Tempat-tempat yang dibolehkan untuk solat, menurut pendapat sebahagian fuqaha, ialah semua tempat yang bebas daripada najis. Sebahagian fuqaha mengecualikan tujuh tempat daripadanya: timbunan sampah (kawasan pembuangan sampah), rumah pemotongan haiwan, perkuburan, jalan raya, tempat mandi awam, tempat berlutut unta, dan bumbung Baitullah (Ka'bah). Yang lain hanya mengecualikan perkuburan, manakala sebahagian yang lain mengecualikan perkuburan dan tempat mandi awam. Sebahagian daripada mereka berpendapat bahawa solat di tempat-tempat yang tidak digalakkan ini hanyalah makruh, tetapi tidak membatalkan solat; ini adalah satu riwayat daripada Malik. Keharusan solat di tempat-tempat tersebut juga diriwayatkan daripadanya, iaitu riwayat Ibn al-Qasim.

The places in which prayer is permissible, in the opinion of some jurists, are all those that are free from .uncleanliness. Some jurists exempted seven places out of these: the dunghill (garbage area), the slaughterhouse, the graveyard, the roadway, the public bath, the kneelingplace of camels, and the roof of the House of Allah (Ka<ba). Others made an exemption for the graveyard alone, while some others exempted the graveyard and the public-bath. Some of them deemed praying in these undesirable places as merely abominable, but did not invalidate the prayer; this is one narration from Malik. The permissibility of such prayer is also related from him, which is Ibn al-Qasim’s narration.

Sebab perselisihan timbul daripada pertembungan makna zahir hadis-hadis mengenai isu ini. Terdapat dua hadis mengenai isu ini yang disepakati, manakala dua lagi diperselisihkan. Hadis-hadis yang disepakati ialah sabda Nabi ﷺ, "Aku telah dikurniakan tujuh perkara yang tidak dikurniakan kepada seorang pun sebelumku ... [Baginda menyebut dalam kalangan itu]: Bumi dijadikan untukku sebagai masjid dan alat bersuci, maka di mana sahaja waktu solat menemuiku, aku solat." Hadis lain pula berbunyi, "Hidupkanlah rumah-rumah kamu dengan solat di dalamnya sekali-sekala, dan janganlah kamu menjadikannya sebagai perkuburan." Bagi hadis-hadis yang diperselisihkan, satu riwayat ialah bahawa Nabi ﷺ melarang solat di tujuh tempat: timbunan sampah, tempat menyembelih haiwan, perkuburan, jalan raya, tempat mandi awam, tempat berlutut unta, dan atap Baitullah. Riwayat ini dicatatkan oleh al-Tirmidhi. Yang kedua ialah riwayat bahawa Nabi ﷺ bersabda, "Solatlah di tempat berehat kambing dan biri-biri, tetapi janganlah solat di tempat berlutut unta."

The reason for disagreement arises from the conflict of the apparent meanings of traditions on the issue. There are two traditions on the issue that are agreed upon, while two are disputed. The traditions agreed upon are the sayings of the Prophet (God’s peace and blessings be upon him), “I have been granted seven things that were not granted to anyone before me .. . [He mentioned within this]: The earth has been made a mosque for me and a means of purification, so wherever the time of prayer overtakes me, I pray”. The other tradition says, “Enliven your homes with your prayers in them occasionally, and do not convert them into graveyards”. As to the disputed traditions, one report is “that the Prophet (God’s peace and blessings be upon him) proscribed prayers in seven places: the dunghill, the place for slaughtering animals, .the graveyard, the roadway, the public bath, the kneeling places of camels, and the roof of the House of Allah”. It has been recorded by al-TirmidhT. The second is the report that Prophet (God’s peace and blessings be upon him) said, “Pray in the resting places of cattle, but do not pray in the kneeling places of camels”.

Para ulama berbeza pendapat mengenai hadis-hadis ini kerana penggunaan tiga kaedah. Kaedah pertama ialah kaedah tarjih dan naskh. Kaedah kedua ialah kaedah menyusun yang khusus di atas yang umum, iaitu menyusun yang khusus berdasarkan yang umum. Kaedah ketiga ialah kaedah kompromi. Mereka yang menerima pakai kaedah tarjih dan naskh berpegang kepada hadis yang masyhur, sabda Nabi ﷺ: "Bumi telah dijadikan masjid untukku dan alat penyucian." Mereka berpendapat bahawa hadis ini memansuhkan hadis-hadis yang bercanggah dengannya, kerana ia menyebut kelebihan yang dikurniakan kepada Nabi ﷺ, dan kelebihan ini tidak boleh dimansuhkan, kerana naskh tergolong dalam kategori hukum (ahkam). Mereka yang menerima pakai kaedah menyusun yang khusus di atas yang umum berkata bahawa hadis tentang keharusan adalah umum, manakala hadis yang melarang adalah khusus; oleh itu, wajib yang khusus disusun di atas yang umum. Sebahagian ulama yang menggunakan kaedah ini mengecualikan tujuh tempat, manakala sebahagian yang lain hanya mengecualikan bilik mandi awam dan tanah perkuburan, dengan berkata bahawa inilah yang thabit daripada Nabi ﷺ, kerana diriwayatkan bahawa baginda juga melarangnya secara berasingan. Ada pula yang hanya mengecualikan tanah perkuburan berdasarkan hadis yang terdahulu. Mereka yang menerima pakai kaedah kompromi, yang tidak mengecualikan yang khusus daripada yang umum, berkata bahawa hadis-hadis larangan itu ditafsirkan sebagai makruh, dan hadis-hadis yang lain ditafsirkan sebagai keharusan.

The jurists were divided over these traditions because of the employment of three methods. The first is the method of preference and abrogation. The second is the method of structuring, that is, structuring the particular upon the general. The third is the method of reconciliation. Those who adopted the method of preference and abrogation followed the widely known tradition, the words of the Prophet (God’s peace and blessings be upon him), “The earth has been made a mosque for me and a means of purification”. They maintained that this tradition abrogates those that conflict with it, as it counts the merits granted to the Prophet (God’s peace and blessings be upon him), and this cannot be abrogated, as abrogation belongs to the category of rules (ahkdm). Those who adopted the method of structuring the particular upon the general said that the tradition about permissibility is general whereas the proscribing tradition is particular; therefore it is necessary that the particular be structured upon the general. Some of these jurists (who apply this method) excluded the seven places, while some of them excluded only the public bath and the graveyard, saying that this is what is established from the Prophet (God’s peace and blessings be upon him), as it is related that he also proscribed them independently. Some excluded only the graveyard due to the preceding tradition. Those who adopted the method of reconciliation, not excluding the particular from the general, said that the proscribing traditions are to be construed for abomination, and the others for permissibility.

Mereka berselisih pendapat tentang solat di dalam sinagog dan gereja. Satu kumpulan menganggapnya makruh, manakala kumpulan lain membenarkannya. Kumpulan ketiga membuat perbezaan berdasarkan kewujudan patung-patung, iaitu pendapat Ibn ‘Abbas berdasarkan kenyataan ‘Umar, “Kami tidak memasuki gereja-gereja mereka kerana gambar-gambar itu.” Namun, sebab yang mendasari pendapat mereka yang menganggapnya keji bukanlah gambar-gambar itu, melainkan kemungkinan wujudnya kenajisan (najasah).

They disagreed about praying in synagogues and churches. One group considered it as reprehensible, while another permitted it. A third group made a distinction on the basis of the existence of figures, which is Ibn ‘Abbas’s opinion because of TJmar’s statement, “We do not enter their churches because of the images”. The underlying cause, however, for the opinion of those who considered it abominable is not the images, but the probability of the existence of uncleanliness (najdsa).

Mereka berselisih pendapat mengenai solat di atas tanah (yang tidak berlapik) dan di atas permaidani serta benda-benda lain yang digunakan untuk duduk di atas tanah. Majoriti berpendapat harusnya sujud di atas tikar dan benda-benda lain yang serupa yang diperbuat daripada bahan yang dihasilkan oleh bumi, dan menganggap selainnya sebagai makruh, iaitu pendapat Malik bin Anas.

They disagreed about prayer on the (bare) ground and on carpets and other things used for sitting on the ground. The majority maintain the permissibility of prostrating on mats and other similar things made of material produced by the land, and deem the rest as abominable, which is Malik ibn Anas’s opinion.