Bab ini membahas penentuan nisab bagi setiap kategori harta yang dikenakan zakat, iaitu kadar yang menjadi syarat wajibnya zakat ke atas jenis-jenis harta tersebut apabila mencapai nisab. Ia juga membahas penentuan jumlah yang wajib dikeluarkan bagi sesuatu jenis harta, iaitu pada harta itu sendiri dan kuantitinya. Dalam setiap jenis, disebutkan perkara-perkara yang telah disepakati dan perkara-perkara yang diperselisihkan, sama ada yang disepakati atau yang diperselisihkan. Perbincangan akan dibahagikan kepada beberapa bahagian. Bahagian pertama ialah tentang emas dan perak. Bahagian kedua ialah tentang unta. Bahagian ketiga ialah tentang kambing biri-biri. Bahagian keempat ialah tentang lembu. Bahagian kelima ialah tentang hasil tanaman. Bahagian keenam ialah tentang barang perniagaan.

/6This chapter deals with the identification of the nisab of each category of wealth on which zakat is levied, and that is the quantity on which zakat is charged for those 7items reaching the nisab. It also deals with the identification of the amount due on an item, that is, on itself and its quantity mention those things that they agreed upon and those over which they differed for each of the species, whether agreed upon or disputed. We will divide the discussion into sections. The first section is about gold and silver. The second is about camels. The third is about sheep. The fourth is about cows. The fifth is about crops. The sixth is about goods.

Mereka sepakat bahawa kadar perak yang dikenakan zakat ialah lima awqiya [auns], berdasarkan sabda yang sahih daripada Nabi ﷺ, "Tidak ada sedekah pada apa-apa yang kurang daripada lima awqiya [auns] perak". Mereka berselisih pendapat tentang penetapan nisab bagi logam selain perak, dan juga tentang kadar yang wajib dikeluarkan daripadanya. Menurut pandangan mereka, satu awqiya bersamaan dengan lima dirham mengikut timbangan. Mereka sepakat bahawa kadar yang wajib dikeluarkan daripadanya ialah satu perempat daripada sepersepuluh. Ini juga terpakai pada emas, iaitu zakatnya ialah satu perempat puluh. Hukum ini berlaku selagi logam-logam tersebut berada dalam keadaan yang tidak menghilangkan sifatnya sebagai logam.

They agreed that the quantity of silver on which zakat is levied is five awqiya [ounces], because of the authentic saying of of the Prophet (God’s peace and blessings be upon him), “There is no sadaqa in what is less than five awqiya [ounces] of silver”. They disagreed about the stipulation of a nisab for minerals other than silver, and also about the amount due on them. An awqiya, in their view, was equal to five dirhams by weight. They agreed that the amount due on this is one-fourth of a tenth. This applies to gold as well, that is, zakat is one- fortieth. This is so as long as they are in a state when they do not cease to be minerals.

Di bawah topik ini, mereka berbeza pendapat dalam lima perkara: pertama, nisab bagi emas; kedua, adakah waqs terpakai ke atasnya, iaitu adakah tiada peningkatan dalam zakat dengan peningkatan jumlah melebihi nisab; ketiga, bolehkah satu kategori ditambahkan kepada kategori lain untuk tujuan zakat supaya ia dianggap sebagai kategori yang berdiri sendiri, iaitu pada masa penetapan nisab, atau adakah ia dua kategori yang berasingan; keempat, adakah menjadi syarat bagi nisab bahawa ia mempunyai seorang pemilik sahaja dan bukan dua; dan kelima, pertimbangan nisab bagi galian, haulnya, dan jumlah yang wajib dibayar ke atasnya.

Under this topic they disagreed over five points: first, the nisab for gold; second, does waqs apply to them, that is, is there no increase in zakat with an increase in an amount above the nisab'™ third, can one category be added to another for purposes of zakat so that they are considered as an independent category, that is, at the time of the fixation of the nisab, or are they two separate categories; fourth, is it a condition for the nisab that there be a single owner for it and not two; and fifth, the consideration of the nisab for minerals, their hawl, and the amount due on them.

Isu pertama berkaitan dengan perselisihan mereka mengenai nisab emas. Majoriti ulama fiqh berpendapat bahawa zakat dikenakan ke atas dua puluh dinar mengikut berat, sama seperti nilai dua ratus dirham. Ini adalah pendapat Malik, al-Shafi'i, Abu Hanifah, murid-murid mereka, Ahmad, dan sekumpulan ulama fiqh di wilayah-wilayah. Sekumpulan ulama fiqh, termasuk al-Hasan ibn Abi al-Hasan al-Basri dan kebanyakan murid Dawud ibn Ali, berpendapat bahawa tiada apa-apa yang perlu dibayar ke atas emas sehingga jumlahnya mencapai empat puluh dinar, dan dalam keadaan itu jumlah yang wajib ialah satu perempat daripada sepuluh, iaitu satu dinar. Kumpulan ketiga pula berkata bahawa tiada zakat ke atas emas sehingga nilai pasarannya bersamaan dengan dua ratus dirham atau mempunyai nilai tersebut. Apabila ia mencapai nilai itu, satu perempat daripada sepuluh diwajibkan ke atasnya, sama ada beratnya dua puluh dinar atau kurang atau lebih daripada itu. Ini terpakai bagi jumlah yang kurang daripada empat puluh dinar, tetapi apabila ia mencapai jumlah empat puluh dinar, beratnya sendiri hendaklah diambil kira dan bukan nilainya dalam dirham atau nilai pasaran atau harganya.

The first issue deals with their disagreement over the nisab of gold. The majority of the jurists maintain that zakat is to be levied on twenty dinars by weight as it would be in two hundred dirhams. This is the opinion of Malik, al- Shafi i, Abu HanTfa, their c disciples, Ahmad, and a group of the jurists of the provinces. A group of jurists, including al-Hasan ibn AbT al-Hasan al-BasrT and most of the disciples of Dawud ibn A1T, held that there is nothing to be paid C on gold until it reaches an amount of forty dinars, and in that the amount due is one-fourth of a tenth - one dinar. A third group said that there is no zakat on gold until its market rate equals two hundred dirhams™ or it has that value. If it reaches that value one-fourth of a tenth is due on it, whether its weight is twenty dinars or less or more. This applies to an amount that is less than forty dinars, but when it reaches an amount of forty dinars its own weight is to be taken into account and not its value in dirhams or its market rate or value.

Sebab perselisihan mereka mengenai nisab emas ialah kerana tiada apa-apa yang ditetapkan mengenainya daripada Nabi (semoga selawat dan salam Allah ke atas baginda), sebagaimana nisab perak. Hadis yang diriwayatkan daripada al-Hasan ibn cUmara melalui CA1T bahawa Nabi ﷺ bersabda, "Keluarkanlah zakat emas pada kadar setengah dinar bagi setiap dua puluh dinar" tidak dianggap oleh kebanyakan ulama sebagai hadis yang boleh diamalkan, kerana ia adalah hadis gharib yang hanya diriwayatkan oleh al-Hasan ibn cUmara seorang diri. Mereka yang tidak menganggap hadis ini sahih bergantung kepada ijma', iaitu persetujuan mereka tentang kewajipan zakat ke atas empat puluh dinar. Malik pula bergantung kepada amal (amalan penduduk Madinah), dan kerana itu beliau berkata dalam al-Muwatta': "Sunnah yang tiada perselisihan di kalangan kami ialah zakat diwajibkan ke atas dua puluh dinar sebagaimana ia diwajibkan ke atas dua ratus dirham." Mereka yang memutuskan bahawa zakat diwajibkan pada kurang daripada empat puluh berbuat demikian berdasarkan dirham. Oleh kerana emas dan perak, pada pandangan mereka, tergolong dalam jenis yang sama, mereka menjadikan perak sebagai asas, kerana terdapat nas yang sahih mengenainya. Oleh itu, mereka memutuskan bahawa nilai emas bergantung kepada nilai perak dari segi nilai, bukan atas dasar berat. Ini berlaku dalam ketiadaan ijma'. Selain itu, dalam sebahagian hadis lafaznya ialah, "Tiada sedekah pada kurang daripada lima awqiya (auns) riqa", dan dikatakan bahawa istilah riqa terpakai bagi kedua-dua emas dan perak.

Mereka berselisih pendapat mengenai apa yang melebihi nilai nisab (emas dan perak). Majoriti berpendapat bahawa berat yang melebihi dua ratus dirham hendaklah dikira dengan nisbah yang sama, iaitu satu perempat daripada satu persepuluh. Antara yang berpegang kepada pendapat ini ialah al-Shafi‘i, Abu Yusuf dan Muhammad, murid-murid Abu Hanifah, Ahmad ibn Hanbal, serta sekumpulan ahli fiqh. Sekumpulan ahli fiqh yang lain, kebanyakannya dari Iraq, berpendapat bahawa tiada apa-apa zakat yang wajib ke atas apa yang melebihi dua ratus dirham sehingga lebihannya mencapai jumlah empat puluh dirham. Jika lebihan itu benar-benar mencapai empat puluh dirham, maka satu perempat daripada satu persepuluh wajib dikeluarkan daripadanya, iaitu satu dirham. Ini ialah pendapat Abu Hanifah, Zufar dan sekumpulan daripada murid-murid mereka.

They disagreed over what is in excess of the value of the nisab (of gold and silver). The majority maintained that the weight in excess of two hundred dirhams is to be assessed in the same ratio, that is, one-fourth of a tenth. Those who upheld this opinion include al-ShafiT, Abu Yusuf and Muhammad, the disciples of Abu HanTfa, Ahmad ibn Hanbal, and a group of jurists. Another group of jurists, mostly from Iraq, maintained that there is nothing due on what is in excess of two hundred dirhams until the excess reaches an amount of forty dirhams. If it does reach an amount of forty dirhams, one-fourth of a tenth is due on it, which is one dirham. This was the opinion of Abu HanTfa, Zufar, and a group from among their disciples.

Sebab perselisihan itu timbul daripada perbezaan mereka mengenai kesahihan hadis al-Hasan ibn 'Umara, pertentangan antara dalalah khitab (petunjuk tersirat teks) dengan hadis tersebut, serta keraguan mereka antara dua asas dalam hal ini, yang masing-masing membawa hukum yang berbeza, iaitu binatang ternakan dan bijirin. Al-Hasan ibn 'Umara meriwayatkan hadisnya daripada Abu Ishaq, daripada 'Asim ibn Dumrah, daripada 'Ali, daripada Nabi ﷺ: "Aku telah memaafkan sedekah bagi kuda dan hamba, tetapi bayarlah zakat ke atas emas dan perak pada kadar satu perempat daripada sepuluh bagi setiap dua ratus dirham, iaitu lima dirham, dan (bayarlah) setengah dinar bagi setiap dua puluh dinar. Tiada apa-apa yang wajib ke atas dua ratus dirham sehingga berlalu setahun ke atasnya, dan kemudian lima dirham diwajibkan ke atasnya. Apa yang melebihi jumlah ini, wajib dibayar satu dirham bagi setiap empat puluh dirham, dan bagi setiap empat dinar yang melebihi dua puluh dinar yang pertama ialah satu dirham, sehingga lebihannya mencapai empat puluh dinar, dan kemudian bagi setiap empat puluh dinar ialah satu dinar, dan bagi setiap dua puluh empat dinar ialah setengah dinar dan satu dirham." Dalalah khitab yang bertentangan dengannya timbul daripada sabda Nabi ﷺ: "Tiada sedekah pada perak yang kurang daripada lima awqiyah", kerana ia bermaksud bahawa apa yang melebihi jumlah ini tertakluk kepada sedekah. Adapun keraguan mereka antara dua asas, iaitu binatang ternakan dan bijirin, nas mengenai waqs (had nisab) telah ditetapkan bagi binatang ternakan, dan mereka sepakat bahawa tiada waqs pada bijirin. Mereka yang menganggap emas dan perak serupa dengan binatang ternakan berpendapat bahawa waqs berlaku padanya, manakala mereka yang menganggapnya serupa dengan bijirin berpendapat bahawa tiada waqs padanya.

Isu ketiga berkaitan dengan penambahan emas kepada perak untuk tujuan zakat. Menurut Malik, Abu Hanifah, dan sekumpulan ahli fiqh, dirham boleh ditambah kepada satu sama lain, dan jika nisab tercapai dengan menggabungkannya, zakat menjadi wajib ke atasnya. Al-Shafi'i, Abu Thawr, dan Dawud berkata bahawa emas tidak boleh ditambah kepada perak, dan perak juga tidak boleh ditambah kepada emas.

The third issue deals with the adding of gold to silver for purposes of zakat. According to Malik, Abu HanTfa, and a group of jurists dirhams may be added to and if the nisab is attained by combining them becomes due on it. Al-ShafiT, Abu Thawr, and Dawud said that gold is not to be added to silver nor is silver to be added to gold.

Punca perselisihan mereka ialah sama ada zakat dikenakan ke atas setiap kategori ini kerana sebab yang wujud dalam (setiap) satunya, atau kerana sebab asas yang sama bagi semuanya, iaitu, sebagaimana yang dipegang oleh para fuqaha, sifat bahawa ia merupakan sumber modal (mata wang) dan cara menilai barang yang boleh digunakan. Mereka yang berpendapat bahawa pertimbangannya pada setiap satu ialah substansi yang wujud padanya, yang kerananya nisab bagi setiap satunya berbeza, berkata bahawa ini adalah dua jenis yang berasingan, sebagaimana halnya lembu dan kambing, dan oleh itu, satu tidak boleh ditambahkan kepada yang lain. Mereka yang berpendapat bahawa pertimbangannya ialah sifat sepunya yang telah kami sebutkan, membenarkan penambahan satu kategori kepada kategori yang lain. Nampaknya perbezaan itu perlu diambil kira kerana perbezaan dalam hukum, sejauh mana nama-namanya berbeza dan sejauh mana komoditinya sendiri berbeza, walaupun matlamat mencari keuntungan memberikan asas yang sama; dan itulah yang diambil kira oleh Malik (semoga Allah merahmatinya) dalam perkara ini, dan juga dalam kes riba. Mereka yang membenarkan penggabungan kategori-kategori itu berbeza pendapat tentang cara penambahan itu. Malik berpendapat bahawa ia digabungkan berdasarkan kadar mata wang yang ditetapkan, dan ini dilakukan dengan menukarkan satu dinar kepada sepuluh dirham, sebagaimana yang dipegang olehnya sebelum ini. Maka, seseorang yang mempunyai sepuluh dinar dan seratus dirham wajib membayar zakat ke atas kedua-duanya, menurut pandangannya. Beliau membenarkan mana-mana satu daripadanya ditukar kepada yang lain. Sebahagian fuqaha lain daripada kalangan ini berkata bahawa penambahan itu dilakukan berdasarkan nilai pada masa zakat. Maka, jika seseorang mempunyai seratus dirham dan sembilan mithqal yang bernilai seratus dirham, dia wajib membayar zakat ke atasnya. Jika seseorang mempunyai seratus dirham yang bersamaan dengan sebelas mithqal, dan dia juga mempunyai sembilan mithqal, maka dia juga wajib membayar zakat ke atasnya. Di antara mereka yang berpegang pada pendapat ini ialah Abu Hanifah, dan pendapat yang serupa diutarakan oleh al-Thawri, hanya bezanya beliau lebih memilih sikap berhati-hati demi kepentingan golongan yang memerlukan, iaitu dalam penggunaan nilai atau kadar tetap (penukaran) untuk penambahan. Sebahagian fuqaha ini berpendapat bahawa kategori yang lebih sedikit kuantitinya hendaklah (ditukar dan) ditambahkan kepada yang lebih banyak kuantitinya, dan kategori yang lebih banyak kuantitinya tidak boleh ditambahkan kepada yang lebih sedikit. Sebahagian fuqaha lain pula berkata bahawa dinar sentiasa yang (ditukar dan) ditambahkan mengikut nilai, sama ada bilangannya lebih sedikit daripada dirham atau lebih banyak, dan dirham tidak ditambahkan kepada dinar, kerana dirham itulah asasnya dan dinar bergantung kepadanya, kerana tiada hadis atau ijma' yang tetap mengenai dinar sehingga ia mencapai bilangan empat puluh. Sebahagian lain berpendapat bahawa jika seseorang memiliki nisab dalam satu kategori, maka kategori yang satu lagi ditambahkan kepadanya, sama ada ia lebih sedikit atau lebih banyak. Mereka tidak berusaha untuk melengkapkan nisab melalui penambahan apabila kedua-duanya tidak mencapai nisab secara bersendirian.

Menurut Malik dan Abu Hanifah, dua orang yang berkongsi tidak wajib membayar zakat secara individu sehingga setiap seorang daripada mereka memiliki nisab. Menurut al-Syafi'i, harta gabungan mempunyai hukum harta seorang individu. Punca perselisihan ini berpunca daripada kesepakatan terhadap sabda Nabi ﷺ, "Tidak ada sedekah pada perak kurang daripada lima awqiya." Daripadanya boleh difahami bahawa hukum ini berlaku apabila harta itu dimiliki oleh seorang sahaja, dan juga boleh difahami bahawa hukum ini berlaku walaupun ia dimiliki oleh seorang atau lebih, kecuali bahawa oleh kerana tujuan penetapan nisab ialah meringankan beban, maka dianggap perlu nisab itu menjadi milik seorang pemilik sahaja. Tafsiran ini lebih baik, dan Allah lebih mengetahui. Al-Syafi'i nampaknya berpendapat bahawa ia menyerupai percampuran dua modal, tetapi kesan (dari segi hukum) percampuran modal bagi tujuan zakat tidak disepakati, sebagaimana akan dibincangkan kemudian.

According to Malik and Abu HanTfa, two partners are not under an obligation to pay zakat individually until each one of them possesses the nisab. According to al-ShafiT, combined wealth has the hukm of a single individual.The reason for disagreement stems from the consensus upon the saying of the Prophet (God’s peace and blessings be upon him), “There is no sadaqa on less that five awqiya (ounces) of silver”. It is possible to understand from this that this is its hukm when there is one owner, and it is also possible to understand that this hukm applies to it when it is owned by one or more, except that as the purpose of the stipulation of nisab is relief from burden it is deemed necessary this nisab be for one owner. This is a better interpretation, Allah knows best. Al-Shafi T, it c appears held it to be similar to the mixing of the two capitals,197 but the effectiveness (in law) of mixing the capitals for purposes of zakat is not agreed upon, as will be coming up later.

Ini berkaitan dengan perselisihan mereka mengenai pertimbangan nisab bagi galian (dalam bentuk bijih) dan kadar zakat yang wajib atasnya. Malik dan al-Shafi‘i memang mengambil kira nisab dalam kes galian. Perselisihan antara kedua-duanya ialah Malik tidak mensyaratkan berlalunya setahun bagi galian tersebut, manakala al-Shafi‘i mensyaratkannya, sebagaimana akan kita bincangkan dalam bab keempat. Begitu juga, pandangan mereka tidak berbeza pada perkara bahawa kadar yang wajib atasnya ialah satu perempat daripada sepersepuluh. Abu Hanifah tidak mensyaratkan nisab bagi galian mahupun berlalunya setahun. Beliau berkata bahawa kadar yang wajib ialah satu perlima. Sebab perselisihan ialah sama ada istilah rikaz (harta terpendam) turut merangkumi galian. Nabi ﷺ diriwayatkan bersabda, "Pada harta terpendam (rikaz) terdapat satu perlima." Ashhab meriwayatkan daripada Malik bahawa galian yang ditemui tanpa usaha dianggap sebagai rikaz, dan pada galian sebegitulah terdapat satu perlima. Sebab perselisihan mereka mengenai perkara ini berpunca daripada "tunjuk makna lafaz" (dalalat al-lafz), iaitu asas bagi perbalahan umum yang telah kami sebutkan.

This relates to their disagreement about consideration of the nisab in minerals (in the form of ore) and the amount due on them. Malik and al-Shafi<T did take the nisab into account in the case of minerals. The disagreement between the two is that Malik did not stipulate the passage of one year for them, while al-Shafi T did stipulate c that, as we will discuss in the fourth chapter. Likewise, their views did not differ on the point that the amount due on them is one- fourth of a tenth. Abu HanTfa did' not stipulate a nisab in minerals nor the passage of a year. He said that the amount due is a fifth. The reason for disagreement is whether the term rikdz (treasure) includes minerals as well. The Prophet (God’s peace and blessings be upon him) is reported to have said, “In the treasure-trove there is a fifth”. Ashhab has related from Malik that minerals found without effort are treated as rikdz and it is in these that there is a fifth. The reason for their disagreement over this derives from “the connotation of a word” (dalalat al-lafz), which is a basis for the common disputes that we have mentioned.

Para ulama fikah telah sepakat bahawa bagi setiap lima ekor unta, zakatnya ialah seekor kambing, sehingga dua puluh empat ekor. Jika untanya dua puluh lima ekor, zakat yang wajib ialah seekor makhad, sehingga tiga puluh lima ekor unta. Tetapi jika makhad tidak ada, zakat yang wajib ialah seekor ibn labun jantan. Jika bilangan unta ialah tiga puluh enam ekor, zakat yang wajib ialah seekor bint labun, sehingga empat puluh lima ekor unta. Apabila unta berjumlah empat puluh enam ekor, zakatnya ialah seekor hiqqah, sehingga enam puluh ekor. Jika unta berjumlah enam puluh satu ekor, zakat yang wajib ialah seekor jadha‘, sehingga tujuh puluh lima ekor unta. Apabila unta berjumlah tujuh puluh enam ekor, zakat yang wajib ialah dua ekor labun, sehingga sembilan puluh ekor. Apabila unta berjumlah sembilan puluh satu ekor, zakat yang wajib ialah dua ekor hiqqah, sehingga seratus dua puluh ekor unta. Semua ini ditetapkan kerana ia termaktub dalam kitab sedekah yang digubal oleh Nabi ﷺ, dan yang diikuti selepas baginda oleh Abu Bakr dan Umar.

The Muslim jurists agreed that on every five camels there is a sheep, up to twenty-four. If there are twenty-five camels the zakat due is one makhad up to .thirty-five camels, but if a Wnr makhad is not available the zakdt due is one ibn labun male. If the number of camels is thirty-six the zakdt due is one bint labun up to forty-five camels. When the camels are forty-six the zakat is on hiqqa up to sixty. If the camels are sixty-one the zakdt due is one jadha^ up to seventy-five camels. If the camels are seventy-six the zakdt due is two labun up to ninety. When the camels are ninety-one the zakdt due is two hiqqas up to one hundred and twenty camels. All this is prescribed because it is established in the book of sadaqa laid down by the Prophet (God’s peace and blessings be upon him), and which was followed after him by Abu Bakr and TJmar.

Mereka berselisih pendapat mengenai perkara ini pada beberapa perkara, antaranya: persoalan bilangan unta melebihi seratus dua puluh ekor; hukum sekiranya tiada unta yang berumur sebagaimana yang disyaratkan, sedangkan orang itu memiliki unta yang lebih tua daripadanya atau yang lebih muda daripadanya; dan persoalan sama ada zakat dikenakan ke atas anak unta yang sangat muda, dan jika dikenakan, apakah yang wajib dikeluarkan?

They disagreed about it on certain points. These include: the issue of the number of camels over one hundred and twenty; the hukm in the case of lack of a camel of the required age when the person possesses one that is older than it or one that is younger; and the question whether zakat is levied on very young camels, and if it is then what is due?

Ini berkaitan dengan perselisihan mereka mengenai unta yang melebihi seratus dua puluh ekor. Malik berkata bahawa jika jumlahnya melebihi seratus dua puluh, pemungut zakat mempunyai pilihan untuk mengambil tiga bint labun atau dua hiqqah sehingga seratus tiga puluh ekor unta, dan dalam hal itu akan ada satu hiqqah dan dua bint labun. Ibn al-Qasim, dari kalangan muridnya, berkata bahawa dia hendaklah membayar tiga bint labun tanpa pilihan sehingga jumlahnya mencapai seratus lapan puluh ekor unta, apabila bayaran yang diperlukan ialah satu hiqqah dan dua bint labun. Ini juga pendapat al-Shafi'i. Abd al-Malik ibn al-Majishun, salah seorang murid Malik, berkata bahawa pemungut zakat hanya perlu mengambil dua hiqqah tanpa pilihan, sehingga seratus tiga puluh ekor unta.

This relates to their disagreement about camels in excess of one hundred and twenty. Malik said that if they exceed one hundred and twenty the collector has the choice of acquiring three bint labuns or two hiqqas up to one hundred and thirty camels, in which case there will be one hiqqa and two bint labuns, Ibn al-Qasim, from among his disciples, said that he is to pay three bint labuns without a choice till the total is one hundred and eighty camels when the required payment is one hiqqa and two bint labuns. This was also al-Shafi^s opinion. Abd al-Malik c ibn al-Majishun, one of the disciples of Malik, said that the official collector is to take only two hiqqas without having a choice, up to one hundred and thirty camels.

Abu Hanifah, his disciples, and al-Thawri, the Kufis, said that if the camels exceed one hundred and twenty, the assessment of what is due begins afresh. This means that in their view there is one sheep due on every five camels. If the total number of camels is one hundred and twenty-five, the zakat due will be two hiqqas and a sheep, the two hiqqas being due on one hundred and twenty and the sheep on the five camels. If the total reaches one hundred and thirty, there are two hiqqas and two sheep on them, and if it is one hundred and thirty-five, the zakat due is two hiqqas and three sheep. Up to one hundred and forty, there will be four sheep and two hiqqas, and up to one hundred and forty-five. If the figure of one hundred and forty-five is reached, the zakat is two hiqqas and one bint makhad, the two hiqqas being for one hundred and twenty camels and the bint makhad for the twenty-five (excess) camels, as was the case in the initial assessment, and this continues up to one hundred and fifty camels. If the total reaches that figure, there are three hiqqas due on it. If the figure exceeds one hundred and fifty, the assessment reverts to the initial ratios until the figure reaches two hundred camels, in which case the zakat will be four hiqqas, when it reverts to the initial assessment again. The jurists other than the Kufis agreed that for whatever exceeds one hundred and thirty there is one bint labun for every forty and one hiqqa for every fifty. The reason for their disagreement over whether to revert the assessment to the original or not arises from the conflict of traditions on the issue. It is established in the book of sadaqa that the Prophet ﷺ said, "In a number exceeding one hundred and twenty, for every forty there is one bint labun and for every fifty a hiqqa." Diriwayatkan melalui Abu Bakr bin Amr bin Hazm daripada bapanya daripada datuknya daripada Nabi ﷺ bahawa baginda menyuruh supaya ditulis kitab sedekah, dan di dalamnya tertulis, "Jika unta melebihi seratus dua puluh, maka kewajipan dikenakan semula dari awal." Majoriti lebih mengutamakan hadis pertama kerana ia lebih sahih. Ulama Kufah memutuskan untuk mengutamakan hadis Amr bin Hazm kerana ia terbukti sahih melalui riwayat Aisyah dan Ibnu Mas'ud. Mereka berkata bahawa tidak wajar perkara seperti itu melainkan berdasarkan kepada dalil yang diriwayatkan (sunnah), kerana perkara sebegini tidak boleh ditetapkan berdasarkan qiyas (pendapat akal).

Persoalan ini berkaitan dengan keadaan apabila unta dengan umur yang sepatutnya tidak terdapat dalam kalangan untanya, tetapi pemilik harta itu mempunyai unta yang umurnya sama ada lebih tinggi atau lebih rendah. Malik berkata bahawa dia wajib membeli unta dengan umur tersebut. Sekumpulan fuqaha berkata bahawa dia hendaklah menyerahkan unta yang dimilikinya bersama bayaran dua puluh dirham jika umur unta yang dimilikinya itu lebih rendah (daripada umur yang ditetapkan), atau dia boleh memberikan dua ekor kambing. Jika umur unta yang dimilikinya itu lebih tinggi, pemungut sedekah hendaklah membayar kepadanya sama ada dua puluh dirham atau dua ekor kambing. Perkara ini telah thabit dalam kitab sedekah, maka tiada gunanya berbalah mengenainya. Mungkin hadis ini tidak sampai kepada Malik. Al-Shafi'i dan Abu Thawr berpegang kepada hadis ini dalam pendapat mereka. Abu Hanifah berkata bahawa kewajipannya ialah membayar nilai, dan ini berdasarkan prinsipnya dalam menilai harta bagi tujuan zakat. Sekumpulan fuqaha yang lain berkata bahawa dia hendaklah menyerahkan unta yang dimilikinya dan menyelaraskan nilai perbezaannya.

This issue deals with the case when a camel of the right age is not available among the camels, but the assessee has camels of an age that is either higher or is lower. Malik said that he is to be obliged to buy a camel of that age. A group of jurists said that he is to deliver the camel that he possesses along with a payment of twenty dirhams if the age of the camel that he has is less (than the prescribed age), or he may give two sheep. If the age of the camel that he has is greater, the collector of the sadaqa is to pay him either twenty dirhams or two sheep. This is established in the book of sadaqa, so there is no purpose in arguing over it. Perhaps this tradition did not reach Malik. Al-ShaficT and Abu Thawr based their opinions on this tradition. Abu HanTfa said that the obligation is to pay the value, and this on the basis of his principle of assessing values for the purpose of zakat. Another group of jurists said that he is to deliver the camel that he has and adjust the value of the difference.

Isu ketiga ialah sama ada zakat dikenakan ke atas unta yang sangat muda, dan jika ia wajib dizakatkan, apakah kewajipannya? Sekumpulan ulama fiqh berpendapat bahawa zakat dikenakan ke atas unta tersebut, manakala kumpulan yang lain berpendapat bahawa ia tidak dikenakan zakat.

The third issue is whether zakat is levied on very young camels, and if it is due then what is the liability? A group of jurists said that zakat is levied on them, while another group said that it is not.

Sebab perselisihan mereka timbul daripada sama ada istilah yang digunakan bagi jenis ini merangkumi unta yang sangat muda. Mereka yang berpendapat bahawa tidak ada zakat ke atas unta-unta tersebut, dan mereka ialah Abu Hanifah serta sekumpulan ahli fiqh dari Kufah, berhujah berdasarkan riwayat Suwayd ibn Ghafla, yang berkata, "Pemungut zakat yang dilantik oleh Nabi (semoga rahmat dan keberkatan Allah dilimpahkan ke atasnya) datang kepada kami dan aku duduk bersamanya ketika aku mendengarnya berkata, 'Ini adalah mandatku, bahawa aku tidak mengambil seekor pun daripada unta yang masih menyusu, dan aku tidak menggabungkan kategori yang berbeza, serta aku tidak memisahkan perkara yang digabungkan.'" Dia [Suwayd] berkata, "Seorang lelaki datang kepadanya dengan seekor unta yang mempunyai bonggol (kawmd?), tetapi dia enggan menerimanya." Sebahagian daripada mereka yang mewajibkan zakat ke atas unta muda berkata bahawa pemilik wajib membeli seekor unta yang sesuai dengan umur yang diwajibkan ke atasnya, manakala yang lain berkata bahawa pemungut boleh mengambil seekor daripadanya, dan pendapat ini lebih dekat dengan kiasan. Mereka juga berselisih dengan cara yang sama mengenai anak lembu dan anak kambing.

The reason for their disagreement arises from whether the term used for the species includes very young camels. Those who maintained that there is no zakat on them, and these are Abu HanTfa and a group of jurists from Kufa, argued on the basis of the tradition of Suwayd ibn Ghafla, who said, “The collector appointed by the Prophet (God’s peace and blessings be upon him) came over to us and I sat with him when I heard him say, ‘It is my mandate that I do not take one of the suckling baby camels and that I do not combine distinctive categories nor do I separate combined things? He [Suwayd] said, ‘A man came up to him with a camel with a mounting hump (kawmd?), but he refused to accept it’”. Some of those who made zakat obligatory on young camels said that he is to be obliged to buy a camel of the right age due on them, while others said he may take one out of them, which is closer to analogy. They disagreed in the same way over calves and kids.

Mayoritas ahli fiqh berpendapat bahawa bagi setiap tiga puluh ekor lembu, zakat yang wajib ialah seekor anak lembu berumur setahun (tabi'), dan bagi setiap empat puluh ekor lembu, seekor anak lembu berumur dua tahun (musinnah). Sekumpulan ahli fiqh berkata bahawa bagi setiap sepuluh ekor lembu, seekor kambing wajib dikeluarkan, dan kadar ini terpakai sehingga tiga puluh ekor, yang mana seekor anak lembu berumur setahun wajib dikeluarkan. Dikatakan bahawa apabila bilangannya mencapai dua puluh lima ekor, seekor lembu wajib dikeluarkan ke atas mereka sehingga tujuh puluh lima ekor, dan dua ekor lembu wajib dikeluarkan apabila bilangannya melebihi jumlah ini. Jika bilangannya mencapai seratus dua puluh ekor, maka bagi setiap empat puluh ekor, seekor lembu wajib dikeluarkan, dan ini diriwayatkan daripada Sa'id ibn al-Musayyab. Ahli fiqh berselisih pendapat mengenai bilangan antara empat puluh dan enam puluh ekor. Malik, al-Shafi'i, Ahmad, al-Thawri, dan sekumpulan ahli fiqh berpendapat bahawa tiada apa-apa zakat yang wajib ke atas lembu yang melebihi empat puluh ekor sehingga bilangannya mencapai enam puluh ekor. Jika bilangannya mencapai enam puluh ekor, maka dua ekor anak lembu berumur setahun wajib dikeluarkan bagi mereka sehingga tujuh puluh ekor. Pada tujuh puluh ekor, seekor anak lembu berumur dua tahun dan seekor anak lembu berumur setahun wajib dikeluarkan sehingga lapan puluh ekor. Pada lapan puluh ekor, dua ekor anak lembu berumur dua tahun wajib dikeluarkan sehingga sembilan puluh ekor. Pada sembilan puluh ekor, tiga ekor anak lembu berumur setahun wajib dikeluarkan sehingga seratus ekor. Pada seratus ekor, dua ekor anak lembu berumur setahun dan seekor anak lembu berumur dua tahun wajib dikeluarkan, dan begitulah seterusnya bagi apa jua bilangan yang melebihi itu. Dengan itu, bagi setiap tiga puluh ekor terdapat seekor anak lembu berumur setahun, dan bagi setiap empat puluh ekor seekor anak lembu berumur dua tahun.

The majority of the jurists maintain that for every thirty cows zakat in the form of a one-year-old cow (tab?) is due and for every forty cows a two-year- old cow (musinna). A group of jurists said that for every ten cows one sheep is due, and this rate applies to up to thirty for which a one-year-old cow is due. It is said that when the number reaches twenty-five there is one cow due on them up to seventy-five, and two cows are due when they exceed this number. If the number reaches one hundred and twenty, then, for every forty one cow is due, and this is related from SacTd ibn al-Musayyab. The jurists differed over the number between forty and sixty. Malik, al-ShaficT, Ahmad, al- Thawff, and a group of jurists held that there is nothing due on the cows that exceed forty until the number reaches sixty. If the number reaches sixty there are two one-year-old cows for them up to seventy. At seventy there is one two- year-old cow and one one-year-old cow up to eighty. At eighty there are two two-year-old cows up to ninety. At ninety there are three one-year-old cows up to one hundred. At hundred there are two one-year-old cows and one two- year-old cow and so on for whatever goes beyond that. Thus, for every thirty there is a one-year-old cow and for every forty a two-year-old cow.

Mereka bersepakat di bawah topik ini bahawa bagi kambing yang diternak dengan cara digembalakan (secara bebas), seekor kambing wajib dikeluarkan apabila bilangannya mencapai empat puluh ekor, sehingga seratus dua puluh ekor. Bagi lebihan melebihi seratus dua puluh, terdapat dua ekor kambing sehingga bilangan dua ratus ekor. Jika bilangannya melebihi dua ratus, tiga ekor kambing wajib dikeluarkan sehingga tiga ratus ekor, dan jika melebihi tiga ratus, maka bagi setiap seratus ekor kambing terdapat seekor kambing. Ini adalah pendapat majoriti, kecuali al-Hasan ibn Salih, yang berkata bahawa apabila bilangan kambing mencapai tiga ratus satu ekor, bilangan kambing yang wajib dikeluarkan ke atasnya ialah empat ekor, dan jika bilangannya empat ratus satu ekor, lima ekor kambing wajib dikeluarkan ke atasnya. Pendapat ini telah diriwayatkan daripada Mansur daripada Ibrahim. Hadis-hadis sahih yang diriwayatkan daripada kitab sadaqah menyokong pendapat majoriti.

They agreed under this topic that for sheep reared on (free) grazing one sheep is due if the number reaches forty sheep, up to one hundred and twenty. For the excess over one hundred and twenty there are two sheep up to a number of two hundred. If the number exceeds two hundred, three sheep are due up to three hundred, and if it exceeds three hundred, then, for every hundred sheep there is one sheep. This is the opinion of the majority, except al-Hasan ibn Salih, who said that if the number of sheep reaches three hundred and one the number of sheep due on them are four, and if the number is four hundred and one, five sheep are due on them. This opinion has been related from Mansur from Ibrahim. The authentic traditions related from the book of sadaqa support the opinion of the majority.

Mereka bersetuju bahawa kambing hendaklah digabungkan dengan biri-biri, tetapi mereka berbeza pendapat mengenai kategori (jenis) yang daripadanya pemungut zakat hendak mengambil zakat. Malik berkata bahawa dia hendaklah mengambil zakat daripada kategori yang mempunyai bilangan (haiwan) yang lebih banyak, dan jika bilangannya sama, pemungut zakat diberi pilihan. Abu Hanifah berkata bahawa jika kategorinya berbeza, pemungut zakat diberi pilihan. Al-Shafi'i berkata bahawa dia hendaklah mengambil haiwan yang bermutu sederhana daripada kategori-kategori yang berbeza, kerana satu pendapat yang diriwayatkan daripada 'Umar (semoga Allah meredainya) bahawa "kami menilai (zakat) bagi anak biri-biri muda yang dijaga oleh pengembala, tetapi kami tidak mengambilnya, dan kami juga tidak mengambil biri-biri yang digemukkan untuk dimakan, mahupun yang telah melahirkan anak atau yang hampir melahirkan, mahupun biri-biri jantan. Kami mengambil biri-biri yang berusia enam bulan dan yang berusia satu atau dua tahun." Ini memastikan adanya keseimbangan antara pilihan dan mutu yang sederhana.

They agreed that goats are to be combined with sheep, but they differed about the category (species) from which the collector is to take zakat. Malik said that he is to take the zakat from the category which has the greater number (of animals), and if they are equal the collector has a choice. Abu HanTfa said that if the categories differ the collector is given a choice. Al- Shafi i c said that he is to take average quality animals from the different categories because of an opinion related from ‘Umar (God be pleased with him) that “we assess them for young lambs that are tended by the shepherd, but we do not take them, nor do we take sheep fattened for consumption, nor those that have given birth to offspring or those about to do so, nor the rams. We do take sheep that are.six months and those that are one or two-year-old”. This ensures a balance between choice and an average quality.

Mereka bersepakat bahawa kewajipan zakat bagi hasil tanaman tanah yang diairi dengan hujan ialah satu persepuluh (ʿushr), manakala zakat bagi hasil tanaman tanah yang diairi dengan irigasi ialah separuh daripada satu persepuluh, kerana hal ini telah thabit daripada Nabi ﷺ. Mereka berselisih pendapat tentang penetapan nisab bagi kategori zakat harta ini. Majoriti memutuskan untuk mengenakan nisab padanya, iaitu lima awsuq. Satu wasq bersamaan enam puluh ṣāʿ secara ijmak, dan satu ṣāʿ bersamaan empat mudd, menurut sukatan mudd yang digunakan oleh Nabi ﷺ. Majoriti berpendapat bahawa mudd yang digunakan oleh baginda ialah satu setengah rati (roti), iaitu sedikit lebih banyak daripada yang digunakan di Baghdad. Inilah yang diakui oleh Abu Yusuf apabila beliau dicabar oleh Malik berdasarkan pendapat para fuqaha Iraq dan kesaksian para fuqaha Madinah mengenainya. Abu Hanifah pula pernah berkata bahawa mudd itu bersamaan dengan dua rati, dan ṣāʿ itu bersamaan dengan lapan rati. Abu Hanifah juga berkata bahawa tidak ada nisab bagi tanaman dan buah-buahan.

They agreed that the obligation of zakat for crops of rain-fed-land is one-tenth ( ushr), while z the zakat for crops of irrigated land is one-half of one-tenth, as this has been established from the Prophet (God’s peace and blessings be upon him). They disagreed about the stipulation of a nisdb for this category of zakat- wealth. The majority decided to impose a nisab in it, which was held to be five awsuq. One wasq is equal to sixty saS by consensus, and one sdS is equal to four mudd, in accordance with the mudd used by the Prophet (God’s peace and blessings be upon him). The majority maintain that the mudd used by him is one and one-third roti (rati), which, is slightly more than the one used in Baghdad. This is what was conceded by Abu Yusuf when he was confronted by Malik on the basis of the opinion of the jurists of Iraq and the testimony of the jurists of Medina about it. Abu HanTfa used to say about the mudd that it is equal to two rotis, and about the s& that it is equal to eight rotis. Abu HanTfa also said that there is no nisdb for crops and fruits.

Sebab perselisihan mereka timbul daripada pertentangan antara makna umum dan makna khusus. Makna umum terdapat dalam sabda Nabi ﷺ, "Apa yang diairi oleh hujan langit wajib dikeluarkan sepersepuluh, sedangkan yang diairi dengan usaha manusia wajib dikeluarkan separuh daripada sepersepuluh". Makna khusus terdapat dalam sabda Nabi ﷺ, "Tiada sedekah pada apa yang kurang daripada lima awsuq". Kedua-dua hadis ini adalah sahih. Mereka yang berpendapat bahawa makna umum hendaklah ditafsirkan mengikut makna khusus berkata bahawa terdapat nisab, dan itulah pendapat yang masyhur. Sebahagian ulama yang lain berpendapat bahawa makna umum dan makna khusus di sini bercanggah antara satu sama lain, kerana tidak diketahui yang mana satu diwahyukan lebih dahulu atau kemudian, kerana menurut mereka makna khusus boleh dimansuhkan oleh makna umum, dan makna umum boleh dimansuhkan oleh makna khusus, dan kerana setiap perkara yang boleh diamalkan mungkin dimansuhkan, sama ada sebahagiannya atau keseluruhannya. Apabila ulama ini memilih makna umum, mereka berkata bahawa tiada nisab. Pada pandangan saya, penafsiran makna umum mengikut makna khusus oleh majoriti ulama tergolong dalam kategori mengutamakan makna khusus berbanding makna umum bagi bahagian yang bercanggah itu, kerana makna umum bersifat zahir manakala makna khusus bersifat nyata. Maka fikirkanlah perkara ini, kerana inilah punca yang telah dihapuskan oleh majoriti dengan mengatakan bahawa makna umum hendaklah ditafsirkan mengikut makna khusus, sedangkan hakikatnya tidak demikian. Pertentangan antara keduanya memang wujud, kecuali jika makna khusus itu datang selepas makna umum secara serta-merta, dan dalam hal itu ia menjadi pengecualian. Namun, terdapat kelemahan dalam hujah Abu Hanifah berkenaan (ketiadaan) nisab berdasarkan makna umum, kerana hadis di sini telah ditetapkan sebagai teks penjelas bagi kadar yang wajib (dan bukan sebagai teks yang menetapkan hukum asal).

Mereka bersepakat bahawa satu kategori bijirin yang baik boleh digabungkan199 dengan bijirin dari kategori yang lebih rendah, dan zakat hendaklah diambil daripada keseluruhannya mengikut kadar kuantiti setiap jenis, iaitu daripada bijirin yang berkualiti baik serta yang berkualiti buruk. Jika buah-buahan berbeza kualitinya, zakat hendaklah diambil daripada kualiti purata.

They agreed that one category of good grain may be added199 to a lower category of grain, and zakat is to be taken from the whole in proportion to the quantity of each, that is, from the good as well as the bad quality grain. If fruit is of different quality, the zakat is to be taken from the average quality.

Mereka berbeza pendapat tentang penggabungan kacang dal yang berlainan kualiti antara satu sama lain, dan tentang penggabungan gandum, barli dan ekstrak gandum. Malik berkata bahawa kacang dal yang berlainan kualiti dianggap sebagai satu kategori, begitu juga gandum, barli dan ekstrak gandum. Al-Shafi'i, Abu Hanifah, Ahmad dan sekumpulan fuqaha berkata bahawa kacang dal terdiri daripada pelbagai kategori, mengikut nama-namanya, dan satu kategori tidak boleh digabungkan dengan kategori lain untuk pengiraan nisab. Demikian juga, gandum, barli dan ekstrak gandum ialah tiga kategori yang berbeza, dan salah satu daripadanya tidak boleh digabungkan dengan yang lain untuk menyempurnakan nisab.

They disagreed about the addition of lentil of different quality one to the other and about the addition of wheat and barley and wheat extract. Malik said that lentil of different quality is to be seen as one category, as are wheat, barley, and wheat extract. Al-ShaficT, Abu HanTfa, Ahmad, and a group of jurists said that lentil comprises different categories, in accordance with their names, and one category is not to be added to another for the calculation of the nisdb. Similarly, wheat, barley, and wheat extract are three different categories, and one of these is not to be added to the other for the completion of the nisdb.

Sebab perselisihan ialah sama ada yang diberi pertimbangan ialah manfaat bersama yang diperoleh atau nama-nama yang sama. Mereka yang berpendapat bahawa nama-nama yang sama perlu diambil kira berkata bahawa ia adalah kategori yang berbeza jika namanya berbeza. Mereka yang berpendapat bahawa manfaat bersama perlu diambil kira berkata bahawa selagi manfaat yang diperoleh adalah sama, ia membentuk satu kategori, walaupun namanya berbeza. Setiap kumpulan berusaha mengukuhkan hukumnya dengan membilang secara empirik kes-kes yang diperuntukkan dalam undang-undang, iaitu satu kumpulan berhujah bagi pendapatnya berdasarkan perkara-perkara yang di dalamnya undang-undang telah mengambil kira nama-nama kategori, manakala kumpulan yang lain mencari sokongan daripada perkara-perkara yang di dalamnya manfaat telah diberi kepentingan. Nampaknya syariat lebih menjadi saksi kepada pertimbangan nama-nama berbanding manfaat bersama bagi tujuan zakat, walaupun kedua-dua pertimbangan itu terdapat dalam syariat, dan Allah lebih mengetahui.

Permasalahan ini berkaitan dengan pengiraan nisab melalui anggaran, dan menerimanya tanpa menggunakan sukatan. Majoriti fuqaha menegaskan keharusan anggaran dalam kes kurma dan anggur, apabila ia mula masak, kerana terdapat keperluan untuk membenarkannya kepada pemilik untuk dimakan ketika ia masih lembap (segar). Dawud berkata bahawa tidak boleh ada anggaran, kecuali dalam kes kurma. Abu Hanifah dan dua orang muridnya berkata bahawa anggaran tidak sah, dan pemilik harta hendaklah mengeluarkan satu persepuluh daripada hasil, sama ada hasilnya melebihi jumlah yang dianggarkan atau kurang daripadanya. Sebab perselisihan mereka berpunca daripada pertikaian mengenai keharusan anggaran, disebabkan pertentangan antara kaedah-kaedah usul dan hadis-hadis yang diriwayatkan mengenai isu ini. Hadis yang menjadi pegangan majoriti ialah riwayat bahawa "Rasulullah ﷺ biasa menghantar 'Abdullah bin Rawahah dan lain-lain ke Khaibar untuk menganggarkan hasil kurma". Kaedah-kaedah yang menentangnya pula ialah bahawa bergantung kepada anggaran tergolong dalam kategori muzabanah (yang dilarang), iaitu menjual buah di atas pokok dengan pertukaran buah lain yang disukat, dan juga kerana ia sama dengan menjual kurma masak dengan kurma mentah secara bertangguh, keadaan yang membawa kepada larangan kerana lebihan dan penangguhan, kedua-duanya menjadi asas riba. Apabila fuqaha Kufah mengambil kira perkara ini, bersama hakikat bahawa anggaran dalam kes penduduk Khaibar bukan bertujuan untuk zakat kerana mereka tidak diwajibkan membayar zakat, mereka berkata bahawa mungkin ia merupakan anggaran untuk mengetahui kuantiti kurma yang akan ada untuk setiap kumpulan orang.

This issue relates to the calculation of the nisdb by estimation and accepting it without using a measure. The majority of the jurists uphold the permission of estimation in the case of dates and grapes, when they have begun to ripen, because of the necessity of releasing them for consumption to the owners when they are still moist (fresh). Dawud said that there is to be no estimation, except in the case of dates. Abu Hamfa and his two disciples said that estimation is invalid and it is up to the owner of the wealth to render one-tenth of the yield, whether it is in excess of the estimated amount or less. The reason for their disagreement comes from their dispute about the permissibility of estimation because of the conflict between the principles and the traditions reported on the issue. The tradition laid down on this is the one relied upon by the majority, in which it is related “that the Messenger of Allah (God’s peace and blessings be upon him) used to send cAbd Allah ibn Rawaha and others to Khaybar to estimate the yield of dates”. The principles that oppose this are that relying on estimation belongs to the category of (the forbidden) muzdbana^ which is the sale of fruit on trees in exchange for other measured fruit, and also because it amounts to the sale of ripe dates with fresh dates with a delay, circumstances which introduce a proscription on account of excess and delay, both of which are the bases of riba. When the jurists of Kufa took this into account along with the fact that the estimation in the case of the people of Khaybar was not for the purpose of zakat for they were not obliged to pay zakaty said that it is possible that it was an estimate to know the quantity of dates that would be available to each group of people.

Malik dan Abu Hanifah berkata bahawa orang yang memakan sebahagian daripada buahnya atau tanamannya sebelum tuaian hendaklah dipertanggungjawabkan ke atas jumlah yang dimakan itu bagi tujuan zakat. Al-Syafi'i berkata bahawa ia tidak dikira ke atasnya, dan orang yang menganggar hendaklah mengetepikan sebahagian yang boleh dimakan oleh pemiliknya dan keluarganya.

Malik and Abu HanTfa said that the person who consumes from his fruit or from his crops before harvest is to be held accountable for the amount consumed for purposes of zakat. Al-ShafiT said that this is not to be included against him and the estimator is to set aside a part that may be consumed by the owner and his family.

Sebab perselisihan timbul daripada pertentangan sesuatu hadis dengan apa yang terdapat dalam Al-Qur'an dan juga dengan qiyas. Sunnah dalam hal ini ialah apa yang diriwayatkan oleh Sahl bin Abi Hathmah: "Bahawa Nabi ﷺ mengutus Abu Hathmah sebagai penaksir. Kemudian datang seorang lelaki dan berkata, 'Wahai Rasulullah, Abu Hathmah telah meninggalkan kelebihan untukku.' Rasulullah ﷺ bersabda, 'Anak bapa saudaramu mengira bahawa engkau telah meninggalkan kelebihan untuknya?' Lelaki itu berkata, 'Wahai Rasulullah, aku membiarkan untuknya sejumlah yang akan dibahagikan oleh keluarganya, sejumlah yang darinya dia akan memberi makan orang miskin, dan sejumlah yang akan dibuang oleh angin.' Baginda bersabda, 'Anak bapa saudaramu telah meninggalkan kelebihan untukmu dan telah berlaku adil kepadamu.'" Diriwayatkan juga bahawa Rasulullah ﷺ bersabda, "Apabila kamu membuat anggaran, tinggalkanlah satu pertiga, dan jika kamu tidak mampu, tinggalkanlah satu perempat." Daripada Jabir diriwayatkan bahawa Rasulullah ﷺ bersabda, "Bersikaplah longgar dalam anggaran, kerana harta (kebun) itu mengandungi 'ariyyah, akilah (burung dan serangga yang memakan buah), wasiyyah (hak-hak berkaitan wasiat), hak para pekerja dan wakil, serta tuntutan-tuntutan ke atas buah itu." Teks Al-Qur'an yang mungkin kelihatan bercanggah dengan hadis dan qiyas ini ialah firman Yang Maha Tinggi: "Makanlah daripada buahnya apabila ia berbuah, dan bayarlah haknya pada hari menuai." Qiyasnya ialah bahawa ia adalah harta yang wajib dizakatkan, dan asasnya ialah baki harta (selepas dibelanjakan).

The reason for disagreement arises from the conflict of a tradition with what is in the Qur’an and also with analogy. The sunna in this is in what is related by Sahl ibn AbT Hathma “that the Prophet (God’s peace and blessings be upon him) sent Abu Hathma as an estimator. A man later came and said, ‘O Messenger of Allah, Abu Hathma has left me an excess.’ The Messenger of Allah (God’s peace and blessings be upon him) said, ‘The son of your uncle believes that you have left him an excess?’ He said, ‘O Messenger of Allah, I left him an amount that will be given out by his family, an amount from which he will feed the needy, and an amount that will be wasted by the wind.’ He said, ‘The son of your uncle has left you an excess and has done justice to you’”. It has also been related that the Messenger of Allah (God’s peace and blessings be upon him) said, “When you make an estimate leave a third, and if you cannot do that, then, leave a fourth”. It is related from Jabir that the Messenger of Allah (God’s peace and blessings be upon him) said, “Be lenient in estimation, as the wealth (orchard) contains the 'ariyya, the akila (birds and insects consuming fruit), the wasiyya (rights pertaining to bequests), the right of workers and the deputies, and the claims that are made on the fruit”. The text of the Qur’an that may appear to conflict with this tradition and analogy, are the words of. the Exalted, “Eat ye of the fruit thereof when it fruiteth, and pay the due thereof upon the harvest day”.200 The analogy (from this) is that it is wealth that is liable to zakat and the basis for this is the remaining wealth (after consumption).

Nisab bagi barang dagangan, menurut pendapat mereka yang berpegang kepadanya, ditentukan oleh barang-barang yang diperoleh untuk dijual, terutamanya apa yang dipegang sebelum pembayaran zakat. Nisab bagi mereka adalah berdasarkan komoditi, kerana komoditi inilah yang mewakili nilai benda-benda yang boleh dibelanjakan serta modal. Begitu juga dengan haul (berlalunya setahun) bagi barang dagangan, menurut pendapat mereka yang mewajibkan zakat ke atas barang dagangan. Malik berkata bahawa jika seseorang menjual barang dagangan, dia wajib membayar zakat sekali setahun, sebagaimana halnya dengan hutang. Ini berlaku bagi peniaga yang mencatatkan masa pembelian barang mereka. Peniaga yang tidak mencatatkan masa bagi apa yang mereka jual dan beli, dan yang dirujuk dengan istilah mudir (peniaga aktif seperti pemilik kedai). Hukum menurut pandangan Malik ialah apabila tempoh setahun berlalu sejak permulaan perniagaan mereka, mereka hendaklah menentukan nilai barang yang mereka pegang (inventori). Kepada jumlah ini ditambah nilai harta yang mereka miliki (aset) serta kekayaan mereka dalam bentuk pinjaman yang mereka harap akan dibayar balik (akaun belum terima), iaitu jika mereka tidak mempunyai hutang yang serupa yang mereka tanggung (akaun belum bayar). Hal ini berbeza daripada pendapat beliau tentang mudir. Jika jumlah keseluruhan harta yang mereka miliki ini mencapai nisab, mereka wajib membayar zakat atasnya, sama ada sepanjang tahun itu mereka sempat menukarkan sesuatu kepada aset cair (tunai) atau sama ada penukaran tersebut berjumlah sebanyak nisab. Inilah riwayat Ibn al-Majishun daripada Malik. Ibn al-Qasim meriwayatkan daripadanya bahawa jika dia tidak mempunyai aset cair (tunai) dan dia berniaga dengan barang (barter), maka tiada apa-apa yang perlu dibayar ke atas barang tersebut.

The nisab for goods, according to the opinion of those who uphold it, is constituted by the goods acquired for sale especially what is held prior to the payment of zakat. The nisab for them is based on the commodities as it is these that represent the value of consumable things and the capital. Likewise, the hawl (passage of a year) for goods, according to those who imposed zakat on goods. Malik said that if a person sells goods he is liable for zakat once a year, as is the case with debts. This is for traders who record the timings for the purchase of their goods. The traders who do not record the timings for what they sell and buy, and who are referred to by the term mudir (the active trader like the shopkeeper). The hukm in Malik’s view is that when a period of one year passes from the time of the commencement of their trade they should determine the value of the goods they hold (inventories). To this is added the value of the things they possess (assets) and their wealth in terms of loans they hope will be repaid (accounts receivable), that is, if they do not have similar debts that they owe (accounts payable), and this is different from his opinion about the mudir. If the sum of all this that they possess reaches the nisab they are to pay zakat on it, whether during the year they were able to convert a thing to liquid assets (cash) or whether such conversion amounted to the nisab. This is the narration of Ibn al-Majishun from Malik. Ibn al-Qasim has related from him that if he does noLhave liquid assets (cash) and he trades with goods (barter), there is nothing to be paid on the goods.