinggakan Ibn Nawaz berkata: Mandi untuk ihram mempunyai kepentingan yang lebih besar, menurut Malik, berbanding mandi untuk solat Jumaat. Golongan Zahiriyyah berkata bahawa ia adalah wajib. Abu Hanifah dan al-Thawri berkata bahawa berwuduk sudah memadai.

The majority of the jurists agreed that bathing is a sunna for commencing with the ihram, and it is one of the acts of the muhrim, so much so that Ibn Nawaz said: Bathing for the ihram has greater significance, for Malik, than bathing for the Friday prayer. The Zahirites said that it is obligatory. Abu Hanlfa and alT ThawrT said that performing the ablution is sufficient.

Dalil golongan Zahiriyyah ialah hadis mursal yang diriwayatkan oleh Malik dalam riwayat Asma' binti Umays, bahawa beliau telah melahirkan Muhammad ibn Abi Bakr di al-Bayda'. Abu Bakr memaklumkan perkara ini kepada Rasulullah ﷺ, lalu baginda bersabda: "Suruhlah dia mandi, kemudian memakai ihram." Perintah itu, menurut mereka, membawa maksud kewajipan. Adapun pegangan majoriti ialah berdasarkan kaedah asal, iaitu bebas daripada tanggungan sehingga sesuatu kewajipan ditetapkan dengan perintah yang tidak boleh dipertikaikan.

The evidence of the Zahirites is the mursal report by Malik in the tradition of Asma* bint TJmays “that she gave birth to Muhammad ibn Abf Bakr at al- Bayda*. Abu Bakr mentioned this to the Messenger of Allah (God’s peace and blessings be upon him), who said, ‘Tell her to bathe and then wear the ihram* The command in their view implies an obligation. The reliance of the majority is upon the principle that the original rule is freedom from liability until an obligation is established by an irrefutable command.

Lebih lanjut, cAbd Allah ibn cUmar biasa mandi untuk ihram sebelum memulakannya, untuk memasuki Mekah, dan pada malam sebelum beliau berada di cArafah. Malik berpendapat bahawa ketiga-tiga mandi ini adalah amalan orang yang berihram.

Further, cAbd Allah ibn <Umar used to bathe for his ihram before commencing it, and for entering Mecca, and on the evening prior to the his stationing at Arafa. Malik held these three baths to be the acts of the muhrim.

c Mereka bersetuju bahawa (keadaan) ihram tidak boleh dianggap berlaku tanpa membentuk niat. Mereka berselisih pendapat sama ada niat itu sudah memadai tanpa melafazkan talbiyah. Malik dan al-Shafi'i berkata bahawa niat tanpa talbiyah adalah memadai. Abu Hanifah berkata bahawa talbiyah dalam haji adalah seperti takbir permulaan dalam solat, kecuali bahawa mana-mana lafaz yang digunakan sebagai ganti talbiyah adalah memadai, sebagaimana semua lafaz yang digunakan sebagai ganti takbir pada permulaan solat adalah mencukupi, apabila ia menunjukkan keagungan.

Perbincangan ini mengenai tawaf di Baitullah, huraiannya, syarat-syaratnya, hukum wajib atau sunatnya, serta bilangan putarannya.

This discussion is about the circumambulation of the House, its description, its conditions, the hukm of its obligation or recommendation, and about the number of the circuits.

Majoriti ulama sependapat secara sebulat suara bahawa cara tawaf, sama ada wajib atau sunat, ialah orang yang beribadat memulakan di al-Hajar al-Aswad (Batu Hitam). Jika dia mampu mencium batu itu, hendaklah dia melakukannya, atau menyentuhnya dengan tangannya jika mungkin dan kemudian menciumnya. Dia kemudian berpusing, dengan Baitullah di sebelah kirinya, dan berjalan mengelilinginya. Dia melakukan tujuh pusingan, dengan mengamalkan ramal (lari-lari anak sambil menggoyangkan bahu; berjalan di tempat tetapi bergerak ke hadapan) bagi tiga pusingan pertama. Kemudian dia berjalan pada empat pusingan yang selebihnya. Ini ialah untuk tawaf ucapan selamat (tawaf al-qudum) ketika memasuki Mekah dan ia adalah bagi mereka yang menunaikan haji atau umrah (serta mereka yang sekadar mengunjungi Baitullah), dengan pengecualian mutamatti'. Tiada ramal bagi wanita. Orang yang beribadat hendaklah memberi salam kepada al-Rukn al-Yamani, iaitu sudut (Kaabah) sebelum al-Rukn al-Aswad (sudut dengan Batu Hitam) (dengan mengangkat kedua-dua tangan ke arahnya), kerana ini telah ditetapkan sebagai perbuatan Nabi ﷺ.

The majority agree unanimously that the form of the circumambulation, whether obligatory or recommended, is that the worshipper begins at al-hajar al-aswad (the Black Stone). If he is able to kiss the stone he should do so, or touch it with his hand if possible and then kiss it. He then turns, with the House on his left, and he walks around it. He makes seven circuits, adopting the ramal (rythmic trot while shrugging the shoulders; marking time but moving ahead) for the first three circuits. He then walks in the remaining four circuits. This is for the circumambulation of greeting (tawdf al-quditm) on entering Mecca and it is for those performing hajj or himra (as well as those who are simply visiting the House of Allah) to the exclusion of the mutamattf. There is no ramal for women. The worshipper is to make a salutation to al- rukn al-yamdnt. which is the corner (of the House) before al-rukn al-aswad (the corner with the Black Stone) (by raising both hands toward it), because this has been established as an act of the Prophet (God’s peace and blessings be upon him).

Mereka berselisih pendapat tentang hukum ramal pada tiga putaran pertama bagi orang yang datang ke Mekah, sama ada ia sunnah atau amalan yang berpahala. Ibn ʿAbbas berpendapat bahawa ia adalah sunnah, dan inilah pendapat al-Shafiʿī, Abu Ḥanīfah, Ishāq, Aḥmad dan Abu Thawr. Pendapat Malik dan para pengikutnya berbeza-beza mengenai perkara ini. Perbezaan antara kedua-dua pendapat ialah: mereka yang menganggapnya sunnah mewajibkan dam ke atas orang yang meninggalkannya, manakala mereka yang tidak menganggapnya sunnah tidak mengenakan sebarang kewajipan. Mereka yang tidak menganggap ramal sebagai sunnah berhujah berdasarkan riwayat Ibn al-Ṭufayl daripada Ibn ʿAbbas, bahawa beliau berkata: "Aku berkata kepada Ibn ʿAbbas: sesungguhnya sebahagian orang menyangka bahawa Rasulullah ﷺ melakukan ramal ketika bertawaf di Baitullah, dan bahawa ia adalah sunnah. Beliau berkata: 'Mereka berkata benar dan mereka juga berdusta.' Aku bertanya: 'Apakah yang benar dan apakah yang dusta?' Beliau berkata: 'Mereka benar tentang ramal yang dilakukan oleh Rasulullah ﷺ ketika bertawaf di Baitullah, dan mereka berdusta apabila mengatakan ia adalah sunnah.'"

Syaratnya termasuk penentuan batasnya. Jumhur ulama berpendapat bahwa hijr (dinding utara) termasuk bagian dari Baitullah, dan siapa pun yang melakukan tawaf di Baitullah wajib memasukkan hijr ke dalamnya, dan hal itu merupakan syarat bagi tawaf al-ifadhah (tawaf sesudah wukuf di ʿArafah, setelah melempar jumrah). Abu Hanifah dan murid-muridnya berpendapat bahwa hal itu hanya sunnah. Dalil jumhur adalah apa yang diriwayatkan oleh Malik dari ʿAisyah bahwa Rasulullah ﷺ bersabda, "Seandainya bukan karena kaummu baru saja meninggalkan kekafiran, niscaya aku akan merobohkan Ka'bah dan membangunnya kembali di atas pondasi yang diletakkan oleh Ibrahim." Mereka membiarkan tujuh dhira' dari hijr karena kekurangan dana dan kayu. Ini adalah pendapat Ibnu ʿAbbas. Ia berargumen dengan firman Yang Maha Tinggi, "Dan thawaflah di Baitul 'Atiq (rumah tua itu)," dan berkata bahwa Rasulullah ﷺ melakukan tawaf di luar hijr. Dalil Abu Hanifah adalah makna lahiriah dari ayat tersebut.

Its conditions include the delineation of its boundary. The majority of the jurists maintain that the hijr (northern wall) is part of the House, and whoever circumambulates the House is bound to include the hijr in it, and that it is a condition for the tawaf al-ifdda (the post-cArafat circumambulation, after throwing the pebbles). Abu Harnfa and his disciples said that it is a sunna. The evidence of the majority is what is related by Malik from cA>isha that the Messenger of Allah (God’s peace and blessings be upon him) said, “Were it not for the fact that disbelief is a recent memory of your people I would have demolished the Ka^a and erected it on the foundations laid -by Ibrahim”. They had left seven dhirfr of the hijr due to shortage of funds and wood. This was the opinion of Ibn cAbbas. He argued relying on the words of the Exalted, “And go around the ancient House”,260 and said that the Messenger of Allah (God’s peace and blessings be upon him) made the circumambulation beyond the hijr. The evidence for Abu HanTfa is the apparent meaning of the verse.

Mereka berselisih pendapat mengenai waktu kebolehannya, dengan tiga pandangan. Pandangan pertama ialah bahawa tawaf dibolehkan selepas solat Subuh dan selepas solat Asar, tetapi dilarang ketika matahari terbit dan terbenam. Ini ialah pendapat Umar bin al-Khattab dan Abu Sa'id al-Khudri. Pendapat ini dipegang oleh Malik, murid-muridnya, dan sekumpulan ahli fiqh. Pandangan kedua ialah bahawa tawaf itu makruh selepas solat Subuh dan Asar, dan dilarang ketika matahari terbit dan terbenam. Ini ialah pendapat Sa'id bin Jubair, Mujahid dan sekumpulan lain. Pandangan ketiga membolehkan tawaf pada setiap waktu. Pendapat ini dipegang oleh al-Syafi'i dan sekumpulan ahli fiqh.

They disagreed about the time of its permissibility holding three opinions. The first is the permissibility of circumambulation after the morning prayer and after and its prohibition at the time of sunrise and sunset. This is the opinion of TJmar ibn al-Khattab and Abu SacTd al-Khudri. This was upheld by Malik, his disciples, and a group of jurists. The second opinion is about its abomination after the morning prayer and W, and its prohibition at sunrise and sunset. This was the opinion of SacTd ibn Jubayr, Mujahid and a group. The third opinion permits it at all times. This was upheld by al-ShaficT and a group of jurists.

Para fuqaha bersepakat bahawa tawaf itu ada tiga jenis: tawaf al-qudum (tawaf kedatangan atau penghormatan) ketika tiba di Makkah, tawaf al-ifadah selepas melontar batu di Jamrat al-'Aqabah pada hari korban, dan tawaf wida' (tawaf perpisahan) sebelum meninggalkan Makkah. Mereka bersepakat bahawa tawaf yang wajib di antara semuanya, yang tanpanya haji menjadi tidak sah, ialah tawaf al-ifadah, dan itulah yang dimaksudkan dalam firman Yang Maha Tinggi: "Kemudian hendaklah mereka menyempurnakan kekotoran diri mereka, dan menunaikan nazar mereka, dan hendaklah mereka tawaf di Baitullah yang tua itu."{261} Selain itu, tiada dam (tebusan) yang diterima sebagai ganti baginya. Majoriti juga berpendapat bahawa tawaf permulaan (al-qudum) tidak sah menggantikan tawaf al-ifadah jika jemaah terlupa melakukan yang terakhir itu, kerana ia dilakukan sebelum hari korban. Satu kumpulan dari kalangan murid Malik berpendapat bahawa tawaf al-qudum sah menggantikan tawaf al-ifadah, dan nampaknya mereka menganggap kewajipan itu hanya untuk satu jenis tawaf sahaja. Namun majoriti fuqaha berpendapat bahawa tawaf wida' sah menggantikan tawaf al-ifadah, jika jemaah belum melakukan yang terakhir itu, kerana tawaf wida' dilakukan dalam tempoh tawaf wajib, iaitu tawaf al-ifadah, berbeza dengan tawaf permulaan yang dilakukan sebelum waktu tawaf al-ifadah.

The jurists agreed that circumambulation is of three types: the circumambula- tion of greeting (tawaf al-qudum) on arrival in Mecca, tawaf al-ijdda after throwing pebbles at the first pillar (Jamrat al-^Aqaba) on the day of sacrifice, and the farewell circumambulation (before departure from Mecca). They agreed that the obligatory circumambulation among these, without which the hajj is lost, is the tawaf al-ijada, and that is the one intended in the words of the Exalted, “Then let them make an end of their unkemptness and pay their vows and go around the ancient House”.261 Further, no atonement is acceptable in its place. The majority also maintain that the initial circumambulation is not a valid substitute for the tawaf al-ifdda if the pilgrim forgets the latter, because of its being before the day of sacrifice. One group, from among the disciples of Malik, maintained that the initial circumambula­ tion is a valid substitute for the tawaf al-ifada, and it appears that they considered the obligation to be for only one type of circumambulation. The majority of the jurists maintain, however, that the farewell circumambulation is a valid substitute for the tawaf al-ifada, if the pilgrim has not performed the latter, as the former is a circumambulation performed during the period of the obligatory circumambulation, which is the tawaf al-ifdda, as against the initial circumambulation that is performed before the time of the tawaf al-ifada.

Mereka bersepakat, menurut apa yang diriwayatkan daripada Abu cUmar ibn cAbd al-Barr, bahawa tawaf pada permulaan dan tawaf wida' (perpisahan) itu termasuk sunnah bagi orang yang mengerjakan haji, kecuali orang yang bimbang akan kehilangan haji (kerana kekurangan masa), kerana bagi beliau, tawaf al-ifadah sudah memadai. Sekumpulan ahli fiqh berpendapat bahawa adalah disunatkan bagi orang yang berada dalam keadaan sedemikian untuk melakukan ramal dalam tiga pusingan pertama tawaf al-ifadah, selaras dengan amalan dalam tawaf permulaan.

Perbincangan tentang solat merangkumi hukumnya, sifatnya, syarat-syaratnya, dan tertibnya.

The discussion of the saty covers its hukm, its description, conditions, and its order.

Malik dan al-Shafi'i berkata bahawa ia wajib menurut hukumnya, dan jika jemaah haji tidak melaksanakannya, haji tetap wajib ke atasnya pada musim berikutnya. Ini juga pendapat Ahmad dan Ishaq. Ulama Kufah berkata bahawa ia adalah sunnah, dan jika dia pulang ke tanah airnya tanpa melaksanakannya, dia wajib membayar kaffarah dengan menyembelih seekor haiwan. Sebahagian fuqaha berkata bahawa ia adalah sunat (tidak wajib), dan tiada kewajipan ke atas orang yang meninggalkannya.

Malik and al-ShafiT said that it is obligatory by its hukm, and if the pilgrim does not perform it, hajj would (still) be obligatory upon him in the next season. This was also the opinion of Ahmad and Ishaq. The Kufis said that it is a sunna, and if he returns to his homeland without performing it he is liable to atonement by slaughtering an animal. Some of the jurists said that it is voluntary and there is no obligation upon the person who relinquishes it.

Dasar bagi mereka yang mewajibkannya ialah riwayat “bahawa Rasulullah (ﷺ) melakukan sa‘ie dan bersabda, ‘Lakukanlah sa‘ie, kerana sesungguhnya Allah telah mewajibkan sa‘ie ke atas kamu’”. Hadis ini diriwayatkan oleh al-Shafi‘i daripada ‘Abd Allah ibn al-Mu’mil. Selain itu, prinsipnya ialah perbuatan Nabi (ﷺ) dalam ibadah ini hendaklah difahami sebagai membawa hukum wajib, kecuali yang dikecualikan oleh dalil yang diriwayatkan, ijmak, atau qiyas menurut pandangan mereka yang menerima qiyas sebagai prinsip yang sah. Mereka yang tidak menganggapnya wajib berpegang pada firman Yang Maha Tinggi: “Sesungguhnya (bukit) al-Safa dan al-Marwah itu sebahagian daripada syiar Allah. Maka sesiapa yang menunaikan haji ke Baitullah atau mengerjakan umrah, maka tiada dosa baginya untuk bersa‘ie (mengelilingi) antara keduanya.” Mereka berkata bahawa maksud ayat ini ialah dia “tidak perlu bersa‘ie antara keduanya”, sebagaimana bacaan varian Ibn Mas‘ud, sama seperti firman Yang Maha Tinggi, “Allah menerangkan kepada kamu supaya kamu tidak sesat”, yang bermaksud “supaya kamu tidak sesat”. Mereka juga menganggap riwayat Ibn al-Mu’mil itu lemah. ‘A’ishah berkata bahawa ayat ini hendaklah difahami mengikut makna zahirnya, dan ia diturunkan berkenaan kaum Ansar yang enggan bersa‘ie antara al-Safa dan al-Marwah sebagaimana yang mereka lakukan pada zaman jahiliyyah, kerana tempat itu digunakan untuk menyembelih haiwan oleh golongan musyrik. Ada juga yang berkata bahawa mereka tidak bersa‘ie antara al-Safa dan al-Marwah kerana menghormati sebahagian berhala (Manat). Mereka bertanya tentang perkara ini, lalu turunlah ayat yang mengesahkan keengganan mereka itu.

The reliance of those who made it obligatory is upon the report “that the Messenger of Allah (God’s peace and blessings be upon him) used to perform the sa<y and say, ‘Perform the safy for Allah has prescribed the saty for you’”. This tradition has been related by al-ShafiT from cAbd Allah ibn al- Mu’mil. Further, the principle is that the acts of the Prophet (God’s peace and blessings be upon him) in this worship are to be construed as conveying obligation, except those excluded by a transmitted evidence, consensus, or analogy in the view of those who uphold analogy to be a valid principle. Those who did not consider it obligatory relied on the words of the Exalted, “Lo! (the mountains) as-Safa and al-Marwa are among the indications of Allah. It is therefore no sin for him who is on pilgrimage to the House (of God) or visiteth it, to go around them”. They said that the meaning here is that he may “not go round them”, which is the (variant) reading of Ibn Mascud, just as the words of the Exalted, “Allah expoundeth unto you, so that ye err (not)”,262 263 mean “lest ye err”. They also considered the tradition of Ibn al-Mu’mil to be weak. ‘A’isha said that the verse is to be understood in its obvious meaning, and it was revealed in the case of the Ansar who shunned running between al- Safa and al-Marwa in the way they used to during the period of the jahiliyya as it served as a place for the slaughtering of animals for the polytheists. It is also said that they used not to run between al-Safa and al-Marwa out of veneration for some of the idols (Manat). They inquired about this, and the verse was revealed validating their hesitation.

Dalam menerangkan perkara ini, majoriti fuqaha berpendapat bahawa sunnah dalam sa'i antara al-Safa dan al-Marwa ialah orang yang beribadah, setelah naik ke al-Safa, hendaklah turun dari lerengnya selepas menyelesaikan doa. Kemudian dia hendaklah berjalan dengan langkah biasa sehingga sampai ke dasar al-masil (lembah, dasar aliran air).264 Seterusnya, dia hendaklah berlari-lari kecil (ramal) melaluinya sehingga dia melintasinya, mendekati al-Marwa, dan dari situ dia bergerak dengan langkah biasa sehingga tiba di al-Marwa. Dia naik ke atasnya sehingga dapat melihat Ka'bah, kemudian dia berdoa dan mengucapkan takbir dengan cara yang serupa seperti yang dia ucapkan di al-Safa. Jika dia berhenti di kaki al-Marwa (dan tidak mendakinya), perbuatan itu dianggap sah menurut pandangan kolektif mereka. Dia kemudian turun dari al-Marwa dan meneruskan dengan langkah biasa sehingga sampai ke dasar lembah. Apabila sampai di situ, dia hendaklah berlari-lari kecil sehingga dia menyeberang ke arah al-Safa. Dia melakukan ini sebanyak tujuh kali, bermula di al-Safa dan berakhir di al-Marwa. Jika dia memulakan di al-Marwa sebelum pergi ke al-Safa, perjalanan itu terbatal, kerana sabda Rasulullah ﷺ: "Kita mulakan dengan apa yang Allah mulakan, maka kita mulakan dengan al-Safa", dan dengan itu baginda maksudkan firman Yang Maha Tinggi: "Sesungguhnya al-Safa dan al-Marwa adalah sebahagian daripada syiar Allah. Maka tiada dosa bagi sesiapa yang menunaikan haji ke Baitullah atau mengerjakan umrah untuk beredar (sa'i) antara keduanya." 'Ata' berkata, jika dia tidak tahu lalu memulakan di al-Marwa, perbuatannya dianggap sah.

In describing it, the majority of the jurists maintained that a sunna of the saty between al-Safa and al-Marwa is that the worshipper having ascended al-Safa is to go down its slope after completing the supplication. He is then to walk at his normal pace till he reaches the bottom of the masil (valley, bed of the stream).264 He is (now) to adopt the ramal through it until he traverses it getting closer to al-Marwa from where he moves at his normal gait till he arrives at al-Marwa. He ascends it until he can see the House, then he makes a supplication and pronounces the takbir in a manner similar to what he said at al-Safa. If he stops at the base of al-Marwa (and does not climb it) it is considered valid in their collective view. He then descends from al-Marwa and proceeds at. his normal pace until he reaches the bottom of the valley. When he reaches it he is to adopt the ramal until he crosses over to the side of al-Safa. He is to do this seven times, beginning at al-Safa and ending at al-Marwa. If he begins at al-Marwa before going to al-Safa, that journey is annulled, because of the saying of the Messenger of Allah (God’s peace and blessings be upon him), “We begin with that with which Allah began, so we begin with al- Safa”, and by this he meant the words of the Exalted, “Lol (the mountains) as- Safa and al-Marwa are among the indications of Allah. It is therefore no sin for him who is on pilgrimage to the House (of God) or visiteth it, to go around them”.265 cAta> said that if he does not know and begins at al-Marwa, his act is to be considered as valid.

Mereka bersepakat bahawa salah satu syaratnya ialah kesucian daripada haid, sebagaimana halnya dengan tawaf, berdasarkan sabda Nabi ﷺ dalam hadis 'Aisyah, "Lakukanlah apa yang dilakukan oleh semua jemaah haji, tetapi jangan bertawaf di Baitullah dan jangan melakukan sa'i antara Safa dan Marwah." Yahya seorang sahaja yang meriwayatkan tambahan ini daripada Malik berbanding perawi-perawi lain yang meriwayatkan hadis ini daripadanya. Tiada perselisihan di antara mereka bahawa wuduk bukan salah satu syaratnya, kecuali al-Hasan, kerana beliau berpendapat ia serupa dengan tawaf.

They agreed that one of its conditions is purity from menstruation, as is the case with the circumambulation, because of the saying of the Prophet (God’s peace and blessings be upon him) in the tradition of cA*isha, “Do what all the pilgrims do, but do not circumambulate the House and do not perform the saty between al-Safa and al-Marwa”. Yahya was alone in relating this addition from Malik as compared to the others who have related this tradition from him. There is no dispute among them that ablution is not one of its conditions, except for al-Hasan as he held it to be similar to the circumambulation.

Para ulama' sepakat bahawa dalam urutan pelaksanaan, sa'i dilakukan selepas tawaf, dan orang yang melakukan sa'i sebelum tawaf mengelilingi Baitullah hendaklah kembali melakukan tawaf walaupun dia telah keluar dari Mekah. Jika dia tidak menyedarinya, dalam kes 'umrah atau haji, sehingga dia telah bersetubuh dengan wanita, maka dia wajib menunaikan haji pada musim berikutnya dan membayar korban atau 'umrah (mengikut keadaan). Al-Thawri berkata, jika dia melakukan demikian, dia tidak dikenakan apa-apa. Abu Hanifah berkata, jika dia meninggalkan Mekah, dia tidak wajib kembali, tetapi dia dikenakan kaffarah. Demikianlah perbincangan mengenai hukum sa'i, penerangannya, syarat-syarat yang masyhur, dan urutannya (pelaksanaannya).

The jurists agreed that in the order of performance the sa<y comes after the circumambulation, and that the person who performs the sa y circuiting the House is to go back and perform the circumambulation even if he has moved out of Mecca. If he did not realize this, in the case of the <umra or the hajj, until he has cohabited with women, he is under the obligation for hajj in the next season and for the sacrifice or for <umra (as the case may be). Al-Thawri said that if he does this he is not liable for anything. Abu Hanifa said that if he leaves Mecca he is not obliged to return, but he is liable for atonement. This was the discussion of the hukm of sa'y, its description, well-known conditions, and the order (of performance).

Tindakan jemaah haji yang mengikuti tindakan ini (wty) ialah bergerak keluar pada Hari Tarwiyah (8 Dhu al-Hijjah) menuju ke Mina dan bermalam di sana pada malam Arafah. Mereka bersepakat bahawa imam mengimami orang ramai solat pada 8 Dhu al-Hijjah di Mina, dan solat zuhur, asar, maghrib dan isyak di sana diringkaskan. Namun, mereka juga bersepakat bahawa tindakan ini bukanlah syarat sah haji bagi orang yang kekurangan masa. Apabila matahari terbit pada Hari Arafah (9 Dhu al-Hijjah), imam berjalan bersama orang ramai dari Mina sehingga ke Arafah, dan mereka mengambil kedudukan di sana.

The act of the pilgrim that follows this act (wty) is moving out on the Day of Tarwiya (eighth of Dhu al-Hijja) to Mina and staying there the eve of cArafa. They agreed that the imam leads the people in prayer on the eighth of Dhu al- Hijja at Mina, and zuhr and (asr and maghrib and <ish& are curtailed over there. They agreed, however, that this act is not a condition for the validity of hajj for the person who is short of time. When the sun rises on the Day of c Arafa (ninth Dhu al-Hijja) the imam walks with the people from Mina up to <Arafa, and they take up station there.

Perbincangan mengenai perbuatan ini merangkumi penentuan hukumnya, penerangannya, dan syarat-syaratnya. Para fuqaha telah bersepakat tentang hukum wukuf di 'Arafah, bahawa ia merupakan salah satu rukun haji. Menurut pendapat majoriti fuqaha, orang yang terlepas daripadanya wajib menunaikan haji pada musim berikutnya dan membayar dam, berdasarkan sabda Nabi ﷺ, "Haji itu ialah 'Arafah."

The discussion of this act includes the identification of its hukm, its description, and its conditions. The jurists agreed about the hukm of stopping at cArafa that it is one of the essential elements (arkan) of hajj. In the opinion of the majority of the jurists the person who misses this is under an obligation to perform hajj in the next season and to make the sacrifice, because of the saying of the Prophet (God’s peace and blessings be upon him), “The hajj is c Arafa”.

Sifatnya ialah imam mengimami orang ramai dalam solat di Arafah pada Hari Arafah (9 Zulhijjah) sebelum matahari condong. Jika matahari telah condong, hendaklah dia menyampaikan khutbah kepada orang ramai, kemudian menghimpunkan solat Zuhur dan Asar pada waktu Zuhur yang pertama, dan selepas itu mereka kekal berhenti di sana sehingga matahari terbenam.

Its description is that the imam leads the people in prayer at cArafa on the Day of cArafa (ninth Dhu al-Hijja) before the declining of the sun. If the sun has declined he is to address the people and then combine zuhr and <asr in the first timing of zwAr, and thereafter they stay stationed there until the sun goes down.

Mereka bersetuju mengenai perkara ini kerana inilah keterangan yang disepakati sebulat suara dalam amalan Nabi (semoga kesejahteraan dan keberkatan Allah dilimpahkan ke atasnya) ﷺ. Tidak ada perselisihan di kalangan mereka bahawa mengimami haji (memimpin solat) adalah hak sultan yang tertinggi kuasanya, atau hak orang yang dilantik oleh sultan, dan juga bahawa orang ramai wajib solat di belakangnya, sama ada dia seorang yang soleh, pendosa, atau pembuat bid'ah. Sunnah dalam hal ini ialah dia hendaklah datang ke masjid di 'Arafah pada hari 'Arafah bersama-sama orang ramai. Apabila matahari telah condong, dia hendaklah berucap kepada orang ramai, sebagaimana yang telah kami nyatakan, dan dia hendaklah menjamakkan solat zuhur dan asar. Mereka berselisih pendapat mengenai waktu azan oleh muadzin bagi solat zuhur dan asar. Malik berkata bahawa imam hendaklah berucap kepada orang ramai, dan apabila sebahagian besar khutbahnya selesai, muadzin hendaklah melaungkan azan sementara imam masih berucap kepada orang ramai. Al-Syafi'i berkata bahawa azan dilaungkan apabila imam memulakan khutbah kedua. Abu Hanifah berkata bahawa apabila imam menaiki mimbar, dia hendaklah memerintahkan muadzin untuk melaungkan azan, yang dilaungkan sebagaimana halnya dalam solat Jumaat. Apabila muadzin selesai melaungkan azan, imam hendaklah memulakan khutbahnya, kemudian dia turun dan muadzin akan melaungkan iqamah (seruan untuk memulakan solat). Ini juga pendapat Abu Thawr, yang berpandangan bahawa ia serupa dengan solat Jumaat. Ibn al-Mundhir meriwayatkan daripada Malik bahawa dia berkata: "Azan hendaklah dilaungkan selepas imam duduk untuk khutbah." Lafaz dalam hadis Jabir ialah "bahawa apabila matahari telah condong, Nabi ﷺ memerintahkan supaya al-Qaswa' dibawa, lalu baginda menunggangnya hingga sampai ke tengah lembah dan berucap kepada orang ramai. Bilal kemudian melaungkan azan. Selepas itu baginda berdiri dan solat zuhur." Kemudian dia bangun dan solat <asr tanpa sebarang selang di antara kedua-dua solat itu. Kemudian dia kembali ke tempat dia berdiri.

Perbincangan umum mengenai perkara ini juga dibuat melalui pengenalpastian hukumnya, huraiannya, dan waktunya.

A general discussion of this too is covered by the identification of its hukm, description, and time.

Wujud amalan ini sebagai salah satu rukun haji adalah berdasarkan firman Yang Maha Tinggi: "Maka apabila kamu bertolak dari 'Arafah, berzikirlah kepada Allah di Masy'arul-Haram; dan berzikirlah kepada-Nya sebagaimana Dia telah memberi petunjuk kepadamu, sekalipun sebelum itu kamu benar-benar termasuk orang-orang yang sesat." Mereka sepakat bahawa orang yang selepas berwukuf di 'Arafah, bermalam pada malam hari raya korban di Muzdalifah, dengan menjamakkan solat maghrib dan 'isyak pada malam itu bersama imam, dan berjaga hingga cahaya pagi, maka hajinya telah sempurna. Mereka juga berhujah bahawa inilah gambaran perbuatan Rasulullah ﷺ. Namun mereka berselisih pendapat sama ada bermalam di Muzdalifah sehingga selepas solat Subuh dan menghabiskan malam di sana itu sunnah haji atau salah satu daripada kewajipannya. Al-Awza'i dan sekumpulan Tabi'in berpendapat bahawa ia adalah kewajipan haji, dan sesiapa yang terlepas daripadanya wajib melakukan haji pada musim berikutnya serta menyembelih korban. Para fuqaha di wilayah-wilayah berpendapat bahawa ia bukan kewajipan haji, dan sesiapa yang tidak bermalam di Muzdalifah pada waktu malam wajib membayar dam dengan menyembelih korban. Al-Shafi'i pula berpendapat bahawa orang yang bermalam di sana pada separuh malam pertama kemudian bertolak tanpa bermalam sepanjang malam, wajib membayar tebusan (dam).

The existence of this act as one of the constituent elements of hajj is based on the words of the Exalted, “But, when ye press on in the multitude from hath guided you, although before this you were astray”. They agreed that the person who after stationing at ‘Arafa spends the eve of the day of sacrifice at Muzdalifa, combining the maghrib and <ish$ prayers that night with the imam, and stays up to the morning light, his hajj is complete. They also argued that this was the description of the act of the Messenger of Allah (God’s peace and blessings be upon him). They disagreed, however, as to whether staying at Muzdalifa till after the morning prayers and spending the night there is a sunna of hajj or one of its obligations. Al-Awza‘1 and a group of the Tabi‘un said that it is an obligation of hajj, and the person who misses this is under an obligation to perform hajj in the next season and along with the sacrifice. The jurists of the provinces maintain that it is not an obligation of hajj, and the person who misses the stay at Muzdalifa during the night is liable for atonement by sacrifice. Al-Shafi T said that c the person who spends the first half of the night there and then leaves not spending the whole night is liable to atonement.

Pegangan majoriti ialah pada hadis sahih daripada Nabi (semoga rahmat dan keberkatan Allah dilimpahkan ke atasnya) bahawa baginda menghantar pulang ahli keluarga yang lemah pada waktu malam, dan mereka tidak tinggal untuk menyaksikan subuh bersama baginda di sana. Pegangan kumpulan pertama ialah pada sabda Nabi ﷺ dalam hadis Urwah ibn Mudarris, yang disepakati (oleh al-Bukhari dan Muslim) kesahihannya, bahawa "sesiapa yang menunaikan solat ini bersama kami", iaitu solat subuh di Muzdalifah, "dan berhenti di tempat ini, dan dia bangun dan bergerak sebelum ini dari 'Arafah, sama ada pada waktu malam atau siang, maka dia telah menyempurnakan haji dan telah menghapuskan kekotoran pada tubuhnya". Mereka juga berpegang pada firman Yang Maha Tinggi, "Maka apabila kamu bertolak dari 'Arafah, ingatlah Allah di Masy'aril Haram. Ingatlah Dia sebagaimana Dia telah memberi petunjuk kepadamu, sedangkan sebelum itu kamu benar-benar termasuk orang-orang yang sesat." Kumpulan lain berhujah bahawa para fuqaha Islam telah sepakat untuk meninggalkan pengamalan segala yang terdapat dalam hadis ini. Oleh itu, kebanyakan mereka berpendapat bahawa sesiapa yang berhenti di Muzdalifah pada waktu malam dan meninggalkannya sebelum solat subuh, hajinya tetap sempurna, begitu juga sesiapa yang bermalam di situ lalu tidur tanpa solat. Mereka juga sepakat bahawa sesiapa yang berada di Muzdalifah tanpa mengingati Allah, hajinya tetap sempurna. Pegangan mereka kepada ayat tersebut juga lemah jika dilihat pada makna zahirnya.

Perbuatan yang mengikutinya (berhenti di Muzdalifah) ialah melontar batu ke tiang-tiang (pWr), kerana para fuqaha Muslim telah sepakat bahawa "Nabi ﷺ berhenti di al-mashfar al-haram, iaitu Muzdalifah, sehingga selepas baginda menunaikan solat Subuh. Baginda kemudian bertolak dari situ sebelum matahari terbit menuju ke Mina. Pada hari inilah, hari korban, baginda melontar batu di Jamrat al-'Aqabah selepas matahari terbit", dan ﷺ. Para fuqaha Muslim juga telah sepakat bahawa sesiapa yang melontar batu di situ pada hari ini dan pada waktu ini, iaitu selepas matahari terbit sehingga matahari condong, maka dia telah melontar dalam waktu yang ditetapkan. Mereka juga telah sepakat bahawa Rasulullah ﷺ tidak melontar batu ke jamarat lain selain itu pada hari korban.

The act that follows it (the stay at Muzdalifa) is the throwing of pebbles at the pillars (pWr), because the Muslim jurists agreed that “the Prophet (God’s peace and blessings be upon him) stopped at al-mashfar al-haram, which is Muzdalifa, till after he had observed the morning prayer. He then departed from there before sunrise toward Mina. It was on this day, which was the day of sacrifice, that he threw stones at the Jamrat al-^Aqaba after sunrise”. The Muslim jurists also agreed that the person who throws stones at it on this day at this time, that is, after sunrise up to the declining of the sun, has thrown them during the prescribed time. They agreed that the Messenger of Allah (God’s peace and blessings be upon him) did not throw pebbles at the other jamarat besides it on the day of the sacrifice.

Mereka berselisih pendapat mengenai hukum orang yang melontar batu di Jamrat al-'Aqabah sebelum terbit matahari. Malik berkata: "Tidak sampai kepada kami sebarang riwayat bahawa Rasulullah ﷺ memberikan keringanan kepada sesiapa pun untuk melontar batu sebelum terbit matahari, dan perbuatan itu tidak dibenarkan. Jika dia melontar batu sebelum fajar, dia hendaklah mengulanginya." Ini juga pendapat Abu Hanifah, Sufyan dan Ahmad. Al-Shafi'i pula berkata tiada salahnya perbuatan itu, walaupun adalah disukai untuk dia melakukannya selepas terbit matahari.

They disagreed about the case of the person who throws pebbles at the Jamrat al-'Aqaba before sunrise. Malik said: “No report has reached us that the Messenger of Allah (God’s peace and blessings be upon him) made an exemption for anyone to throw the pebbles before sunrise, and this is not permitted. If he throws the pebbles before dawn he is to repeat the act”. This was also the opinion of Abu Hamfa, Sufyan, and Ahmad. Al-Shafi T said there € is no harm in this, although it is desirable that he do it after sunrise.

Dalil bagi mereka yang melarang perkara ini ialah perbuatan Nabi ﷺ serta sabda beliau, "Ambillah daripadaku cara-cara manasik kamu." Selanjutnya, diriwayatkan daripada Ibnu 'Abbas bahawa Rasulullah ﷺ mengutus orang-orang yang lemah daripada kalangan ahli keluarganya (dari Muzdalifah) dan bersabda, "Janganlah melontar jamrah sehingga matahari terbit." Sandaran bagi mereka yang membenarkan melontar sebelum fajar ialah riwayat tentang Ummu Salamah, yang dicatat oleh Abu Dawud dan lain-lain, bahawa 'Aisyah berkata, "Rasulullah ﷺ mengutus Ummu Salamah pada hari korban, lalu beliau melontar batu sebelum fajar, kemudian beliau bergegas pergi dan melakukan tawaf al-ifadah." Ketika itu hari tersebut adalah hari di mana Rasulullah ﷺ bersama beliau. Terdapat juga riwayat daripada Asma' bahawa beliau melontar batu di jamrah pada waktu malam dan berkata, "Kami biasa melakukan ini pada zaman Rasulullah ﷺ."