Perbincangan tentang niat dilakukan dari pelbagai sudut. Antaranya ialah sama ada niat itu merupakan syarat sah ibadah ini, dan jika ia syarat, apakah jenis tekad yang dianggap sah? Selanjutnya, adakah memperbaharui niat setiap hari Ramadan itu wajib, atau memadai niat yang dilafazkan pada hari pertama? Jika seseorang membuat tekad, apakah masa tekad tersebut yang menjadikan puasa sah, sehingga jika tidak dilakukan pada masa itu puasanya terbatal? Adakah kegagalan membentuk niat menyebabkan puasa mesti dibatalkan, dan bagaimana jika orang itu tidak membatalkan puasanya? Para fuqaha berbeza pendapat mengenai setiap persoalan ini.
Pendapat majoriti fuqaha ialah niat merupakan syarat sah puasa, tetapi Zufar menyimpang dan berkata bahawa bulan Ramadan tidak memerlukan niat, kecuali apabila seseorang mempunyai sebab yang membolehkannya dibebaskan daripada kewajipan berpuasa, seperti sedang dalam musafir, tetapi ingin berpuasa. Punca perbezaan mereka berpangkal daripada tanggapan mereka tentang hakikat puasa, sama ada ia ibadah yang mempunyai makna rasional atau tidak mempunyai makna sedemikian. Mereka yang berpendapat ia ibadah yang tidak mempunyai tujuan rasional mewajibkan niat, manakala mereka yang berpendapat ia ibadah yang mempunyai tujuan rasional berkata tujuan itu tercapai walaupun seseorang tidak membentuk niat. Pengkhususan penaakulan ini oleh Zufar kepada sebahagian jenis puasa sahaja menunjukkan suatu kelemahan. Nampaknya beliau membentuk pendapatnya atas alasan bahawa tidak dibenarkan menghentikan puasa pada hari-hari Ramadan dan bahawa mana-mana puasa yang dilakukan pada hari-hari bulan ini memenuhi bentuk puasa yang disyariatkan ini, dan ini ialah sesuatu yang khusus untuk hari-hari tersebut.
The discussion of intention is undertaken from different aspects. These include whether it is a condition for the validity of this worship, and if it is a condition, then, what kind of determination is considered valid? Further, whether its renewal every day of Ramadan is obligatory or is the intention expressed on the first day sufficient? If the subject makes the resolve, what is the time of this resolve that makes the fast valid, so that if it is not expressed at such time it is nullified? Does failure to form the intention necessitate breaking the fast, and what if the person does not break the fast? The jurists differed on each of these questions.The opinion of the majority of the jurists is that intention is a condition for the validity of the fast, but Zufar deviated and said that the month of Ramadan does not require intention, unless .the person happens to have reason to be relieved from the obligation of fasting, such as being on a journey, but wishes to fast. The reason for their disagreement stems from their notion about the nature of fasting whether it is a worship having a rational meaning or it has no such meaning. Those who maintained that it is a worship having no rational purpose made intention obligatory, while those who maintained that it is a worship with rational purpose said that the purpose is attained even if the person does not form an intention. The confining of this reasoning by Zufar to only some kinds of fasting presents some weakness. It appears that he formed his opinion on the grounds that it is not permitted to cease fasting during the days of Ramadan and that any fast kept during these days of the month fulfils this form of prescribed fasting, and this is something specific to these days.
Mengenai perselisihan mereka tentang penentuan jenis puasa melalui pembentukan niat yang sah, Malik berkata bahawa adalah wajib menyatakan puasa Ramadan dalam niat, dan tidak memadai dalam Ramadan untuk berniat puasa secara umum, mahupun berniat puasa yang lain. Abu Hanifah berpandangan sebaliknya, dan berkata bahawa jika seseorang membentuk niat yang mutlak (tidak terikat), atau niat untuk puasa selain puasa Ramadan, maka niatnya sah dan puasanya berubah menjadi puasa Ramadan. Ini berlaku kecuali jika orang itu sedang dalam perjalanan, kerana menurut pandangannya, jika musafir dalam Ramadan berniat untuk puasa selain puasa Ramadan, niatnya akan terpakai kepada puasa yang diniatkan itu. Alasannya ialah bahawa ketika bermusafir, dia tidak diwajibkan berpuasa Ramadan. Dua orang murid beliau yang termasyhur tidak membezakan antara orang yang bermusafir dengan orang yang bermukim. Mereka berkata bahawa setiap puasa yang diniatkan dalam Ramadan itu bertukar menjadi puasa Ramadan.
With respect to their dispute over the specification of the kind of fasts through the formulation of a valid intention, Malik said that it is necessary to identify the fast of Ramadan in the intention, and it is not sufficient in Ramadan to have a general intention to fast, nor an intention specifying another fast. Abu HanTfa (held the opposite view, and) said that if the person forms an absolute (unqualified) intention, or an intention specifying another fast other than the fast of Ramadan it is valid and the fast turns into a fast of Ramadan. This is so, unless the person is on a Journey for, in his view, if the traveller during Ramadan makes an intention for fasts other than the fast of Ramadan his intention will apply to the intended fast. The reason is that while travelling he is not under an obligation to observe the fast of Ramadan. His two (renowned) disciples did not distinguish between one travelling and the resident. They said that each fast intended during Ramadan is converted into a fast of Ramadan.
Sebab perselisihan mereka berpunca daripada perbezaan pendapat sama ada memadai bagi puasa Ramadan jika kategori puasa itu dikenal pasti secara umum, atau sama ada ia mesti dinyatakan secara khusus. Kedua-dua bentuk niat ini wujud dalam hukum syarak. Contoh niat umum ialah niat wuduk, yang memadai dengan berniat untuk menghilangkan hadas. Seorang hamba kemudiannya boleh melakukan apa-apa jenis ibadah yang sahnya bergantung kepada wuduk, seperti solat, tawaf, membawa mushaf Al-Quran, dan lain-lain. Oleh itu, wuduk tidak khusus kepada satu jenis ibadah sahaja. Hal ini berbeza dengan niat solat, yang mesti dinyatakan solat tertentu yang hendak dikerjakan. Maka wajib dinyatakan solat itu sebagai Asar jika ia Asar, dan Zuhur jika ia Zuhur. Semua ini diketahui oleh para fuqaha. Dengan itu, pada pandangan para fuqaha ini, puasa berada dalam keadaan berbolak-balik antara dua kaedah umum tersebut. Mereka yang mengaitkannya dengan genus pertama berpendapat bahawa memadai sekadar berazam untuk berpuasa. Mereka yang mengaitkannya dengan genus kedua pula mensyaratkan penentuan puasa itu secara khusus.
The reason for their disagreement stems from the dispute as to whether it is sufficient for the fasts of Ramadan that the category of fasting be identified generally or that it has to be specified. Both forms (of intention) exist in the law. An example of the general intention is the intention of ablution in which it is sufficient to intend the removal of impurities. The worshipper may then perform any kind of worship whose validity depends on ablution (prayers, tawdfy carrying a copy of the QuPan, etc.). Thus, ablution is not specific to one kind of worship. This is different from the intention for prayer, in which it is necessary to specify the particular prayer that is about to be performed. It is, therefore, necessary to specify the prayer as W, if it is W, and zuhr if it is zuhr. All this is well-known to the jurists. Fasting, therefore, vacillates between these two general rules in the view of these jurists. Those who associated it to one genus said that it is sufficient to make a resolve for fasting alone. Those who associated it with the second genus stipulated the specification of the fast.
Mereka juga berselisih pendapat mengenai masalah jika seseorang berniat, pada hari-hari Ramadan, untuk puasa jenis lain, adakah niat itu berubah menjadi puasa Ramadan. Sebabnya ialah sebahagian jenis ibadah berubah kerana waktu ia dilakukan itu khusus bagi ibadah yang menjadi tujuan perubahan tersebut. Terdapat juga sebahagian jenis ibadah yang tidak berubah, dan ini berlaku bagi kebanyakan bentuk ibadah. Adapun ibadah yang berubah termasuklah haji, dengan persetujuan semua pihak. Mereka berkata bahawa jika seseorang yang wajib menunaikan haji memulakannya sebagai ibadah sunat pada musim haji, maka ibadah sunat itu berubah menjadi ibadah wajib. Mereka tidak mengatakan demikian bagi solat atau ibadah lain. Golongan yang menganggap puasa serupa dengan haji berkata bahawa ia berubah, manakala golongan yang menganggap puasa serupa dengan bentuk ibadah lain berkata bahawa ia tidak berubah.
They also disagree over the issue that if he makes an intention, during the days of Ramadan, for another kind of fast whether this is converted (to the fast of Ramadan). The reason for this is that some kinds of worship are converted due to the fact that the time in which it occurs is specific for the worship to which they are converted. There are some kinds of worship that are not converted, and this applies to most forms of worship. Those, however, that are converted include hajj, by agreement. They said that if a person on whom hajj is obligatory commences it as a voluntary form of worship during the hajj season, the voluntary form is converted to the obligatory form. They did not say this for prayer or other forms of worship. Those who held fasting to be similar to hajj said that it is converted, while those who held it to be similar to other forms said that it is not.
Dalam perselisihan mereka mengenai waktu berniat, Malik berkata bahawa puasa tidak sah kecuali dengan niat yang dibuat sebelum terbit fajar, dan ini terpakai kepada semua jenis puasa. Al-Shafi'i berkata bahawa niat yang dibuat selepas fajar adalah sah dalam puasa sunat, tetapi tidak sah dalam puasa wajib. Abu Hanifah berpendapat bahawa niat yang dibuat selepas fajar sudah memadai bagi semua jenis puasa yang kewajipannya dikaitkan dengan waktu tertentu, seperti puasa Ramadan, puasa yang dikaitkan dengan hari atau tarikh tertentu selepas nazar, dan juga puasa sunat, tetapi tidak bagi puasa yang wujud sebagai tanggungan.
In their disagreement over the time of forming the intention, Malik said that fasting is not valid except by an intention formed before the break of the dawn, and this applies to all kinds of fasting. Al-ShaficT said that intention formed after dawn is valid in supererogatory fasting, but it is not in obligatory fasts. Abu Hamfa held that intention formed after dawn is sufficient for all kinds of fasting whose obligation is linked to a particular time, like those of Ramadan, those linked to specific days or dates after a vow, and also those that are supererogatory, but it is not for the fasts that exist as a liability.
Alasan bagi perselisihan mereka timbul daripada pertentangan hadith mengenai isu ini. Hadith pertama ialah yang diriwayatkan oleh al-Bukhari daripada Hafsa bahawa Nabi ﷺ bersabda, "Sesiapa yang tidak berniat untuk berpuasa pada waktu malam, maka tiada puasa baginya". Ia juga diriwayatkan sebagai mawquf oleh Malik. Abu cUmar berkata bahawa terdapat sedikit percanggahan dalam isnad hadith Hafsa. Hadith kedua diriwayatkan oleh Muslim daripada cA'isyah, yang berkata, "Rasulullah ﷺ pernah berkata kepadaku suatu hari, 'Wahai A'isyah, adakah kamu mempunyai sesuatu (untuk dimakan)?' Aku menjawab, 'Wahai Rasulullah, kami tidak mempunyai apa-apa'. Baginda bersabda, 'Kalau begitu, aku berpuasa'". Dalam hadith Muawiyah, beliau berkata di atas mimbar, "Wahai penduduk Madinah, di manakah ulama kamu? Aku pernah mendengar Rasulullah ﷺ bersabda, 'Hari ini ialah hari cAsyura', dan puasanya tidak diwajibkan ke atas kita. Aku berpuasa, maka sesiapa antara kamu yang ingin berpuasa boleh berbuat demikian, dan sesiapa yang ingin terus makan boleh berbuat demikian'".
The reason for their disagreement arises from the conflict of traditions on the issue. The first of these traditions is the one recorded by al-Bukhari from Hafsa that the Prophet (God’s peace and blessings be upon him) said, “One who does not form the intention to fast during the night has no fast”. It has also been related as mawqufby Malik. Abu TJmar said that there is some discrepancy in the isndd of Hafsa’s tradition. The second is recorded by Muslim from cA>isha, who said, “The Messenger of Allah (God’s peace and blessings be upon him) said to me one day, ^A’isha, do you have something (to eat)?’ I said, ‘O Messenger ; of Allah, we have nothing’. He said, ‘Then I am fasting’ ”, In the tradition of Mu<awiya, he said on the pulpit, “O people of Medina, where are your learned men? I heard the Messenger of Allah (God’s peace and blessings be upon him) saying, ‘Today it is the day of cAshura’ and its fast has not been prescribed for us. I am fasting, so those of you who wish to fast may do so and those who like may continue to eat’”.
Mereka yang menerima kaedah tarjih bergantung kepada riwayat Hafsah, manakala mereka yang menerima kaedah al-jam‘ (penyesuaian) membezakan antara puasa sunat dan puasa wajib, iaitu mereka menafsirkan riwayat Hafsah sebagai merujuk kepada puasa wajib, dan riwayat ‘Aisyah serta Mu‘awiyah sebagai merujuk kepada puasa sunat. Abu Hanifah membuat perbezaan antara kewajipan yang bersifat umum dan kewajipan yang merupakan tanggungan, kerana kewajipan yang bersifat umum mempunyai waktu yang ditentukan yang menggantikan niat bagi tujuan pengkhususan, manakala puasa yang merupakan tanggungan tidak mempunyai waktu yang tetap; oleh itu, beliau mewajibkan agar ia dikhususkan dengan niat.
Those who adopted the method of preference relied on Hafsa’s tradition, while those who adopted the method of reconciliation distinguished between supererogatory and obligatory fasting, that is, they construed the tradition1 of Hafsa as implying obligatory fasts and the traditions of cA*isha and MuSawiya as implying supererogatory fasts. Abu HanTfa made a distinction between universal obligation and an obligation that is a liability, as the universal obligation has a determined time that takes the place of intention for specification, while the fast that is a liability has no fixed time;, th us, he made it obligatory that it be specified with an intention.
Majoriti ulama berpendapat bahawa bersih daripada janabah bukanlah syarat sah puasa, berdasarkan apa yang thabit daripada riwayat 'Aisyah dan Ummu Salamah, dua isteri Nabi ﷺ, yang berkata: "Rasulullah ﷺ pernah bangun pada waktu pagi di bulan Ramadan dalam keadaan junub kerana bersetubuh, bukan kerana mimpi basah, kemudian baginda meneruskan puasa." Dalil lain ialah bahawa mimpi basah pada siang hari tidak membatalkan puasa. Namun, diriwayatkan daripada Ibrahim al-Nakha'i, 'Urwah bin Zubair dan Tawus bahawa jika seseorang melakukannya dengan sengaja (merangsang untuk mengeluarkan mani), maka puasanya menjadi batal.
The majority of the jurists maintain that freedom from janaba is not a condition for the validity of the fast, because of what is established from the traditions of cA’isha and Umm Salama, the two. wives of the Prophet (God’s peace and blessings be upon him), who said, “The Messenger of Allah (God’s peace and blessings be upon him) used to arise in the morning during Ramadan in a state of major impurity from sexual intercourse, not a wet dream, and then kept the fast”. An evidence for this is that a wet dream during the day does not invalidate the fast. It is, however, related from Ibrahim al- NakhaT, TJrwa ibn Zubayr, and Tawus that if the person does this intentionally (induces ejaculation) the fast is invalidated.
Punca perselisihan mereka berpunca daripada apa yang diriwayatkan daripada Abu Hurayrah, yang biasa berkata, "Sesiapa yang bangun pada waktu pagi di bulan Ramadan dalam keadaan junub, maka dia telah membatalkan puasanya." Malik meriwayatkan bahawa seorang wanita haid yang sampai ke tempoh suci sebelum fajar, tetapi menangguhkan mandi, tidak perlu berpuasa pada hari itu. Pendapat para ulama ini adalah menyimpang dan ditolak oleh sunan yang masyhur dan mapan.
The reason for their disagreement comes from what is related from Abu Hurayra, who used to say, “One who arises in the morning during Ramadan in a state of major impurity has broken his fast”. Malik has related that a menstruating woman who reaches the period of purity before dawn, but delays bathing is not to fast on that day. The opinions of these jurists are deviant and rejected by the well-known and-established sunan.