Perbincangan mengenai hukum-hukum dalam bab ini dibahagikan kepada tujuh bahagian. Bahagian pertama ialah mengenai pengenalpastian hukum-hukum solat berjemaah. Bahagian kedua ialah mengenai pengenalpastian syarat-syarat imam dan mengenai orang yang lebih berhak menjadi imam serta syarat-syarat khusus baginya. Bahagian ketiga ialah mengenai kedudukan makmum berbanding imam serta perkara-perkara khusus bagi makmum. Bahagian keempat ialah mengenai perkara-perkara yang makmum mengikut imam dan perkara-perkara yang tidak diikutinya. Bahagian kelima ialah mengenai cara mengikut (imam). Bahagian keenam ialah mengenai perbuatan-perbuatan yang ditanggung oleh imam bagi pihak makmum. Bahagian ketujuh ialah mengenai persoalan sejauh mana batalnya solat imam boleh meluas kepada makmum.

The discussion of the rules in this chapter is covered in seven sections. The i*grSt is about the identification of the ahkam of congregational prayers. The ‘second is about the identification of the conditions of imama and about the person who has precedence for imama and the conditions specific to him. The third is about the position of the followers with respect to the imam and the specific to the followers. The fourth is about the things in which a person follows the imam and those in which he does not follow him. The fifth j s about the manner of following (the imam). The sixth is about the acts that the imam bears on behalf of the followers. The seventh is about the question of how far can the invalidation of the imam's prayer be extended to the followers.

Dalam bahagian ini terdapat dua isu. Isu pertama ialah sama ada solat berjemaah wajib ke atas orang yang mendengar azan. Isu kedua berkaitan persoalan berikut: jika seseorang masuk ke masjid dan solat (secara berasingan sebelum solat berjemaah didirikan), adakah wajib ke atasnya untuk mengulang solat yang sama bersama jemaah?

In this section there are two issues. The first is whether prayer with the congregation is obligatory on the person who hears the call. The second issue relates to the following question: if a person enters the mosque and prays (separately before the congregational prayer is held), is it obligatory upon him to repeat the same prayers with the congregation?

Para fuqaha berbeza pendapat mengenai (isu tersebut), dengan majoriti berpegang bahawa ia sama ada sunnah atau fardu kifayah. Golongan Zahiriyyah berpendapat bahawa solat berjemaah adalah wajib bagi setiap mukallaf (individu yang mempunyai kelayakan dari segi hukum).

The jurist disagreed about (the issue), with the majority maintaining that it is either a sunna or a communal obligation (fard kifaya). The Zahirites maintained that prayer with the congregation is obligatory for each mukallaf (individual with legal capacity).

Sebab perselisihan mereka timbul daripada pertentangan dalam tafsiran hadis-hadis mengenai perkara ini. Maka, makna zahir sabda Nabi ﷺ, "Solat berjemaah lebih utama daripada solat bersendirian sebanyak dua puluh lima darjat atau dua puluh tujuh darjat," menunjukkan bahawa solat berjemaah tergolong dalam kategori hukum sunat. Ini bermakna ia adalah suatu kesempurnaan melebihi solat wajib, seolah-olah Nabi ﷺ bersabda bahawa solat berjemaah lebih sempurna daripada solat individu yang bersendirian. Kesempurnaan adalah sesuatu yang bersifat tambahan kepada sekadar sah. Terdapat juga hadis yang masyhur mengenai lelaki buta, yang memohon kebenaran untuk tidak menghadiri solat berjemaah kerana tiada sesiapa yang akan menuntunnya ke masjid. Nabi ﷺ memberinya keringanan pada mulanya, tetapi kemudian bersabda kepadanya, "Adakah kamu mendengar azan?" Dia menjawab, "Ya." Baginda bersabda, "Kalau begitu, aku tidak mendapati sebarang keringanan untukmu." Ini adalah nas yang jelas tentang kewajipannya tanpa sebarang uzur yang sah. Hadis ini diriwayatkan oleh Muslim. Antara yang menguatkan hadis ini ialah riwayat daripada Abu Hurairah, yang kesahihannya disepakati, yang menyatakan bahawa Rasulullah ﷺ bersabda, "Demi Dia yang nyawaku berada di tangan-Nya, sungguh aku hampir-hampir memerintahkan supaya dikumpulkan kayu api dalam ikatan, memerintahkan azan dilaungkan, kemudian memerintahkan seorang lelaki mengimamkan orang ramai dalam solat (bagi pihakku), kemudian aku pergi memburu lelaki-lelaki yang enggan (di rumah-rumah mereka) dan membakar rumah-rumah mereka ke atas mereka." Demi Dia yang nyawaku berada di tangan-Nya, sekiranya salah seorang daripada mereka tahu bahawa dia akan mendapati seketul tulang berisi atau dua kaki daging yang baik, nescaya dia akan hadir (ke masjid) untuk isyak. Terdapat juga hadis Ibn Mas'ud, di mana beliau berkata, "Rasulullah ﷺ telah mengajar kami jalan-jalan petunjuk, dan antara jalan-jalan petunjuk itu ialah solat di masjid yang diserukan azan padanya." Dalam sebahagian riwayatnya disebutkan, "Jika kamu meninggalkan sunnah Nabi kamu, nescaya kamu akan sesat."

The reason for their disagreement arises from the conflict of the interpretations of the traditions on this issue. Thus, the apparent meaning of the words of the Prophet (God’s peace and blessings be upon him), “Prayer with the congregation is superior to praying alone by twenty-five degrees or by twenty-seven degrees” conveys that congregational prayers belong to the category of recommended ahkam. This means that it is a perfection over and above the obligatory prayer, as if the Prophet (God’s peace and blessings be upon him) had said that prayer with the congregation is more perfect than the prayer of the (solitary) individual. Perfection is something additional to sufficiency. There is the well-known tradition about the blind man, who sought permission to stay away from congregational prayers as there was noone to lead him to it (the congregation). The Prophet (God’s peace and blessings be upon him) granted him the exemption (at first), but then said to him, “Can you hear the call?” He said, “Yes”. He said, “In that case I do not find any exemption for you”. This is explicit about its obligation in the absence of a valid excuse. This is recorded by Muslim. Among those that strengthen this tradition is that related by Abu Hurayra, the authenticity of which is agreed upon and it states that the Messenger of Allah (God’s peace and blessings be upon him) said, “By Him in whose hands is my life, I had almost resolved to order the collection of firewood in bundles, order the call for prayer, then order a person to lead the people in prayers (on my behalf), and then chase reluctant men (in their houses) and to burn down their houses over them. By Him in whose hands is my life, if any of them had known that he would find a meaty bone or two good meat legs, he would be present at ish&'\ There is also the tradition of Ibn Mascud, in which he said, “The Messenger of Allah (God’s peace and blessings be upon him) taught us the paths of right guidance, and among these guided paths is prayer in a mosque where the call has been issued”. In some of its versions it is said, “If you were to give up the practice of your Prophet you would be led astray”.

Orang yang masuk ke masjid dan solat itu mungkin telah melakukannya dalam salah satu daripada dua cara: sama ada dia solat bersendirian, atau dia solat bersama jemaah. Jika dia telah solat bersendirian, sekumpulan fuqaha berpendapat bahawa dia hendaklah mengulangi solat bersama jemaah, kecuali dalam kes solat maghrib sahaja. Mereka yang mempertahankan pendapat ini ialah Malik dan murid-muridnya. Abu Hanifah berkata bahawa dia hendaklah mengulangi solat, kecuali solat maghrib dan solat tengah (asar), manakala al-Awza'i mengecualikan solat maghrib dan solat subuh, dan Abu Thawr mengecualikan solat tengah dan solat subuh. Al-Shafi'i berkata bahawa dia hendaklah mengulangi semua solat.

The person who entered the mosque and prayed may have done it in one of two ways: he may have prayed alone, or he may have prayed with the congregation. If he has prayed alone, a group of jurists maintain that he is to repeat the prayer with the congregation, except in the case of the sunset prayer (maghrib) only. Those who upheld this opinion are Malik and his disciples. Abu Harnfa said that he is to repeat the prayer, except the sunset and the middle prayer (casr), while al-AwzacT exempted the sunset and the morning prayers, and Abu Thawr exempted the middle and the morning prayers. Al- ShafiT said that he is to repeat all the prayers.

Mereka secara umumnya bersetuju tentang pengulangan solat (secara berjemaah) berdasarkan riwayat Bishr bin Muhammad daripada bapanya, bahawa Rasulullah ﷺ berkata kepadanya ketika dia memasuki masjid dan tidak solat bersama baginda, "Mengapa kamu tidak solat bersama orang ramai? Bukankah kamu seorang Muslim?" Dia menjawab, "Sudah tentu saya seorang Muslim, wahai Rasulullah, tetapi saya telah solat bersama keluarga saya." Nabi ﷺ bersabda kepadanya, "Apabila kamu datang, kamu mesti solat bersama orang ramai, walaupun kamu telah pun solat." Para fuqaha berbeza pendapat kerana kemungkinan keumuman makna hadis ini dikhususkan melalui qiyas atau dalil. Mereka yang mentafsirkannya mengikut makna umumnya (tanpa pengkhususan) mewajibkan pengulangan semua solat, dan ini adalah pendapat al-Shafi'i. Mereka yang mengecualikan daripada hukum ini hanya solat Maghrib, mengkhususkan makna umum melalui qiyas al-shabah. Pendapat ini dipegang oleh Malik (semoga Allah merahmatinya). Beliau berhujah bahawa mengulangi solat Maghrib, yang bilangan rakaatnya ganjil, akan menjadikannya genap dan ia tidak lagi kekal ganjil kerana jumlahnya menjadi enam rakaat. Dengan itu, ia akan berpindah daripada kategorinya sendiri kepada kategori solat lain, yang seterusnya membatalkannya. Namun, qiyas ini adalah lemah kerana salam telah memisahkan antara dua solat ganjil itu, dan mengambil makna umum adalah lebih baik daripada mengkhususkannya dengan qiyas sebegini. Lebih kuat daripada hujah ini ialah pendapat yang dipegang oleh ulama Kufah, yang berhujah bahawa jika seseorang mengulangi solat Maghrib, maka dia telah melakukan dua solat ganjil, dan terdapat riwayat bahawa "dua solat ganjil tidak boleh dilakukan dalam satu malam". Abu Hanifah pula berpendapat bahawa solat kedua itu seperti solat sunat. Oleh itu, jika seseorang mengulangi solat witir, dia sebenarnya melakukan solat sunat selepas solat Asar, yang dilarang. Oleh itu, beliau mengecualikan solat tengah berdasarkan qiyas ini dan solat maghrib kerana ia berbilang ganjil, dan solat yang berbilang ganjil tidak boleh diulang. Qiyas ini baik sekiranya al-Shafi'i mengakui bahawa solat yang diulang itu adalah sunat nafilah. Mereka yang membezakan antara solat subuh dan solat tengah untuk tujuan ini berbuat demikian kerana hadis-hadis tidak bercanggah mengenai larangan solat selepas solat subuh, sedangkan hadis-hadis itu memang bercanggah mengenai solat selepas solat tengah, sebagaimana yang telah disebutkan. Ini ialah pendapat al-Awza'i.

Bahagian ini membincangkan tentang mengenal pasti syarat-syarat imamah, mengenal pasti orang yang lebih berhak untuk menjadi imam, serta hukum-hukum yang khusus bagi imam. Dalam bahagian ini terdapat empat isu.

This section is about the identification of the conditions for imama, identification of the person who has precedence, and about the ahkam specific to the imam. In this section there are four issues.

Mereka berselisih pendapat tentang siapa yang lebih utama untuk menjadi imam. Malik berkata bahawa orang yang paling berilmu (tentang hukum-hakam solat) yang lebih utama, bukan orang yang paling baik bacaan Al-Qur'annya. Ini juga pendapat al-Shafi'i. Abu Hanifah, al-Thawri, dan Ahmad berkata bahawa orang yang paling baik bacaan Al-Qur'annya yang patut mengimami mereka.

They disagreed about the person who has precedence for imama. Malik said that he is the one most learned (about the rules of prayer), and not one who is the best reciter (of the Qur’an). This was also al-ShaficFs opinion. Abu Hanifa, al-Thawff, and Ahmad said that the best reciter is to lead them.

Alasan bagi perselisihan mereka berpunca daripada perbezaan pendapat tentang maksud sabda Nabi (semoga rahmat dan keberkatan Allah dilimpahkan ke atasnya), "Orang yang paling baik bacaan Kitab Allah hendaklah menjadi imam kaumnya; jika mereka sama dalam bacaan, maka yang paling berilmu tentang sunnah; jika mereka sama dalam sunnah, maka yang lebih dahulu berhijrah [ke Madinah]; jika mereka sama dalam hijrah, maka yang lebih dahulu memeluk Islam. Seseorang tidak boleh mengimami orang yang berada di bawah kekuasaannya, dan tidak boleh duduk di tempat khasnya di rumah orang itu tanpa izinnya." Ini ialah hadis yang disepakati kesahihannya, tetapi para fuqaha berbeza pendapat tentang maksudnya. Antara mereka yang mentafsirkannya mengikut makna zahirnya ialah Abu Hanifah. Sebahagian yang lain memahami frasa "paling baik bacaan" sebagai yang paling mengetahui hukum fiqh, kerana mereka berpendapat bahawa keperluan kepada fiqh dalam menjadi imam lebih besar daripada keperluan kepada bacaan. Selain itu, orang yang paling baik bacaannya di kalangan para sahabat pastinya juga yang paling baik ilmu fiqhnya, berbeza dengan keadaan yang berlaku pada hari ini.

The reason for their disagreement comes from the dispute over the meaning of the words of the Prophet (God’s peace and blessings be upon him), “The person who recites the Book of Allah best is to lead his people, and if two are equal in recitation then one who has greater knowledge of the sunna. If they are equal with respect to the sunna then the one who emigrated [to Medina] first. If they are equal with respect to emigration then the one who embraced Islam first. A man is not to lead another person who is under his authority, nor is he to take advantage of another person’s hospitality without his permission”. This is a tradition that is agreed upon for its authenticity, but the jurists differed about its meaning.' Among those who interpreted- it through its apparent meaning is Abu HanTfa. Some of them understood the words “best reciter” to mean the most learned in the law, as they believed that the need for fiqh in imama is greater than that for recitation. Further, the best reciter among the Companions was necessarily the best in legal knowledge contrary to the situation that prevails today.

Para ulama berbeza pendapat mengenai imamah kanak-kanak yang belum baligh tetapi sudah boleh membaca (al-Qur'an). Sekumpulan ulama membolehkannya berdasarkan keumuman hadis ini, dan berdasarkan hadis 'Amr bin Salamah bahawa beliau pernah mengimami kaumnya solat ketika masih kanak-kanak. Sekumpulan ulama pula melarangnya secara mutlak, manakala sebahagian yang lain membolehkannya bagi solat sunat tetapi tidak bagi solat fardhu, dan ini merupakan riwayat daripada Malik.

The jurists disagreed about the imama of a minor who had not attained puberty but he could recite. A group of jurists permitted this due to the generality of this tradition and due to the tradition of <Amr ibn Salama that he used to lead his people in prayer when he was a minor. A group of jurists prohibited this absolutely, while another permitted it f or supererogatory prayers, but not for obligatory prayers, which is a narration from Malik.

Punca perselisihan itu berpunca daripada persoalan sama ada seseorang boleh mengimami orang lain dalam solat apabila solat tersebut tidak wajib baginya, tetapi wajib bagi orang yang diimami. Ini disebabkan oleh perbezaan niat antara imam dan makmum.

The reason for the disagreement stems from the question of whether a person can lead another in prayer when such prayer is not obligatory for him, but is obligatory for the person being led. This is due to the difference in the niyya of the person leading and that of the follower.

Mereka berselisih pendapat mengenai imamah orang fasik. Sekumpulan ahli fiqh menolaknya secara mutlak, manakala sekumpulan yang lain membenarkannya tanpa syarat. Kumpulan ketiga membuat pembezaan berdasarkan tahap kepastian kefasikannya, dan berkata bahawa jika kefasikan imam itu pasti, maka makmum wajib mengulangi solatnya selama-lamanya, tetapi jika ia hanya kemungkinan, maka disunatkan bagi makmum untuk mengulangi solat. Pendapat ini dipilih oleh al-Abhan daripada kalangan pendapat dalam mazhab tersebut. Ada pula yang membuat pembezaan berdasarkan sama ada kefasikan itu mempunyai dasar atau tidak, seperti orang yang meminum nabidh (minuman daripada buah kurma yang dianggap haram oleh sebahagian ulama) dan bersandar kepada pendapat ahli fiqh Iraq dalam perbuatannya itu; maka mereka membenarkan solat di belakang orang yang bersandar kepada sesuatu dasar, tetapi tidak di belakang orang yang tidak mempunyai dasar sedemikian. Punca perselisihan mereka ialah kerana perkara ini tidak dinyatakan secara jelas oleh syarak, dan qiyas-qiyas yang digunakan saling bercanggah.

They disagreed about the imama of the disobedient (fasiq). A group of jurists rejected it outright, while another permitted it without qualification. A third group made a distinction on the basis of the degree of certainty of his disobedience, and said that if his (the imam's) disobedience is certain the worshipper is (obliged) to repeat his prayer always, but if it is probable, it is recommended that the worshipper repeat the prayer. This opinion was preferred by al-Abhan from among the opinions in the school. There were those who made a distinction according to whether there was a basis for his disobedience, like one who drinks nabidh (a beverage of dates considered prohibited by some) and relies on the opinion of the jurists of Iraq for doing so; thus they permitted prayer behind a person (leader) who relies on some basis, but not behind one who does not have such a basis. The reason for their disagreement stems from the fact that it is something that is not expressly stated by the law, and the analogies are in conflict.

Mereka yang berpendapat bahawa fisq (kefasikan) tidak membatalkan solat, dan bahawa makmum tidak memerlukan lebih daripada sahnya solat imam—iaitu menurut pendapat mereka yang berpandangan bahawa imam menunaikan solat bagi pihak makmum—mengharuskan imamah orang fasik. Mereka yang mengqiyaskan imamah kepada penyampaian kesaksian, dan mensyaki orang fasik itu menunaikan solat yang tidak sah, sebagaimana saksi yang fasik disyaki memberikan kesaksian palsu, tidak mengharuskan imamahnya. Atas sebab inilah sebahagian ulama fiqh membuat pembezaan berdasarkan sama ada kefasikannya itu berasaskan sesuatu alasan syarak. Pembezaan berdasarkan sama ada kederhakaannya itu pasti atau sekadar mungkin hampir serupa dengan ini, kerana apabila kefasikannya itu pasti, maka seolah-olah dia tidak mempunyai alasan syarak baginya.

Those who maintained that as fisq (disobedience) does not invalidate prayer, and that the follower does not need more than the validity of the imam's prayer—that is, according to the opinion of those who hold that the imam performs the prayer on behalf of the follower—permitted the iniama of the fasiq. Those who compared imama to the rendering of testimony and suspected the fasiq of performing an invalid prayer, just as the (fasiq) witness is suspected of rendering false testimony, did not permit his imama. It is for this reason that some of the jurists made a distinction on the basis of whether his fisq is based on some legal justification. The distinction based on whether his disobedience is definitive or probable is almost similar to this, for when his fisq is certain it is as if he does not have a legal justification for it.

Mereka berselisih pendapat tentang imamah wanita. Majoriti berpendapat bahawa dia tidak boleh mengimami lelaki, tetapi mereka berselisih tentang dia mengimami wanita (dalam solat). Al-Shafi'i membenarkannya, manakala Malik melarangnya. Abu Thawr dan al-Tabari menyimpang (daripada pendapat majoriti) dan membenarkan imamah wanita secara mutlak.

They disagreed about the imdma of a woman. The majority maintained that s he cannot lead men, but they disagreed about her leading women (in prayer). Al-Shafi i c permitted this while Malik prohibited it. Abu Thawr and al-Tabari deviated (from the majority opinion) and permitted her imdma in absolute terms.

Majoriti bersetuju untuk melarang wanita mengimami lelaki, kerana sekiranya ini dibenarkan, izin tersebut pasti akan diriwayatkan dari generasi pertama (Islam). Selain itu, amalan yang diketahui dalam solat ialah wanita hendaklah berdiri di belakang lelaki; oleh itu, adalah jelas bahawa kedudukan mereka di hadapan tidak dibenarkan. Nabi ﷺ bersabda, "Letakkanlah mereka di belakang sebagaimana Allah telah meletakkan mereka di belakang." Atas sebab inilah sebahagian ulama fiqh membenarkan wanita mengimami wanita, kerana mereka mempunyai kedudukan yang sama dari segi keutamaan bagi tujuan solat. Ini juga telah diriwayatkan daripada sebahagian golongan generasi pertama.

The majority agreed to prohibit her from leading men, because had this been permitted such permission would have been transmitted from the first generation (of Islam). Further, a known practice in prayer is that women should stand behind men; therefore it is obvious that their being at the front is not permitted. The Prophet (God’s peace and blessings be upon him) said, “Keep them behind insofar as Allah has kept them behind”. It is for this reason that some jurists permitted them to lead women, as they have equal precedence for purposes of prayer. This has also been narrated from some members of the first generation.

Mereka yang membenarkan wanita itu mengimamkan solat berhujah berdasarkan riwayat Umm Waraqah yang dicatat oleh Abu Dawud, "bahawa Rasulullah ﷺ biasa menziarahinya di rumahnya dan melantik seorang muazzin untuknya bagi melaungkan azan untuknya. Baginda memerintahkannya supaya mengimamkan ahli rumahnya dalam solat."

Those who permitted her imdma argued on the basis of the tradition of Umm Waraqa recorded by Abu Dawud “that the Messenger of Allah (God’s peace and blessings be upon him) used to visit her at her house and appointed a mttadhdhin for her to recite the adhan for her. He ordered her to lead the members of her household in prayer”.

Terdapat banyak isu di bawah topik imāmah ini, termasuk perselisihan mereka mengenai syarat-syarat kelayakan yang ditetapkan bagi imam. Kami telah meninggalkan perbincangan mereka kerana ia tidak disebut secara nyata dalam hukum syarak.

Terdapat empat perkara dalam hal ini yang berkaitan dengan apa yang diriwayatkan secara nyata. Yang pertama ialah sama ada imam yang melafazkan amin selepas dia selesai membaca Umm al-Qur'an, atau makmum yang melafazkannya. Yang kedua ialah bilakah dia melafazkan takbir permulaan. Yang ketiga ialah sama ada dia perlu dibantu jika dia tersasar dalam bacaannya. Yang keempat ialah sama ada tempat sembahyangnya perlu lebih tinggi daripada tempat makmum.

There are four issues in this that are related to those expressly transmitted. The first is whether it is the imam who pronounces amin (amen) after he has completed the recitation of the umm al-Qur*dn, or is it the follower who does that. The second is when does he pronounce the takbir of commencement. The third is whether he is to be led on if he waivers in the recitation. The fourth is whether his place of prayer is to be higher than that of the followers.

Mengenai persoalan sama ada imam perlu mengucapkan amin selepas dia selesai membaca Umm al-Kitab, Malik berpendapat, dalam riwayat Ibn al-Qasim dan ulama Mesir daripadanya, bahawa imam tidak perlu mengucapkan amin. Majoriti ulama pula berpendapat bahawa imam hendaklah mengucapkan amin sama seperti makmum. Ini juga merupakan salah satu riwayat daripada Malik melalui ulama Madinah.

About the issue whether the imam is to pronounce dmin (amen) once he has completed the recitation of the umm al-Kitdb, Malik held, in the narrations of Ibn al-Qasim and the Egyptians from him, that he is not to pronounce dmin. The majority maintained that he is to say dmin just like the follower. This is also one narration from .Malik through the Medinites.

Sebab perselisihan ialah dua hadis yang makna zahirnya bertentangan. Yang pertama ialah hadis Abu Hurayra, yang disepakati keshahihannya. Beliau berkata, "Rasulullah ﷺ bersabda, 'Apabila imam mengucapkan amin, maka hendaklah kamu juga mengucapkan amin.'" Hadis kedua ialah yang diriwayatkan oleh Malik, juga daripada Abu Hurayra, bahawa Nabi ﷺ bersabda, "Apabila imam membaca 'ghayr al-maghdubi alayhim wa l-ddalin', maka hendaklah kamu mengucapkan [amin]." Hadis pertama menyatakan dengan jelas bahawa imam mengucapkan amin. Hadis kedua pula menunjukkan bahawa imam tidak mengucapkan amin, kerana sekiranya imam diwajibkan mengucapkan amin, mengapa makmum diperintahkan mengucapkannya selepas selesai membaca Umm al-Kitab dan sebelum imam mengucapkan amin. Imam, sebagaimana sabda Nabi ﷺ, "dilantik supaya diikuti." Hal ini berlaku melainkan jika perbuatan tersebut dikecualikan daripada lafaz imam, iaitu makmum boleh mengucapkan amin bersama-sama imam atau sebelum imam. Maka tidak ada dalil dalam hadis ini mengenai imam mengucapkan amin, dan ia hanya merangkumi hukum makmum. Nampaknya Malik memilih untuk mengutamakan hadis yang beliau riwayatkan kerana yang mengucapkan amin ialah pendengar dan bukan pembaca. Majoriti pula mengutamakan hadis pertama kerana ia jelas, dan kerana tiada apa-apa dalamnya tentang hukum amin imam. Perbezaan antara hadis ini dengan yang satu lagi adalah pada persoalan amin makmum, bukan pada sama ada imam perlu mengucapkan amin. Maka fikirkanlah perkara ini.

Saya perlu melihat teks yang ingin diterjemahkan. Sila tampal bahagian yang mengandungi lima isu tersebut, dan saya akan menterjemahkannya ke dalam bahasa Melayu.

In this section there are five issues as follows:

Majoriti ahli fiqh bersepakat bahawa amalan bagi seorang sahaja (lelaki) ialah berdiri di sebelah kanan imam, kerana ia thabit melalui hadis-hadis Ibn cAbbas dan lain-lain. Jika terdapat tiga orang selain imam, mereka hendaklah berdiri di belakang imam. Mereka berbeza pendapat apabila terdapat dua orang selain imam. Malik dan al-Shafi‘i berkata bahawa mereka hendaklah berdiri di belakang imam, manakala Abu Hanifah, murid-muridnya, dan ahli Kufah berkata bahawa imam hendaklah berdiri di antara mereka.

The majority of the jurists agreed that the practice for one person (male) is to stand on the right side of the imam, because of its being established through the traditions of Ibn cAbbas and others. If there are three persons besides the imam they are to stand behind the imam. They differed when there are two persons besides the imam. Malik and al-ShafiT said that they are to stand behind the imam, while Abu HanTfa, his disciples, and the KufTs said that the imam is to stand between them.

Perselisihan mereka berpunca daripada dua riwayat yang bertentangan dalam perkara ini. Yang pertama ialah riwayat Jabir bin ʿAbdullah, yang berkata, "Aku berdiri di sebelah kiri Rasulullah ﷺ, lalu baginda memegang tanganku dan memutarkanku sehingga aku berdiri di sebelah kanannya. Kemudian datang Jabir bin Sakhr, lalu dia berwuduk dan berdiri di sebelah kiri Rasulullah ﷺ. Baginda memegang tangan kami berdua sekaligus dan menolak kami sehingga kami berdiri di belakang baginda." Riwayat kedua ialah riwayat Ibnu Mas'ud, bahawa beliau pernah bersolat bersama ʿAlqamah dan al-Aswad dengan berdiri di antara kedua-duanya. Beliau meriwayatkan perkara ini daripada Nabi ﷺ. Abu ʿUmar berkata bahawa para perawi riwayat ini berbeza pendapat. Sebahagian daripada mereka berhenti pada Ibnu Mas'ud, manakala yang lain menyambungkannya sehingga kepada Nabi ﷺ. Pandangan yang sahih ialah bahawa riwayat ini mawquf, iaitu berhenti setakat sahabat.

Their disagreement is due to two conflicting traditions on this. The first is the tradition of Jabir ibn cAbd Allah, who said, “1 stood on the left of the Messenger of Allah (God’s peace and blessings be upon him), so he took hold of my hand and brought me around till I stood on his right side. Jabir ibn Sakhr then came, performed the ^ablution, and stood to the left of the Messenger of Allah (God’s peace and blessings be upon him). He took hold of our hands at the same time and pushed us till we stood behind him”. The second tradition is Ibn Mascud’s, that he prayed with cAlqama and al-Aswad while standing between them. He related this from the Prophet (God’s peace and blessings be upon him). Abu TJmar said that the narrators of this tradition differed. Some of them stopped at Ibn Mascud, while others linked it up to the Prophet. The correct view is that it is mawquf (stops at the Companion).

Para ulama telah sepakat bahawa saf pertama adalah sesuatu yang dituntut; begitu juga merapatkan diri dalam saf dan meluruskan saf, kerana penegasan perintah daripada Rasulullah ﷺ. Mereka berselisih pendapat dalam kes seseorang yang berdiri bersendirian di belakang saf. Majoriti ulama berpendapat bahawa solatnya sah, manakala Ahmad, Abu Thawr, dan sekumpulan ulama lain berpendapat bahawa solatnya tidak sah.

The jurists agreed that the first row is to be desired; similarly standing close together and the straightening the rows, because of the confirmation of the command from the Messenger of Allah’ (God’s peace and blessings be upon him). They disagreed in ths case of a person standing alone behind a row. The majority of the jurists say that his prayer is valid, while Ahmad, Abu Thawr, and a group of jurists said that his prayer is invalid.

Punca perselisihan mereka timbul daripada pertikaian mengenai kesahihan riwayat Wabisa dan percanggahannya dengan amalan. Riwayat Wabisa ialah bahawa Nabi ﷺ bersabda, "Tidak sah solat bagi orang yang berdiri seorang diri di belakang saf." Al-Shafi'i berkata bahawa ini bercanggah dengan kes wanita tua yang berdiri di belakang saf dalam riwayat Anas. Ahmad berkata bahawa hujah ini tidak mempunyai kekuatan hukum kerana menjadi amalan bagi wanita untuk berdiri di belakang lelaki, dan Ahmad, sebagaimana yang telah kami sebutkan, menganggap riwayat Wabisa sahih. Yang lain berpendapat bahawa ia mempunyai isnad yang goyah, dan riwayat sedemikian tidak boleh dijadikan dalil hukum. Majoriti berhujah berdasarkan riwayat Abu Bakrah bahawa beliau solat seorang diri, terpisah daripada saf, dan Rasulullah ﷺ tidak memerintahkannya mengulangi solat itu. Baginda bersabda kepadanya, "Semoga Allah menambahkan semangatmu, tetapi jangan ulangi lagi." Jika kata-kata ini ditafsirkan sebagai galakan (untuk solat bersama-sama dalam barisan), maka tidak ada percanggahan antara riwayat Wabisa dan riwayat Abu Bakrah.

The reason for their disagreement arises from the dispute over the authenticity of the tradition of Wabisa and its conflict with practice. The tradition of Wabisa is that the Prophet (God’s peace and blessings be upon him) said, “No prayer (is counted) for the person standing alone behind a row”. Al-Shafi T said c that this is contrary to the case of the old woman standing behind a row in the tradition of Anas. Ahmad said that there is no legal force in this (argument) as it is the practice for women to stand behind men, and Ahmad, as we have said, considered the tradition of Wabisa authentic. Others have said that it has wavering isnad and such a tradition cannot serve as a legal evidence. The majority argued on the basis of the tradition of Abu Bakra that he prayed alone, separately from the row, and the Messenger of Allah (God’s peace and blessings be upon him) did not order him to repeat the prayer. He said to him, “May Allah increase your eagerness, but do not repeat that”. If this (remark) is interpreted as recommendation (for praying alongside others in a line), there is no conflict between the traditions of Wabisa and Abu Bakra.

Terdapat perselisihan di kalangan para fuqaha awal mengenai sama ada seseorang yang mendengar iqamah patut mempercepatkan langkahnya untuk sampai ke masjid kerana bimbang tertinggal sebahagian daripada solat. Diriwayatkan daripada 'Umar dan Ibnu Mas'ud bahawa mereka biasa berjalan dengan pantas apabila mendengar iqamah. Diriwayatkan daripada Zayd bin Thabit, Abu Dharr, dan sahabat-sahabat lain bahawa mereka tidak menganggap wajar untuk tergesa-gesa ke masjid, sebaliknya mereka berpendapat bahawa seseorang hendaklah menghampirinya dengan tenang dan tenteram. Inilah pendapat yang dipegang oleh para fuqaha di wilayah-wilayah, kerana hadis sahih daripada Abu Hurayrah: "Apabila iqamah telah dilaungkan, janganlah kamu mendatanginya dengan tergesa-gesa, tetapi datanglah kepadanya dalam keadaan tenang." Nampaknya punca perselisihan dalam perkara ini timbul sama ada kerana hadis ini belum sampai kepada mereka, atau kerana Kitab (al-Quran) seolah-olah bercanggah dengannya dalam firman Yang Maha Tinggi, "{Maka berlumba-lumbalah kamu dalam kebaikan}", "{Dan orang-orang yang terdahulu, orang-orang yang terdahulu itulah yang didekatkan kepada Allah}", dan "{Dan bersegeralah kamu kepada keampunan daripada Tuhanmu}". Secara keseluruhan, prinsip-prinsip syariat menyaksikan galakan untuk berlumba-lumba dalam kebaikan, tetapi jika hadis itu sahih, maka wajib dikecualikan solat daripada antara amal kebaikan yang lain.

There was a dispute among the early jurists as to whether a person who hears the iqama should increase his pace to reach the mosque for fear of missing part of the prayer. It is related from TJmar and Ibn Mascud that they used to walk rapidly upon hearing the iqama. It is related from Zayd ibn Thabit, Abu Dharr, and other Companions that they did not deem it proper to rush to the mosque, rather they held that one should approach it with composure and tranquility. This is the opinion upheld by the jurists of the provinces, because of the confirmed tradition of Abu Hurayra, “If the iqama has been pronounced do not approach it in a rush, but come to it in a tranquil state”. It appears that the reason for disagreement over this arose either because this tradition had not reached them or because the Book contradicts it in the words of the Exalted, “So \\e(fa'stabiqu\ compete) with one another in good works”,123 “And the foremost in the race, the foremost in the race: Those are they who will be brought nigh”,124 “And vie ($dri<u: rush forward) with one another for forgiveness from your Lord”. On the whole, the principles of the law bear testimony of competition in good works, but if the tradition is authentic it is necessary to make an exception for prayer from among other good works.

Bilakah dianggap sunat untuk berdiri bagi solat? Ada yang berpendapat lebih baik berdiri pada permulaan iqamah, berdasarkan prinsip bahawa bersegera itu dituntut. Ada yang memilih ketika lafaz "qad qamati's-salah" dilaungkan, sementara yang lain memilih ketika lafaz "hayya 'ala'l-falah" dilaungkan. Ada pula yang berkata, apabila orang ramai melihat imam (bahawa sudah tiba masanya untuk bangun). Adapun Malik (semoga Allah meredainya) tidak menetapkan sebarang waktu tertentu, kerana ia bergantung kepada kemampuan setiap individu, dan tiada dalil yang diriwayatkan untuk itu, kecuali hadis Abu Qatadah bahawa Nabi ﷺ bersabda: "Apabila solat hendak didirikan, janganlah kamu bangun sehingga kamu melihat aku." Jika ini terbukti sahih, maka wajib beramal dengannya, tetapi persoalan ini tetap tidak tertentu, maksudnya tiada hukum khusus baginya, dan bila-bila sahaja seseorang bangun maka itu adalah wajar. Malik dan majoriti ulama fiqh berpendapat bahawa seseorang yang tiba ketika imam berada dalam kedudukan rukuk, dan bimbang akan kehilangan satu rakaat jika dia berlengah atau cuba sampai ke saf pertama, boleh rukuk di belakang saf pertama kemudian bergerak ke hadapan sambil rukuk. Al-Shafi'i menganggap perbuatan ini makruh, manakala Abu Hanifah membezakan antara kumpulan dan individu, dengan menganggapnya makruh bagi individu tetapi harus bagi kumpulan. Pendirian Malik ini diriwayatkan daripada Zayd ibn Thabit dan Ibn Mas'ud. Punca perselisihan mereka ialah perbezaan pendapat tentang kesahihan hadis Abu Bakrah, yang menyebutkan bahawa dia memasuki masjid ketika Rasulullah ﷺ sedang mengimami orang ramai dalam solat dan mereka sedang rukuk. Dia turut rukuk kemudian bergerak menuju ke saf. Apabila Rasulullah ﷺ selesai solat, baginda bersabda: "Siapakah yang bergerak tadi?" Abu Bakrah menjawab: "Saya." Baginda bersabda: "Semoga Allah menambah kesungguhanmu, tetapi jangan ulangi."

When is it considered recommended to stand up for prayer? Some prefer the time at the beginning of the iqama on the principle that eagerness is desirable. Some prefer it when the words “qad qdmati's-salah” are being pronounced, while others prefer it on the pronouncement of the words “hayya '■ala'l- falah”. Some say that when people see the imam (it is time togetup)rwhile others, like Malik (God be pleased with him), have not fixed any (specific) time, for this depends on the capacity of the individual, and there is no transmitted evidence for it, except the tradition of Abu Qatada that the Prophet (God’s peace and blessings be upon him) said, “When the prayer is about to commence, do not get up till you see me”. If this is proved authentic, it is necessary to act in accordance with it, but the issue remains indeterminate, I mean, there is no law for it, and whenever someone gets up then it is proper. Malik and the majority of the jurists maintain that a person who arrives when the imam is in the ruku< position, and fears that he will lose a rakca}26 if he hesitates or tries to reach the first row, he may bow behind the first row and then move forward while bowing. ALShafiT considered this abominable, while Abu Hamfa made a distinction between a group and an individual, considering it abominable for an individual, but permissible for a group. The position taken by Malik is related from Zayd ibn Thabit and Ibn Mascud. The reason for their disagreement stems from their dispute over the authenticity of the tradition of Au Bakr, which says that “he entered the mosque when the Messenger of Allah (God’s peace and blessings be upon him) was leading the people in prayer and they were bowing. He bowed too and then moved towards the row. When the Messenger of Allah had finished praying, he said, “Who moved?” Abu Bakr said, “It was I”. He said, “May Allah advance your eagerness, but do not repeat it”.

Malik dan kebanyakan ahli fiqh berpendapat bahawa seseorang yang tiba ketika imam berada dalam kedudukan ruku‘, dan bimbang akan kehilangan satu rakaat jika dia berlengah-lengah atau cuba mencapai saf pertama, maka dia boleh rukuk di belakang saf pertama kemudian bergerak ke hadapan sambil rukuk. Al-Shafi‘i menganggapnya makruh, manakala Abu Hanifah membezakan antara kumpulan dan individu, dengan menganggapnya makruh bagi individu, tetapi harus bagi kumpulan. Pendapat Malik ini diriwayatkan daripada Zayd ibn Thabit dan Ibn Mas‘ud. Punca perselisihan mereka ialah perbezaan pandangan tentang kesahihan hadis Abu Bakrah yang menyatakan bahawa dia masuk ke masjid ketika Rasulullah ﷺ sedang mengimami orang ramai dalam solat dan mereka sedang rukuk. Dia pun rukuk, kemudian bergerak menuju ke saf. Apabila Rasulullah ﷺ selesai solat, baginda bersabda, “Siapakah yang bergerak tadi?” Abu Bakrah menjawab, “Saya.” Baginda bersabda, “Semoga Allah menambahkan kesungguhanmu, tetapi jangan mengulanginya.”

Malik and the majority of the jurists maintain that a person who arrives when the imam is in the ruku< position, and fears that he will lose a rakca}26 if he hesitates or tries to reach the first row, he may bow behind the first row and then move forward while bowing. ALShafiT considered this abominable, while Abu Hamfa made a distinction between a group and an individual, considering it abominable for an individual, but permissible for a group. The position taken by Malik is related from Zayd ibn Thabit and Ibn Mascud. The reason for their disagreement stems from their dispute over the authenticity of the tradition of Au Bakr, which says that “he entered the mosque when the Messenger of Allah (God’s peace and blessings be upon him) was leading the people in prayer and they were bowing. He bowed too and then moved towards the row. When the Messenger of Allah had finished praying, he said, “Who moved?” Abu Bakr said, “It was I”. He said, “May Allah advance your eagerness, but do not repeat it”.

Para fuqaha telah bersepakat bahawa makmum wajib mengikuti imam dalam semua ucapan dan perbuatannya, kecuali dalam membaca lafaz "sami'a Allahu liman hamidah", dan ketika imam duduk kerana sakit, menurut mereka yang membolehkan solat berimam dalam keadaan duduk.

The jurists agreed that it is obligatory on the follower to follow the imam in all his utterances and acts, except in reciting the words “samfa Allahu liman hamidah^ and when the imam is seated because of illness, according to those who permit imdma while sitting.

Mengenai perselisihan mereka tentang pengecualian dalam membaca lafaz “sami'a Allahu liman hamidah”, sekumpulan fuqaha berkata bahawa imam hanya melafazkan kata-kata ini apabila dia mengangkat kepalanya selepas rukuk, dan makmum kemudian hanya melafazkan kata-kata “rabbana wa lakal-hamd”. Antara mereka yang berpendapat demikian ialah Malik, Abu Hanifah, dan lain-lain. Sekumpulan fuqaha yang lain berpegang bahawa imam dan makmum kedua-duanya membaca “sami'a Allahu liman hamidah rabbana wa lakal-hamd”, dan bahawa makmum mengikuti imam dengan mengulanginya bersama-sama beliau, sebagaimana dalam kes takbir. Diriwayatkan daripada Abu Hanifah bahawa apabila seseorang solat bersama seorang imam, kedua-duanya hendaklah melafazkannya bersama-sama. Tidak ada perselisihan mengenai seorang yang solat sendirian dan imam yang membaca keseluruhan (kedua-dua bahagian lafaz) itu bersama-sama.

About their disagreement over the exception in reciting the words “samfia Allahu liman hamidah”, a group of jurists said that the imam pronounces only these words when he raises his head after bowing, and the follower, then, pronounces only the words “rabband wa lafcal-hamd”. Among in those who held this opinion are Malik, Abu HanTfa, and others. Another group of jurists maintained that the imam and the follower both say “samta Allahu liman hamidah rabband wa lak>al-hamcT\ and that the follower follows the imam repeating with him as in the case of takbir. It is related from Abu Hanifa that when one person is praying with an imam, both should pronounce it together. There is no dispute about one single person and the imam reciting the whole (both parts of the statement) together.

Sebab perselisihan dalam hal (kes yang pertama) ini adalah berdasarkan dua riwayat yang bertentangan. Yang pertama ialah riwayat Anas bahawa Nabi ﷺ bersabda, "Imam dilantik untuk diikuti. Apabila dia rukuk, maka kamu hendaklah rukuk, dan apabila dia bangkit, maka kamu hendaklah bangkit. Apabila dia mengucapkan 'sami'a Allahu liman hamidah', maka kamu hendaklah mengucapkan 'rabbana wa lakal-hamd'." Yang kedua ialah riwayat Ibn 'Umar bahawa Nabi ﷺ, apabila memulakan solat, akan mengangkat kedua-dua tangannya setinggi bahu, dan apabila bangkit dari rukuk baginda akan mengucapkan 'sami'a Allahu liman hamidah, rabbana wa lakal-hamd'. Mereka yang mengutamakan makna riwayat Anas berpendapat bahawa makmum tidak perlu mengucapkan "sami'a Allahu liman hamidah", dan imam tidak perlu mengucapkan "rabbana wa lakal-hamd". Ini tergolong dalam kategori dalalah mafhum (dalil al-khitab), kerana ia memberikan kepada perkara yang tidak disebut hukum yang bertentangan dengan perkara yang disebut. Mereka yang mengutamakan riwayat Ibn 'Umar berpendapat bahawa imam memang mengucapkan "rabbana wa lakal-hamd", dan makmum wajib mengikut imam dalam mengucapkan "sami'a Allahu liman hamidah", berdasarkan keumuman sabda Nabi ﷺ, "Imam dilantik untuk diikuti." Mereka yang mengompromikan kedua-dua riwayat membezakan antara imam dan makmum. Pendapat yang benar dalam hal ini ialah riwayat Anas, melalui dalalah mafhumnya, menghendaki imam tidak mengucapkan "rabbana wa lakal-hamd" dan makmum tidak mengucapkan "sami'a Allahu liman hamidah", manakala riwayat Ibn 'Umar secara jelas menghendaki imam mengucapkan "rabbana wa lakal-hamd". Tidak wajar sesuatu nas yang jelas ditinggalkan kerana dalalah mafhum sesuatu nas, kerana nas yang jelas lebih kuat daripada dalalahnya. Tradisi Anas menghendaki, melalui pemakaian umumnya, bahawa makmum hendaklah mengucapkan "sami'a Allahu liman hamidah", selaras dengan maksud umum lafaz "Imam dilantik supaya diikuti", sedangkan ia menunjukkan bahawa dia tidak sepatutnya mengucapkan lafaz-lafaz tersebut. Oleh itu, perlu dibuat pilihan antara makna umum dan makna tersirat nas tersebut, dan tiada perselisihan bahawa makna umum lebih kuat daripada makna tersirat nas, walaupun makna umum itu sendiri boleh berbeza dari segi kekuatan dan kelemahan, dan tidaklah mustahil sebahagian makna tersirat lebih kuat daripada makna umum. Maka persoalannya, demi nyawaku, adalah satu perkara yang tertakluk kepada ijtihad, iaitu berkenaan dengan makmum.

Ini berkaitan dengan solat orang yang berdiri di belakang imam yang duduk. Intipati pendapat-pendapat ialah bahawa orang yang sihat tidak boleh menunaikan solat fardu sambil duduk apabila solat sendirian atau sebagai imam, kerana firman Yang Maha Tinggi, "Dan berdirilah kerana Allah dengan khusyuk." Terdapat tiga pendapat mengenai kes makmum yang sihat dan solat di belakang imam yang tidak sihat dan solat sambil duduk. Pendapat pertama ialah makmum hendaklah solat di belakangnya dalam keadaan duduk. Antara mereka yang berpegang kepada pendapat ini ialah Ahmad dan Ishaq. Pendapat kedua ialah makmum hendaklah solat dengan berdiri di belakang imam tersebut. Abu 'Umar ibn 'Abd al-Barr telah berkata bahawa ini ialah pendapat kebanyakan sekumpulan fuqaha wilayah: al-Shafi'i, murid-muridnya, Abu Hanifah, murid-muridnya, golongan Zahiriyyah, Abu Thawr, dan lain-lain. Para fuqaha ini menambah bahawa makmum hendaklah solat di belakangnya sambil berdiri walaupun imam tidak mampu rukuk dan sujud, dan hanya membuat isyarat (dengan kepalanya). Ibn al-Qasim meriwayatkan bahawa menjadi imam kepada orang yang duduk tidak dibenarkan, dan jika mereka solat di belakangnya sama ada dalam keadaan duduk atau berdiri, solat mereka batal. Diriwayatkan daripada Malik bahawa mereka hendaklah mengulangi solat mereka sebelum tamat waktu, tetapi ini berdasarkan pandangan makruh, bukan larangan, walaupun pendapat pertama terkenal daripadanya.

This relates to the prayer of one standing behind one who is seated. The gist of the opinions is that the healthy person is not to pray an obligatory prayer while seated when praying alone or as an imam, because of the words of the Exalted, “And stand up with devotion to Allah”. There were three opinions about the case of the follower who was in sound health and prayed behind an imam who was not well and prayed while seated. The first opinion is that the follower is to pray behind him in the sitting posture. Included among those who upheld this opinion are Ahmad and Ishaq. The second opinion is that he should pray standing behind (the imam). Abu ‘Umar ibn cAbd al-Barr has said that this is the opinion of most of a body of jurists of the provinces: al- Shafi T, his c disciples, Abu HanTfa, his disciples, the Zahirites, Abu Thawr, and others. These jurists made an addition saying that the followers are to pray behind him while standing even if he is unable to bow and prostrate and merely makes a gesture (with his head). Ibn al-Qasim has related that the imima of a person seated is not permitted, and that if they pray behind him seated or standing, their prayer is void. It is related from Malik that they are to repeat their prayers before the expiry of the time, but this has been based on the idea of disapproval not prohibition, though the first opinion is well-known from him.

Punca perselisihan mereka timbul daripada percanggahan hadis mengenai isu ini, dan juga percanggahan amal dengan hadis, iaitu amalan penduduk Madinah menurut Malik. Terdapat dua hadis yang bercanggah dalam perkara ini. Yang pertama ialah hadis Anas bahawa Nabi ﷺ bersabda, "Jika dia (imam) solat dalam keadaan duduk, maka hendaklah kamu solat dalam keadaan duduk." Sebuah hadis daripada 'A'isyah membawa maksud yang sama. Hadisnya menyatakan bahawa Nabi ﷺ solat dalam keadaan duduk kerana sakit (baginda tidak sihat). Orang ramai hendak solat di belakang baginda dalam keadaan berdiri, tetapi baginda memberi isyarat kepada mereka agar duduk. Apabila baginda selesai, baginda bersabda, "Imam dilantik untuk diikuti. Jika dia rukuk, maka hendaklah kamu rukuk, dan apabila dia bangkit, hendaklah kamu bangkit juga. Jika dia duduk, maka hendaklah kamu solat dalam keadaan duduk." Hadis yang kedua ialah daripada 'A'isyah bahawa Rasulullah ﷺ keluar menemui orang ramai ketika baginda sakit, sakit yang kemudiannya membawa kepada kewafatan baginda. Baginda sampai ke masjid dan mendapati Abu Bakar sedang mengimami orang ramai dalam solat. Abu Bakar mula hendak berundur, tetapi Rasulullah ﷺ memberi isyarat kepadanya agar kekal di tempatnya. Rasulullah ﷺ duduk di sisi Abu Bakar, lalu Abu Bakar mengikuti solat Rasulullah ﷺ, dan orang ramai mengikuti Abu Bakar dalam solat itu.

Ini mencakup dua perkara. Pertama ialah waktu takbir pertama (takbiratul ihram), sedangkan yang kedua ialah hukum orang yang mengangkat kepalanya sebelum imam melakukannya.

This comprises two issues. First is the time of the initial takbir, while the second is the hukm of the person who raises his head before the imam does so.

Dalam perselisihan mereka mengenai takbiratul ihram imam, Malik berpendapat bahawa makmum sebaiknya melafazkannya selepas imam selesai melafazkan takbir; jika dia melafazkannya bersama imam, dia (Malik) tetap menganggapnya sah, manakala sebahagian ulama berpendapat tidak demikian. Tetapi jika dia melafazkannya sebelum imam, ia tidak diterima. Abu Hanifah dan yang lain berpendapat bahawa dia boleh melafazkan takbir bersama imam, tetapi jika dia menyudahkan lafaznya sebelum imam, maka ia menjadi tidak sah. Terdapat dua riwayat daripada al-Syafi'i mengenai perkara ini. Pertama ialah seperti pendapat Malik, dan ini ialah pendapat yang lebih masyhur; dan kedua ialah bahawa jika makmum melafazkan takbir sebelum imam, ia menjadi tidak sah.

In their dispute over the initial takbir, Malik preferred that the follower should pronounce it after the imam has finished pronouncing it; if he pronounces it with the imam he (Malik) still holds it to be valid, while some said that it is not so. But if he pronounces it before the imam it is not acceptable. Abu HanTfa and others have said that he may pronounce the takbir with the imam, but if he finishes the pronouncement before the imam it becomes invalid. There are two narrations from al-ShaficT on this. First is like the opinion of Malik and this is the better known opinion, and the second is that if the follower pronounces takbir before the imam it becomes invalid.

Alasan perselisihan ini adalah kerana terdapat dua riwayat yang bertentangan mengenai perkara ini. Yang pertama termasuk sabda Nabi (semoga kesejahteraan dan keberkatan Allah ke atasnya), "Jika dia bertakbir, maka kamu juga hendaklah bertakbir". Yang kedua ialah riwayat "bahawa Nabi ﷺ pernah bertakbir takbiratul ihram dalam salah satu solatnya, kemudian baginda memberi isyarat kepada orang ramai supaya menunggu. Baginda pergi, kemudian kembali dengan sisa-sisa air pada kepalanya". Makna zahir riwayat ini ialah takbir diucapkan (semula) selepas takbir mereka, kerana takbir baginda sebelum itu tidak dikira kerana ketiadaan bersuci. Ini juga berdasarkan prinsip beliau (al-Shafi'i) bahawa solat makmum tidak bergantung kepada solat imam. Tiada petunjuk dalam riwayat tersebut sama ada mereka memperbaharui takbir mereka. Oleh itu, tidak wajar mentafsirkannya dengan mana-mana makna tanpa bukti. Namun, prinsipnya ialah mengikut (imam), yang hanya boleh dilakukan selepas imam melafazkan takbir.

The reason for disagreement is that there are two conflicting traditions on 1 this issue. The first includes the words of the Prophet (God’s peace and blessings be upon him), “If he pronounces takbir, you should pronounce it too”. The second is the narration “that the Prophet (God’s peace and blessings be upon him) pronounced the initial takbir in one of his prayers and then gestured to the people that they should wait. He went away and then returned’ w ith remnants of moisture on his head”. The apparent meaning of this is that takbir was pronounced (again) after theirs, for his takbir before this was not counted because of the absence of purification. This too is based upon his (al- ShafiTs) principle that the prayer of the follower is not dependent upon the prayer of the imam. There is no indication in the tradition whether they renewed their takbir. Thus, it is not proper to interpret it either way without evidence. The principle, however, is to follow (the imam), which can only be after the imam's pronouncement of takbir.

Mereka bersepakat bahawa tiada pengecualian diberikan kepada makmum daripada kewajipan solat, kecuali bacaan. Mereka berselisih pendapat mengenainya (bacaan oleh makmum) dengan tiga pandangan. Pertama, sebahagian berpendapat bahawa makmum hendaklah membaca di belakang imam dalam solat yang bacaannya perlahan (sirr), tetapi dia tidak boleh membaca di belakang imam apabila bacaan itu didengarinya dengan jelas. Kedua, bahawa dia tidak boleh membaca di belakang imam sama sekali. Ketiga, bahawa dia hendaklah membaca Umm al-Kitab dan selainnya dalam solat yang bacaannya perlahan, dan hanya Umm al-Kitab dalam solat yang bacaannya kuat (jahr). Sebahagian pula membezakan antara solat yang bacaannya kuat ketika makmum dapat mendengar bacaan imam dan ketika dia tidak dapat mendengarnya. Maka mereka mewajibkan bacaan ke atasnya apabila dia tidak dapat mendengar imam, tetapi melarangnya apabila dia dapat mendengarnya. Pandangan pertama dipegang oleh Malik, kecuali bahawa beliau lebih mengutamakan bacaan dalam solat yang bacaannya perlahan. Pandangan kedua dipegang oleh Abu Hanifah, dan pandangan ketiga oleh al-Shafi'i. Ahmad ibn Hanbal membezakan antara keadaan ketika makmum mampu mendengar bacaan imam dan keadaan ketika dia tidak mampu mendengarnya.

They agreed that that no exemption is granted to the follower from the obligations of prayer, except for the recitation. They disagreed about this (the recitation by the follower) holding three opinions. First, some held that the follower should undertake his recitation behind the imam in prayers with inaudible recitation, but he should not recite behind him when the recitation is audible to him. Second, that he should not recite behind the imam at all. Third, that he should recite the umm al-Kitab and the rest in the case of prayers with inaudible recitation, and only the umm al-Kitdb in the case of prayers with audible recitation. Some made a distinction between the case of prayers with audible recitation when the follower can hear the imam's recitation and when he cannot hear him. Thus, they made recitation obligatory for him when he cannot hear the imam, but they prohibited him from doing so when he can hear him. The first view was held by Malik, except that he preferred recitation in the case of inaudible recitation. The second opinion was held by Abu Hanifa and the third by al-ShaficT. Ahmad ibn Hanbal made the distinction between the situation where the follower is able to hear the imam's recitation and the situation where he is not.

Sebab perselisihan mereka berpunca daripada pertentangan hadis mengenai topik ini dan tafsiran sebahagian ulama terhadap sebahagian hadis yang lain. Terdapat empat hadis mengenai topik ini. Yang pertama ialah sabda Nabi ﷺ, "Tidak sah solat kecuali dengan membaca Fatihatul Kitab." Selain itu, terdapat hadis-hadis yang membawa maksud yang sama, yang telah dibincangkan di bawah isu kewajipan membaca. Yang kedua ialah hadis yang diriwayatkan oleh Malik daripada Abu Hurairah bahawa Rasulullah ﷺ selesai solatnya dengan membaca dengan suara yang kedengaran, lalu baginda bersabda, "Adakah tadi seorang antara kamu membaca bersamaku?" Seorang lelaki berkata, "Ya, saya, wahai Rasulullah." Baginda bersabda, "Aku berkata: Mengapa bacaan al-Quran aku ini dipertikaikan?" Maka orang ramai berhenti membaca ketika solat di belakang Rasulullah ﷺ apabila bacaan baginda dibuat dengan suara yang kedengaran. Yang ketiga ialah hadis Ubadah bin al-Samit, yang berkata bahawa "Rasulullah ﷺ mengimami kami dalam solat Subuh, dan bacaan menjadi sukar baginya. Apabila baginda selesai, baginda bersabda, 'Aku lihat kamu membaca di belakang imam.' Kami menjawab, 'Ya.' Baginda bersabda, 'Jangan lakukan begitu, kecuali Ummul Quran.'" Abu Umar berkata bahawa hadis Ubadah di sini ialah riwayat daripada Makhul, dan riwayat-riwayat lain mempunyai sanad yang bersambung dan sahih. Yang keempat ialah hadis Jabir daripada Nabi ﷺ, yang bersabda, "Bacaan orang yang mempunyai imam yang mengimaminya dilakukan oleh imam itu." Terdapat juga hadis kelima yang disahihkan oleh Ahmad bin Hanbal. Ia ialah riwayat yang melaporkan Nabi ﷺ bersabda, "Apabila imam membaca, maka dengarlah dengan diam."

Mereka bersepakat bahawa jika imam tiba-tiba ditimpa hadas (seperti terkeluar angin) semasa solat lalu berhenti, solat makmum tidak batal (mereka meneruskan secara bersendirian atau salah seorang daripada mereka maju ke hadapan dan mengimami mereka). Mereka berselisih pendapat mengenai kes apabila imam mengimami mereka dalam solat dalam keadaan tidak suci daripada hadas, dan mereka mengetahuinya selepas solat. Sekumpulan fuqaha berkata bahawa solat mereka sah, manakala kumpulan lain berkata bahawa solat mereka tidak sah. Kumpulan ketiga membuat perbezaan berdasarkan sama ada imam mengetahui keadaan janabahnya atau tidak mengetahuinya. Mereka berkata bahawa jika dia mengetahuinya, solat mereka batal, tetapi jika dia tidak mengetahuinya, solat mereka tidak batal. Pendapat pertama dipegang oleh al-Shafi‘i, pendapat kedua oleh Abu Hanifah, manakala pendapat ketiga oleh Malik.

They agreed that if he (the imam) is suddenly overcome by hadath (like releasing wind) during prayer and stops, the prayer of the followers is not invalidated (they continue individually or one of them steps forward and leads them). They disagreed over the case where the imam leads them in prayer in a state of ritual impurity, and they come to know of this after the prayer. A group of jurists said that their prayer is valid, while another group said that their prayer is invalid. A third group made a distinction on the basis of whether the imam was aware of his sexual defilement or was ignorant of it. They said that if he was aware of it their prayer is invalidated, but if he was unaware of it their prayer is not invalidated. The first opinion was held by al- Shafi T and the second by Abu HanTfa, while the third was held by Malik.

c Sebab perselisihan mereka berpunca daripada perbezaan pandangan sama ada sah solat makmum bergantung kepada sah solat imam. Mereka yang tidak berpendapat ia bergantung mengatakan bahawa solat itu sah, manakala mereka yang berpendapat ia bergantung mengatakan bahawa solat mereka terbatal.

c The reason for their disagreement derives from their dispute over whether the validity of the follower’s prayer is dependent upon the validity of the imam's prayer. Those who did not consider it to be dependent said that the prayer is valid, while those who considered it to be dependent said that their prayer is invalidated.

Mereka yang membezakan antara lupa dan diam yang disengajakan mengambil kira makna zahir hadis sebelumnya, yang menyatakan bahawa Nabi ﷺ mengucapkan takbir dalam salah satu solatnya, kemudian (dengan menghentikan solatnya) memberi isyarat kepada orang ramai agar menunggu. Baginda pergi, dan apabila kembali, pada badannya terdapat sisa-sisa air. Makna zahir hadis ini ialah mereka meneruskan solat mereka (dengan membina atas bahagian yang telah mereka solat sebelum Nabi ﷺ menghentikan solatnya). Al-Syafi'i (yang menyokong hukum ini) berhujah bahawa jika solat mereka bergantung kepada solat baginda, tentulah mereka akan mengulang solat dengan takbir yang baharu.