Bab ini terbahagi kepada dua bahagian. Bahagian pertama ialah tentang menutup aurat (satr al-'awrah), manakala bahagian kedua ialah tentang jenis pakaian yang dibenarkan untuk solat.

This chapter is divided into two sections. The first is about covering of the private parts (satr al^awrdjy while the second is about the kinds of dress permitted for prayer.

Para fuqaha telah sepakat bahawa menutup kemaluan adalah kewajipan mutlak, tetapi mereka berselisih pendapat sama ada ia merupakan syarat sah solat? Begitu juga, mereka berbeza pendapat mengenai bahagian tubuh, bagi wanita dan lelaki, yang ditentukan oleh istilah aurat.

The jurists agreed that covering the private parts is an absolute obligation, but they disagreed on whether it is a condition for the validity of prayer? Similarly, they differed about the area of the body, for a woman and a man, that is delineated by the term awra.

Mazhab Malik yang dipilih berpendapat bahawa menutup kawasan ini (aurat) adalah salah satu sunnah solat. Abu Hanifah dan al-Shafi‘i pula berpendapat bahawa ia adalah salah satu syarat sah solat. Punca perselisihan dalam perkara ini berpunca daripada pertentangan riwayat-riwayat hadis serta perbezaan para fuqaha dalam memahami maksud firman Yang Maha Tinggi, "Wahai anak-anak Adam! Pakailah perhiasanmu pada setiap tempat sujud (solat)",103 sama ada perintah tersebut wajar difahami sebagai kewajipan atau sebagai anjuran.

The preferred opinion in Malik’s school is that it (covering of the this area) is one of the sunan of prayer. Abu Hanlfa and al-Shafi T said that c it is one of the prerequisites of the validity of prayer. The reason for disagreement over this stems from the conflict of traditions and the differences among the jurists in their understanding of the meaning of the words of the Exalted, “O Children of Adam! Look to [take] your adornment at every place of worship”,103 whether the prescription is to be construed as an obligation or a recommendation.

Mereka yang mentafsirkannya sebagai kewajiban berkata bahawa makna yang tersirat ialah menutup aurat. Mereka berhujah dengan hal sebab turunnya ayat ini, bahawa seorang wanita biasa melakukan tawaf di Ka'bah dalam keadaan telanjang, lalu ayat itu diturunkan dan "Rasulullah ﷺ mengeluarkan perintah bahawa mulai saat itu tiada seorang musyrik pun dibenarkan menunaikan haji, dan tiada seorang pun boleh melakukan tawaf dalam keadaan telanjang". Mereka yang mentafsirkannya sebagai saranan berkata bahawa perhiasan yang disebutkan itu ialah bentuk luaran pakaian atau pakaian lain yang menjadi perhiasan. Mereka berhujah dengan apa yang tercatat dalam sebuah hadis, bahawa sebahagian lelaki biasa solat bersama Nabi ﷺ dengan kain sarung mereka diikat pada leher seperti yang dilakukan kepada kanak-kanak, lalu para wanita dinasihatkan supaya tidak mengangkat kepala (dari sujud) sehingga para lelaki duduk tegak. Mereka menambah bahawa kerana itulah tiada perselisihan pendapat tentang seseorang yang tidak mendapati sesuatu untuk menutup dirinya, bahawa dia tetap boleh solat, tetapi terdapat perselisihan tentang seseorang yang tidak dapat bersuci, sama ada dia boleh solat atau tidak.

Those who interpreted it as an obligation said that the implied meaning is the covering of the <awra. They argued for this on the basis of the context of the revelation of the verse that a woman used to circumambulate the Ka<ba naked, so the verse was revealed and “the Messenger of Allah issued the command that from then on no polytheist be allowed to perform the pilgrimage, nor was anyone to make the circumambulation naked”. Those who interpreted it to convey a recommendation said that the adornment mentioned is the external form of the dress or other clothes that constitute adornment. They argued for this on the basis of what is laid down in a tradition that some men used to join the Prophet in prayer with their wrappers tied to their necks, as is done for children, and the women were, therefore, advised not to raise their heads (from the sujud) till the men straightened up into the sitting posture. They added that it was for this reason that there was no disagreement about whether a person who could not find anything to cover himself should pray, but there was a disagreement about one who could not purify himself whether he could pray.

Isu kedua berkaitan dengan penentuan had 'aurat bagi lelaki. Malik dan al-Shafi'i berpendapat bahawa 'aurat lelaki ialah dari pusat hingga ke lutut. Ini juga pendapat Abu Hanifah. Sekumpulan ahli fiqh berpegang bahawa 'aurat hanya meliputi kemaluan sahaja (zakar dan dubur). Punca perselisihan ini ialah pertentangan antara dua hadis, dan kedua-duanya sahih. Yang pertama ialah hadis Jarhad bahawa Rasulullah ﷺ bersabda, "Paha itu termasuk bahagian 'aurat." Yang kedua ialah hadis Anas bahawa "Rasulullah ﷺ pernah menyingkap pahanya ketika baginda sedang duduk bersama para sahabatnya." Hadis ini diriwayatkan oleh al-Bukhari. Sanad hadis Anas lebih kuat, manakala hadis Jarhad lebih selamat untuk diamalkan. Sebahagian ahli fiqh berpendapat bahawa 'aurat meliputi punggung, kemaluan dan paha.

The second issue is about the delineation of the <-awra in the case of men. Malik and al-Shafi T said that c the 'awra in his case extends from the navel to the knees. This was also Abu HanTfa’s opinion. A group of jurists maintained that the 'awra comprises the private parts alone (the male sex organ and the rear exit). The reason for their disagreement stems from the conflict of two traditions, and both are authentic. The first is the tradition of Jarhad that the Messenger of Allah (God’s peace and blessings be upon him) said, “The thighs are part of the ^awray\ The second is Anas’s tradition “that the Messenger of Allah (once) uncovered his thighs while he was sitting with his Companions”. It is recorded by al-Bukhari. Anas’s tradition has a stronger chain, while the Jarhad’s tradition is on the safer side. Some of the jurists have said that the awra comprises the buttocks, genitals, and the thighs.

Isu ketiga berkaitan dengan had-had 'aurat bagi seorang wanita. Kebanyakan fuqaha berpendapat bahawa seluruh tubuhnya adalah 'aurat, kecuali wajah dan kedua-dua tangannya. Abu Hanifah berpendapat bahawa kedua-dua kakinya bukan sebahagian daripada 'aurat. Abu Bakr ibn 'Abd al-Rahman dan Ahmad pula berkata bahawa seluruh tubuhnya adalah 'aurat.

The third issue relates to the limits of the 'awra in the case of a woman. Most of the jurists maintained that her entire body constitutes can?r^, except for the face and the hands. Abu HanTfa maintained that her feet are not a part of the <awra. Abu Bakr ibn <Abd al-Rahman and Ahmad said that her entire body is c awra.

Sebab perselisihan mereka adalah berdasarkan kemungkinan tafsiran terhadap firman Yang Maha Tinggi, "Dan janganlah mereka menampakkan perhiasannya kecuali yang (biasa) nampak daripadanya", iaitu sama ada pengecualian itu merujuk kepada bahagian-bahagian tertentu atau kepada bahagian-bahagian yang tidak dapat tidak didedahkan oleh wanita ketika bergerak? Mereka yang berpendapat bahawa pengecualian yang dimaksudkan hanya untuk bahagian-bahagian yang tidak dapat tidak didedahkan ketika bergerak, berkata bahawa seluruh tubuh wanita adalah <an>ra, bahkan belakangnya. Mereka berhujah dengan hal ini berdasarkan makna umum firman Yang Maha Tinggi, "Wahai Nabi! Katakanlah kepada isteri-isterimu, anak-anak perempuanmu dan isteri-isteri orang mukmin, supaya mereka melabuhkan jilbab mereka. Yang demikian itu lebih sesuai untuk mereka dikenali dan tidak diganggu." 105 Mereka yang berpendapat bahawa pengecualian yang dimaksudkan adalah untuk apa yang biasanya tidak ditutup, iaitu muka dan tangan, berkata bahawa bahagian-bahagian ini tidak termasuk dalam 'awrah. Mereka selanjutnya berhujah dengan hal ini atas alasan bahawa seorang wanita tidak menutup mukanya semasa haji.

The reason for their disagreement is based on the possible interpretations of the words of the Exalted, “And to display of their adornment only that which is apparent”, that is whether the exemption relates to defined parts or to those parts that she cannot (help but) display? Those who maintained that the intended exemption is only for those parts that she cannot help but display while moving, said that her entire body is <an>ra, even her back. They argued for this on the basis of the general implication of the words of the Exalted, “O Prophet! Tell thy wives and thy daughters and the women of the believers to draw their cloaks close round them. That will make them recognizable and they will not be exposed to harm”.105 Those who held that the intended exemption is for what is customarily not covered, that is, the face and the hands, said that these are not included in the 'awra. They (further) argued for i this on the grounds that a woman does not cover her face during hajj.

"Inilah firman Yang Maha Tinggi, '{Wahai anak-anak Adam! Pakailah perhiasanmu pada setiap tempat sujud}', beserta larangan memakai pakaian tertentu ketika solat, iaitu menggunakan sehelai kain sebagai penyangga kepala, atau membalut diri dengan sehelai kain (dengan hujung-hujungnya disilangkan) tanpa sesuatu pun yang menutupi bahu, atau membalut diri dengan sehelai pakaian tanpa sesuatu pun yang menutupi aurat. Segala ketetapan yang ditetapkan mengenainya bertujuan mencegah sebab-sebab yang membawa kepada tersingkapnya aurat, dan saya tidak mengetahui sesiapa pun yang berkata bahawa solat tidak dibenarkan dalam mana-mana bentuk pakaian ini selagi ia tidak menutup aurat. Walau bagaimanapun, menurut prinsip mazhab Zahiriyyah, hal ini adalah wajib. Mereka bersepakat bahawa seorang lelaki dibenarkan solat dengan sehelai pakaian, berdasarkan sabda Nabi ﷺ ketika baginda ditanya: "Bolehkah seorang lelaki solat dengan sehelai pakaian?" Baginda menjawab, "Adakah kamu semua mempunyai dua helai pakaian?" Mereka berselisih pendapat mengenai kes seorang lelaki yang solat dengan belakang dan bahagian hadapannya di atas pusat terdedah. Majoriti menegaskan keharusan solat sedemikian, kerana belakang dan dada bukan sebahagian daripada aurat bagi lelaki. Sekumpulan ahli fiqh menyimpang dan berkata bahawa solatnya tidak sah, berdasarkan larangan daripada Nabi ﷺ tentang solat seorang lelaki yang tidak memakai apa-apa pakaian di atas bahunya. Mereka juga berpegang kepada firman Yang Maha Tinggi, "{Wahai anak-anak Adam! Pakailah perhiasanmu pada setiap tempat sujud}"."107

"These are the words of the Exalted, 'O Children of Adam! Take your adornment at every place of worship,' along with the prohibition of certain forms of dress in prayer, that is, to use a garment as a support for the head, or to wrap oneself in a single piece of cloth (with the ends crossed) without there being anything covering the shoulders, or to wrap himself in a single garment without anything covering the private parts. All prescriptions laid down about them are as their aim the prevention of the means that lead to the uncovering of the private parts, and I do not know of anyone who said that prayer is not permitted in any of these forms of dress so long as it is uncovered. This, however, would be obligatory according to the principles of the Zahrites." They agreed that a man is permitted to pray in a single dress, because of the saying of the Prophet (God’s peace and blessings be upon him) when he was asked: “Can a man pray in a single garment?” He said, “Do all of you have two garments?” They disagreed about the case of a man praying with his back and the front part above the navel uncovered. The majority uphold the permission of such prayer, as the back and the chest are not part of the ^awra for a man. A group of jurists deviated and said that his prayer is not permitted, because of the proscription from the Prophet (God’s peace and blessings be upon him) about the prayer of a man with nothing of his dress on his shoulders. They also relied upon the words of the Exalted, “O Children of Adam! Take your adornment at every place of worship”.107

Majoriti ulama berpendapat bahawa hamba perempuan boleh solat dengan kepala dan kakinya terdedah, tetapi al-Hasan al-Basri menganggapnya wajib bagi hamba perempuan itu memakai tudung, manakala 'Ata' menganggapnya sunat. Punca perselisihan terletak pada persoalan sama ada khitab (seruan hukum) yang ditujukan kepada mana-mana satu golongan orang (jantina) merangkumi kedua-dua yang merdeka dan yang menjadi hamba, atau ia hanya merangkumi yang merdeka sahaja dengan mengecualikan hamba?

The majority maintained that a slave-girl may pray with her head and fee uncovered, but al-Hasan al-Basri deemed it obligatory for her to use the veil while cAta5 deemed it recommended. The reason for disagreement lies in the question of whether a (legal) communication addressed to either category o persons (sex) includes those who are free as well as those in bondage, oi whether it includes only the free to the exclusion of slaves?

Mereka berselisih pendapat mengenai kes seorang lelaki yang bersolat dengan memakai pakaian daripada sutera. Satu kumpulan fuqaha berkata bahawa solatnya dengan pakaian itu adalah sah (walaupun diharamkan), manakala kumpulan lain berkata ia tidak sah. Kumpulan ketiga pula menganjurkan agar solat itu diulang dalam waktunya yang ditetapkan (tanpa pakaian sutera itu). Punca perselisihan ialah persoalan sama ada menjauhi sesuatu yang diharamkan secara mutlak merupakan syarat bagi sahnya solat. Mereka yang berpendapat ia merupakan syarat berkata bahawa solat dengan pakaian itu tidak dibenarkan (tidak sah). Adapun mereka yang berpendapat bahawa lelaki itu berdosa kerana pakaiannya, tetapi solatnya dibenarkan, berkata bahawa ia bukan syarat bagi sahnya solat, tidak seperti bersuci, yang merupakan syarat. Isu ini sama sifatnya dengan isu solat dengan harta rampasan, dan perselisihan mengenainya sangat masyhur.

They disagreed about the case of a man praying while dressed in a silker garment. A group of jurists said that his prayer in it is valid (thougl prohibited), while another group said it is not. A third group recommendec repeating the prayer in its prescribed time (without the silk dress). The reasoi for disagreement is over the question of whether avoidance of a thin^ prohibited absolutely is a condition for the validity of prayer? Those whe maintained that it is a condition said that prayer in it is not permitted (no: valid), while those who maintained that he commits a sin because of his dress but his prayer is permissible said that it is not a condition for the validity o prayer unlike purification, which is a condition. This issue is of the sam< nature as that of prayer in usurped property, dispute over which is wideh known.