Perbincangan tentang topik ini dibahagikan kepada lima bahagian: hukum sujud (sujud tilawah); bilangan sujud yang wajib, iaitu sujud-sujud yang menjadi kewajipan bagi seseorang untuk melakukannya; waktu-waktu ketika dia boleh bersujud; orang yang wajib bersujud; dan sifat-sifat sujud tersebut.

The discussion of this topic is covered in five sections: the hukm of the prostrations; the number of prostrations that are obligatory, that is, those (occasions) for which the person is to prostrate; the times during which he may prostrate; the person who is under an obligation to prostrate; and the description of the prostrations.

Mengenai hukum sujud tilawah, Abu Hanifah dan murid-muridnya berpendapat bahawa ia wajib. Malik dan al-Syafi'i pula berpendapat bahawa ia disyariatkan sebagai sunnah dan tidak wajib. Punca perselisihan ini timbul daripada perbezaan mereka tentang implikasi perintah-perintah yang menuntut sujud, dan hadis-hadis yang menyampaikan makna perintah. Sebagai contoh, sama ada firman Yang Maha Tinggi, "Apabila dibacakan kepada mereka ayat-ayat Tuhan Yang Maha Pemurah, mereka tersungkur sujud sambil menangis",166 hendaklah ditafsirkan sebagai kewajipan atau anjuran. Abu Hanifah mentafsirkannya mengikut makna zahirnya, iaitu kewajipan, manakala Malik dan al-Syafi'i mengikuti tafsiran para sahabat, kerana merekalah yang paling mendalam pengetahuannya tentang makna perintah-perintah syariat. Oleh itu, telah thabit bahawa Umar bin al-Khattab pernah membaca surah al-Sajdah pada hari Jumaat. Beliau turun dari mimbar dan sujud, dan orang ramai turut sujud bersamanya. Pada Jumaat berikutnya, beliau membacanya lagi, lalu orang ramai bersiap sedia untuk sujud, maka beliau berkata, "Tunggu! Tunggu! Allah tidak mewajibkannya ke atas kita, melainkan jika kita mahu melakukannya." Mereka berkata bahawa peristiwa ini berlaku di hadapan para sahabat, dan tiada sebarang perselisihan daripada mana-mana mereka yang diriwayatkan. Mereka itulah yang paling mengetahui hakikat syariat. Hujah ini digunakan untuk menyokong pandangan tersebut oleh mereka yang berpegang kepada pendapat seorang sahabat apabila tiada dalil lain yang bertentangan. Para murid al-Syafi'i berhujah berdasarkan hadis Zaid bin Thabit, yang berkata, "Aku pernah membacakan al-Quran kepada Rasulullah ﷺ. Pada suatu ketika aku membaca surah al-Hajj, dan baginda tidak sujud, dan kami juga tidak sujud." Para ulama ini juga berhujah berdasarkan riwayat "bahawa Nabi ﷺ tidak sujud semasa (bacaan) surah-surah al-Mufassal", dan juga berdasarkan riwayat-riwayat bahawa baginda ﷺ memang sujud semasa bacaannya; penyelarasan antara keduanya menunjukkan bahawa sujud-sujud itu tidak wajib. Setiap seorang daripada mereka meriwayatkan apa yang dilihatnya, iaitu mereka yang berkata bahawa baginda ﷺ sujud dan mereka yang berkata bahawa baginda ﷺ tidak sujud.

About the hukm of the prostrations of recitation, Abu HanTfa and his disciples said that they are obligatory. Malik and al-ShafFT said that they are prescribed as a sunna and are not obligatory. The reason for disagreement arises from their dispute about the implication of the commands requiring prostrations and the traditions that convey the meaning of commands. For example, whether the (following) words of the Exalted, “When the revelations of the Beneficent were recited unto them, they fell down, adoring and weeping”,166 are to be interpreted as an obligation or a recommendation. Abu HanTfa interpreted them in their apparent meaning of obligation, while Malik and al-Shafi T followed the c (interpretation of) the Companions, for they were the ones best grounded in the meaning of the commands of law. Thus, it has been established that TJmar ibn al-Khattab recited surat al-Sajda on a Friday. He descended (from the pulpit) and made a prostration, and the people prostrated with him. On the next Friday, he recited it again and the people prepared for the,prostrations, so he said, “Wait! Wait! Allah has not prescribed it for us, unless we want to do it”. They said that this occurred in the presence of the Companions, and no disagreement was transmitted from any of them. They were the ones who best knew the essence of the law. This is used in support of that view by those who rely on the opinion of a Companion when there is no other conflicting evidence. The disciples of al-ShafiT argued on the basis of the tradition of Zayd ibn al-Thabit, who said, “I used to read out the Qur’an for the Messenger of Allah (God’s peace and blessings be upon him). Once I recited sural al-Hajj and he did not prostrate, and^ neither did we”. These jurists also argued on the basis of the report “that the Prophet (God’s peace and blessings be upon him) did not prostrate during (the recitation of) al-Mufassal surahs”, and also on1 the reports that he did prostrate during their recitation; a reconciliation between these implies that the prostrations are not obligatory. Each one of them reported what he saw, that is, those who said that he prostrated and those who said that he did not.

Abu Hanifah, sebaliknya, berpegang dalam hal ini pada hujah bahawa kaedahnya ialah mentafsirkan perintah-perintah sebagai membawa maksud kewajipan, begitu juga riwayat-riwayat yang berbentuk perintah. Abu al-Ma'ali telah berkata bahawa hujah Abu Hanifah berdasarkan perintah-perintah yang ditetapkan itu tidak sah, kerana kewajipan mutlak sujud tidak membawa maksud kewajipannya secara terikat pada waktu bacaan, iaitu bacaan ayat-ayat sujud. Beliau berkata, jika keadaannya seperti yang dipercayai oleh Abu Hanifah, nescaya solat menjadi wajib apabila dibacakan ayat-ayat yang mengandungi perintah solat, dan oleh kerana solat tidak wajib (dalam keadaan itu), maka sujud juga tidak wajib apabila dibacakan ayat-ayat yang menetapkan perintah sujud. Namun Abu Hanifah berpendapat bahawa para fuqaha Muslim telah sepakat bahawa riwayat-riwayat mengenai sujud ketika membaca Al-Qur'an berbentuk perintah, dan ini berlaku pada kebanyakan keadaan. Jika demikian, maka perintah yang menetapkan sujud itu terpakai pada waktu bacaan, dan oleh kerana perintah itu juga datang dalam bentuk mutlak, maka wajib mentafsirkan yang mutlak itu sebagai terikat. Kes sujud tidak sama dengan solat kerana kewajipan solat telah dikhususkan melalui batasan-batasan lain. Selanjutnya, Nabi ﷺ benar-benar sujud pada keadaan-keadaan sedemikian, maka maksud perintah yang datang dalam keadaan ini menjadi jelas bagi kami, iaitu ia terpakai pada waktu bacaan. Dengan itu, wajib mentafsirkan maksud perintah tersebut sebagai kewajipan. Mengenai bilangan sujud yang diwajibkan, Malik berkata dalam al-Muwatta': "Pendapat kami ialah ketetapan mengenai sujud tilawah Al-Qur'an adalah sebelas sujud, yang tidak termasuk apa-apa daripada surah-surah al-Mufassal." Para sahabatnya berkata bahawa yang pertama daripadanya terdapat di hujung al-A'raf;¹ yang kedua terdapat dalam al-Ra'd, selepas firman, "Dan kepada Allah sujud segala yang ada di langit dan di bumi, sama ada dengan sukarela atau terpaksa, begitu juga bayang-bayang mereka pada waktu pagi dan petang";¹⁶⁷ ¹⁶⁸ yang ketiga terdapat dalam al-Nahl, selepas firman, "Dan kepada Allah sujud segala yang ada di langit dan segala yang ada di bumi, daripada makhluk yang bernyawa, dan malaikat juga, dan mereka tidak menyombong diri. Mereka takut kepada Tuhan mereka yang berada di atas mereka, dan mereka melakukan apa yang diperintahkan";¹⁶⁹ yang keempat terdapat dalam Bani Israil, selepas firman, "Mereka sujud dengan muka mereka sambil menangis, dan ia menambah kerendahan hati dalam diri mereka";¹⁷⁰ yang kelima terdapat dalam Maryam, selepas firman, "Apabila ayat-ayat Yang Maha Pemurah dibacakan kepada mereka, mereka jatuh sujud sambil menyembah dan menangis";¹⁷¹ yang keenam terdapat dalam al-Hajj, iaitu yang pertama, selepas firman, "Tidakkah engkau melihat bahawa kepada Allah bersujud segala yang ada di langit dan segala yang ada di bumi, dan matahari, dan bulan, dan bintang-bintang, dan gunung-ganang, dan pokok-pokok, dan binatang-binatang, dan ramai daripada manusia, sedangkan ramai pula yang sudah wajar menerima azab. Sesiapa yang dihina oleh Allah, tiada seorang pun yang dapat memuliakannya. Sesungguhnya Allah melakukan apa yang Dia kehendaki";¹⁷² yang ketujuh terdapat dalam al-Furqan, selepas firman, "Dan apabila dikatakan kepada mereka: Sujudlah kepada Yang Maha Pemurah! Mereka berkata: Apakah Yang Maha Pemurah itu? Adakah kami akan sujud kepada apa sahaja yang engkau (wahai Muhammad ﷺ) suruh kami sujudi?" Dan ia menambah rasa benci pada mereka”;173 yang kelapan ialah dalam al-Naml selepas firman, “Supaya mereka tidak menyembah (sujud kepada) Allah, Yang mengeluarkan apa yang tersembunyi di langit dan bumi, dan mengetahui apa yang kamu sembunyikan dan apa yang kamu zahirkan. Allah: tiada Tuhan melainkan Dia, Tuhan yang memiliki Arasy yang agung”;174 yang kesembilan ialah dalam al-Sajda selepas firman, “Hanya mereka yang beriman kepada ayat-ayat Kami, yang apabila diperingatkan dengannya mereka tunduk sujud dan bertasbih memuji Tuhan mereka, dan mereka tidak sombong”;175 yang kesepuluh ialah dalam Sad selepas firman, “Dan Daud menyangka bahawa Kami telah mengujinya, lalu dia memohon ampun kepada Tuhannya, lalu dia tunduk sujud dan bertaubat”;176 dan yang kesebelas ialah <dalam Fussilat selepas firman, “Dan antara tanda-tanda-Nya ialah malam dan siang, dan matahari serta bulan. Janganlah kamu sujud kepada matahari mahupun bulan; tetapi sujudlah kepada Allah yang menciptakannya, jika benar Dialah yang kamu sembah”, dan dikatakan bahawa ia berada selepas firman, “Tetapi jika mereka berasa angkuh, maka mereka yang berada di sisi Tuhanmu sentiasa bertasbih kepada-Nya malam dan siang dan tidak jemu”.177 178

Al-Shafi'i berkata bahawa terdapat empat belas sujud. Tiga daripadanya berada dalam surah-surah Mufassal, iaitu dalam al-Inshiqaq, al-Najm, dan al-'Alaq, tetapi beliau tidak berpendapat bahawa terdapat sujud dalam Sad, kerana sebab sujud di situ, menurut pandangannya, ialah sebagai bersyukur. Ahmad berkata bahawa terdapat lima belas sujud, dengan menambah satu sujud kedua dalam al-Hajj dan memasukkan sujud dalam Sad. Abu Hanifah berkata bahawa terdapat dua belas sujud. Al-Tahawi berkata bahawa ini (bilangan menurut pendapat Abu Hanifah) merangkumi setiap sujud yang dinyatakan dalam bentuk riwayat.

Al-Shafi T said that c there are fourteen prostrations. Three of these are in the Mufassal surahs, that is, in al-Inshiqaq, al-Najm, and al~*Alaq, but he did not believe that there was a prostration in Sad, the occasion there, in his view, being that of thankfulness. Ahmad said that there are fifteen prostrations adding a second one in al-Hajj and including the prostration in Sad. Abu HanTfa said that there are twelve prostrations. Al-TahawT said that this (the number in Abu HanTfa’s opinion) includes every prostration that is expressed in the form of a report.

Sebab perselisihan mereka berpunca daripada pilihan sumber mereka mengenai bilangan sujud. Sebahagian mereka bersandar pada amalan ahli fiqh Madinah, sebahagian bersandar pada qiyas, dan sebahagian bersandar pada riwayat. Mereka yang bersandar pada amalan (jamal) ialah Malik dan para muridnya. Mereka yang bersandar pada qiyas ialah Abu Hanifah dan para muridnya, kerana mereka berpendapat bahawa semua sujud yang mereka sepakati didapati dinyatakan dalam bentuk riwayat, iaitu sujud dalam surah al-A'raf, al-Nahl, al-Ra'd, al-Isra', Maryam, sujud pertama dalam surah al-Hajj, al-Furqan, al-Naml dan al-Sajdah, dan ini menjadikan perlu untuk menghubungkan dengannya sujud-sujud lain yang dinyatakan dalam bentuk riwayat, iaitu dalam surah Sad dan al-Inshiqaq. Tiga sujud yang berbentuk perintah digugurkan, dan ini terdapat dalam surah al-Najm, sujud kedua dalam surah al-Hajj, dan dalam surah al-'Alaq. Mereka yang bersandar pada riwayat memutuskan berdasarkan apa yang telah thabit daripada Nabi ﷺ mengenai sujud dalam surah al-Inshiqaq, al-'Alaq dan al-Najm. Ini telah direkodkan oleh Muslim. Al-Athram berkata bahawa Ahmad ditanya mengenai sujud dalam surah al-Hajj, dan beliau menjawab bahawa terdapat dua sujud. Beliau mengisytiharkan hadis 'Uqbah bin 'Amir daripada Nabi ﷺ sebagai sahih, yang di dalamnya baginda bersabda, "Dalam surah al-Hajj terdapat dua sujud." Ini juga pendapat 'Umar dan 'Ali. Al-Qadi (Ibn Rushd) berkata: "Ini telah direkodkan oleh Abu Dawud."

The reason for their disagreement stems from their choice of source regarding the number of prostrations. Some of them relied upon the practice of the jurists of Medina, some relied on analogy, and some relied on transmission. Those who relied upon practice (jamal) are Malik and his disciples. Those who relied upon analogy are Abu HanTfa and his disciples, as they maintained that all the prostrations that they agreed upon were found to be expressed in the form of a report—and these were the prostrations in A*rdf, al-Nahl, al-RaM, al-Isra>, Maryam, the first occasion in al-Hajj, al- Furqdn, al-Naml, and al-Sajda—and this made it necessary to link with them the remaining prostrations expressed in the form of reports, which are in Sad and al-Inshiqaq. The three that occur in the form of a command were dropped, and these occur in al-Najm, the second occasion in al-Hajj, and in al-*Alaq. Those who relied upon transmission decided on the basis of what has been established from the Prophet (God’s peace and blessings be upon him) about the prostrations in al-Inshiqaq, al-^Alaq, and al-Najm. This has been recorded by Muslim. Al-Athram said that Ahmad was asked about the prostrations in al-Hajj, and he replied that there were two prostrations. He declared the tradition of TJqba ibn cAmir from the Prophet (God’s peace and blessings be upon him) as authentic, and in which he said, “In al-Hajj there are two prostrations”. This is also the opinion of TJmar and that of CA1T. The QadT (Ibn Rushd) said: “This has been recorded by Abu Dawud”.

Al-Shafi'i memutuskan untuk tidak melakukan sujud dalam surah Sad berdasarkan riwayat Abu Dawud daripada hadis Abu Sa'id al-Khudri bahawa Nabi (ﷺ) sedang membaca ayat sujud dalam surah Sad ketika berada di atas mimbar, lalu baginda turun dan bersujud. Apabila baginda membacanya pada hari lain, orang ramai bersiap sedia untuk sujud, maka baginda bersabda, "Ini adalah taubat bagi seorang Nabi, tetapi kerana aku melihat kamu bersiap sedia untuk sujud, maka aku turun dan bersujud." Dalam hal ini terdapat sejenis bukti bagi Abu Hanifah dalam menegaskan kewajipan sujud, kerana baginda (ﷺ) menjelaskan sebab asas ditinggalkannya sujud dalam sujud ini sebagai sebab yang tidak wujud pada kesempatan sujud yang lain. Maka, menjadi perlu bahawa hukum yang sebab asasnya tidak wujud itu berbeza daripada hukum yang sebab asasnya telah thabit. Ini adalah sejenis dalil yang bersifat penunjukan, dan terdapat perselisihan pendapat mengenainya, kerana ia tergolong dalam kategori memberikan makna kiasan kepada penunjukan tidak langsung nas (dalil al-khitab).

Al-Shafi T decided upon dropping the c prostration in Sdd on the basis of what has been related by Abu Dawud of the tradition of Abu Sa Td al-Khudri “that the Prophet (God’s peace and blessings be upon him) was reciting the verse of prostrations in surat Sad, while on the pulpit, when he descended and prostrated. When he recited it on another day the people prepared themselves for the prostrations, so he said, ‘This is repentance for a Prophet, but as I had seen you preparing for a prostration I came down and prostrated’ ”. In this there is a kind of evidence for Abu HanTfa in upholding the obligation of prostrations, for he (the Prophet) declared the underlying cause of relinquishment of prostrations in this prostration to be a cause that is absent in the other occasions of prostration. Thus, it becomes necessary that the hukm in which an underlying cause is absent be different from that in which the underlying cause is established. This is a kind of demonstrative proof, and there is disagreement over it, as it belongs to the category of assigning a metaphorical meaning to the indirect indication of the text (dalil al-khitdb).

Sebahagian fuqaha, yang tidak menegakkan berlakunya sujud dalam surah-surah Mufassal, berhujah berdasarkan riwayat 'Ikrimah daripada Ibn 'Abbas, yang telah direkodkan oleh Abu Dawud, bahawa "Rasulullah ﷺ tidak sujud dalam mana-mana surah Mufassal sejak baginda berhijrah ke Madinah". Abu 'Umar berkata bahawa riwayat itu adalah munkar (bercanggah), kerana Abu Hurayrah, yang meriwayatkan sujud Nabi ﷺ dalam surah-surah Mufassal, tidak menjadi sahabat Nabi ﷺ kecuali di Madinah. Perawi-perawi yang thiqah meriwayatkan daripadanya bahawa "Nabi ﷺ sujud dalam surah al-Najm".

Some jurists, who did not uphold the occurrence of prostrations in the Mufassal surahs, argued on the basis of the tradition of cIkrima from Ibn c Abbas, which has been recorded by Abu Dawud, “that the Messenger of Allah (God’s peace and blessings be upon him) did not prostrate in any of the Mufassal surahs from the time that he migrated to Medina”. Abu TJmar said that it179 is a munkar (inconsistent) tradition, as Abu Hurayra who has related the prostrations of the Prophet in the Mufassal surahs did not become a Companion of the Prophet (God’s peace and blessings be upon him) except in Medina. Trustworthy narrators have related from him “that the Prophet (God’s peace and blessings be upon him) prostrated in al-Najm”.

Mereka berselisih pendapat tentang waktu sujud. Sekumpulan ahli fiqh melarang sujud pada waktu-waktu yang dilarang untuk solat. Ini adalah pendapat Abu Hanifah, sesuai dengan prinsipnya yang melarang solat fardu pada waktu-waktu tersebut.181 Malik juga tidak membenarkannya dalam al-Muwatta', kerana menurut pandangannya ia adalah ibadah sunat, dan ibadah sunat dilarang pada waktu-waktu tersebut menurutnya. Ibn al-Qasim meriwayatkan daripadanya bahawa sujud boleh dilakukan selepas Asar selagi matahari belum menjadi kekuningan atau berubah warna. Begitu juga selepas solat Subuh. Pendapat ini dipegang oleh al-Shafi'i. Ini berdasarkan pandangan bahawa sujud itu adalah sunat, dan sunat-sunat boleh dilakukan pada waktu-waktu tersebut selagi matahari belum hampir terbenam atau hampir terbit.

They disagreed about the time of the prostrations. A group of jurists prohibited the prostrations during a period of time that is proscribed for prayer. This is the opinion of Abu HanTfa in accordance with his principle of prohibiting the obligatory prayers in these timings.181 Malik has also disallowed these in the Muwattd*, as these are supererogatory in his view, and supererogatory worship is prohibited during these timings according to him. Ibn al-Qasim has related from him that the prostrations may be made after W as long as the sun has not turned yellow or changed in colour. Likewise after the morning prayer. This was upheld by al-ShafiT. This is based on the view that the prostrations are a sunna, and the sunan may be observed in these timings as long as the sun is not about to set or about to rise.

Mengenai orang yang kepadanya hukum itu ditujukan, mereka sepakat secara sebulat suara bahawa ia ditujukan kepada orang yang membaca, sama ada dalam solat atau selainnya. Mereka berselisih pendapat tentang sama ada pendengar wajib sujud. Abu Hanifah berkata bahawa dia wajib sujud, dan beliau tidak membezakan antara lelaki atau perempuan. Malik berkata bahawa pendengar hendaklah sujud pada dua keadaan: pertama, apabila dia telah duduk untuk mendengar al-Qur'an, dan kedua, apabila pembaca itu sendiri sujud, dan bahawa yang kedua ini sah menjadi imam bagi pendengar. Ibn al-Qasim meriwayatkan daripada Malik bahawa pendengar hendaklah sujud sebaik sahaja dia duduk untuk mendengar pembaca, walaupun pembaca itu tidak layak menjadi imam.

About the person towards whom the hukm is directed they agreed unanimously that it is directed towards the person reciting, whether in prayer or otherwise. They disagreed about whether the listener is obliged to prostrate. Abu HanTfa said that he is under an obligation to prostrate, and he did not differentiate between a man or a woman. Malik said that the listener is to prostrate on two occasions: first, when he has sat down to listen to the Qur’an, and second, when the reciter himself prostrates, and that the latter can validly be an imam for the listener. Ibn al-Qasim has related from Malik that the listener is to prostrate himself once he has sat down to listen to the reciter even if the reciter is not qualified to be an imam.

Kebanyakan ulama fiqh berpendapat mengenai tatacara sujud tilawah bahawa apabila orang yang membaca al-Quran sujud, dia hendaklah membaca takbir ketika merendahkan diri dan ketika bangkit. Pendapat Malik berbeza dalam hal ini apabila orang tersebut tidak sedang mengerjakan solat, tetapi apabila dia sedang solat, dia hendaklah membaca takbir tanpa khilaf.

The majority of the jurists said about the description.of the prostrations that when the person reciting prostrates he should pronounce the takbir on lowering himself and upon rising. Malik’s opinion has differed on the issue when the person is not observing prayer, but when he is praying he is to pronounce takbir without a dispute.