Mereka bersepakat tentang sebahagian kategori yang wajib dikenakan zakat dan berselisih tentang yang lain. Kategori yang mereka sepakati termasuk dua jenis galian, iaitu emas dan perak yang tidak dibentuk menjadi barang perhiasan, tiga kategori haiwan, iaitu unta, lembu dan kambing biri-biri, dua kategori bijirin, iaitu gandum dan barli, serta dua kategori buah-buahan, iaitu kurma dan kismis. Terdapat sedikit perselisihan mengenai buah zaitun.

They agreed about some of the categories in which zakat is obligatory and disagreed about others. The categories which they agreed upon include two kinds of minerals, namely, gold and silver that are not moulded into jewelry, three categories of animals, namely, camels, cows and sheep, two categories of grains namely wheat and barley, and two categories of fruit, namely dates and raisins. There is some dispute about olives.

Mereka berselisih pendapat mengenai emas hanya apabila ia berbentuk perhiasan. Hal ini kerana para fuqaha Hijaz, iaitu Malik, al-Layth, dan al-Shafi'i, berpendapat bahawa tiada zakat ke atasnya jika ia disediakan untuk hiasan dan dipakai. Abu Hanifah dan murid-muridnya pula berkata bahawa zakat wajib dikenakan ke atasnya. Punca perselisihan ini berpunca daripada keadaan emas perhiasan yang berbolak-balik antara menjadi barang dagangan dan menjadi emas serta perak yang digunakan terutamanya sebagai medium pertukaran bagi segala barang lain. Mereka yang menganggapnya serupa dengan barang, yang tujuan utamanya ialah kegunaan, berkata bahawa tiada zakat padanya (perhiasan). Mereka yang menganggapnya serupa dengan emas dan perak, yang tujuan utamanya ialah memudahkan pertukaran, berkata bahawa ia tertakluk kepada zakat. Terdapat juga satu lagi punca perselisihan mereka, iaitu percanggahan riwayat-riwayat mengenai perkara ini. Diriwayatkan daripada Jabir, daripada Nabi ﷺ, bahawa baginda bersabda: "Tiada zakat pada perhiasan." (Amr bin Shu'ayb meriwayatkan daripada bapanya, daripada datuknya, bahawa: "Seorang wanita datang kepada Rasulullah ﷺ bersama anak perempuannya, yang memakai dua gelang emas di tangannya. Baginda bertanya kepadanya: 'Adakah engkau membayar zakat ke atas ini?' Dia menjawab: 'Tidak!' Baginda berkata: 'Adakah engkau gembira jika Allah memakaikan di tanganmu, pada Hari Kiamat, dua gelang daripada api?' Lalu dia menanggalkannya dan meletakkannya di hadapan Nabi ﷺ seraya berkata: 'Ia untuk Allah dan Rasul-Nya.'") Kedua-dua riwayat ini lemah, terutamanya riwayat Jabir.

They disagreed about gold only when it is in the form of jewelry. This is so as the jurists of Hijaz, Malik, al-Layth, and al-ShaficT, maintained that there is no zakat on it if it is intended for adornment and wearing. Abu Hanifa and his disciples said that zakat is to be levied on it. The reason for disagreement stems from its vacillation between being goods and being gold and silver that are used primarily as a medium of exchange for all other things. Those who held them to be similar to goods, whose primary purpose is utility, said-that there is no zakat in it (jewelry). Those who considered them similar to gold and silver, the primary purpose of which is to facilitate exchange, said that it is subject to zakat. There is also another reason for their disagreement, and that is the conflict of traditions on the issue. It is related from Jabir from the Prophet (God’s peace and blessings be upon him) that he said, “There is no zakat in jewelry”. (Amr ibn ShuSiyb has related from his father from his grandfather “that a woman came up to the Messenger of Allah (God’s peace and blessings be upon him) accompanied by .her daughter, who was wearing (two) gold bracelets on her hands. He said to her, ‘Do you pay zakat on these?’ She said, ‘No!’ He said, ‘Would it please you if Allah were to put on your hands, on the Day of Judgment, two bracelets of fire?’ She took them off and placing them before the Prophet (God’s peace and blessings be upon’him) and said, ‘They are for Allah and His Messenger’”. Both traditions are weak, particularly the tradition of Jabir.

Alasan besar lain bagi perselisihan mereka berpunca daripada keraguan terhadap perhiasan yang diperoleh untuk dipakai, antara statusnya sebagai emas dan perak, yang tujuan utamanya ialah memudahkan perdagangan dan bukan kegunaan, dan antara statusnya sebagai barang, yang tujuan utamanya bertentangan dengan emas dan perak, iaitu untuk digunakan dan bukan untuk memudahkan pertukaran. Maksud saya dengan pertukaran ialah kewujudannya sebagai mata wang. Pendapat Malik berbeza mengenai perhiasan yang diperoleh untuk disewakan. Pada satu ketika beliau berpendapat ia serupa dengan perhiasan yang diperoleh untuk dipakai, dan pada ketika yang lain beliau berpendapat ia serupa dengan logam emas yang digunakan dalam transaksi.

Another major reason for their disagreement stems from the vacillation of jewelry acquired for adornment between its being gold and silver, the primary purpose of which is facilitating trade and not utility, and between being goods, whose primary purpose is the opposite of gold and silver, that is, use and not facilitating exchange. I mean by exchange their existence as currencies. Malik’s opinion differed about jewelry that is acquired for renting. He held it once to be similar to jewelry that is acquired for adornment, and on another occasion held it to be similar to gold metal that is used for transactions.

Perselisihan mereka mengenai haiwan merangkumi perselisihan mengenai jenis dan perselisihan mengenai kategori. Perselisihan mengenai jenis berkaitan dengan kuda, kerana majoriti berpendapat bahawa tiada zakat ke atas kuda. Abu Hanifah berpendapat bahawa jika kuda dibiarkan merumput secara bebas dan tujuannya ialah pembiakan, maka zakat wajib ke atasnya, iaitu apabila ia terdiri daripada jantan dan betina. Punca perselisihan ini timbul daripada pertembungan qiyas dengan nas, serta apa yang dianggap sebagai pertembungan satu nas dengan nas yang lain. Nas yang menunjukkan bahawa tiada zakat ke atas kuda ialah sabda Nabi ﷺ: "Tiada sedekah (zakat) bagi seorang Muslim pada kudanya dan pada hambanya." Qiyas yang bertentangan dengan makna umum ini ialah bahawa tujuan memelihara kuda untuk merumput ialah pertumbuhan dan pembiakan, yang menyebabkan kuda menyerupai lembu dan kambing biri-biri. Nas yang dianggap bertentangan dengan makna umum ini ialah sabda Nabi ﷺ ketika baginda menyebut kuda dan tidak melupakan hak Allah pada kuda itu sendiri [sebagai haiwan yang tertakluk kepada zakat], serta pada pertumbuhannya sebagai harta. Abu Hanifah berpendapat bahawa hak Allah di sini bermaksud pembayaran zakat ke atasnya, dan ini hendaklah dikenakan ke atas kuda-kuda yang dibiarkan merumput di antara kuda-kuda tersebut. Qadi (Ibn Rushd) berkata: "Lebih baik nas ini dianggap sebagai mujmal (tidak terperinci) dan bukannya umum, supaya ia boleh dijadikan hujah bagi wajibnya zakat." Abu Hanifah ditentang oleh dua orang muridnya, Abu Yusuf dan Muhammad, dalam isu ini. Walau bagaimanapun, telah sabit daripada Umar, semoga Allah meridainya, bahawa beliau pernah menaksir zakat ke atas kuda. Oleh itu, dikatakan bahawa perkara itu dilakukan sebagai sumbangan sukarela oleh pembayar zakat.

Their disagreement over animals includes their dispute over species and their dispute over categories. The disagreement about species relates to horses, as the majority maintain that there is no zakat in horses. Abu Hanifa maintained that if they pasture freely and their purpose is breeding there is zakat on them, that is, when they are male and female. The reason for the disagreement arises from the conflict of analogy with the text as well as what is believed to be a conflict of one text with another. The text implying that there is no zakat on them is the saying of the Prophet (God’s peace and blessings be upon him), “There is no sadaqa (zakat) for a Muslim on his horse and on his slave”. The analogy that conflicts with this general meaning is that the purpose (of keeping) pasturing horses is growth and breeding because of which they resemble cows and sheep. The text that is assumed to conflict with this general meaning is the saying of the Prophet (God’s peace and blessings be upon him) when “he mentioned horse and did not forget the right of Allah in the horses themselves [as animals subject to zakat], as well as in their growth as wealth”. Abu Hanifa held that the right of Allah here means the payment of zakat on them, and this is to be applied to the pasturing horses among them. The Qadi (Ibn Rushd) said: “It is better if this text is treated as unelaborated (mujmal) rather than general, so that it may be used as an argument for zakat'. Abu Hanifa was opposed by his two disciples, Abu Yusuf and Muhammad on this issue. It is, however, established from TJmar, may Allah be pleased with him, that he used to assess zakat on them. It is, therefore, said that this was done as a voluntary contribution by the payees.

Perselisihan mereka mengenai kategori (haiwan ternakan) berkaitan dengan (pengembalaan bebas) unta, lembu, dan kambing biri-biri, berbanding dengan haiwan yang tidak dibiarkan mengembara untuk makan rumput. Sekumpulan ahli fiqh mewajibkan zakat ke atas tiga kategori ini tanpa mengira sama ada haiwan itu dibiarkan mengembara mencari makanan atau tidak. Ini ialah pendapat al-Layth dan Malik. Ahli-ahli fiqh yang lain di wilayah-wilayah berpendapat bahawa tiada zakat ke atas haiwan yang tidak dibiarkan mengembara dalam tiga kategori ini.

Their disagreement over categories (of animals) relates to (freely) pasturing camels, cows, and sheep as distinguished from the non-pasturing animals. A group of jurists imposed zakat on these three categories irrespective of their being pasturing or non-pasturing animals. This was the opinion of al-Layth and Malik. The remaining jurists of the provinces held that there is no zakat on the non-pasturing animals in these three categories.

Sebab perselisihan mereka berpunca daripada pertembungan antara makna mutlak dengan makna terikat (muqayyad), serta pertembungan antara qiyas dengan makna umum (ʿumum) sesuatu nas. Makna mutlak terdapat dalam sabda Nabi ﷺ, "Pada setiap empat puluh ekor kambing terdapat seekor kambing (sebagai zakat)". Makna terikat pula terdapat dalam sabda Nabi ﷺ, "Pada kambing yang digembalakan terdapat zakat". Mereka yang mengutamakan makna mutlak berbanding makna terikat berpendapat bahawa zakat wajib ke atas kambing yang digembalakan mahupun yang tidak digembalakan, manakala mereka yang mengutamakan makna terikat berpendapat bahawa zakat hanya dikenakan ke atas haiwan yang digembalakan sahaja. Mungkin juga perselisihan itu berpunca daripada pertembungan antara dalalah mafhum mukhalafah (dalil al-khitab) dengan makna umum. Dalalah mafhum mukhalafah dalam sabda Nabi ﷺ, "Pada kambing yang digembalakan terdapat zakat", memberi pengertian bahawa tiada zakat ke atas kambing yang tidak digembalakan, manakala makna umum dalam sabda Nabi ﷺ, "Pada setiap empat puluh ekor kambing terdapat seekor kambing", memberi pengertian bahawa kambing yang digembalakan mempunyai kedudukan yang sama dengan kambing yang tidak digembalakan. Namun, makna umum (sebagai kaedah) lebih kuat daripada dalalah mafhum mukhalafah, sebagaimana keutamaan makna terikat ke atas makna mutlak lebih diketahui umum. Abu Muhammad ibn Hazm pula berpegang bahawa makna mutlak didahulukan ke atas makna terikat, dan bahawa zakat wajib ke atas kambing, sama ada yang digembalakan atau tidak. Begitu juga ke atas unta, berdasarkan sabda Nabi ﷺ, "Tiada sedekah ke atas apa yang kurang daripada lima ekor unta". Oleh kerana tiada hadis yang thabit mengenai lembu, maka perlu bersandar kepada ijmak yang menyatakan bahawa zakat hanya dikenakan ke atas lembu yang digembalakan. Dengan itu, kerana pengkhususan lembu daripada yang lain, pandangan ini menjadi pendapat yang ketiga.

The reason for their disagreement comes from the conflict of an absolute meaning with a qualified meaning, and the conflict of analogy with the general implication of a text. The absolute meaning is in the saying of the Prophet (God’s peace and blessings be upon him), “In forty sheep is [the zakat of] one sheep”. The qualified meaning is in the saying of the Prophet (God’s peace and blessings be upon him), “On pasturing sheep there is zakat”. Those who gave predominance to the absolute implication over the qualified said that there is zakat in pasturing as well as non-pasturing (animals), while those who gave predominance to the qualified meaning said zakat is levied on the pasturing animals alone. It is possible to say that the reason for disagreement stems also from the conflict of the indirect indication of the text (dalil al- khitab) with the general implication. The indirect indication of the text in the saying of the Prophet (God’s peace and blessings be upon him), “On pasturing sheep there is zakat”, implies that there is no zakat on a non-pasturing sheep, while the general meaning in the saying of the Prophet, “In forty sheep is one sheep”, implies that pasturing sheep here have the same status as the non­ pasturing sheep, but the general meaning (as a rule) is stronger than the indirect indication of the text, just as the predominance of the qualified meaning over the absolute meaning is better known. Abu Muhammad ibn Hazm, however, held that the absolute meaning governs the qualified meaning, and that on sheep, pasturing or non-pasturing, there is zakat, so also on camels, because of the saying of the Prophet (God’s peace and blessings be upon him), “There is no sadaqa on what is less than five camels”, and as there is no established tradition about cows it is necessary to rely upon consensus which says that zakat is levied on pasturing cows alone. Thus, with the distinction of cows from the rest this becomes a third opinion.

Analogi yang bertentangan dengan maksud umum sabda Nabi ﷺ, "Dalam empat puluh ekor kambing terdapat seekor kambing", menunjukkan bahawa yang menjadi tujuan ialah haiwan ternakan yang digembalakan untuk pertumbuhan dan keuntungan, dan ciri ini hadir di sini dengan sepenuhnya. Lagipun, zakat dikenakan ke atas harta lebihan, dan lebihan biasanya terdapat pada harta ternakan (haiwan), dan kerana inilah hawl (berlalunya satu tahun) telah ditetapkan untuknya. Mereka yang mengehadkan maksud umum dengan analogi ini tidak mengenakan zakat ke atas haiwan selain haiwan ternakan yang digembalakan, tetapi mereka yang tidak mengehadkannya dan berpegang bahawa maksud umum adalah lebih kuat mengenakannya secara sama rata ke atas kedua-dua kategori.

The analogy that is in conflict with the general implication of the saying of the Prophet (God’s peace and blessings be upon him), “In forty sheep is one sheep”, implies that it is the pasturing animal whose purpose is growth and profit, which is present here to the maximum. Moreover, zakat is levied on surplus wealth and surplus is usually found in pasturing wealth (animals), and it is because of this that hawl (passage of one year) has been prescribed for it. Those who restricted the general meaning with this analogy did not impose zakat on animals other than pasturing animals, but those who did not restrict it and held that the general meaning is stronger imposed’ it equally on both categories.

Inilah, maka, perkara yang mereka berselisih pendapat mengenai haiwan yang dikenakan zakat. Mereka sepakat secara sebulat suara bahawa tiada zakat ke atas apa-apa yang terhasil daripada haiwan, kecuali dalam hal madu, yang mereka berselisih pendapat mengenainya. Majoriti berpendapat bahawa tiada zakat ke atasnya. Sekumpulan ahli fiqh pula berkata bahawa zakat dikenakan ke atasnya. Sebab perselisihan mereka berpunca daripada perbezaan pendapat mengenai pengesahan hadis berkaitan perkara ini, iaitu sabda Nabi ﷺ, "Bagi setiap sepuluh guni, satu guni (sebagai zakat)". Hadis ini diriwayatkan oleh al-Tirmidhi dan yang lain-lain.

This, then, is what they differed' over in the case of animals on which zakat is levied. They agreed unanimously that there is no zakat on what is derived from animals, except in the case of honey, over which they differed. The majority maintained that there is no zakat on it. A group of jurists said that zakat is levied on it. The reason for their disagreement stems from their dispute over the authentication of the tradition regarding on this subject, and that is the saying of the Prophet (God’s peace and blessings be upon him), “For every ten bags is one bag”. It is recorded by al-TirmidhT and others.

Tanaman (tumbuhan) yang mereka berbeza pendapat, selepas persetujuan mereka mengenai empat kategori yang telah kami sebutkan, berkaitan dengan jenis tanaman. Sebahagian daripada mereka tidak mewajibkan zakat ke atas apa-apa selain empat kategori ini. Ini adalah pendapat Ibn Abi Layla, Sufyan al-Thawri, dan Ibn al-Mubarak. Sebahagian yang lain berpendirian bahawa zakat wajib dikenakan ke atas mana-mana tumbuhan (tanaman) yang boleh disimpan sebagai makanan. Ini adalah pendapat Malik dan al-Shafi'i. Sebahagian lain pula berpendapat bahawa zakat wajib dikenakan ke atas semua yang dihasilkan dari tanah, kecuali rumput, kayu, dan buluh. Ini adalah pendapat Abu Hanifah.

The crops (vegetation) over which they disagreed, after their agreement over the four categories we have mentioned, relates to the species of crops. Some of them did not uphold zakat on anything besides these four categories. This was the opinion of Ibn Abi Layla, Sufyan al-Thawn, and Ibn al-Mubarak. Some of them maintained that zakat is to be levied on any vegetation (crop) that can be stored as food. This is the opinion of Malik and al-ShaficT. Some said that zakat is to be levied on all that is produced from the land, except for grass, wood, and cane. This was Abu HanTfa’s the opinion.

Sebab perselisihan antara mereka yang membatasi zakat kepada kategori yang telah disepakati dan mereka yang memperluasnya kepada makanan yang boleh disimpan, berkaitan dengan perbezaan pandangan mereka sama ada zakat pada empat kategori ini khusus pada zat (bahan)nya, atau kerana sebab yang mendasari yang diwakilinya, iaitu bahawa ia digunakan sebagai makanan. Mereka yang berpendapat ia khusus pada kategori itu sendiri membataskan kewajipan kepadanya, manakala mereka yang berkata bahawa ia kerana sebab yang mendasari, iaitu sebagai makanan, memperluaskan kewajipan kepada segala jenis makanan. Sebab perselisihan antara mereka yang membataskan kewajipan kepada makanan dan mereka yang memperluaskannya kepada setiap hasil yang dikeluarkan dari tanah, kecuali yang telah disepakati, seperti rumput, kayu dan buluh, adalah berdasarkan pertentangan qiyas dengan nas yang umum. Nas yang menunjukkan makna umum ialah sabda Nabi ﷺ, "Pada apa yang diairi dengan air hujan ada zakat sepersepuluh (ʿushr), tetapi pada apa yang diairi dengan timba ada separuh daripada sepersepuluh." Perkataan ma (apa), sebagai kata sendi nama relatif seperti lafaz alladhi, menunjukkan keumuman. Nas lain yang menunjukkan makna umum ialah firman Yang Maha Tinggi, {Dialah yang menjadikan kebun-kebun yang berjunjung dan yang tidak berjunjung, dan pohon kurma, dan tanaman yang pelbagai rasanya, dan zaitun dan delima, yang serupa dan yang tidak serupa. Makanlah dari buahnya apabila ia berbuah, dan tunaikanlah haknya pada hari menuai.} Qiyas menunjukkan bahawa tujuan zakat ialah menghapuskan keperluan, dan ini biasanya dicapai melalui apa yang menjadi makanan. Mereka yang membataskan makna umum dengan qiyas ini mengecualikan zakat daripada apa yang bukan makanan, manakala mereka yang mengutamakan makna umum yang ditunjukkan nas memperluaskannya kepada apa yang selain daripadanya, kecuali perkara-perkara yang dikecualikan melalui ijmak.

The reason for disagreement among those who restricted zakat to the categories agreed upon and those who extended it to storable food, is related to their dispute over whether zakat on these four categories is specific to their substance or is due to an underlying cause they represent, which is that they are used as food. Those who maintained that it is for the categories in themselves restricted the obligation to them, and those who said that it is because of the underlying cause that they are food extended the obligation to all kinds of food. The reason for disagreement among those who restricted the obligation to food and those who extended it, to everything produced from land, except those over which there is consensus, like grass, wood, and cane, is based on the conflict of analogy with a general text. The text implying a general application is the saying of the Prophet (God’s peace and blessings be upon him), “There is ^ushr in what is watered by the sky, but in that which is irrigated by the watering-can there is one-half of <ushr”. Ma (what), a relative pronoun like the term alladhi, implies generality. The other text implying the general meaning are the words of the Exalted, “He it is Who produceth gardens trellised and untrellised, and the date-palm, and crops of divers flavour, and the olive and the pomegranate, like and unlike. Eat ye of the fruit thereof when it fruiteth, and pay the due thereof upon the harvest day”.193 Analogy implies that the purpose, of zakat is the elimination of need, and this is usually done through what is food. Those who restricted the general meaning with this analogy waived zakat on what is other than food, but those who gave predominance to the general implication extended it to what is besides it, except the things excluded by consensus.

Mereka yang bersetuju tentang makanan berbeza pendapat mengenai beberapa perkara, berkaitan dengan perselisihan mereka sama ada perkara-perkara ini termasuk dalam kategori makanan, dan sama ada qiyas boleh dibina atas perkara yang telah disepakati. Ini seperti perselisihan antara Malik dan al-Shafi'i mengenai buah zaitun. Malik berpendapat bahawa zakat wajib dikenakan ke atasnya, manakala al-Shafi'i tidak membenarkannya dalam pendapat terkemudiannya yang dikeluarkan di Mesir. Sebab perselisihan itu berasaskan perbezaan mereka sama ada zaitun ialah makanan yang boleh disimpan. Sama sifatnya ialah perselisihan dalam kalangan murid-murid Malik mengenai kewajipan zakat ke atas buah ara. Sebahagian mereka berpendapat bahawa zakat dikenakan ke atas buah-buahan tetapi tidak ke atas sayur-sayuran, dan ini ialah pendapat Ibn Habib, berdasarkan firman Yang Maha Tinggi: "Dialah yang menjadikan kebun-kebun yang berjunjung dan yang tidak berjunjung, pohon kurma, tanaman yang pelbagai rasanya, zaitun dan delima, yang serupa dan yang tidak serupa. Makanlah daripada buahnya apabila ia berbuah, dan tunaikanlah haknya pada hari menuai." Mereka yang membezakan antara buah-buahan dan zaitun melalui tafsiran ayat ini tidak mempunyai asas, kecuali asas yang sangat lemah.

Those who agreed about food differed over certain things with reference to their dispute over whether these are in the category of food, and whether analogy can be constructed upon that which is agreed upon. This is like the disagreement of Malik and al-ShaficT over olives. Malik upheld the obligation of zakat on them, while al-Shafi T disallowed this c in his later opinion rendered in Egypt. The reason for disagreement is based on their dispute over whether olives are storable food. Of the same nature is the disagreement of Malik’s disciples about the obligation of zakat on figs. Some of them held that zakat is to be levied on fruits but not vegetables, and this is the opinion of Ibn Habib, because of the words of the Exalted, “He it is Who produceth gardens trellised and untreliised, and the date-palm, and crops of divers flavour, and the olive and the pomegranate, like and unlike. Eat ye of the fruit thereof when it fruiteth, and pay the due thereof upon the harvest day”.194 Those who distinguished between fruit and olives through the interpretation of the verse have no basis, except a very weak one.

Mereka sepakat bahawa tiada zakat ke atas barang (harta benda, termasuk hamba) yang tidak dimaksudkan untuk perniagaan, tetapi mereka berselisih pendapat mengenai pengenaan zakat ke atas barang yang digunakan dalam perniagaan. Para fuqaha di wilayah-wilayah menegaskan kewajipannya, manakala golongan Zahiriyyah menolaknya. Punca perselisihan mereka timbul daripada pertikaian mengenai pengenaan zakat melalui qiyas, dan juga pertikaian mengenai kesahihan riwayat Samurah bin Jundub, yang berkata: "Rasulullah ﷺ biasa memerintahkan kami untuk mengeluarkan zakat ke atas barang yang kami sertakan dalam perniagaan." Diriwayatkan juga daripada Nabi ﷺ bahawa baginda bersabda: "Bayarlah zakat ke atas gandum." Qiyas yang menjadi sandaran majoriti ialah bahawa barang yang diperoleh untuk perniagaan bertujuan untuk berkembang, dan oleh itu menyerupai tiga jenis yang dikenakan zakat secara ijmak, iaitu tanaman, ternakan, serta emas dan perak. Al-Tahawi berpendapat bahawa zakat ke atas barang perniagaan thabit daripada 'Umar dan daripada Ibn 'Umar, dan tiada seorang pun daripada kalangan sahabat yang menentang mereka. Sebahagian ulama berpendapat bahawa keadaan sedemikian merupakan ijmak sahabat, iaitu apabila sesuatu pendapat diriwayatkan daripada seorang daripada mereka, dan tiada apa-apa yang diriwayatkan daripada sahabat lain yang menentangnya, tetapi pandangan ini adalah lemah.

They agreed that there is no zakat on goods (chattel includes slaves) that are not intended for trade, but they disagreed about the imposition of zakat on goods that are employed in trade. The jurists of the provinces upheld its obligation, but the Zahirites disallowed it. The reason for their disagreement arises from their dispute about the imposition of zakat ’through analogy, and also their dispute over the authenticity of the tradition of Samura ibn Jundub, who said, “The Messenger of Allah (God’s peace and blessings be upon him) used to order us to set aside zakat on goods that we included in trade”. It is also related from the Prophet (God’s peace and blessings be upon him) that he said, “Pay zakat on wheat”. The analogy on which the majority relied is that the goods acquired for trade have growth as their purpose and therefore resemble the three species on which zakat is levied by agreement, that is, crops, cattle, and gold and silver. Al-TahawT believed that zakat on goods is established from TJmar and from Ibn TJmar and none of the Companions opposed them. Some thought that such a situation amounts to a consensus of the Companions, that is, when an opinion is transmitted from one of them, and nothing is transmitted from another Companion against it, but this is weak.