Para ulama telah sepakat mengenai cara menghilangkan najis, dan ia terbahagi kepada tiga jenis: membasuh, menyapu, dan memercikkan, kerana ketiga-tiganya telah disebut dalam syariat dan ditetapkan melalui hadis. Mereka sepakat bahawa membasuh terpakai bagi semua jenis najis dan bagi semua tempat yang kotor, dan bahawa menyapu dibenarkan dengan batu bagi jalan keluar (qubul dan dubur), serta dengan rumput kering bagi khuf dan selipar. Mereka juga sepakat bahawa bahagian labuh yang meleret pada pakaian wanita disucikan dengan rumput kering, selaras dengan makna zahir hadis Ummu Salamah.

The jurists agreed about the manner with which impurities are removed, and it is of three types, washing, wiping, and sprinkling, because these have been mentioned in the law and established through the traditions. They agreed that washing applies to all kinds.of impurities and for all locations of uncleanliness, and that wiping is permitted with stones for the outlets and with dry herbage for boots and sandals. They agreed, likewise, that the long trailing part of the female dress is purified by the dry herbage in accordance with the apparent meaning of the tradition of Umm Salama.

Mereka berselisih pendapat dalam tiga perkara yang berkaitan dengan hal-hal ini dan yang menjadi asas bab ini. Perkara pertama ialah tentang memercikkan air, iaitu jenis najis apakah yang boleh disucikan dengannya. Perkara kedua ialah tentang menyapu, iaitu apakah objeknya dan jenis najis apakah yang boleh dihilangkannya, setelah mereka sepakat mengenai apa yang telah kami sebutkan. Perkara ketiga ialah tentang penetapan bilangan (ulangan) bagi membasuh dan menyapu.

They disagreed on three points related to these things and which form the principles of this chapter. The first is about sprinkling, as to what kind of impurity that can be purified with it. The second, is about wiping, as to what is lts object and the kind of impurity it can remove, after agreeing about what we have mentioned. The third point is about the stipulation of number (of repetitions) for washing and wiping.

Sekumpulan ahli fiqh berkata bahawa memercikkan air hanya khusus untuk air kencing kanak-kanak yang belum disapih. Sekumpulan ahli fiqh yang lain membuat pembezaan dalam hal ini antara air kencing lelaki dan air kencing perempuan, dengan mengatakan bahawa air kencing lelaki hendaklah dipercikkan, manakala air kencing perempuan hendaklah dibasuh. Kumpulan ketiga pula berkata bahawa membasuh ialah cara bersuci yang ditetapkan bagi sesuatu yang kenajisannya telah dipastikan, manakala memercikkan air ialah bagi sesuatu yang kenajisannya diragukan. Ini ialah pendapat Malik bin Anas, semoga Allah meredainya. Punca perselisihan mereka ialah pertentangan pada makna zahir hadis-hadis yang berkaitan dengan persoalan ini, iaitu perselisihan mereka mengenai maksudnya. Ini kerana terdapat dua hadis sahih mengenai memercikkan air. Pertama ialah hadis 'Aisyah bahawa kanak-kanak dibawa kepada Nabi ﷺ, lalu baginda mendoakan mereka dan menyapu bahagian atas mulut mereka dengan kurma yang dilembutkan dengan air liurnya sendiri, serta membelai mereka. Seorang kanak-kanak dibawa kepada baginda, lalu dia kencing ke atas baginda. Baginda meminta air, lalu menuangkannya ke tempat yang terkena itu tetapi tidak membasuhnya. Dalam sebahagian riwayat disebutkan, "baginda memercikkan air ke atasnya tetapi tidak membasuhnya". Hadis ini diriwayatkan oleh al-Bukhari. Yang kedua ialah hadis masyhur daripada Anas yang menceritakan solat Rasulullah ﷺ di rumahnya, katanya, "Aku mengambil tikar yang telah menjadi hitam kerana usia, lalu aku memercikkan air ke atasnya." Sebahagian ahli fiqh beramal mengikut tafsiran zahir hadis 'Aisyah dengan berkata bahawa hukum ini khusus untuk air kencing kanak-kanak, lalu mereka mengecualikannya daripada jenis air kencing yang lain. Yang lain pula mengutamakan hadis-hadis tentang membasuh berbanding hadis ini. Ini ialah pendapat Malik, yang membataskan penggunaan memercikkan air kepada apa yang terdapat dalam hadis Anas, iaitu berkaitan pakaian yang kenajisannya diragukan, menurut makna zahirnya.

A group of jurists said that sprinkling is specific to the urine of a child, who has not weaned. Another group of jurists made a distinction in this about the Urine of a male and that of a female, saying that the urine of the male is to be s Pnnkled over, while that of the female is to be washed. A third group said that washing is the prescribed purification for a thing the uncleanliness of w hich is confirmed, while sprinkling is for that which is doubted. This is the °Pinion of Malik ibn Anas, may Allah be pleased with him.The reason for their disagreement stems from the conflict of the apparent meanings of the traditions related to the issue, that is, their disagreement over the meanings. This is so as there are two established traditions about sprinkling. First is the tradition of ^isha “that children used to be brought to the Prophet (God’s peace and blessings be upon him) and he used to pray for them and rub the top of their mouths with dates moistened in his own mouth as well as pet them. A child was brought to him and he urinated on him. He called for water and poured it over the affected spot but did not wash it.” In some versions it says, “he sprinkled over it but did not wash it”. This has been recorded by al-Bukhari. The other is the widely known tradition of Anas in which he described the prayer of the Messenger of Allah (God’s peace and blessings be upon him) in his house saying, “I took hold of the mat that had become dark because of old age and sprinkled water over it”. Some of the jurists acted in accordance with the implication of Aisha’s tradition saying that this is specific to the urine of the child, and they exempted it from other categories of urine. Others preferred the traditions about washing to this tradition. This is Malik’s opinion, who confined the use of sprinkling to what is in the tradition by Anas and which relates to a garment the impurity of which is doubted, according to the apparent meaning.

Mereka yang membezakan antara air kencing kanak-kanak lelaki dengan kanak-kanak perempuan berpegang kepada apa yang diriwayatkan oleh Abu Dawud daripada Abu al-Samh tentang sabda Nabi ﷺ, "Air kencing kanak-kanak perempuan hendaklah dibasuh, dan air kencing kanak-kanak lelaki hendaklah dipercikkan." Mereka yang tidak membuat pembezaan ini pula berpegang kepada kiasan (qiyas) kanak-kanak perempuan ke atas kanak-kanak lelaki, yang hukumnya telah ditetapkan dengan hadis yang sahih.

Those who distinguished between the urine of a male child from that of a female relied on what has been related by Abu Dawud from Abu al-Samh about the saying of the Prophet (God’s peace and blessings be upon him), “The urine of the female (child) is to be washed, and .that of the male is to be sprinkled over”. Those who did not make this distinction relied upon the analogy of the female child over the male in whose case an established tradition is laid down.

Sekumpulan ahli fiqh membenarkan sapuan ke atas apa-apa benda yang dilumuri, mengikut pendapat Abu Hanifah, sekiranya bahan najis itu telah dihilangkan; begitu juga dalam penggunaan sapuan berdasarkan qiyas yang diambil daripada pandangan mereka yang berpendapat bahawa setiap benda yang menghilangkan najis boleh menyucikan. Sekumpulan ahli fiqh yang lain tidak membenarkan hal ini, kecuali dalam kes-kes yang telah disepakati, iaitu dubur, hujung pakaian wanita, dan khuf, yang perlu disapu dengan rumput kering dan bukan dengan benda yang najis atau yang belum kering. Ini adalah pendapat Malik. Ahli-ahli fiqh ini tidak memanjangkan sapuan kepada benda-benda selain daripada yang disebut dalam syariat, manakala sekumpulan lain memanjangkannya kepada benda-benda lain.

A group of jurists permitted wiping of any smeared object, in accordance with Abu HanTfa’s opinion, if the substance of the impurity was so removed; similarly, in the use of rubbing on the basis of analogy drawn from the views of those who maintain that each thing that removes the impurity can purify- Another group of jurists did not permit this, except in the cases agreed upon, that is, the outlet, the trailing dress of a woman, and boots, which are to be wiped with dry herbage and not with an unclean or undried object. This is Malik’s opinion. These jurists did not extend wiping to objects other than those mentioned in the law, while another group extended it to other objects.

Punca perselisihan mereka mengenai perkara ini ialah sama ada menyapu (al-mash) telah ditetapkan dalam nas-nas tersebut sebagai satu rukhsah (pengecualian), atau sebagai hukum asal (hukm asli). Mereka yang berpendapat bahawa ia adalah satu pengecualian tidak memperluaskannya kepada perkara-perkara lain, iaitu mereka tidak membina qiyas di atasnya. Manakala mereka yang berpendapat bahawa ia adalah hukum asal dalam kalangan hukum-hakam najis, sama seperti hukum membasuh, maka mereka memperluaskannya.

The reason for their disagreement over this is whether wiping has been laid down in those as an exemption or as a primary hukm. Those who said that it is an exemption did not extend it to other things, that this, they did not construct an analogy upon it, while those who said that it is a primary huhm among the ahkdm of impurities, like the hukm of washing, did extend it.

Dalam perselisihan mereka mengenai bilangan (pengulangan), sekumpulan ahli fiqh hanya mensyaratkan penghilangan najis dalam membasuh dan mengelap, manakala kumpulan lain mensyaratkan bilangan (pengulangan) dalam mengelap dengan batu serta dalam membasuh. Sebahagian daripada mereka yang mensyaratkan bilangan dalam membasuh mengehadkannya kepada benda-benda yang bilangannya telah disebut secara khusus dalam nas-nas yang diriwayatkan, manakala sebahagian yang lain memperluaskannya kepada najis-najis lain yang tinggal juga. Ahli fiqh yang tidak mensyaratkan bilangan, sama ada dalam membasuh mahupun dalam mengelap, ialah Malik dan Abu Hanifah. Mereka yang mensyaratkan bilangan dalam mengelap dengan batu, iaitu tiga biji batu dan tidak kurang daripada itu, termasuk al-Shafi‘i dan golongan Zahiriyyah. Antara mereka yang mensyaratkan bilangan dalam membasuh, ada yang mengehadkannya kepada benda yang disebut dalam nas, iaitu membasuh bekas tujuh kali selepas dijilat oleh anjing, dan mereka ini ialah al-Shafi‘i serta orang-orang yang mengikuti pendapatnya. Mereka yang memperluaskan syarat membasuh tujuh kali kepada najis-najis lain, setahu saya, termasuk Ahmad ibn Hanbal. Abu Hanifah pula mensyaratkan membasuh tiga kali bagi najis yang tidak dapat dilihat, iaitu najis hukmi.

In their dispute about number (of repetitions), a group of jurists stipulated only the removal of impurity in washing and wiping, while another group stipulated number (of repetitions) in wiping with stones as well as in washing. Some of those who stipulated number in washing restricted it to those objects about which number has been specifically mentioned in the transmitted texts, while others extended this to the remaining impurities also. Jurists who did not stipulate number, neither for washing nor for wiping, are Malik and Abu Ham fa. Those who stipulated number in wiping with stones, that is, three stones and nothing less, include al-ShafiT and the Zahirites. Among those who stipulated number in washing, are some who restricted it to the object that has been mentioned in the texts, that is, washing a utensil seven times after it has been licked by a dog, are al-ShaficT and those who adopted his opinion. Those who extended this stipulating washing of impurities seven times include, to the best of my knowledge, Ahmad ibn Hanbal. Abu Hanifa stipulates washing thrice in the case of impurities that cannot be perceived, that is, which are legal impurities.

Alasan bagi perselisihan mereka mengenai perkara ini ialah pertentangan antara makna yang ditafsirkan bagi ibadah ini dengan makna zahir hadis yang di dalamnya bilangan telah ditetapkan. Mereka yang berpendapat bahawa makna perintah itu ialah penghapusan substansi najis itu sendiri tidak mensyaratkan bilangan sama sekali. Mereka menganggap syarat bilangan dalam bersuci dengan batu, sebagaimana termaktub dalam hadis yang sahih daripada Salman yang mengandungi larangan beristinja' dengan kurang daripada tiga biji batu, sebagai satu anjuran, supaya makna hukum yang ditafsirkan dapat diselaraskan dengan implikasi hadis tersebut. Mereka juga menganggap bilangan yang ditetapkan bagi membasuh bekas selepas dijilat anjing sebagai satu ibadah yang tidak berdasarkan najis, sebagaimana yang telah disebutkan mengenai pendapat Malik. Mereka yang memutuskan mengikut makna zahir hadis-hadis ini, dengan mengecualikannya daripada prinsip hukum yang ditafsirkan, mengehadkan bilangan yang ditetapkan kepada objek-objek yang disebut. Mereka yang mengutamakan makna zahir atas prinsip yang ditafsirkan memanjangkan syarat bilangan kepada semua najis yang lain.

The reason for their disagreement about this is the conflict of the interpreted meaning of this form of worship with the apparent implication of the tradition in which number has been laid down. Those for whom the meaning of the command conveyed the removal of the substance of the impurity itself, did not stipulate number at all. They deemed the stipulation of number in wiping with stones, laid down in the established tradition of Salman that contains the command about not performing istinja? with less than three stones, as a recommendation, so as to reconcile the interpreted meaning of the law with the implication of this tradition. They also deemed the number stipulated about washing of the utensil following licking by a dog as an act of worship not based upon impurity, as has preceded concerning Malik’s opinion. Those who decided according to the literal meaning of these traditions, exempting them from the interpreted principle of the law, restricted the prescribed number to stated objects. Those who preferred the literal meaning Over the interpreted principle extended the condition of number to all the remaining impurities.

Dalil Abu Hanifah mengenai membasuh tiga kali ialah sabda Nabi ﷺ, "Apabila seseorang daripada kalian bangun dari tidur, hendaklah dia membasuh tangannya tiga kali sebelum memasukkannya ke dalam bekasnya."

The evidence of Abu Hanifa about washing thrice is the saying of the Prophet (God’s peace and blessings be upon him), “When any of you wakes up from sleep let him wash his hand thrice before putting it into his utensil”.