Perbincangan yang menyeluruh tentang bentuk ibadah ini, selepas penentuan kewajipannya, dibahagikan kepada lima bab. Bab pertama membicarakan orang-orang yang wajib menunaikannya. Bab kedua membincangkan pengenalpastian jenis-jenis harta yang dikenakan zakat ke atasnya. Bab ketiga membincangkan pengenalpastian kadar dan kadar jumlah yang dikenakan zakat. Bab keempat membincangkan pengenalpastian tempoh-tempoh ketika zakat dikenakan dan tempoh-tempoh ketika ia tidak dikenakan. Bab kelima membincangkan pengenalpastian orang-orang yang kepada mereka zakat hendaklah diberikan dan jumlah yang menjadi hak mereka.

A comprehensive discussion191 of this form of worship, after the determina­ tion of its obligation, is covered in five chapters. The first chapter is about the persons on whom it is obligatory. The second chapter deals with* the identification of the kinds of wealth on which it is imposed. The third chapter is abour the identification of the rates and the amounts on which it is levied. The fourth chapter is about the identification of the periods during which it is levied and the periods in which it is not. The fifth chapter is about the identification of the persons for whom it is to be paid and of the amounts due to them.

Penentuan kewajibannya melalui al-Qur'an, sunnah, dan dari ijmak (konsensus) adalah sudah masyhur, dan tidak ada perselisihan mengenai hal ini.

The determination of its obligation through the Qut°an, the sunna, and from ijm# (consensus) is well-known, and there is no dispute about this.

Mereka bersetuju bahawa ia wajib ke atas setiap Muslim yang merdeka, baligh, berakal, dan yang memiliki harta sama dengan kadar minimum yang ditetapkan (nisab) melalui pemilikan yang sempurna (tidak terbeban). Mereka berselisih pendapat tentang kewajipannya ke atas anak yatim, orang gila, hamba, ahl al-dhimmah, dan orang yang pemilikannya tidak sempurna (terbeban), seperti orang yang berhutang atau orang yang memiliki piutang, atau apabila modal harta itu, sebagai contoh, dipegang dalam amanah (habs, waqf).

They agreed that it is obligatory upon every Muslim who is free, bdligk, sane, and who owns wealth equal to the (minimum) prescribed scale (nisdb) through a complete (unencumbered) ownership. They disagreed about its obligation upon the orphan, the insane, the slaves, the ahi al-dhimmay and the person with deficient (encumbered) ownership like a person who is in debt or is a creditor, or when for example the capital (of the wealth) is held in a trust (habs, waqf}.

Mengenai kanak-kanak yang belum baligh, satu kumpulan berpendapat bahawa zakat wajib ke atas harta mereka. Ini adalah pendapat ‘Ali, Ibn ^Umar, Jabir, dan ^A’ishah daripada kalangan para Sahabat, dan Malik, al-Shafi‘i, al-Thawri, Ahmad, ^Ishaq, Abu Thawr, serta yang lain daripada kalangan fuqaha di wilayah-wilayah. Satu kumpulan lain berpendapat bahawa tidak ada zakat langsung ke atas harta kanak-kanak. Ini adalah pendapat al-Nakha‘i, al-Hasan, dan Sa‘id ibn Jubayr daripada kalangan Tabi‘in. Satu kumpulan fuqaha membuat perbezaan antara hasil tanah dan harta yang tidak berasal daripada tanah. Mereka berkata bahawa ada zakat ke atas hasil tanah, tetapi tidak ada zakat ke atas selain itu seperti ternakan, aset tunai, dan barang dagangan (harta benda). Ini adalah pendapat Abu Hanifah dan murid-muridnya. Satu lagi kumpulan membezakan antara aset tunai dan perkara lain dengan mengatakan bahawa ada zakat ke atas harta kecuali aset tunai.

With respect to minors, one group said that zakat is obligatory on their wealth. This was the opinion of ‘AIT, Ibn ^Umar, Jabir, and cA?isha from among the Companions, and of Malik, al-Shafi T, al-ThawrT, Ahmad, c Ishaq, Abu Thawr, and others from among the.jurists of the provinces. Another group said that there is no zakat at all on the wealth of the minor. This was the opinion of al-Nakha'i, al-Hasan, and SacTd ibn Jubayr from the Tabi un. One group of jurists made a distinction between the yield of c the land and wealth not derived from the land. They said that there is zakat on the yield from the land, but there is no zakat on what is besides this like cattle, liquid assets, goods (chattel). This was the opinion of Abu Harnfa and his disciples. Yet another group distinguished between liquid assets and other things saying that there is zakat on the wealth except on liquid assets.

Punca perselisihan mereka mengenai orang-orang yang wajib dikenakan zakat berpunca daripada perbezaan pendapat tentang hakikat zakat dari segi hukum, sama ada ia merupakan sejenis ibadah seperti solat dan puasa atau ia merupakan hak wajib orang miskin ke atas harta orang kaya. Mereka yang berpendapat bahawa zakat itu ibadah mensyaratkan baligh bagi orang tersebut sebagai syarat (kewajipan), manakala mereka yang berpendapat bahawa zakat itu hak wajib orang fakir dan miskin ke atas harta orang kaya tidak mengambil kira baligh orang tersebut, antara lain. Adapun mereka yang membezakan antara hasil tanah dengan apa yang tidak terbit daripadanya, serta antara harta yang zahir dengan harta yang tersembunyi, saya tidak mengetahui pada masa ini dalil yang mereka jadikan sandaran.

Persoalan ini berkaitan dengan buah daripada pokok-pokok, apabila pokok-pokok tersebut merupakan harta wakaf. Malik dan al-Shafi'i T dahulu mewajibkan zakat ke atas buah tersebut, manakala Makhul dan Tawus pula berpendapat bahawa tiada zakat ke atasnya. Sekumpulan ahli fiqh dahulu membuat perbezaan apabila pokok-pokok itu merupakan wakaf untuk golongan miskin secara umum atau untuk kumpulan tertentu. Mereka mewajibkan zakat ke atasnya apabila penerimanya ialah kumpulan yang tertentu (ditentukan), tetapi tidak mewajibkannya apabila penerimanya ialah golongan miskin secara umum. Tiada justifikasi untuk mewajibkan zakat ke atas harta yang untuk golongan miskin, kerana dua faktor yang menghalang berlaku di sini: pertama, ia membawa kepada pemilikan yang tidak sempurna, dan kedua, golongan miskin merupakan kategori orang yang tidak ditentukan, yang kepada mereka dana zakat dibelanjakan dan bukan mereka yang daripada siapa zakat itu dikenakan.

This issue relates to fruit from trees, when, the trees are the property of a trust. Malik and al-Shafi T used to impose zakat c on them, while Makhul and Tawus used to say that there is no zakat on them. A group of jurists used to make a distinction when the trees were a trust for the needy generally or for a specified group. They imposed zakat on them when the beneficiaries were a determined (specified) group, but they did not do so when the beneficiaries were the needy generally. There is no justification in imposing the zakat on the needy as two disqualifying factors operate in this: first, it amounts to a deficient ownership, and second, the needy are an indeterminate category of people on whom the zakat funds are to be spent and not those from who it is due.

Masalah kedua berkaitan dengan tanah yang disewakan. Ia menyentuh persoalan siapakah yang wajib membayar zakat ke atas hasil tanah ini. Sekumpulan ahli fiqh berpendapat bahawa zakat dikenakan ke atas penyewa, yang merupakan pemilik tanaman. Ini adalah pendapat Malik, al-Shafi'i, al-Thawri, Ibn al-Mubarak, Abu Thawr, dan sekumpulan ahli fiqh yang lain. Abu Hanifa dan murid-muridnya berpegang bahawa zakat wajib dibayar oleh pemilik tanah, dan orang yang menyewanya daripadanya tidak wajib membayar apa-apa.

The second issue relates to land given out on rent. It deals with the question as to who is liable for zakat on the yield of this land. A group of jurists said that the zakat is to be levied on the tenant, who is the owner of the plants. This was the opinion of Malik, al-Shafi T, al-ThawrT, Ibn al-Mubarak, Abu Thawr, c and a group of jurists. Abu HanTfa and his disciples maintained that zakat is due from the owner of the land and the person who rents it from him does not owe anything.

Sebab perselisihan mereka timbul daripada persoalan sama ada ḥishr ialah kewajipan yang berkaitan dengan tanah atau dengan penanaman, atau dengan kedua-duanya. Tiada seorang pun yang berkata bahawa ia ialah kewajipan yang berkaitan dengan kedua-duanya, padahal sebenarnya ia memang kewajipan yang berkaitan dengan kedua-duanya. Mereka bersetuju bahawa ia ialah kewajipan yang ditanggung oleh salah satu daripada keduanya, tetapi mereka berselisih tentang yang manakah didahulukan untuk dikaitkan dengan satu perkara yang disepakati, iaitu keadaan apabila tanaman dan tanah itu dimiliki oleh seorang pemilik yang sama. Majoriti berpendapat bahawa ia berkaitan dengan perkara yang daripadanya zakat hendak dikeluarkan, iaitu hasil tanaman (atau hasil bumi). Abu Hanifah pula berpendapat bahawa ia berkaitan dengan perkara yang menjadi asas kewajipan itu, iaitu tanah.

The reason for their disagreement arises from the question of whether hishr is a duty related to the land or to cultivation or to both. No one has said that it is a duty related to both when, in fact, it is a duty related to both. They agreed that it is a duty incumbent upon one of the two, but they disagreed on which one has precedence for being associated with a point on which there is agreement, and that is the occasion when the crop as well as the land belong to a single owner. The majority maintained that it is related to the thing from which zakat is to be paid, and that is grain (or the yield). Abu HanTfa maintained, however, that it is related to the thing that is the basis of the obligation, and that is land.

Mengenai perselisihan mereka berkenaan tanah kharaj, apabila ia dipindahkan kepada orang Islam, sama ada ʿushr dikenakan ke atasnya bersama kharaj atau tiada ʿushr, majoriti berpendapat bahawa terdapat ʿushr, iaitu zakat, manakala Abu Hanifah dan murid-muridnya berpendapat bahawa tiada ʿushr ke atasnya. Punca perselisihan mereka, seperti yang telah kami nyatakan, berpunca daripada persoalan sama ada zakat merupakan kewajipan yang berkaitan dengan tanah atau dengan tanaman. Jika kita berpendapat bahawa ia kewajipan yang berkaitan dengan tanah, maka dua kewajipan tidak boleh dikaitkan dengannya pada masa yang sama, iaitu ʿushr dan kharaj. Jika kita berpendapat bahawa zakat dikaitkan dengan tanaman, maka kharaj dikenakan ke atas tanah dan zakat ke atas tanaman. Perselisihan ini timbul kerana pemilikan itu tidak sempurna sebagaimana yang telah kami nyatakan, dan disebabkan inilah para fuqaha berselisih tentang penjualan tanah kharaj. Namun, jika tanah ʿushr dipindahkan kepada seorang dhimmi yang mengusahakannya, majoriti berpendapat bahawa tiada kewajipan ke atasnya. Al-Nuʿman berpendapat bahawa apabila dhimmi membeli tanah ʿushr, ia bertukar menjadi tanah kharaj. Nampaknya beliau menganggap ʿushr sebagai kewajipan yang dikenakan ke atas tanah orang Islam dan kharaj sebagai kewajipan yang dikenakan ke atas tanah orang dhimmi, tetapi berdasarkan kaedah ini, beliau perlu mengatakan bahawa jika tanah kharaj dipindahkan kepada orang Islam, ia akan bertukar menjadi tanah ʿushr, sebagaimana pada pandangannya jika tanah ʿushr dipindahkan kepada seorang dhimmi, ia akan bertukar menjadi tanah kharaj.

Terdapat beberapa subisu yang berkaitan dengan pemilik harta yang perbincangannya sesuai diletakkan dalam bahagian ini. Pertama, (keadaan) apabila seseorang lelaki mengasingkan zakat tetapi ia hilang. Kedua, apabila pengasingan zakat boleh dilakukan tetapi sebahagian daripada harta itu musnah sebelum zakat diasingkan. Ketiga, apabila pemilik itu berkewajipan membayar zakat, tetapi meninggal dunia sebelum sempat membayarnya. Keempat, siapakah yang perlu membayar zakat jika dia menjual tanaman atau buah-buahan yang wajib dikenakan zakat, dan begitu juga apabila dia memberikannya sebagai hadiah.

There are sub-issues related to the owner of wealth the discussion of which is suitably placed is this section. The first of these is (the situation) when a man sets aside zakat but it is lost. Second, when the setting aside of zakat is possible but when part of the wealth is destroyed before zakat is set aside. Third, where the owner was under an obligation to pay zakat, but died before paying it. Fourth, who is to pay zakat if he sells off the crop or fruit on which zakat was due, and similarly when he gives it away as a gift.

Masalah ini membincangkan keadaan di mana pemilik mengasingkan zakat tetapi ia hilang. Sekumpulan fuqaha berkata bahawa dia diberi kredit untuknya. Kumpulan lain berkata bahawa dia bertanggungjawab ke atasnya sehingga dia menyerahkannya kepada tempatnya. Kumpulan ketiga membuat perbezaan antara dia mengasingkannya lewat daripada ketika ia mungkin dilakukan dan antara mengasingkannya (dengan segera) pada permulaan masa ketika kewajipan itu timbul dan ketika ia mungkin dilakukan. Sebahagian daripada fuqaha ini berkata bahawa jika dia mengasingkannya beberapa hari selepas masa kewajipan itu timbul dan kemungkinan untuk melakukannya, maka dia bertanggungjawab, tetapi jika dia mengasingkannya pada saat pertama kewajipan timbul dan tiada kecuaian di pihaknya, dia tidak bertanggungjawab. Ini ialah pendapat yang terkenal dalam mazhab Malik. Kumpulan keempat fuqaha berkata bahawa jika terdapat kecuaian di pihaknya, dia perlu memberi pampasan untuknya, tetapi jika dia tidak cuai, dia hanya perlu membayar zakat ke atas baki sahaja. Ini ialah pendapat Abu Thawr dan al-Shafi'i. Kumpulan kelima berkata bahawa apa yang hilang dikira sebagai kerugian bagi semua pihak, dan orang-orang miskin serta pemilik dianggap sebagai pemilik bersama mengikut kadar bahagian mereka dalam harta yang tinggal, sebagaimana (keadaan) dua rakan kongsi apabila sebahagian modal bersama hilang tetapi kekal sebagai rakan kongsi dalam baki dengan nisbah yang sama. Oleh itu, kita sampai kepada lima pendapat mengenai masalah ini: pertama, bahawa dia tidak perlu memberi pampasan bagi kerugian sama sekali; kedua, bahawa dia sentiasa memberi pampasan; ketiga, bahawa dia memberi pampasan jika dia cuai, tetapi tidak jika dia tidak cuai; keempat, bahawa dia memberi pampasan jika dia cuai dan membayar zakat ke atas baki jika dia tidak cuai; dan kelima, bahawa mereka (pemilik dan golongan miskin) menjadi rakan kongsi dalam harta yang tinggal.

This (issue) deals with the problem where the owner sets aside zakat and it is lost. A group of jurists said that he is to be given credit for it. Another group said that he is liable for it till he delivers it to its location. A third group made a distinction between his setting it aside later than when it was possible to do so and between setting it aside (promptly) at the beginning of the time when the obligation arises and when it is possible to do so. Some of these jurists said that if he sets it aside some days after the time at which the obligation arises and the possibility to do so, then he is liable but if he sets it aside at the first moment obligation arises and there was no negligence on his part he is not liable. This is a well-known opinion in Malik’s school. A fourth group of jurists said that if there was negligence on his part he is to compensate for it, but if he was not negligent he is to pay zakat on the remainder alone. This was the opinion of Abu Thawr and al-ShaficT. A fifth group said that what has been lost is to be counted as a loss for all parties, and the needy people as well as the owner are to be considered co-owners in proportion to their shares in the remaining wealth, as (is the case) with two partners when part of the common capital is lost but remain partners in the residue in the same ratio. Thus, we arrive at five opinions on the issue: first, that he is not to compensate for the loss at all; second, that he always compensates; third, that he compensates if he was negligent, but does not if he was not negligent; fourth, that he compensates if he was negligent and pays zakat on the residue if he was not; and fifth, that they (the owner and the needy) become partners in the remaining wealth.

Masalah ini membincangkan keadaan di mana pemilik mengasingkan zakat tetapi ia hilang. Sekumpulan fuqaha berkata bahawa dia diberi kredit untuknya. Kumpulan lain berkata bahawa dia bertanggungjawab ke atasnya sehingga dia menyerahkannya kepada tempatnya. Kumpulan ketiga membuat perbezaan antara dia mengasingkannya lewat daripada ketika ia mungkin dilakukan dan antara mengasingkannya (dengan segera) pada permulaan masa ketika kewajipan itu timbul dan ketika ia mungkin dilakukan. Sebahagian daripada fuqaha ini berkata bahawa jika dia mengasingkannya beberapa hari selepas masa kewajipan itu timbul dan kemungkinan untuk melakukannya, maka dia bertanggungjawab, tetapi jika dia mengasingkannya pada saat pertama kewajipan timbul dan tiada kecuaian di pihaknya, dia tidak bertanggungjawab. Ini ialah pendapat yang terkenal dalam mazhab Malik. Kumpulan keempat fuqaha berkata bahawa jika terdapat kecuaian di pihaknya, dia perlu memberi pampasan untuknya, tetapi jika dia tidak cuai, dia hanya perlu membayar zakat ke atas baki sahaja. Ini ialah pendapat Abu Thawr dan al-Shafi'i. Kumpulan kelima berkata bahawa apa yang hilang dikira sebagai kerugian bagi semua pihak, dan orang-orang miskin serta pemilik dianggap sebagai pemilik bersama mengikut kadar bahagian mereka dalam harta yang tinggal, sebagaimana (keadaan) dua rakan kongsi apabila sebahagian modal bersama hilang tetapi kekal sebagai rakan kongsi dalam baki dengan nisbah yang sama. Oleh itu, kita sampai kepada lima pendapat mengenai masalah ini: pertama, bahawa dia tidak perlu memberi pampasan bagi kerugian sama sekali; kedua, bahawa dia sentiasa memberi pampasan; ketiga, bahawa dia memberi pampasan jika dia cuai, tetapi tidak jika dia tidak cuai; keempat, bahawa dia memberi pampasan jika dia cuai dan membayar zakat ke atas baki jika dia tidak cuai; dan kelima, bahawa mereka (pemilik dan golongan miskin) menjadi rakan kongsi dalam harta yang tinggal. Sebab perselisihan mereka timbul daripada perbandingan antara zakat dengan hutang, iaitu kewajipan itu dikaitkan dengan tanggungan dan bukan dengan jirim harta, atau daripada perbandingannya dengan kewajipan yang berkaitan dengan jirim harta dan bukan dengan tanggungan orang yang memegang harta itu, seperti dalam kes pemegang amanah dan lain-lain. Mereka yang menganggap pemilik harta serupa dengan pemegang amanah berkata bahawa jika dia mengasingkannya lalu ia hilang, maka tiada apa-apa yang wajib ke atasnya. Mereka yang menganggap pemilik harta serupa dengan penghutang berkata bahawa dia wajib mengganti (kerugian itu). Mereka yang membuat perbezaan berdasarkan kecuaian dan ketiadaannya, mengaitkan pemilik harta dengan pemegang amanah dari segala aspek, kerana pemegang amanah wajib mengganti (kerugian) sekiranya dia cuai. Mereka yang berpendapat bahawa jika dia tidak cuai, dia wajib membayar zakat atas baki harta itu, membandingkan orang yang kehilangan sebahagian hartanya selepas mengasingkan zakat dengan orang yang kehilangan sebahagian hartanya sebelum permulaan kewajipan; sebagaimana orang itu membayar zakat pada masa kewajipan atas apa yang ada padanya, maka orang ini juga membayar zakat atas apa yang ada padanya. Sebab perselisihan itu timbul daripada perbezaan dalam cara pemilik harta dikaitkan dengan penghutang, pemegang amanah, rakan kongsi, dan dengan orang yang kehilangan sebahagian hartanya sebelum tiba kewajipan.

Ini berkaitan dengan orang yang meninggal dunia selepas permulaan kewajiban • IQ?

This relates to the person who dies after the commencement of the obligation • IQ?

zakat. Sekumpulan ahli fiqh berpendapat bahawa zakat itu hendaklah dikeluarkan daripada modalnya. Ini adalah pendapat al-Shafi'i, Ahmad, Ishaq dan Abu Thawr. Kumpulan lain pula berpendapat bahawa zakat hanya wajib dibayar jika dia meninggalkan wasiat yang menyatakan bahawa ia hendaklah dibayar daripada harta pusakanya. Dalam keadaan itu, zakat hendaklah dikeluarkan daripada satu pertiga harta tersebut. Jika tidak, tiada apa-apa yang wajib. Sebahagian daripada ahli fiqh ini berpendapat bahawa zakat hendaklah dilunaskan terlebih dahulu jika jumlahnya sama dengan satu pertiga atau kurang daripadanya, manakala yang lain berpendapat bahawa ia tidak perlu dilunaskan terlebih dahulu. Kedua-dua pendapat ini diriwayatkan daripada Malik, tetapi pendapat yang masyhur ialah bahawa ia diperlakukan sebagai wasiat.

of zakat. A group of jurists said that it is to be taken out from his capital. This was the opinion of al-ShaficT, Ahmad, Ishaq, and Abu Thawr. Another group said that zakat is to be paid only if he leaves a testament to the effect that it is to be paid from his estate. In that case, it is to be taken out from the third of the estate. Otherwise nothing is due. Some of these jurists said that zakat is to be satisfied first if it is as much as the third or is less than that, while others said that it is not to be satisfied first. Both opinions are narrated from Malik, but the well-known opinion is that it is to be treated as a bequest.

Mengenai perselisihan mereka tentang harta yang dijual selepas zakat telah wajib ke atasnya, sekumpulan fuqaha berkata bahawa orang yang wajib membayar zakat (penjual) boleh mengambil zakat itu daripada harta tersebut sendiri, dan pembeli hendaklah menuntut nilainya daripada penjual. Ini ialah pendapat Abu Thawr. Sekumpulan fuqaha yang lain berkata bahawa jual beli itu dibatalkan, dan ini ialah pendapat al-Shafi'i. Abu Hanifah berkata bahawa pembeli mempunyai pilihan antara meneruskan jual beli atau membatalkannya, dan 'ushr hendaklah diambil daripada buah-buahan atau bijirin yang wajib dizakatkan. Malik berkata bahawa penjual bertanggungjawab untuk membayar zakat.

With respect to their disagreement about wealth that is sold after zakat has become due on it, a group of jurists said that the person from whom zakat is due (the seller) may take the zakat from the wealth itself, and the buyer is to have recourse to the seller for its value. This was the opinion of Abu Thawr. Another group of jurists said that the sale is rescinded, and this was al-Shafic?s opinion. Abu HanTfa said that the buyer has an option between .the execution of the sale or its revocation, and the hishr is to be taken from the fruit or from the grain on which zakat was due. Malik said that the seller is liable for the payment of zakat.

Sebab perselisihan mereka timbul daripada perbandingan antara penjualan harta dengan kehilangan dan kemusnahannya. Mereka yang menganggap keduanya serupa berkata bahawa zakat menjadi tanggungan orang yang memusnahkan harta atau menyebabkan kehilangannya. Mereka yang berpendapat bahawa penjualan tidak sama dengan memusnahkan zat harta mahupun menghilangkannya, tetapi merupakan penjualan oleh seseorang terhadap apa yang bukan miliknya, berkata bahawa zakat itu berkait dengan zat harta tersebut. Sama ada jual beli itu perlu dibatalkan adalah perbincangan yang berasingan, yang akan dibahaskan dalam bahagian jual beli, insya-Allah. Perselisihan mereka mengenai zakat ke atas harta yang telah dipindahmilik melalui hadiah juga adalah dari jenis yang serupa.

The reason for their disagreement arises from the comparison of the sale of the property with its loss and destruction. Those who considered them similar said that zakat is the liability of the person destroying the property or causing its loss. Those who maintained that sale does not amount to destruction of the substance of the wealth nor its loss, but amounts to sale by a person of what does not belong to him said that zakat is linked to the substance of the wealth. Whether the sale is to be rescinded is a separate discussion that will be taken up in the section on sales, God willing. Their dispute about zakat on wealth that has been alienated by a gift is of a similar nature.

Dalam sebahagian isu yang telah kami sebutkan ini, terdapat perbincangan terperinci dalam Mazhab yang tidak kami anggap sesuai untuk dibentangkan di sini, kerana ia tidak selaras dengan matlamat kami. Selain itu, sukar untuk memberikan sebab bagi perbezaan-perbezaan ini, kerana kebanyakannya berdasarkan istihsan, seperti perbincangan mereka tentang perincian hutang yang wajib dikeluarkan zakat dan hutang yang tidak, serta hutang yang menggugurkan kewajipan zakat dan hutang yang tidak menggugurkannya. Maka, inilah yang kami anggap wajar disebutkan dalam bab ini, iaitu yang berkaitan dengan pengenalpastian orang yang wajib menunaikan zakat, syarat-syarat pemilikan yang menjadikan zakat wajib, serta hukum-hakam berkaitan orang yang wajib menunaikannya.