I'tikaf disyariatkan dalam hukum Islam dan wajib dilaksanakan apabila seseorang bernazar. Tidak ada perselisihan mengenai hal ini, kecuali apa yang diriwayatkan dari Malik bahwa beliau tidak menyukai melakukannya karena khawatir syarat-syaratnya tidak dapat dipenuhi. I'tikaf memiliki keutamaan yang lebih besar di bulan Ramadan daripada waktu-waktu lainnya, terutama pada sepuluh hari terakhirnya, kerena itulah waktu i'tikaf terakhir Nabi ﷺ dilakukan. Secara umum, i'tikaf terdiri dari amalan-amalan tertentu, di tempat tertentu, pada waktu tertentu, dengan syarat-syarat khusus, serta dengan pantangan-pantangan tertentu.

Ftikif is recommended in the law and is obligatory after a vow. There is no dispute about this, except what is related from Malik that he disapproved undertaking it under the apprehension that its conditions would not be met. It has greater merit in Ramadan than at other times, especially during its last ten days, as that was when the last iHikaf of the Prophet (God’s peace and blessings be upon him) took place. It generally consists of specific tasks, at a specific location, at a particular time, with special conditions, and with specific kinds of abstention.

Terdapat dua pendapat mengenai amalan-amalan yang khusus baginya. Dikatakan bahawa solat, mengingati Allah [dengan hati dan dengan lidah], dan membaca al-Qur'an ialah satu-satunya amalan yang diwajibkan untuk mencapai ketakwaan dan kedekatan dengan Allah. Ini ialah pendapat Ibn al-Qasim. Ada juga yang berpendapat bahawa ia merangkumi semua amalan yang diwajibkan untuk mencari kedekatan dengan Allah dan untuk ketakwaan, dan yang khusus bagi akhirat. Ini ialah pendapat Ibn Wahb. Menurut pendapat ini, pengabdi boleh menghadiri pengebumian, menziarahi orang sakit, dan terlibat dalam pengajian, tetapi tidak menurut pendapat pertama. Ini juga pendapat al-Thawri, manakala yang pertama ialah pendapat al-Shafi'i dan Abu Hanifah.

There are two opinions about the acts that are specific to it. It is said that prayer, remembrance of Allah [by heart and by tongue], and the recitation of the Qur’an are the only acts required for piety and nearness to Allah. This is the opinion of Ibn al-Qasim. It is also said that it includes all the acts required for seeking nearness to Allah and for piety and that are specific to the hereafter. This is the opinion of Ibn Wahb. In accordance with this opinion the worshipper may attend funerals, visit the sick, and be engaged in studies, but not in accordance with the first opinion. This is also the opinion of al- Thawri, while the first is the opinion of a!-Shafi T and Abu HanTfa.

Sebab perselisihan mereka ialah kerana perkara ini tidak dinyatakan dalam syariat, iaitu tiada takrifan hukum yang ditetapkan baginya. Mereka yang memahami i'tikaf sebagai pengkhususan diri kepada amalan yang khusus bagi masjid berpendapat bahawa hanya solat dan bacaan al-Quran dibenarkan bagi muktakif (orang yang beriktikaf di masjid). Mereka yang memahaminya sebagai pengabdian diri kepada semua amalan yang mencari kedekatan rohani membenarkannya melakukan amalan lain yang telah kami sebutkan. Diriwayatkan daripada 'Ali (semoga Allah meredainya) bahawa beliau berkata, "Orang yang beriktikaf di masjid tidak boleh melakukan perbuatan keji atau saling mencaci, dia hendaklah menghadiri solat Jumaat berjemaah serta pengebumian jenazah, dia boleh berhubung dengan ahli keluarganya jika perlu, tetapi hendaklah dia berbuat demikian sambil berdiri dan bukan sambil duduk." Ini disebutkan oleh 'Abd al-Razzaq. Pendapat yang bertentangan dengannya diriwayatkan daripada 'Aisyah, iaitu bahawa sunnah bagi mu'takif ialah tidak menghadiri pengebumian jenazah atau menziarahi orang sakit. Ini juga merupakan salah satu faktor yang membawa kepada perselisihan dalam memahami maksudnya.

The reason for their disagreement is that this is something not expressed in the law, that is, there are no legal definitions laid down for it. Those who understood ihikaf to mean the dedication of the self to acts that are specific to mosques said that only prayer and recitation are permitted to the muStakif (person retiring to the mosque). Those who understood it to mean the devotion of the self to all acts seeking spiritual nearness permitted him to engage in other acts that we have mentioned. It is related from CA1T (God be pleased with him) that he said, “The person who retires to a mosque is not to indulge in obscenities or exchange abuses, he is to attend the Friday congregation prayer as well as funerals, he is to communicate with his family members if the need arises, but he is to do this while standing and not seated”. This has been mentioned by cAbd al-Razzaq. The opposite of this has been related from cA’isha, which is that the sunna for the mt/ta&fis not to attend funerals or visit the. sick. This is also one of the factors that led to a disagreement over its meaning.

Mereka berbeza pendapat mengenai tempat-tempat di mana i'tikaf boleh dilakukan. Satu kumpulan fuqaha berkata bahawa tidak ada i'tikaf kecuali di tiga masjid: Rumah Allah (al-Masjid al-Haram, Mekah), masjid di Baitul Maqdis, dan masjid Nabi ﷺ di Madinah. Ini adalah pendapat Huzaifah dan Sa'id ibn al-Musayyab. Yang lain berpendapat bahawa i'tikaf tidak terhad, dan boleh dilakukan di semua masjid. Ini adalah pendapat al-Syafi'i, Abu Hanifah, dan al-Thawri, dan ia juga merupakan pendapat yang terkenal daripada Malik. Sebahagian fuqaha yang lain berkata bahawa tidak ada i'tikaf kecuali di masjid yang diadakan solat Jumaat berjemaah. Ini adalah riwayat Ibn 'Abd al-Hakam daripada Malik. Namun, mereka semua bersepakat bahawa syarat i'tikaf ialah ia dilakukan di dalam masjid, kecuali apa yang diriwayatkan daripada Ibn Lubabah bahawa ia sah di tempat selain masjid. Mereka juga bersepakat bahawa persetubuhan dengan wanita diharamkan bagi mustakif jika dia berdiam diri di dalam masjid. Abu Hanifah, bagaimanapun, berpendapat bahawa wanita boleh melakukan i'tikaf di tempat ibadat di dalam rumahnya.

They disagreed about the locations at which i'tikdf is to be practised. One group of jurists said that there is no Ftikdf, except in three mosques: the House of Allah (al-Masjid al-Haram, Mecca), the mosque at Jerusalem, and the mosque of the Prophet (God’s peace and blessings be upon him) at Medina. This was the opinion of Hudhayfa and SacTd ibn al-Musayyab. Others maintained that fitikaf is unrestricted, and can be undertaken in all mosques. This was the opinion of al-Shafi T, Abu HanTfa, and al-ThawrT, and c it is the well-known opinion from Malik. Some other jurists said that there is no frikaf except in a mosque where the Friday congregational prayers are held. This is a narration by Ibn <Abd al-Hakam from Malik. All of them agreed, however, that a condition for Ptikdf is that it be undertaken in a mosque, except what is related from Ibn Lubaba that it is valid in places other than the mosque. They also agreed that intercourse with women is prohibited for the muStakif if he retires to a mosque. Abu HanTfa, however, maintained that a woman is to undertake MWf in the place of worship in her house.

Sebab perselisihan mereka mengenai syarat masjid atau gugurnya syarat ini berpunca daripada kemungkinan tafsiran dalam firman Yang Maha Tinggi, "Dan janganlah kamu setubuhi mereka sedang kamu beriktikaf di dalam masjid-masjid",233 sama ada terdapat petunjuk nas di sini. Mereka yang berpendapat bahawa terdapat petunjuk nas berkata bahawa tidak ada iktikaf kecuali di dalam masjid, dan salah satu syarat iktikaf ialah menahan diri daripada persetubuhan. Mereka yang berpendapat bahawa tidak ada petunjuk nas (secara tidak langsung) berkata bahawa maksud ayat ini ialah iktikaf dibenarkan di tempat selain masjid yang tiada sekatan ke atas persetubuhan, kerana jika seseorang berkata, "Jangan berikan sesuatu kepada si fulan itu semasa dia berada di dalam rumah", maka makna tersirat (secara tidak langsung) nas itu ialah dia boleh diberikan sesuatu itu jika dia berada di luar rumah. Walau bagaimanapun, ia merupakan pendapat yang menyimpang, dan majoriti berpendapat bahawa masjid telah dikaitkan dengan iktikaf kerana ia merupakan salah satu syaratnya.

The reason for their disagreement over the stipulation of a mosque or the dropping of this stipulation stem from the probabilities of interpretation in the words of the Exalted, “And touch them not while you are undertaking iStikdf in the mosques”,233 as to whether there is an indication of the text here. Those who maintained that there is an indication of the text said that there is no iStikdf, except in a mosque, and a condition of the ftikdfh the avoidance of intercourse. Those who maintained that there is no (indirect) indication of the text said that the meaning here is that Ftikdf is permitted in places other than the mosque where there is no restriction upon intercourse, because if one were to say, “Do not give such and such person anything while he is inside the house”, the (indirect) implication of the text would be that he be given the thing if he is outside the house. It is, however, a deviant opinion, and the majority held that mosques have been associated with iStikdf as that is one of its conditions.

Sebab perselisihan mereka sama ada ia dihadkan kepada sebahagian masjid atau tidak timbul daripada pertembungan antara makna umum dengan qiyas yang menghadkannya. Mereka yang memilih makna umum berkata bahawa ia sah di semua masjid mengikut makna zahir ayat tersebut. Mereka yang menghadkannya melalui qiyas, dengan menentukan sebahagian masjid yang termasuk dalam makna umum, mensyaratkan supaya ia dilakukan di masjid yang diadakan solat Jumaat, agar ibadah mu'takif tidak terganggu dengan keluar untuk solat Jumaat, atau supaya ia adalah salah satu daripada tiga masjid yang menjadi tumpuan perjalanan sebagai amalan kebajikan, seperti masjid Nabi ﷺ tempat baginda beriktikaf. Mereka tidak mengqiyaskannya kepada masjid-masjid yang selebihnya kerana kedudukan masjid-masjid tersebut tidak sama dari segi kemuliaannya.

The reason for their disagreement about restricting or not restricting it to some mosques arises from the conflict of the general meaning with analogy that restricts it. Those who preferred the general implication said that it is valid in all mosques according to the apparent meaning of the verse. Those who subjected it to restriction through analogy specifying some mosques included in the general meaning, stipulated that it be in a mosque where Friday prayers are held so that the muHakifs devotion is not interrupted by going out for the Friday prayer, or that it should be one of the three mosques to which journeying is a pious act, like the mosque of the Prophet (God’s peace and blessings be upon him) where his ftikaf was undertaken.234 They did not extend it by analogy to the remaining mosques because they are not equal in terms of their sanctity.

Punca perselisihan mereka mengenai i'tikaf yang dilakukan oleh seorang wanita juga timbul daripada pertentangan qiyas dengan sebuah hadis. Telah thabit bahawa Hafsah, 'Aisyah dan Zainab (binti Jahsy), isteri-isteri Nabi (semoga kesejahteraan dan keberkatan Allah dilimpahkan ke atasnya) ﷺ, memohon izin daripada Rasulullah ﷺ untuk beri'tikaf di dalam masjid. Baginda ﷺ mengizinkan mereka, lalu mereka memasang khemah-khemah kecil di dalamnya. Hadis ini menjadi dalil bagi keharusan i'tikaf seorang wanita di dalam masjid. Qiyas yang bertentangan dengannya ialah qiyas yang dibina daripada solat. Oleh kerana solat seorang wanita di dalam rumahnya lebih afdal daripada solatnya di masjid, sebagaimana termaktub dalam sebuah riwayat, maka wajib pula i'tikafnya di dalam biliknya lebih utama. Mereka berkata bahawa seorang wanita hanya dibolehkan beri'tikaf di dalam masjid bersama suaminya, mengikut cara yang telah diceritakan tentang i'tikaf isteri-isteri Nabi ﷺ bersama baginda ﷺ, sebagaimana seorang isteri hanya boleh bermusafir bersama suaminya dan tidak bersendirian. Ini kelihatan sebagai sejenis penyelarasan antara hadis dan qiyas.

The reason for their disagreement over the Ftikdf undertaken by a woman also arises from the conflict of analogy with'a'tradition. It is established that Hafsa, ^Visha, and Zaynab (bint Jash) the wives of the Prophet (God’s peace and blessings be upon him) sought permission from the Messenger of Allah (God’s peace and blessings be upon him) for fitikaf in the mosque, he permitted them after which they set up their curtained spaces in it. This tradition is an evidence for the permissibility of a woman’s fitikdf in the mosque. The analogy that conflicts with this is the one constructed from prayer. As the prayer of a woman in her residence [or house] is better than her prayer in the mosque, as is laid down in a report, it is necessary that her iHikdfbc preferable in her room. They said that it is permitted for a woman to undertake i'-tikdfxn a mosque only with her husband in the manner that has been described about the i'tikdf of the wives of the Prophet (God’s peace and blessings be upon him) with him, just as a wife is to travel only with her husband and not alone. It appears to be a kind of reconciliation between the tradition and analogy.

Menurut mereka, tidak ada had maksimum masa yang ditetapkan untuk i'tikaf, walaupun kesemua mereka berpendapat bahawa i'tikaf pada sepuluh hari terakhir Ramadan mempunyai kelebihan yang lebih besar. Oleh itu, i'tikaf yang berterusan dibenarkan, sama ada tanpa syarat bagi mereka yang tidak menganggap puasa sebagai salah satu syaratnya, atau pada hari-hari selain hari-hari yang tidak dibolehkan berpuasa menurut pandangan mereka yang menganggap puasa sebagai salah satu syaratnya.

There is no limit, in their view, for the maximum amount of time to be assigned for f-tikafy even though all of them consider it as having greater merit during the last ten days of Ramadan. Thus; perpetual fyikdf is permitted, either without qualifications by those who do not consider fasting to be one of its conditions, or for days other than those in which fasting is not allowed in the view of those who consider fasting, to be one of its conditions.

Mereka berselisih pendapat mengenai tempoh minimum bagi iktikaf itu. Begitu juga, mereka berselisih pendapat tentang waktu ketika muktakif memulakan iktikafnya dan waktu ketika dia menamatkannya. Tiada had bagi tempoh minimum iktikaf menurut pandangan al-Shafi'i, Abu Hanifah dan majoriti ahli fiqh. Terdapat pelbagai pandangan daripada Malik. Dikatakan tempohnya tiga hari, dan dikatakan satu hari satu malam. Ibn al-Qasim meriwayatkan daripadanya bahawa tempoh minimum ialah sepuluh hari. Murid-muridnya dari Baghdad berkata bahawa sepuluh hari itu afdal, tetapi tempoh minimumnya ialah satu hari satu malam.

They disagreed' over the minimum time-limit for it. Likewise, they disagreed about the time when the muHakif commences his ftikaf and about the time when he terminates it. There is no limit for the minimum duration of the iHikdf in the view of al-Shafici, Abu Harnfa, and the majority of the jurists. There are different views from Malik. It is said it is three days, and it is said that it is one day and a night. Ibn al-Qasim has related from him that the minimum is ten days. His disciples from Baghdad said that ten days is desirable, but the minimum is one day and one night.

Sebab perselisihan mereka berpunca daripada pertentangan qiyas dengan sebuah hadis. Qiyasnya ialah bahawa mereka yang menganggap puasa sebagai salah satu syaratnya berkata bahawa i'tikaf tidak dibenarkan pada waktu malam, dan jika ia tidak dibenarkan pada waktu malam, maka ia tidak boleh dilakukan kurang daripada sehari semalam, kerana niat untuk berpuasa mesti dibuat pada waktu malam. Hadis yang menentangnya diriwayatkan oleh al-Bukhari bahawa ‘Umar, semoga Allah meredainya, bernazar untuk beri'tikaf selama satu malam. Rasulullah ﷺ memerintahkannya supaya menunaikan nazarnya itu. Berhujah dengan qiyas di hadapan pendapat yang berdasarkan hadis yang sabit adalah tidak berguna.

The reason for their disagreement stems from the conflict of analogy with a tradition. The analogy is that those who considered fasting to be one of its conditions said that fitikdf is not permitted during the night, and if it is not permitted during the night, then, it cannot be for less than a day and a night, for the forming of intention for the fast has to be during the night. The tradition opposing it is recorded by al-Bukhari that “Umar, may Allah be pleased with him, made a vow for undertaking Ftikaf for a night. The Messenger of Allah (God’s peace and blessings be upon him) ordered" him to abide by his vow”. Reasoning in the face of an opinion based upon an established tradition is meaningless.

Mengenai perselisihan mereka tentang waktu ketika mu'takif hendak memulakan i'tikafnya, jika dia telah bernazar untuk tempoh bilangan hari yang ditentukan atau untuk satu hari, Malik, al-Shafi'i dan Abu Hanifa bersepakat bahawa orang yang bernazar untuk i'tikaf selama satu bulan mesti memasuki masjid sebelum matahari terbenam. Tentang orang yang bernazar untuk satu hari, al-Shafi'i berkata bahawa orang yang berniat untuk beri'tikaf selama satu hari hendaklah memasuki masjid sebelum fajar dan hendaklah keluar selepas matahari terbenam. Pendapat Malik adalah sama persis sama ada untuk satu hari atau satu bulan. Zufar dan al-Layth berkata bahawa dia hendaklah memasuki masjid sebelum fajar; tetapi sama ada untuk satu hari atau satu bulan, bagi mereka hukumnya sama. Abu Thawr membuat perbezaan antara nazar yang dibuat untuk malam dan yang untuk siang. Dia berkata: "Jika dia bernazar bahawa dia akan beri'tikaf selama sepuluh hari, dia hendaklah memasuki masjid sebelum fajar, tetapi jika dia bernazar untuk sepuluh malam, dia hendaklah memasuki masjid sebelum matahari terbenam." Al-Awza'i berkata bahawa dia hendaklah memulakan i'tikaf selepas solat subuh.

With respect to their disagreement about the time when the mu^takif is to commence his i^tikaf, if he has made a vow for a determined number of days or for one day, Malik, al-Shafici, and Abu HanTfa agreed that the person who has made a vow for an faikaf of one month must enter the mosque before sunset. About the person who has made a vow for one day al-Shafi i c said that the person who intends to undertake ftikaf for one day should enter the mosque before dawn and should come out after sunset. Malik’s opinion is exactly the same whether it is for one day and for one month. Zufar and al- Layth said that he is to enter before dawn; but whether for one day or one month for them it is the same. Abu Thawr made a distinction between vows made for the night and those for the day. He said: “If he makes a vow that he will undertake iHikaf for ten days, he should enter before dawn, but if he makes a vow for ten nights he should enter before sunset”. Al-AwzaT said that he should commence the i'tikdf after the morning prayer.

Punca perselisihan mereka berpunca daripada percanggahan dalam qiyas, sebahagiannya dengan sebahagian yang lain, dan percanggahan sesuatu hadis dengan kesemuanya. Ini kerana mereka yang berpendapat bahawa sesuatu bulan bermula dengan malam, dan mereka mengambil kira malam-malam itu, berkata bahawa dia hendaklah memulakan sebelum hilangnya matahari. Mereka yang tidak mengambil kira malam-malam itu berkata bahawa dia hendaklah masuk sebelum fajar. Mereka yang berkata bahawa istilah yawm digunakan untuk membawa maksud malam dan siang bersama-sama mewajibkan, jika nazarnya untuk satu yawm, dia hendaklah masuk sebelum terbenam matahari. Mereka yang berpegang bahawa istilah ini digunakan untuk membawa maksud siang mewajibkan kemasukan sebelum fajar. Mereka yang berkata bahawa istilah yawm terpakai untuk siang dan istilah layl untuk malam membuat perbezaan antara nazar yang dibuat untuk malam dan nazar yang dibuat untuk siang. Kebenarannya ialah istilah yawm dalam penggunaan bangsa Arab kadangkala digunakan untuk siang sahaja dan kadangkala untuk siang dan malam bersama-sama, tetapi nampaknya penggunaan utamanya khusus bagi siang, dan maksud merangkumi malam adalah sebagai akibat.

The reason for their disagreement emanates from .the conflict of analogies, some w ith the others, and the conflict of a tradition with all of them. This is so as those who thought that a month begins with a night, and they took into consideration the nights, said that he is to begin before the disappearance of the sun. Those who did hot take the nights into account said that he is to enter before dawn. Those who said that the term yawm is applied to mean both night and day together made it obligatory that if the vow is for a yawm he should enter prior to sunset. Those who maintained that this term is applied to mean day made the entry before dawn obligatory. Those who said that the term yawm is applicable to the day and the term layl to night made a distinction between vows made for the night and those made for the day. The truth is that the term yawm in the usage of the Arabs is sometimes applied to day alone and sometimes to the day and the night together, but it appears that its primary application is specific for the day, and its implication for the night is consequential.

Tradisi yang menentang semua analogi ini ialah yang dirakamkan oleh al-Bukhari dan penyusun-penyusun hadis sahih yang lain daripada 'Aisyah, yang berkata, "Rasulullah ﷺ biasa beriktikaf pada bulan Ramadan, dan selepas menunaikan solat Subuh, baginda akan masuk ke tempat di mana baginda beriktikaf."

The tradition that opposes all these analogies is what is recorded by al- Bukhari and other compilers of the sahih traditions from (A5isha, who said, “The Messenger of Allah (God’s peace and blessings be upon him) used to undertake filikaf during Ramadan, and after observing the morning prayer he would enter the place where is undertook ftikaf*.

Mengenai waktu keluar dari i'tikaf, Malik berpendapat bahawa orang yang beri'tikaf pada sepuluh malam terakhir Ramadan hendaklah keluar dari masjid untuk solat hari raya, dan ini adalah sunat, tetapi jika dia keluar selepas matahari terbenam (pada hari terakhir), perbuatannya itu sah. Al-Shafi'i dan Abu Hanifah berkata bahawa dia hendaklah keluar selepas matahari terbenam. Sahnun dan Ibn al-Majishun berkata bahawa jika dia pulang ke rumahnya terlebih dahulu sebelum solat ... maka i'tikafnya menjadi tidak sah. Sebab perselisihan ialah sama ada malam yang tinggal itu termasuk dalam sepuluh hari tersebut. Syarat i'tikaf ada tiga: niat, puasa, dan menjauhkan diri daripada bercampur dengan wanita. Saya tidak mengetahui sebarang perselisihan dalam hal niat. Mereka berselisih mengenai puasa. Malik, Abu Hanifah, dan sekumpulan ahli fiqh berkata bahawa tidak ada i'tikaf tanpa puasa, manakala al-Shafi'i berkata bahawa i'tikaf dibolehkan tanpa puasa. Pendapat yang serupa dengan Malik diungkapkan oleh Ibn 'Umar dan Ibn 'Abbas, dengan sedikit perbezaan pendapat, dari kalangan para Sahabat, dan pendapat yang serupa dengan al-Shafi'i diungkapkan oleh Ibn Mas'ud dan 'Ali. Sebab perselisihan mereka ialah "bahawa i'tikaf Rasulullah ﷺ berlaku pada bulan Ramadan". Mereka yang berpendapat bahawa puasa yang menyertai i'tikaf baginda adalah syarat bagi i'tikaf, walaupun puasa itu tidak dilakukan kerana ... berkata bahawa puasa adalah wajib bagi i'tikaf. Mereka yang berpendapat bahawa ini hanyalah kebetulan dan tidak bermakna ia menjadi tujuan Nabi ﷺ dalam i'tikafnya berkata bahawa puasa bukan syarat baginya. Terdapat sebab lain bagi hal ini, iaitu kaitannya dengan puasa dalam ayat yang sama. Al-Shafi'i berhujah berdasarkan hadis 'Umar yang telah disebut sebelum ini, di mana Nabi ﷺ memerintahkannya beri'tikaf untuk satu malam, dan malam bukanlah waktu untuk berpuasa. Mazhab Maliki berhujah berdasarkan riwayat yang disampaikan oleh ʿAbd al-Rahman ibn Ishaq daripada Urwa, daripada ʿAisyah, bahawa beliau berkata: "Sunnah bagi orang yang beriktikaf ialah dia tidak diganggu dengan perkara seperti menziarahi orang sakit dan menghadiri jenazah. Dia tidak boleh menyentuh wanita, tidak boleh menyetubuhinya, dan tidak boleh keluar untuk sesuatu yang tidak sangat perlu. Tidak ada iktikaf tanpa puasa, dan tidak ada iktikaf kecuali di masjid jami'." Abu ʿUmar ibn ʿAbd al-Barr berkata: "Tiada seorang pun yang menggunakan perkataan 'sunnah' dalam hadis ʿAisyah selain ʿAbd al-Rahman ibn Ishaq, dan riwayat sebegini tidak sah pada pandangan mereka, melainkan jika ia diriwayatkan oleh al-Zuhri. Sekiranya demikian, maka tidak lagi sah untuk menganggapnya sama seperti hadis musnad."

About the time of coming out from fitikaf, Malik held that the person who was undertaking i'tikaf in the last ten days of Ramadan should come out of the mosque for the <id prayer, and this was desirable, but if he came out after sunset (on the last day) his act is valid. Al-ShafiH and Abu Hamfa said that he is to come out after sunset. Sahnun and Ibn al-Majishun said that if he goes to his house first prior to .the 47/ prayer his ftikaf becomes invalid. The reason for disagreement is whether the remaining night is included in the ten days. The conditions for faikdf are three: intention, fasting, and avoidance of mixing with women. I do not know of any disagreement in the case of intention. They disagreed about fasting. Malik, Abu HanTfa, and a group of jurists said that there is no ftikdf without fasting, while al-ShaficT said that ftikdf is permitted without fasting. An opinion similar to Malik’s was expressed by Ibn TJmar and Ibn (Abbas, with some dispute, from among the Companions, and one similar to al-ShaficFs was expressed’by Ibn Mascud and cAIl The reason for their disagreement is ‘‘that the ttikdf of the Messenger of Allah (God’s peace and blessings be upon him) occurred during Ramadan”. Those who maintained that the fasting accompanying his fitikafis a condition for the iStikdf., even though the fasting was . not observed because of the said that fasting is a must with i'-tikdf. Those who maintained that this was a mere coincidence and it does not mean that it was the aim of the Prophet (God’s peace and blessings be upon him) in his ifakaf said that fasting is not a condition for it. There is another reason for this, which is its association with fasting in the same verse. Al-ShaficT argued on the basis of the tradition of TJmar that has preceded where the Prophet (God’s peace and blessings be upon him) ordered him to undertake ftikdffor a night, and the night is not the time for siydm. The Malikites argued on the basis of what is related by cAbd al-Rahman ibn Ishaq from TJrwa from cA>isha that she said, “The sunna for the mu'takifis that he should not be interrupted by such things as visiting the sick and attending a funeral. He is not to touch a woman \ nor have intercourse with her nor go out for anything that is not extremely necessary, and there is no i'tikaf without fasting and no ftikdf except in a congregational mosque”. Abu °Umar ibn cAbd al-Barr said: “No one has used the words the ‘the sunna' in the tradition of < Alisha, except cAbd al- Rahman ibn Ishaq, and such a narration is not valid in their view, unless it is related by al-Zuhn. If that is the case it is no longer valid to hold it similar to a musnad".

Mereka sepakat mengenai syarat ketiga, iaitu tentang larangan bersetubuh, bahawa jika mu'takif bersetubuh dengan sengaja, i'tikafnya menjadi tidak sah, kecuali apa yang diriwayatkan daripada Ibn Lubabah dalam kes tempat selain masjid. Mereka berselisih pendapat tentang keadaan apabila dia bersetubuh kerana terlupa. Mereka juga berselisih pendapat tentang kesan terhadap i'tikaf akibat perbuatan selain persetubuhan, seperti mencium atau menyentuh. Malik berpendapat bahawa semua ini membatalkan i'tikaf. Abu Hanifah berkata bahawa tidak ada pembatalan melalui mubasyarah, melainkan jika dia memancutkan air mani. Al-Syafi'i mempunyai dua pendapat: pendapat pertama sama dengan pendapat Malik, dan pendapat kedua seperti pendapat Abu Hanifah.

They agreed about the third condition, which is about the prohibition of sexual intercourse, that if the mtfitakifhas intercourse intentionally his i^tikdf is invalidated, except what is related from Ibn Lubaba in the case of locations other than the mosque. They disagreed about the situation when he has intercourse out of forgetfulness. They also disagreed about the effect on iStikdf resulting from of acts other than intercourse, like kissing or touching. Malik held that all this invalidates the Ftikdf. Abu HanTfa said that there is no invalidity through mubdshara, unless he ejaculates. Al-ShaficT had two opinions: the first is the same as the opinion of Malik, and the second like that of Abu Hamfa.

Sebab perselisihan mereka ialah sama ada perkataan yang berkeadaan antara makna sebenar dan makna kiasannya itu mempunyai implikasi umum. Ini adalah salah satu jenis lafaz musytarak. Mereka yang berpendapat ia mempunyai implikasi umum berkata bahawa istilah mubasyarah (sentuhan) dalam firman Yang Maha Tinggi, "Dan janganlah kamu menyentuh mereka ketika kamu sedang beriktikaf di masjid-masjid",235 digunakan dengan makna persetubuhan atau apa yang kurang daripada itu. Mereka yang berpendapat ia tidak mempunyai implikasi umum, iaitu penggunaan yang lebih dikenali dan lazim, berkata bahawa ia kadangkala menunjukkan persetubuhan dan kadangkala apa yang kurang daripada itu. Jika kita katakan bahawa ia menunjukkan persetubuhan secara ijmak, maka semua petunjuk lain akan terbatal, kerana satu lafaz tidak boleh menunjukkan makna sebenarnya dan makna kiasannya pada masa yang sama. Mereka yang menganggap keluar mani sama dengan persetubuhan berbuat demikian kerana ia termasuk dalam makna tersebut, manakala mereka yang berpendapat sebaliknya berbuat demikian kerana lafaz dalam makna sebenarnya tidak menunjukkan perkara ini.

The reason for their disagreement is whether the word vacillating hetween its actual and figurative application has a general implication. This is one kind of the equivocal word. Those who maintained that it does have a general implication said that the term mubdshara (touching) in the words of the Exalted, “And touch them not while you are undertaking Ptikif in the mosques”,235 is applied to mean sexual intercourse or what is less than that. Those who maintained that it does not have a general implication, which is the better known and usual application, said that it sometimes indicates sexual intercourse and at other times what is less than that. If we were to say that it indicates sexual intercourse by consensus all other indications would be invalidated, because a single term cannot denote its actual application and the figurative meaning at the same time. Those who deemed ejaculation to be the same as intercourse did so as it is covered by the meaning, while those who did the opposite of this did so as the term in its actual application does not indicate this.

Mereka berselisih pendapat mengenai tanggungan orang yang melakukan persetubuhan (semasa ihram haji). Majoriti berpendapat bahawa dia tidak dikenakan apa-apa tanggungan, manakala sekumpulan ahli fiqh berpendapat bahawa dia wajib membayar kaffarah. Sebahagian daripada ahli fiqh yang terakhir ini berpendapat bahawa ia adalah kaffarah yang dikenakan ke atas orang yang berjimak pada bulan Ramadan. Ini adalah pendapat al-Hasan. Satu kumpulan berpendapat bahawa dia hendaklah bersedekah dengan dua dinar. Ini adalah pendapat Mujahid. Kumpulan lain pula berpendapat bahawa dia hendaklah memerdekakan seorang hamba, dan jika dia tidak mempunyai hamba, dia hendaklah menyembelih seekor unta betina; jika dia tidak mempunyai unta, dia hendaklah bersedekah dengan kadar dua puluh sa' kurma kering. Punca perselisihan ialah sama ada qiyas dibenarkan dalam kes-kes kaffarah. Pendapat yang lebih kuat ialah ia tidak dibenarkan.

They disagreed about the liability of the person who does have intercourse (during iHikdj), The majority said that he is not liable for anything, while a group of jurists said that he is liable for expiation. Some of the latter jurists said that it is the expiation offered by one having had sexual intercourse during Ramadan. This was the opinion of al-Hasan. One group said that he is to give two dinars as alms. This was the opinion of Mujahid. Another group said that he is to manumit a slave, and if he does not have a slave that he is to sacrifice a she-camel, if he does not have one he should make alms to the amount of twenty s&s of dried dates. The basis for the dispute is whether analogy is permitted in cases of expiation. The better opinion is that it is not permitted.

Mereka berselisih pendapat mengenai nazar puasa yang tidak ditentukan waktunya (f-tikdfy), iaitu sama ada ia wajib dilakukan secara berturut-turut (tanpa terputus). Malik dan Abu Hanifah berpendapat bahawa berturut-turut merupakan syarat baginya, manakala al-Shafi'i berpendapat bahawa ia bukan syarat. Punca perselisihan mereka ialah qiyas yang dibuat ke atasnya daripada nazar puasa yang tidak ditentukan.

They disagreed about a vow made for an undetermined f-tikdfy whether it should be consecutive (without interruption). Malik and Abu HanTfa said that it is a condition for it, while al-ShaficT said that it is not. The reason for their disagreement * stems from the analogy drawn for it from a vow for undetermined fasting.

Mereka sepakat bahawa perbuatan yang dilarang semasa i'tikaf ialah semua perbuatan selain daripada perbuatan yang menjadi rukun i'tikaf, dan bahawa tidak harus bagi seseorang keluar dari masjid kecuali untuk menunaikan hajat (buang air) atau untuk perkara yang mempunyai tujuan yang sama dan yang diperlukan kerana darurat. Ini kerana berdasarkan riwayat yang thabit daripada 'Aisyah, beliau berkata, "Rasulullah ﷺ apabila beri'tikaf akan mendekatkan kepalanya kepadaku dan aku menyikat rambutnya, dan baginda tidak masuk ke rumah kecuali untuk menunaikan hajat (buang air)." Mereka berselisih pendapat mengenai tempoh yang membatalkan i'tikaf, jika seseorang itu keluar tanpa keperluan (yang diharuskan). Al-Syafi'i berpendapat bahawa i'tikafnya terbatal sebaik sahaja dia melangkah keluar. Sebahagian ulama memberi pengecualian selama satu jam, manakala sebahagian yang lain memberi pengecualian selama sehari.

They agreed that the acts proscribed for i'tikdf are all those that are besides the integral acts of fitikaf, and that it is not permitted to him to go out of the mosque except for answering the call of nature or for those that have the same intent and that are required due to necessity. This is because of what is established from the .tradition of ‘A’isha, who said, “The Messenger of Allah (God’s peace and blessings be upon him) when he performed i'tikdf would move his head near me and I used to comb it [his hair], and he did not enter the house unless it was to answer the call of nature”. They disagreed about the length of the period which invalidates Ftikdf, if the person came out without a (permitted) need. Al-ShaficT said that his Ftikaf is terminated as soon as he steps out. Some made an exemption for one hour, while others made it for a day.

Mereka berselisih pendapat tentang sama ada dia (i'tikaf) boleh memasuki sebuah bilik selain bilik di masjidnya (untuk tidur). Sebahagian ulama memberi pengecualian kepadanya dalam hal ini, dan mereka inilah majoriti, iaitu Malik, al-Shafi'i dan Abu Hanifah, manakala yang lain berpendapat bahawa perbuatan itu membatalkan i'tikafnya. Malik membenarkannya membeli dan menjual serta menguruskan sesuatu perkahwinan, tetapi yang lain membantah beliau dalam hal ini. Punca perselisihan mereka ialah kerana tiada ketetapan mengenai perkara-perkara ini selain ijtihad dan perbandingan antara perkara yang mereka sepakati dengan perkara yang mereka perselisihkan.

They disagreed about whether he should enter a room other than a room in his mosque (for sleeping). Some made an exemption for him in this, and these are the majority—Malik, al-ShaficT, and Abu Hanifa—while others held that this invalidates his iHikaf. Malik permitted him to buy and sell and to supervise a marriage, but others opposed him in this. The reason for their disagreement arises from the fact that there is no determination on these things except ijtihdd and a comparison of things that they agreed upon with those they disputed.

Mereka juga berselisih pendapat tentang sama ada mu'takif dibenarkan mensyaratkan perbuatan yang dilarang oleh hukum i'tikaf, supaya syaratnya itu memberi manfaat kepadanya dengan menjadikan perbuatan tersebut harus, seperti mensyaratkan untuk menghadiri jenazah atau perkara lain. Majoriti fuqaha berpendapat bahawa syarat sedemikian tidak berguna, dan jika dia melakukan perbuatan itu maka i'tikafnya terbatal. Al-Syafi'i berkata bahawa syaratnya itu memberi manfaat kepadanya. Punca perselisihan mereka ialah persamaan antara i'tikaf dengan haji, kerana kedua-duanya merupakan jenis ibadah yang menghalang pelaksanaan banyak perbuatan yang harus. Syarat-syarat dalam haji diputuskan oleh mereka yang menerimanya berdasarkan hadis Dhuba'ah bahawa Rasulullah ﷺ bersabda kepadanya, "Niatkanlah haji dan syaratkanlah bahawa engkau akan bebas daripada sekatan ihram di tempat engkau tertahan olehku." Namun, kaedah (pelaksanaan) prinsip ini dipertikaikan dalam haji. Oleh itu, analogi ini lemah pada pandangan pihak yang menentangnya.

They also disagreed over whether it is permitted to the mu^takif to stipulate an act that is prevented by the Ptikdfin order that his stipulation may benefit him in making it permissible, like the stipulation of attending a funeral or some other thing. The majority of the jurists maintain that such stipulation is of no avail, and if he commits that act his fyikdfis nullified. Al-ShaficT said that his stipulation does benefit him. The reason for their disagreement comes from, the similarity between i^tikaf and hajj, as both are kinds of worship that prevent the undertaking of many permissible acts. Stipulations in hajj were decided’ upon, by those who upheld them, on the basis of the tradition of Daba<a that the Messenger of Allah (God’s peace and blessings be upon him) said to her, “Form the niyya of hajj and stipulate to free yourself from the hajj restrictions where you encountered me”. But the (operation of the) principle is disputed in hajj. Thus, there is weakness in this analogy in the view of the opposing contender.

Mereka berselisih pendapat apakah orang yang bernazar itu mensyaratkan kesinambungan dalam nazarnya, atau apakah kesinambungan itu sendiri merupakan kewajiban yang mengikat. Dalam nazar yang tidak disertai syarat, bagi mereka yang berpegang pada pendapat ini, apakah hal-hal yang dapat memutuskan i'tikaf, sehingga ia harus diulangi atau dilanjutkan, misalnya sakit. Sebagian ulama berpendapat bahwa jika sakit memutuskan i'tikaf, maka mu'takif boleh melanjutkannya kembali dari tempat terputusnya. Ini adalah pendapat Malik, Abu Hanifah, dan al-Syafi'i. Sebagian lain berpendapat bahwa ia harus memulai i'tikaf dari awal, dan ini adalah pendapat al-Thawri. Sepengetahuan saya, tidak ada perbedaan pendapat bahwa wanita yang sedang haid melanjutkan (i'tikafnya) dari tempat terputusnya. Mereka berselisih apakah ia harus keluar dari masjid. Demikian pula, mereka berselisih ketika mu'takif mengalami gila atau pingsan, apakah ia melanjutkan (kemudian) atau memulai kembali setelah sembuh. Sebab perbedaan pendapat mereka dalam masalah ini adalah karena tidak ada ketetapan yang bersumber dari riwayat dalam hal ini. Maka perselisihan muncul berdasarkan perbandingan mereka antara apa yang mereka sepakati dan apa yang mereka perselisihkan, yaitu apa yang mereka sepakati dalam ibadah ini atau dalam jenis-jenis ibadah yang disyaratkan kesinambungannya setelah terputus, seperti puasa orang yang mendapati masa suci dan yang serupa dengannya.

They disagreed when the person stipulates continuity in the vow or when continuity itself is binding. In an unqualified vow, for those who uphold it, what are the things by which the ittikdf is interrupted and is either renewed or is continued, for example, illness. Some of them said that if illness cuts off the fitikaf the mifitakif can resume it (from the point of interruption). This is the opinion of Malik, Abu Hanifa, and al-ShafiT. Some of them said that he is to start the iStikdf from the beginning, and this is the opinion of al-Thawn. There is no disagreement, as fas as I know, that a menstruating woman continues (from the point of interruption). They disagreed on whether she is to move out of the mosque. Similarly, they disagreed on when the mtftakif suffers a fit of insanity or faints, whether he is to continue (later) or to start again on recovering. The reason for their disagreement on this topic is that there is nothing determined on it through transmission. Thus, disputes arise on the basis of their comparisons between what they agreed upon and what they disputed, that is, what they agreed upon in this worship or in those kinds o f worship in which continuing after interruption is stipulated like the fast of one attaining the period of purity and others like it.

Mejoriti ulama berpendapat bahawa jika i'tikaf sunat diputuskan tanpa uzur, maka wajib diqadha, berdasarkan riwayat "bahawa Rasulullah ﷺ berniat untuk beri'tikaf pada sepuluh hari terakhir Ramadan, tetapi baginda tidak melakukannya, lalu baginda beri'tikaf pada sepuluh hari dalam bulan Syawal". Adapun i'tikaf yang wajib kerana nazar, sejauh yang saya ketahui, tidak ada perselisihan pendapat tentang kewajipan qadhanya.

The majority maintain that if a voluntary Ptikafis cut off without an excuse qadd is obligatory in it, because of the tradition “that the Messenger of Allah (God’s peace and blessings be upon him) intended to observe iStikdfin the last ten days of Ramadan, but he did not, and, therefore, observed fitikaf in ten days of Shawwal”. In the case of an obligatory due to a vow, there is no dispute about its qadd, as far as I think.

Majoriti ulama berpendapat bahawa iktikaf seseorang yang melakukan dosa besar adalah terputus.

The majority maintain that the iftikaf of a person who commits a grave sin is cut off.

Ini adalah semua yang kami usahakan untuk menetapkan tentang prinsip dan kaedah bagi perkara ini. Allah jualah Pemberi kejayaan dan pertolongan, dan selawat serta salam ke atas junjungan kami Muhammad ﷺ, keluarganya, dan para sahabatnya.

This is all that we sought to establish about the principles and rules of this subject, Allah is the Grantor of success and support, and prayers and blessings upon our master Muhammad, his family, and his companions.