5.4. Waktu Pembayaran Zakat - Primer Ahli Fiqh Terkemuka | Quran Course

5.4. Waktu Pembayaran Zakat - Primer Ahli Fiqh Terkemuka | Quran Course

0% read · 6 min left

Primer Ahli Fiqh Terkemuka Bookmark

This chapter was translated automatically from English and may contain mistakes. Read the original

Show original

5.4. Waktu Pembayaran Zakat

5.4. The Time for the Payment of Zakat

by Ibn Rushd6 min readViewed 125 times

Majoriti ulama mensyaratkan wajibnya zakat ke atas emas, perak dan ternakan dengan berlalunya haul, kerana perkara ini ditetapkan daripada empat khalifah, diketahui secara meluas di kalangan para Sahabat, diamalkan secara meluas, dan kerana mereka berpegang bahawa perkara yang begitu tersebar luas dan diamalkan tanpa sebarang bantahan tidak mungkin terjadi kecuali jika terdapat contoh terdahulu daripada Nabi ﷺ. Diriwayatkan daripada Ibn Umar, daripada Nabi ﷺ, dalam sebuah hadis marfu', bahawa baginda bersabda: "Tidak ada zakat pada harta melainkan telah berlalu satu haul (tahun) ke atasnya." Perkara ini disepakati secara sebulat suara oleh para fuqaha di setiap wilayah. Tidak ada perselisihan mengenainya pada generasi pertama, kecuali apa yang diriwayatkan daripada Ibn Abbas dan Mu'awiyah. Sebab berlakunya perselisihan ialah kerana tidak ada riwayat yang sahih mengenainya. Dalam topik ini mereka berselisih pada lapan isu yang terkenal. Isu pertama ialah sama ada haul disyaratkan bagi bahan galian, jika kita berpegang bahawa kadar yang wajib padanya ialah seperempat daripada sepuluh. Kedua, pertimbangan haul dalam hal keuntungan modal. Ketiga, berlalunya haul ke atas tambahan kepada harta yang layak dikenakan zakat. Keempat, pertimbangan berlalunya haul ke atas pinjaman, jika kita berpegang bahawa zakat dikenakan ke atasnya. Kelima, pertimbangan haul bagi barang dagangan, jika kita berpegang bahawa zakat dikenakan ke atasnya. Keenam, haul ke atas manfaat yang diperoleh daripada ternakan. Ketujuh, haul ke atas anak kambing biri-biri, jika kita berpegang bahawa ia ditambahkan kepada induknya, sama ada menurut pendapat mereka yang mensyaratkan bahawa induk mesti mencukupkan nisab, iaitu al-Shafi'i dan Abu Hanifah, atau menurut pendapat mereka yang tidak mensyaratkannya, iaitu pendapat Malik. Kelapan, keharusan mengasingkan zakat sebelum berlalunya haul.

Para ahli fiqh berbeza pendapat tentang hawl bagi keuntungan modal, dan terdapat tiga pandangan. Al-Shafi‘i berpendapat bahawa hawl baginya dikira dari hari keuntungan itu terhasil, tanpa mengira sama ada modal itu sendiri mencapai nisab. Pandangan ini diriwayatkan daripada ‘Umar ibn ‘Abd al-‘Aziz, yang memberi arahan bahawa keuntungan daripada perniagaan tidak wajib dizakatkan sehinggalah berlalu satu hawl. Malik pula berpendapat bahawa hawl keuntungan mengikut hawl modal, iaitu apabila setahun berlalu bagi modal, keuntungan itu turut menjadi wajib zakat pada masa yang sama, sama ada modal itu sendiri mencapai nisab atau mencapai nisab dengan penambahan keuntungan kepadanya. Abu ‘Ubayd berkata bahawa pandangan ini tidak diikuti oleh mana-mana ahli fiqh lain, kecuali murid-muridnya sendiri. Satu kumpulan ahli fiqh membezakan sama ada modal yang melalui hawl itu mencapai nisab. Mereka berkata, jika modal itu mencapai nisab dengan sendirinya, keuntungan itu wajib dizakatkan bersama-sama dengannya, tetapi jika modal itu tidak mencapai nisab, zakat tidak dikenakan ke atasnya (walaupun ia mencapai nisab dengan penambahan keuntungan kepadanya). Antara yang berpendapat demikian ialah al-Awza‘i, Abu Thawr dan Abu Hanifah. Punca perselisihan ini ialah keadaan keuntungan yang berbolak-balik antara hukum harta yang diperoleh sebagai manfaat dan hukum modal itu sendiri. Mereka yang menyamakannya dengan manfaat yang terhasil berpendapat bahawa ia perlu melalui hawl secara berasingan, manakala mereka yang menyamakannya dengan modal berpendapat bahawa ia mengambil hukum modal, kecuali bahawa salah satu syarat perbandingan tersebut ialah zakat mesti wajib ke atas modal, dan ini tidak berlaku melainkan modal itu mencapai nisab. Oleh sebab itu, qiyas keuntungan ke atas modal dianggap lemah dalam mazhab Malik. Nampaknya, apa yang menjadi sandaran Malik (semoga Allah meredainya) ialah persamaan antara keuntungan daripada modal dengan anak kambing, tetapi kes anak kambing itu juga diperselisihkan. Pendapat seperti pendapat jumhur itu juga diriwayatkan daripada Malik.

The jurists disagreed about the hawl for profit on capital holding three opinions. Al-ShafiT held that its hawl is to be calculated from the day it accrues, irrespective of the capital itself amounting to the nisab. This is related from QJmar ibn <Abd al-cAzIz, who gave the instructions that the profits from trade should not be liable for zakat until a hawl has passed. Malik said that the hawl of the profits corresponds with the hawl of the capital, that is, when the year has passed for the capital the profit becomes subject to zakat at the same time, whether the principal amounts to a nisab on its own or reaches the nisab by adding the profits to it. Abu TJbayd said that this was not followed by any of the other jurists, except his own disciples. One group of jurists made the distinction of whether the capital undergoing the hawl amounts to a nisab. They said that if it does amount to the nisab on its own the profit becomes subject to zakat along with it, but if it does not amount to the nisab, zakat is not levied on it (even if it amounts to the nisab by the addition of profits to it). Those who held this opinion include al-AwzacT, Abu Thawr, and Abu HanTfa. The reason for their disagreement arises from the vacillation of profit between the hukm of wealth derived as a benefit and the hukm of the capital. Those who held it to. be similar to an accruing benefit said that it has to independently undergo a hawl, while those who held it to be similar to capital said that it takes the hukm of the capital, except that one of the conditions of such comparison is that zakat should be due on the capital, and this does not happen unless it amounts to the nisab. It is for this reason that the analogy for profit over capital is considered weak in Malik’s school. It appears that what Malik (God be pleased with him) relied upon is the similarity between profit from capital and the offspring of sheep, but the case of the offspring of sheep is also disputed. An opinion like that of the majority is also related from Malik.

Masalah ini berkaitan dengan hawl bagi tambahan (fawa'id)™ Mereka sepakat bahawa jika harta kurang daripada nisab dan sejumlah tambahan selain keuntungan diperoleh oleh pemilik, sehingga menggenapkan nisab, maka hawl bagi jumlah keseluruhan itu bermula secara berasingan dari hari tambahan itu diperoleh. Mereka berselisih pendapat mengenai bila tambahan itu diperoleh olehnya apabila dia sudah memiliki harta yang bersamaan dengan nisab, yang mana hawlnya telah genap. Malik berkata bahawa tambahan itu wajib dizakatkan mengikut hawl-nya sendiri, jika ia mencapai nisab, dan ia tidak boleh ditambahkan kepada harta yang kini telah wajib dizakatkan. Pendapat yang sama mengenai tambahan turut dinyatakan oleh al-Shafi'i. Abu Hanifah, murid-muridnya, dan al-Thawri berkata bahawa semua tambahan hendaklah dikenakan zakat berdasarkan hawl modal, jika modal itu mencapai nisab. Pendirian yang sama berlaku bagi keuntungan menurut pandangan mereka.

This issue deals with the hawl of additions (fawatid)™ They agreed that if the wealth is less than the nisab and some addition other than the profit accrues to the owner thus completing the nisab, then, the hawl is to be commence independently for the total from the day of accrual. They disagreed over when the addition accrues to him when he already has wealth that is equal to the nisab on which the hawl is complete. Malik said that the addition is to be liable for zakat according to its own hawl, if it amounts to the nisab, and it is not to be added to the wealth on which zakat is now due. The same opinion about additions is expressed by al-ShafiH. Abu Hanifa, his disciples, and al-ThawrT said that all additions are to be subjected to zakat on the basis of the hawl of the capital, if that amounts to the nisab. The same is the case for profit in their view.

Alasan bagi perselisihan mereka ialah sama ada tambahan baharu itu mengambil hukum harta yang tambahan itu berlaku ke atasnya, ataupun ia mengambil hukum harta yang tidak terkumpul ke atas harta lain. Mereka yang berpendapat bahawa hukumnya ialah hukum harta asal yang berdiri sendiri, iaitu harta yang wajib dikeluarkan zakat ke atasnya, berkata bahawa tidak ada zakat ke atas tambahan itu. Mereka yang menetapkan baginya hukum harta yang wajib dikeluarkan zakat dan yang menganggapnya sebagai harta yang sama, kerana zakat wajib ke atas harta ini apabila ia mencapai nisab, menganggap haulnya mengikut haul harta yang wajib dikeluarkan zakat. Makna umum dalam sabda Nabi ﷺ, "Tidak ada zakat ke atas harta melainkan telah berlalu satu haul ke atasnya", membawa maksud bahawa harta yang baharu diperoleh tidak boleh ditambahkan kepada harta yang sedia ada melainkan berdasarkan dalil. Nampaknya Abu Hanifah berpegang dalam perkara ini kepada qiyas wang tunai ke atas binatang ternakan. Salah satu kaedahnya, yang menjadi sandaran beliau dalam topik ini, ialah bahawa bukanlah syarat haul bahawa semua bahagian harta itu mesti mencukupi nisab sepanjang tahun; memadai jika nisab itu wujud pada kedua-dua hujung tahun, dan haul itu pada salah satu bahagian harta. Oleh itu, pada pandangan beliau, jika harta itu mencapai nisab pada permulaan haul, kemudian sebahagian daripadanya hilang atau musnah sehingga kurang daripada nisab, tetapi pada akhir haul terdapat tambahan yang melengkapkan nisab, maka zakat dikenakan ke atasnya. Keadaan ini bagi beliau wujud pada jenis harta sebegini kerana haulnya belum sempurna, dan pada hakikatnya ia adalah harta yang sama pada semua bahagian asasnya; bahkan ia bertambah, tetapi ia pernah kehilangan nisab pada peringkat-peringkat yang berbeza dalam haul itu.

The reason for their disagreement is whether the fresh addition takes the hukm of wealth on which the addition has occurred or it takes the hukm of wealth that has not accrued upon other wealth. Those who maintained that its hukm is the hukm of the original wealth that is independent of other wealth, that is, wealth upon which zakat is due, said that there is no zakat on the addition. Those who determined for it the hukm of wealth on which zakat is due and who consider it to be the same wealth because zakat is due upon this wealth as it amounts to a nisab, considered its hawl in accordance with the hawl of wealth on which zakat is due. The general meaning in the words of the Prophet (God’s peace and blessings be upon him), “There is no zakat on wealth unless one hawl has passed over it”, implies that newly acquired wealth should not be added to the wealth in hand except on the basis of an evidence. It appears that Abu HanTfa relied in this upon the analogy of liquid assets over cattle. One of his principles, on which he relies in this topic, is that it is not a condition for the hawl that all the constituent parts of the wealth should comprise the nisab throughout the year, and it is enough that the nisab can be found at both ends of the year, and the hawl in one of the parts of the wealth. Thus, in his view, if the wealth constituted the nisab at the beginning of the hawl after which parts of it were lost or destroyed making it less than the nisab, but at the end of the hawl there were additions to it that completed the nisab, zakat would be levied upon it. This situation exists for him in this kind of wealth as the hawl has not been completed, yet. it is in essence the same wealth in all its constituent parts; in fact, it is more but it had shed the nisab at different stages of the hawl.

Jelas bahawa haul, yang disyaratkan bagi zakat harta, adalah untuk sejumlah harta yang tertentu, tanpa mengira penambahan atau pengurangan padanya, sama ada melalui keuntungan, atau tambahan, atau apa sahaja yang lain, kerana tujuan haul ialah untuk memastikan bahawa harta itu merupakan lebihan yang melebihi keperluan (biasa). Ini berdasarkan andaian bahawa apa yang kekal sepanjang haul tanpa berubah pastilah melebihi keperluan pemiliknya. Atas sebab inilah zakat dikenakan ke atasnya, dan zakat hanya dikenakan ke atas harta yang berlebihan. Bagi mereka yang berpendapat bahawa penetapan haul adalah untuk menentukan pertumbuhan harta, maka menjadi wajib untuk mengatakan bahawa keuntungan, selain daripada keuntungan itu, hendaklah digabungkan dengan modal, dan kesempurnaan nisab hendaklah diambil kira pada kedua-dua hujung haul. Fikirkanlah perkara ini, kerana ia jelas, dan Allah lebih mengetahui. Atas sebab inilah Malik berpendapat bahawa seseorang yang memiliki ternakan yang wajib dizakatkan pada permulaan haul, kemudian menjualnya dan menggantikannya pada akhir haul dengan ternakan lain daripada jenis yang sama, maka zakat tetap akan dikenakan ke atasnya. Nampaknya beliau juga mengambil kira kedua-dua hujung haul selaras dengan pendapat Abu Hanifah. Beliau juga menerima qiyas yang dijadikan sandaran oleh Abu Hanifah, iaitu tentang tambahan aset cecair ke atas ternakan, sebagaimana yang telah kami nyatakan.

It is obvious that the hawl, which has been stipulated for zakat on wealth, is for some determined wealth, irrespective of the increase or decrease in it, either by profit or by additions or by anything else, as the purpose of the hawl is to ensure that the wealth is a surplus that is beyond the (normal) needs. This is based on the assumption that what has remained throughout the hawl without change must be beyond the needs of the owner. On this account zakat has been imposed on it, and zakat is imposed only on surplus wealth. For those who maintain that the stipulation of the hawl is to determine the growth in wealth, it becomes obligatory to say that the gains, in addition to the profit, are to be merged with the capital and the completion of the nisab is to be Taken into account at both ends of the hawl. Think over this for it is evident, Allah knows best. It was for this reason that Malik held the view that a person who had cattle that were liable to zakat at the beginning of the hawl then sold them off and substituted for them at the end of the hawl other cattle of the same species, zakat would be levied on them. It appears that he also took into account both ends of the hawl in accordance with the opinion of Abu HanTfa. He also adopted the analogy, relied* upon by Abu HanTfa; for additions to liquid assets over cattle, as we have already stated.

Persoalan ini membincangkan pertimbangan hawl bagi pinjaman (yang diberikan kepada orang lain), jika kita berpegang bahawa zakat dikenakan ke atasnya. Sekumpulan ahli fiqh berkata bahawa hawl hendaklah dipertimbangkan baginya sejak permulaannya (sebagai pinjaman), dengan zakat dikenakan ke atasnya sepanjang tempohnya. Jika ia berlangsung dalam satu hawl, maka ia dikira untuk satu hawl, tetapi jika ia berlangsung dalam beberapa hawl, maka ia dikira untuk bilangan hawl sedemikian. Ini bermakna jika ia satu hawl, satu kali pungutan zakat dikenakan, tetapi jika ia berlangsung beberapa tahun, zakat dikenakan mengikut bilangan tahun tersebut. Sekumpulan ahli fiqh berkata bahawa ia dikenakan zakat untuk satu tahun sahaja, walaupun pinjaman itu kekal tertunggak selama beberapa tahun pada orang yang berhutang. Sekumpulan ahli fiqh berkata bahawa hawl itu ditangguhkan kerana sebab hutang tersebut. Mereka yang berkata bahawa hawl ditangguhkan kerana hutang sejak hari pinjaman dibuat tidak mengekalkan pengenaan zakat ke atas pinjaman, manakala mereka yang berpendapat bahawa zakat hendaklah dikenakan ke atasnya mengikut bilangan tahun ia tertunggak, membuat keputusan berdasarkan persamaan pinjaman dengan harta yang ada dalam tangan. Bagi mereka yang berkata bahawa zakat dikenakan ke atasnya untuk satu tahun sahaja walaupun ia tertunggak selama beberapa tahun, saya tidak mengetahui dalil mereka pada masa ini, kerana selagi ia kekal sebagai pinjaman, mereka mungkin berkata zakat dikenakan ke atasnya atau mereka mungkin berkata tidak; jika mereka berkata tiada zakat ke atasnya, maka tiada gunanya membincangkannya, malah kita mulakan semula dari awal. Jika ada zakat ke atasnya, maka hawl itu sama ada ditetapkan baginya atau tidak. Jika kita menetapkannya, maka menjadi wajib untuk mengambil kira bilangan tahun, melainkan dikatakan bahawa setiap kali hawl itu genap dan dia tidak mampu membayar zakat baginya (kerana tidak dibayar oleh penghutang), hak wajib terhadapnya itu gugur bagi tahun tersebut. Oleh kerana zakat diwajibkan dengan dua syarat, iaitu wujudnya harta itu dan tercapainya haul, maka dalam hal ini hanya zakat bagi tahun lepas yang kekal. Ini dipegang oleh Malik sebagai serupa dengan barangan yang diperoleh untuk perniagaan. Menurut pandangannya, zakat tidak dikenakan ke atasnya sehingga orang itu menjualnya, walaupun ia kekal bersamanya selama beberapa tahun.

This issue deals with the consideration of the hawl for loans (given to others),202 if we maintain that zakat is levied upon them. A group of jurists said that the hawl is to be considered for it from the time of its commencement (as a loan) imposing zakat on it for its duration. If it is spread over one hawl, then, it is for one hawl, but if it is spread over a number of hawls, then, it is for such a number of hawls. This means that if it is a single hawl a single levy of zakat is imposed, but if it is spread over several years the zakat is levied for such number of years. A group of jurists said that it is to be subjected to zakat for a single year, even if the loan stays outstanding for a number of years with the person who owes the debt. A group of jurists said that the hawl is to be postponed because of it. Those who said that the hawl is to be postponed because of the debt from the day the loan was made, did not uphold the imposition of zakat on a loan, while those who maintained that zakat is to be levied upon it for the number of years it stayed outstanding decided on the basis of the resemblance of a loan with wealth in hand. For those who said that zakat is to be levied on it for a single year even if it stays outstanding for a number of years, I do not know of their reliance at the present moment, because as long as it remains a loan they may either say that zakat is levied on it or they may say that it is not, and if they say that there is no zakat on it then there is no point in discussing it; rather we start all over again. If there is zakat on it, then, the hawl is either stipulated for it or it is not. If we stipulate it, it becomes obligatory to take into account the number of years, unless it is said that each time the hawl is completed and he is not able to pay zakat for it (due to non-payment by the debtor), this obligatory right against him is dropped for that year. As zakat is imposed with two conditions, the presence of the substance of the wealth and the completion of the hawl, then in this case only the zakat due for the last year remains. This is held to by Malik to be similar to goods acquired for trade. In his view, zakat is not to be imposed on them until the person sells them off, even if they remained with him for a number of years.

Terdapat juga satu faktor lain di dalamnya yang menyerupai kes haiwan ternakan yang tidak dikunjungi oleh pemungut zakat selama bertahun-tahun. Apabila pemungut itu akhirnya tiba dan mendapati bilangannya telah berkurang, beliau hendaklah mengenakan zakat ke atas baki haiwan tersebut berdasarkan apa yang didapatinya di sana, menurut pendapat Malik. Sebabnya ialah apabila haul berlalu dan pemilik tidak dapat mengasingkan zakat, kedatangan pemungut menjadi syarat bagi Malik untuk pengasingan itu selepas berlalunya haul; oleh itu tuntutan ke atasnya bagi haul tersebut gugur, dan dia hendaklah dinilai bagi tahun-tahun sebelumnya, sama ada jumlah yang wajib itu lebih banyak atau lebih sedikit. Ini adalah sesuatu yang bercanggah dengan qiyas, dan Malik bersandar kepada amalan penduduk Madinah (camal) baginya. Al-Shafi‘i, sebaliknya, berpendapat bahawa pemilik sedemikian tetap bertanggungjawab, kerana kedatangan pemungut bukanlah syarat bagi wajibnya zakat. Berkaitan dengan perkara ini ialah pandangan sesetengah fuqaha bahawa tidak wajib ke atas pemilik untuk mengasingkan zakat hartanya, melainkan dia dapat menyerahkannya kepada imam. Sekiranya tiada imam, atau tiada imam yang adil—jika pemilik berpendapat bahawa keadilan ialah salah satu syarat bagi imam—dan harta itu musnah selepas haul berlalu dan sebelum dia berkemampuan menyerahkan zakat, pemilik tidak bertanggungjawab ke atas apa-apa.

There r is another factor in it that resembles the case of cattle that are not visited by the collector for years. When he finally arrives and finds that they have decreased in number, he is to impose zakat on the remainder on the basis of what he finds there, according to Malik’s opinion. The reason is that as the hawl passed and the owner was not able to set aside the zakat, the coming of the collector being a condition with Malik for setting it aside after the passage of the hawl, the claim against him for that hawl lapsed and he is to be assessed for the previous years, whether the amount due is more or less. This is something that contradicts analogy, and Malik relied upon camal for it. Al- ShafiT, on the other hand, considers such an owner to be liable, as the coming of the collector is not a condition for the obligation. Related to this is the fact that some jurists maintain that it is not obligatory for the owner to set aside zakat on his wealth, unless he can deliver it to the imam. In case of the absence of the imam or of an ^adil imam—if the owner believes that ^addla is one of the conditions for the imam—if the wealth is destroyed after the hawl has passed and prior to his ability to deliver the zakat, the owner is not liable for anything.

Pinjaman untuk (tujuan) zakat dibahagikan, menurut pandangan Malik, berdasarkan tiga keadaan ini, iaitu sebahagian hutang menurutnya wajib zakat untuk satu tahun sahaja, seperti pinjaman dalam perniagaan; bagi sebahagian hutang, haul ditangguhkan, seperti pinjaman warisan; dan keadaan ketiga berkaitan dengan pinjaman al-mudtr™. Perbincangan lengkap mengenai pandangannya tentang pinjaman adalah di luar tujuan kita.

Loans for (purposes of) zakat are divided, in Malik’s view, on the basis of these three situations, that is, some of the debts according to him are liable for zakat for a single year, like the loans in trade; for some debts the hawl is postponed, like the loans of inheritance; and the third case relates to the loans of the mudtr™ A complete discussion of his views on loans is beyond our purposes.

Persoalan ini berkaitan dengan keuntungan dalam ternakan. Pandangan Malik dalam kes ini bertentangan dengan pandangannya dalam kes wang cair, kerana beliau mendasarkan keuntungan kepada modal, jika modal itu mencapai nisab, sebagaimana Abu Hanifah berbuat dalam kes dirham dan keuntungan dalam ternakan. Pandangan Abu Hanifah mengenai keuntungan ialah bahawa terdapat satu hukum yang sama, iaitu ia didasarkan kepada modal jika modal itu mencapai nisab, sama ada keuntungan itu dalam bentuk kambing atau wang cair. Keuntungan dan pertambahan anak, pada pandangannya, adalah sama seperti keuntungan. Bagi Malik, keuntungan dan anak mempunyai hukum yang sama, tetapi beliau membezakan antara keuntungan dalam wang cair dengan keuntungan dalam ternakan. Bagi al-Shafi'i, keuntungan dan pertambahan mempunyai hukum yang sama melalui pertimbangan hawl yang berasingan bagi keduanya, dan juga keuntungan dalam ternakan dan anak mempunyai hukum yang sama melalui pertimbangan hawl mereka bersama modal, jika modal itu mencapai nisab.

This issue relates to gains in cattle. The opinion of Malik in this case is the opposite of what it is in the case of liquid assets. The reason is that he bases the gains oh the capital,203 204 if that capital amounts to a nisab, just as Abu Harnfa does it in the cases of dirhams and gains in cattle. Abu Hamfa’s opinion on gains is that there is a common hukm, that is, it is based upon the capital if it amounts to a nisab, whether the gain is in sheep or in liquid assets. The profits and increase in offspring, in his view, are like gains. For Malik profits and offspring have a common hukm, but he distinguishes between the gains in liquid assets and those in cattle. For al-ShafiT profits and gains have a common hukm through the consideration of an independent hawl for them, and also the gains in cattle and offspring have a common hukm through the consideration of their hawl along with the capital if that amounts to the nisab.

Ini adalah ringkasan pendapat ketiga-tiga ahli fiqh terkemuka ini. Nampaknya Malik membezakan antara ternakan dan aset cecair dengan mengikut ‘Umar; selain itu, analogi bagi kedua-dua kes adalah sama, iaitu keuntungan itu serupa dengan (pertambahan) anak ternakan, dan keuntungan (atas modal) itu serupa dengan keuntungan (dalam stok). Riwayat ‘Umar di sini ialah beliau memerintahkan mereka supaya mengira anak-anak kambing yang masih muda (dalam nisab), tetapi tidak mengambil apa-apa daripadanya sebagai zakat. Riwayat ini telah dikemukakan dalam bahagian tentang nisab.

This is the summary of the opinions of these three (leading) jurists. It appears that Malik distinguished between cattle and liquid assets following ^tJmar, otherwise the analogy is the same for both cases, that is, profit being similar to (a growth in) offspring and gains (on capital) being similar to gains (in stock). The tradition of TJmar here is that he ordered them to count the young lambs (in the nisab), but not to take anything from them as zakat. The tradition has preceded in the section on nisab.