Para fuqaha telah bersepakat bahawa perintah melaksanakan solat ditujukan kepada orang sakit (marid), dan kewajipan untuk berdiri (ketika solat) gugur daripadanya hanya jika dia tidak mampu berbuat demikian, dan dalam keadaan itu dia solat sambil duduk. Begitu juga, kewajipan rukuk dan sujud gugur jika dia tidak mampu melakukan salah satu atau kedua-duanya, dan dia boleh memberi isyarat sebagai ganti. Mereka berselisih pendapat tentang keadaan orang yang boleh solat sambil duduk, tentang cara duduk, dan tentang kedudukan orang yang tidak mampu duduk mahupun berdiri.

The jurists agreed that the communication of the performance of prayer is addressed to the marid, and that the obligation to stand up (and pray) is waived for him only if he is unable to do so, in which case he prays while seated. Likewise, the obligation for bowing and prostrating is waived if he is unable to do either or both, and he may mak$ a sign in their place. They disagreed about the condition of a person who may pray while seated, about the sitting posture, and about the posture of one who is unable to sit or stand.

Sekumpulan ahli fiqh berpendapat bahawa orang yang boleh solat sambil duduk ialah orang yang sama sekali tidak mampu untuk berdiri. Sekumpulan ahli fiqh yang lain pula berpendapat bahawa ia ialah orang yang sukar untuk berdiri kerana sakit. Ini ialah pendapat Malik. Punca perbezaan pendapat ini berpunca daripada persoalan sama ada kewajipan solat sambil berdiri itu digugurkan kerana kesukaran (mashaqqa) atau kerana ketidakupayaan untuk berdiri. Tiada nas yang jelas mengenai perkara ini.

A group of jurists said about the person who may pray while seated that he is one who is not able to stand at all. Another group of jurists said that he is a person for whom it is difficult to stand up because of illness. This is Malik’s opinion. The reason for disagreement stems from the question of whether the obligation to pray while standing is waived because of hardship (mashaqqa) or because of the inability to stand up. There is no explicit text on this.

Mengenai postur duduk, yang merupakan pengganti berdiri, sekumpulan ahli fiqh berkata bahawa orang itu hendaklah duduk di atas punggungnya dengan kaki dilipat. Ibn Mas'ud c tidak menyetujui postur duduk sedemikian. Mereka yang menegakkan postur duduk sedemikian (tarabbus) tidak membezakan antara postur ini dengan postur yang diambil untuk tashahhud, manakala mereka yang tidak menyetujuinya berpegang bahawa ia bukan postur untuk solat. Mengenai cara solat bagi orang yang tidak mampu berdiri atau duduk, satu kumpulan ahli fiqh berkata bahawa orang itu boleh solat sambil berbaring pada satu sisi (menghadap kiblat), manakala kumpulan lain berkata bahawa dia hendaklah solat mengikut keadaan yang selesa baginya, dan kumpulan ketiga berkata bahawa dia hendaklah solat dengan kakinya (kaki) dihalakan ke arah Ka'bah. Satu kumpulan berpegang bahawa jika dia tidak mampu duduk, dia hendaklah solat sambil berbaring pada satu sisi, tetapi jika dia tidak mampu berbaring di atas sisinya, dia hendaklah berbaring telentang dengan kakinya (kaki) dihalakan ke arah kiblat sejauh yang dia mampu. Pendapat ini telah dipilih oleh Ibn al-Mundhir.

About the sitting posture, which is a substitute for standing, a group of jurists said that the person is to sit on his buttocks with folded legs. Ibn Mas ud c disapproved of such a sitting posture. Those who upheld such a sitting posture (tarabbus) did not distinguish between this posture and that adopted for tashahhud, while those who disapproved it maintained that it is not a posture for prayer.With respect to the manner of prayer for one who is not able to stand or sit, H * gfoup of jurists said that the person may pray while reclining on one side E (faCing the qibla), while another group said that he is to pray as is convenient Efor hi01? and a third group said that he is to pray with his legs (feet) pointed in R the direction of the Ka^a. One group maintained that if he is not able to sit, 1 js to pray reclined on one side, but if he is not able to recline on his side, he E is to rest on his back with his legs (feet) pointing in the direction of the qibla to b the extent that he is able to do so. This opinion has been selected by Ibn al- ! Mundhir.