Dalam bahagian ini terdapat empat isu yang dianggap sebagai prinsip bagi topik ini. Isu pertama ialah berkenaan penjelasan tentang kewajipannya. Isu kedua ialah berkenaan bilangan kewajipannya (setiap hari). Isu ketiga ialah berkenaan individu yang diwajibkan ke atasnya. Isu keempat ialah berkenaan kewajipan yang terhasil akibat peninggalan yang disengajakan.

In this part there are four issues that are taken to be the principles of this topic. The first issue is about the exposition of its obligation. The second issue is about the number of its (daily) obligations. The third issue is about the individual for whom it is obligatory. The fourth issue is about the consequential obligation because of intentional relinquishment.

Kewajipannya jelas berdasarkan Kitab, sunnah, dan ijmak. Kerana ia begitu dikenali secara meluas, membincangkannya tidak diperlukan.

Its obligation is evident from the Book, the sunna, and consensus. The fact that it is so widely known makes its discussion unnecessary.

Terdapat dua pendapat mengenai bilangan solat wajib harian. Pendapat pertama ialah pendapat Malik, al-Shafi'i dan majoriti ulama, yang berpegang bahawa hanya lima solat harian yang wajib. Pendapat kedua ialah pendapat Abu Hanifah dan murid-muridnya, yang berpegang bahawa solat witir juga wajib selain daripada lima solat harian. Perselisihan mereka sama ada kewajipan yang ditetapkan melalui sunnah itu wajib atau fardu tidak memberi sebarang kesan.85

There are two opinions about the number of daily obligations. First is the opinion of Malik, al-Shafi T, and the majority, which maintains c that only five (daily) prayers are obligatory. The second is the opinion of Abu HanTfa and his disciples which maintains that the witr prayer is also obligatory along with the five (daily) prayers. Their disagreement about whether the obligation established from the sunna is wajib or fard is of no consequence.85

Punca perselisihan mereka terletak pada hadis-hadis yang bercanggah. Hadis-hadis yang membatasi kewajipan kepada lima solat adalah jelas, masyhur, dan sabit. Yang paling jelas antaranya ialah hadis wn?, "Apabila kewajipan itu mencapai bilangan lima, Musa (Musa 'alaihissalam) berkata kepadanya (Muhammad ﷺ), 'Kembalilah kepada Tuhanmu, kerana umatmu tidak mampu menanggung ini'. Baginda berkata, 'Maka aku pun berbuat demikian'. Yang Maha Tinggi berfirman, 'Ia adalah lima, tetapi bernilai lima puluh (dari segi ganjaran), Ketetapan-Ku tidak diubah'." Selain itu, terdapat hadis masyhur tentang orang Badwi yang bertanya kepada Nabi (semoga kesejahteraan dan keberkatan Allah dilimpahkan ke atasnya) mengenainya. Nabi (semoga kesejahteraan dan keberkatan Allah dilimpahkan ke atasnya) bersabda, "Lima solat dalam sehari semalam." Dia bertanya lagi, "Adakah aku diwajibkan lebih daripada ini?" Baginda menjawab, "Tidak, melainkan jika engkau melakukannya secara sukarela."

The reason for their disagreement lies in conflicting traditions. The traditions that confine the obligation to five prayers are explicit, widely known> and well-established. The most vivid of these is the tradition of wn?, “When the obligation reached the number five, Musa (Moses) said to him (Muhammad), ‘Turn back to your Lord, for your umma cannot bear this’. He said, ‘So I did’. The Exalted said, ‘They are five but they are fifty (in reward value), My decree is not altered’”. Further, there is the widely known tradition of the bedouin, who asked the Prophet (God’s peace and blessings be upon him) about it and the Prophet (God’s peace and blessings be upon him) said, “Five prayers in a day and;night”. He asked (again), “Am I obliged for more besides these?” He replied, “No, unless you observe them voluntarily”.

Di antara hadis-hadis yang menyampaikan makna kewajiban witir ialah hadis daripada 'Amr bin Shu'aib, daripada ayahnya, dan daripada datuknya, bahawa Rasulullah ﷺ bersabda: "Sesungguhnya Allah telah menambahkan satu solat untuk kamu, iaitu witir, maka peliharalah ia." Turut termasuk hadis Haritha bin Hudhafa yang berkata: "Rasulullah ﷺ keluar kepada kami lalu bersabda: 'Sesungguhnya Allah telah memerintahkan kamu untuk mengerjakan satu solat, yang lebih baik bagi kamu daripada unta merah. Itulah witir. Dia telah menetapkan agar kamu mengerjakannya pada waktu antara solat Isyak (ʿIshā') dan solat Subuh (fajr).'" Selain itu, terdapat hadis Buraidah al-Aslami bahawa Rasulullah ﷺ bersabda: "Witir itu thabit (pasti), dan sesiapa yang tidak mengerjakannya bukanlah daripada golongan kami."

Orang yang wajib (melaksanakannya) ialah setiap Muslim yang telah baligh, dan dalam hal ini tidak ada perselisihan.

The person for whom it is obligatory is every pubescent Muslim, and there is no dispute about this.

Berkenaan dengan kewajiban dalam kes orang yang meninggalkannya dengan sengaja, dan apabila dia diperintahkan untuk solat tetapi enggan melakukannya, namun tidak mengingkari kewajipannya, sekumpulan ahli fiqh berkata bahawa dia hendaklah dihukum bunuh, manakala kumpulan lain berkata bahawa dia wajib dihukum dan dikurung. Antara mereka yang berpendapat bahawa dia hendaklah dihukum bunuh, sebahagian menjadikan hukuman bunuh itu wajib kerana kekufurannya (kufr). Ini adalah pendapat Ahmad, Ishaq, dan Ibn al-Mubarak. Golongan lain, yang berpendapat bahawa dia hendaklah dikurung dan dihukum sehingga dia kembali solat, menetapkannya sebagai hukuman hadd, dan ini adalah pendapat Malik, al-Shafi‘i, Abu Hanifah, murid-muridnya, serta golongan Zahiriyyah.

With respect to the obligation in the case of the person who relinquishes it intentionally, and when he is ordered to pray refuses to do so, but does not deny its obligation, a group of jurists said that he should be executed, while another group said that he is to-be punished and confined. Among those who maintained that he is to be executed; some made his execution obligatory as a result of his disbelief (kufr). This is the opinion of Ahmad, Ishaq, and Ibn al- Mubarak. Others, who upheld his confinement and punishment till he resumes praying, determined it as a hadd penalty, which is the opinion of Malik, al- Shafi i, Abu Harnfa, his disciples, and of the Zahirites.

Punca perselisihan ini berpunca daripada pertentangan dalam hadis-hadis. Telah thabit daripada Nabi (semoga kesejahteraan dan keberkatan Allah dilimpahkan ke atasnya) bahawa baginda bersabda, "Tidak halal menumpahkan darah seorang Muslim kecuali dalam tiga keadaan: kekufuran selepas iman, zina selepas berkahwin, dan membunuh manusia tanpa qisas bagi nyawa lain." Juga diriwayatkan daripada Nabi ﷺ dalam hadis Buraidah bahawa baginda bersabda, "Yang membezakan antara mereka dengan kita ialah solat, maka sesiapa yang meninggalkannya, sesungguhnya dia telah kufur." Dalam hadis Jabir, Nabi ﷺ bersabda, "Ia adalah (asas) pemisah antara ketaatan dan kekufuran", atau baginda bersabda, "Syirik itu tidak lain hanyalah meninggalkan solat." Mereka yang memahami istilah kufur di sini sebagai penolakan sebenar menganggap hadis ini sebagai penjelasan kepada sabda Nabi ﷺ "kekufuran selepas iman" [yang disebut dalam hadis yang dikemukakan di atas]. Mereka yang menganggapnya (penggunaan istilah kufur di sini) sekadar celaan dan teguran berkata bahawa maksudnya ialah perbuatannya menyerupai perbuatan orang-orang kafir dan dia menyerupai orang-orang kafir. Ia sama seperti berkata, "seorang penzina tidak melakukan zina sambil kekal sebagai mukmin" atau "seorang pencuri tidak mencuri sambil kekal sebagai mukmin". Oleh itu, mereka berpendapat bahawa hukuman hudud tidak dikenakan dalam kes ini.

c The reason for this disagreement stems from the conflict of traditions. It is established from the Prophet (God’s peace and blessings be upon him) who said, “Shedding the blood of a Muslim does not become lawful, except in three cases: disbelief after faith, fornication after marriage, and killing a human being when it is not in retaliation for another life”. It is also related from the Prophet (God’s peace and blessings be upon him) in the tradition of Burayda that he said, “The distinguishing factor between them and us is prayer, so he who relinquishes it has committed disbelief’. In the tradition of Jabir, the Prophet (God’s peace and blessings be upon him) said, “It is the (basis for) distinction between obedience and disbelief’, or he said, “Polytheism is nothing but the relinquishment of prayer”. Those who understood from the term disbelief here to be actual rejection deemed this tradition to be a commentary on the words of the Prophet (God’s peace and blessings be upon him) “disbelief after faith [occurring in the tradition quoted above]”. Those who deemed it (the use of the term disbelief here) merely as censure and reproach said that it means that his acts are like those of the disbelievers and that he resembles the disbelievers. It is just like saying, “a fornicator does not commit fornication and remain a believer” or “a thief does not commit theft and remain a believer”. Thus, they held that hadd penalty is not to be imposed in this case.