1. Majlis Ummah mempunyai kuasa wajib berikut, iaitu:

1. The Council of the Ummah has the following mandatory powers and they are: .

(a): Khalifah wajib bermesyuarat dengan Majlis, dan Majlis berhak menasihatinya dalam perkara-perkara praktikal dan tindakan yang berkaitan dengan menguruskan urusan dasar dalam negeri yang tidak memerlukan pemikiran dan penelitian yang mendalam, seperti penyediaan perkhidmatan yang diperlukan agar rakyat dapat menikmati ketenteraman hidup dari segi urusan pemerintahan, pendidikan, kesihatan, ekonomi, perdagangan, perindustrian, pertanian dan seumpamanya. Selain itu, (termasuk) memperkukuh pertahanan kota-kota mereka, menjaga keselamatan mereka dan menghalau bahaya musuh mereka. Pandangan Majlis dalam perkara-perkara ini mengikat Khalifah, iaitu pandangan majoriti dilaksanakan.

(a): The Khalifah has to consult the Council and the Council has the right to advise him in the practical matters and actions related to discharging the affairs of the domestic policy that do not require profound thought and scrutiny such as provision of the necessary services so as to enjoy the tranquillity in life in terms of the matters of ruling, education, health, economy, trading, industry, farming and the like. In addition, strengthening the defences of their cities, saving their security and driving the danger of their enemy. The opinion of the Council in these matters is binding to the Khalifah, i.e. the opinion of the majority is executed. .

(b): Dalam perkara-perkara intelek yang memerlukan pemikiran dan penelitian mendalam, seperti menyingkap fakta atau membuat keputusan perang, perkara-perkara yang memerlukan pengalaman, maklumat dan pengetahuan, seperti menyusun rancangan ketenteraan serta semua perkara teknikal dan praktikal, semua perkara seperti ini diambil daripada pakar dan bukan melalui majoriti. Yang serupa dengannya ialah kewangan, tentera dan dasar luar negara, yang mana Khalifah berhak memutuskannya mengikut pandangan dan ijtihadnya, berdasarkan hukum-hukum syariah, dan semua itu tidak termasuk dalam kuasa wajib majlis. Khalifah berhak merujuk kepada Majlis untuk bermusyawarah dan mengetahui pandangannya; namun pandangan Majlis tidak mengikat dalam perkara-perkara ini.

(b): In the intellectual matters that require profound thought and scrutiny, such as revealing the facts or taking the decision of war, the matters that require experience, information and knowledge, like putting military plans and all the technical and practical matters. All of such matters are taken from the specialists and not by majority. Similar to that are the finance, the army and foreign policy, which the Khalifah has the right to decide in accordance with his opinion and ijtihad, based on the ahkam shariah, and they are not within the mandatory powers of the council. The Khalifah has the right to refer to the Council for consultation and to acquaint himself with its opinion; however the opinion of the Council is not binding in these matters. .

2. Pendapat majlis tidak diminta berkenaan perundangan; sebaliknya perundangan diambil daripada Kitab Allah, Sunnah Rasul-Nya ﷺ, dan daripada apa yang ditunjukkan olehnya dari segi ijmaa'us-sahabah dan qiyas syar'i, melalui ijtihad yang sahih. Pengambilan hukum-hukum syarak dan penggubalan undang-undang akan berlaku dengan cara ini. Khalifah mempunyai hak untuk merujuk kepada Majlis undang-undang dan peraturan yang ingin diterimanya. Ahli-ahli Majlis yang beragama Islam mempunyai hak untuk membahaskannya dan menyatakan pandangan mereka mengenai peraturan-peraturan tersebut. Namun, jika mereka berbeza pendapat dengan Khalifah mengenai kesahihan kesimpulan atau dalil mereka, dari segi perbezaan mereka dengan kaedah pengambilan daripada asas-asas syariah (usul) yang diterima pakai di dalam Negara, maka keputusan akan dirujuk kepada Mahkamat ul-Mazalim, dan keputusannya dalam perkara ini adalah mengikat.

2. The opinion of the council is not sought regarding legislation; the legislation is rather taken from the Book of Allah, the Sunnah of His Messenger and from what they alluded to in terms of ijmaa'us-sahabah and the divine qiyas, through valid ijtihad. The adoption of the ahkam shariah and enacting of laws would take place in this way. The Khalifah has the right to refer to the Council the laws and rules which he wants to adopt. The Muslim members of the Council have the right to debate them and voice their opinions regarding those rules. However, if they disagreed with the Khalifah regarding the validity of their deduction or their evidence, in terms of their disagreement with the method of adoption from the divine foundations (usool) adopted in the State, then the decision will refer to mahkamat ul-mathalim, and its verdict in this matter is binding. .

3. Majlis Ummah berhak untuk menyoal dan menuntut pertanggungjawaban Khalifah atas segala perkara yang berlaku secara efektif di dalam Negara, sama ada perkara tersebut berkaitan urusan dalam negeri, urusan luar negeri, urusan kewangan atau urusan ketenteraan. Pandangan Majlis itu mengikat jika pandangan majoriti dalam perkara sedemikian mengikat, dan ia tidak mengikat jika pandangan majoriti dalam perkara sedemikian tidak mengikat.

3. The Council of the Ummah reserves the right to hold the Khalifah accountable on all matters that take place effectively within the State, whether these were related to home affairs, foreign affairs, financial affairs or military matters. The opinion of the Council is binding if the majority's opinion in such matters is binding, and it is not binding if the majority's opinion in such matters is not binding. .

Jika Majlis dan Khalifah berselisih mengenai keabsahan sesuatu tindakan yang telah dilaksanakan, perkara tersebut hendaklah dirujuk kepada mahkamah Mazalim untuk menyelesaikan persoalan itu. Keputusannya mengenai perkara tersebut adalah mengikat.

If the Council and the Khalifah differed about the legitimacy of an action that had been already executed the matter should be referred to the court of Mazalim to settle the question. Its verdict on the matter is binding. .

4. Majlis Umat berhak menyatakan ketidakpuasan terhadap para pembantu, Wali-wali atau amil-amil. Pendapatnya dalam hal sedemikian adalah mengikat, dan Khalifah hendaklah memberhentikan mereka dengan segera. Sekiranya pendapat Majlis Umat berbeza daripada pendapat majlis wilayah yang berkenaan mengenai kepuasan dan ketidakpuasan para wali dan amil, maka pendapat majlis wilayah itu diutamakan.

4. The Council of the Ummah reserves the right to express discontent towards the assistants, Walis or the amils. Its opinion in such a case would be binding and the Khalifah should dismiss them at once. If the opinion of the council of the Ummah differed from the opinion of the council of the concerned wilayah regarding content and discontent of the walis and amils, the opinion of the council of the wilayah has the priority. .

5. Ahli Majlis yang beragama Islam mempunyai hak untuk mengehadkan pencalonan calon-calon Khilafah daripada kalangan mereka yang diputuskan oleh Mahkamah Mazalim sebagai memenuhi syarat-syarat akad, sama ada pencalonan itu dihadkan kepada dua atau enam orang calon, sebagaimana yang dijelaskan di bawah subjek pemilihan Khalifah. Pendapat mereka dalam perkara sedemikian adalah mengikat, dan calon-calon selain daripada mereka yang disenaraipendekkan oleh Majlis, oleh itu, tidak boleh dipertimbangkan.

5. The Muslim members of the Council have the right to restrict the nomination of candidates for the Khilafah from amongst those decided by mahkamat ul- Mazalim to fulfilling the contractual conditions, whether they were restricted to two or six nominees, as it is explained under the subject of the Khalifah's election. Their opinion in such a matter is binding, and candidates other than those shortlisted by the Council should accordingly not be considered. .

Berikut adalah kuasa wajib bagi Majlis Ummah. Dalil-dalil bagi kuasa wajib ini adalah seperti berikut:

These are the mandatory powers of the Council of the Ummah. The evidences to these mandatory powers are as follows:.

(a): Dalil bahawa pendapat majlis Ummah mengenai tindakan dan perkara praktikal yang tidak memerlukan kajian dan penelitian adalah mengikat, diambil daripada pematuhan Rasulullah ﷺ terhadap pendapat majoriti untuk keluar dari Madinah bagi menemui tentera kaum musyrikin dalam peperangan Uhud. Ini walaupun pendapat Rasulullah ﷺ dan para sahabat ialah untuk tinggal di Madinah dan tidak keluar darinya.

The first point, (a): The evidence to the fact that the opinion of the council of the Ummah regarding the practical actions and matters, which do not require study and scrutiny is binding, is deduced from the Messenger of Allah's (PBUH) compliance with the opinion of the majority in going out of Madinah to meet the army of the mushriks in the battle of Uhud. This is despite the opinion of the Messenger of Allah (PBUH) and the Sahabah to stay in Madinah and not to go out of it. .

Ia juga diambil daripada sabda Baginda ﷺ kepada Abu Bakar dan ‘Umar (ra):

It is also taken from His (PBUH) saying to Abu Bakr and ‘Umar (ra): .

"Sekiranya kamu telah bersepakat bersama dalam suatu perkara yang dimusyawarahkan, nescaya aku tidak akan menyelisihi kamu."

"Had you agreed together on a consulted matter I would not have disagreed with you." .

Oleh itu, perkara-perkara praktikal yang berkaitan dengan pendapat yang membawa kepada tindakan, dari segi memberikan perkhidmatan kepada rakyat bagi menenteramkan kehidupan mereka, dan dari segi memelihara keselamatan mereka, mengukuhkan pertahanan mereka serta menjauhkan bahaya daripada mereka; pendapat majoriti majlis dalam semua perkara ini adalah mengikat ke atas Khalifah walaupun ia bercanggah dengan kehendaknya, sebagaimana yang berlaku ketika Rasulullah ﷺ keluar ke Uhud dengan mematuhi pendapat majoriti.

Therefore, the practical matters related to the opinion leading to an action, in terms of providing the services to the citizens for reassuring their life, and in terms of maintaining their security, strengthening their defences and driving danger away from them; the majority opinion of the council in all of these issues is binding upon the Khalifah even if it disagreed with his wish, which happened with the Messenger of Allah (PBUH) going out to Uhud in compliance with the opinion of the majority. .

Pertama (b): Pada prinsipnya, Khalifah mengambil pendapat para ulama, pakar dan pihak yang berkepakaran berkenaan perkara-perkara dalam bahagian ini. Ini selaras dengan apa yang berlaku kepada Rasulullah ﷺ apabila baginda mengambil pendapat Al-Habab bin Al-Mundhir dalam memilih lokasi peperangan Badr. Diriwayatkan dalam Sirah Ibnu Hisyam: "Ketika Rasulullah ﷺ berkemah di bahagian air Badr yang terdekat, Al-Habbab bin Al-Mundhir tidak berpuas hati dengan tapak itu. Dia berkata kepada Rasulullah ﷺ: 'Wahai Rasulullah! Adakah Allah menyuruh tuan berkemah di tempat ini yang tidak boleh kita berganjak daripadanya, atau ini adalah pendapat, peperangan dan strategi?' Baginda ﷺ bersabda: 'Malah ini adalah pendapat, peperangan dan strategi.' Al-Habbab bin Al-Mundhir berkata: 'Wahai Rasulullah, ini bukan tempat (yang sesuai). Alihkan orang ramai sehingga kita sampai ke bahagian air yang dekat dengan musuh, kita berkemah di situ, kemudian kita tutup air di bahagian lain, kita bina kolam di atasnya, kita isi dengan air. Kemudian kita berperang dengan musuh sedangkan kita boleh minum dan mereka tidak.' Rasulullah ﷺ bersabda: 'Engkau telah memberikan pendapat yang tepat.' Maka Rasulullah ﷺ dan kaum Muslimin bangkit dan berjalan sehingga sampai ke bahagian air yang terdekat dengan musuh, lalu berkemah di situ."

The first point (b): In principle, the Khalifah takes the opinion of the scholars and the experts and the specialists regarding the matters of this section. This is in accordance with what happened with the Messenger of Allah ( PBUH) when he took the opinion of Al-Habab b. Al-Mundhir in selecting the location of the battle of Badr. It was reported in the Sirah of ibn Hisham: “When the Messenger (PBUH) camped at the nearest side of the water of Badr, Al-Habbab ibn Al-Mundhir was not content with that site. He said to the Messenger: “O Messenger of Allah! Did Allah make you camp in this place where we can’t depart from it, or is it the opinion, war and strategy?” He (PBUH) said: “It is rather the opinion, war and strategy”. Al-Habbab b. Al-Mundhir said: “O Messenger of Allah, this is not the (right) place. Move the people till we come to the side of the water near to the people (enemy), we camp there, then we seep away the water from the other part, we build a basin on top of it, we fill it with water. Then we fight against the people where we drink and they do not”. The Messenger of Allah (PBUH) said: “You gave the (right) opinion”. So the Messenger of Allah (PBUH) and the Muslims stood up and walked till they reached the near side of the water from the enemy and camped there. .

Kemudian beliau ﷺ memerintahkan agar air itu disedut ke dalam tanah, dan perintah itu pun dilaksanakan.

Then He (PBUH) ordered that the water be seeped away which was done. .

Dia (ﷺ) membina sebuah kolam di atas perigi-perigi yang telah meresap, mengisinya dengan air dan memasukkan ke dalamnya bekas-bekas air mereka.” Maka Rasulullah ﷺ menyetujui pendapat al-Habab dan mengikutinya.

He (PBUH) built a basin on top of the seeped wells, filled it with water and threw in their (water) pots.” So the Messenger of Allah ( PBUH) agreed with the opinion of al-Habab and followed it. .

Dalam kejadian ini, yang berkaitan dengan pendapat, peperangan dan strategi, pandangan orang ramai tidak mempunyai nilai dalam membuat keputusan. Sebaliknya, yang diambil kira ialah pandangan pakar. Serupa dengannya ialah perkara-perkara teknikal dan pemikiran yang memerlukan kajian dan penelitian, begitu juga dengan takrifan. Dalam semua perkara sebegini, rujukan dibuat kepada pakar dan orang yang pakar dalam bidang tersebut, bukannya kepada pendapat orang awam. Perkara sebegini tidak diberatkan kepada majoriti, tetapi kepada ilmu, pengalaman dan kepakaran.

In this incident, which has to do with the opinion, war and strategy, the views of the people have no weight in taking the decision. Rather the view of the expert is what is considered. Similar to this are the technical matters and the thoughts which require study and scrutiny, together with the definitions. In all such matters, reference is made to the experts and specialists, rather than to the ordinary people's opinion. There is no weight in such matters to the majority, but rather to the knowledge, experience and specialisation. .

Perkara ini juga terpakai dalam hal kewangan, kerana Syariah telah menetapkan jenis-jenis harta yang mesti dikutip, serta bidang-bidang yang perlu diperuntukkan (dibelanjakan). Syariah juga telah menetapkan kes-kes apabila cukai dikenakan; oleh itu tiada gunanya meminta pendapat rakyat dalam pengutipan dan peruntukan harta tersebut. Serupa dengan ini ialah tentera. Syariah telah menyerahkan kepada Khalifah hak untuk menguruskan urusan tentera, dan ia telah menetapkan hukum-hukum Jihad. Tiada keabsahan bagi pendapat rakyat dalam perkara yang telah diputuskan oleh Syariah. Perkara ini juga terpakai dalam hubungan Negara dengan negara-negara lain, kerana ia tergolong dalam pemikiran yang memerlukan kajian dan penelitian mendalam, dan berkait dengan Jihad. Tambahan pula, ia merupakan sebahagian daripada pandangan, peperangan dan strategi. Oleh itu, tiada gunanya pendapat rakyat dalam perkara ini, sama ada majoriti atau minoriti. Namun begitu, Khalifah dibenarkan untuk membentangkan perkara-perkara ini kepada Majlis Ummah untuk dirundingi dan diberi pendapat, kerana pembentangan sedemikian adalah Mubah, dan pendapat Majlis dalam perkara-perkara ini tidak mengikat sebagaimana dalam peristiwa Badar. Sebaliknya, keputusan diserahkan kepada orang yang berkenaan. Untuk membezakan perbezaan antara perkara (a) dan (b), kami katakan: .

This also applies to the financial matters, because the Sharia has determined the types of funds which must be collected, and the areas over which they need to be allocated (spent). The Sharia has also determined the cases when taxes are imposed; therefore there is no point in seeking the opinion of the people in the collection and allocation of the funds. Similar to this is the army, the Sharia has left to the Khalifah the right of managing the army’s affairs, and it determined the rules of Jihad. There is no validity in the opinion of the people over matters decided by the Sharia. This also applies to the relationship of the State with other States, because this is of the thought that requires study and deep insight and is related to Jihad. Furthermore it is a part of the opinion, war and strategy. Therefore, there is no point in the opinion of the people in this matter whether it is the majority or minority. However the Khalifah is allowed to present these matters to the Council of the Ummah for its consultation and opinion, because such presentation is of the Mubah, and the opinion of the Council in these matters is not binding as in the incident of Badr. Rather the decision is entrusted with the concerned person.. To distinguish the difference between points (a) and (b), we say: .

Untuk memutuskan pembinaan sebuah jambatan merentasi sungai bagi memenuhi kepentingan penduduk sebuah kampung yang hampir terpencil dari segi perhubungan dan seumpamanya, maka pendapat majoriti majlis dalam perkara ini mengikat Khalifah dalam membina jambatan tersebut bagi menyelesaikan masalah perhubungan kampung itu. Adapun untuk menentukan lokasi teknikal yang tepat bagi pembinaan jambatan, dan reka bentuk kejuruteraan yang terbaik bagi jambatan itu, sama ada ia hendaklah jambatan gantung atau berdiri di atas tiang-tiang dalam sungai dan seumpamanya, maka pakar dan orang yang berpengkhususan dirujuk dalam perkara-perkara sedemikian, dan bukannya pendapat majoriti majlis.

For deciding the building of a bridge over a river to serve the interests of the people in a village, almost isolated in terms of communications and the like, then the majority opinion of the council on this matter is binding to the Khalifah in building the bridge to solve the communications problem of the village. As for deciding the right technical location for building the bridge, and the best engineering design of the bridge, whether it should be a suspension bridge or standing over pillars in the river etc; the experts and specialized people are consulted in such matters, rather than the majority opinion of the council. .

Demikian pula, membina sebuah sekolah untuk anak-anak sebuah kampung, di mana kanak-kanaknya menghadapi kesukaran besar untuk sampai ke sekolah-sekolah di bandar, pendapat majoriti majlis Ummah dalam perkara ini adalah mengikat ke atas Khalifah. Mengenai pemilihan lokasi sekolah di kampung dari segi kekuatan tanah yang sesuai untuk reka bentuk, serta gaya binaannya, sama ada ia dimiliki oleh Negara, iaitu sama ada dibina, dibeli atau disewa, dalam perkara-perkara sedemikian pakar dan orang yang berpengkhususan dirujuk; dan pendapat majoriti majlis tidak dicari, walaupun Khalifah dibenarkan berunding dengan mereka dalam perkara tersebut, tetapi pendapat mereka tidak mengikat. Adapun mengenai sebuah negara di sempadan, yang berhadapan dengan bahaya musuh, maka pendapat majoriti majlis Ummah adalah mengikat dari segi kubu pertahanan kampung dan menghalau bahaya musuh daripadanya, serta mencegah pendedahannya kepada pembunuhan dan pengusiran selepas sebarang serangan daripada musuh. Namun, kaedah membina kubu pertahanan sedemikian dan sebarang alat peperangan yang digunakan untuk menghalau bahaya daripadanya; perkara-perkara seperti ini memerlukan perundingan pakar dan orang yang berpengkhususan, bukan pendapat majoriti majlis.

Likewise, building a school for the children of a village, where its children find great difficulty in reaching the schools in the towns, the majority opinion of the council of the Ummah on this matter is binding to the Khalifah. In regards to the choice of the location of the school in the village in terms of the soil strength suitable for design, as well as the style of its building, whether is possessed by the State, i.e. it is built, bought or leased, in such matters the experts and specialised people are consulted; and the majority opinion of the council is not sought, though the Khalifah is allowed to consult with them over the matter, but their opinion is not binding.. As regarding a country at the frontiers, defying the danger of an enemy, then the majority opinion of the council of the Ummah is binding in terms of the village's fortification and driving the danger of the enemy away from it, and preventing its exposure to killing and expulsion after any aggression from the enemy. However, the method of building such fortifications and any fighting means used to drive the danger away from it; such things need the consultation of the experts and specialized people, rather than the majority opinion of the council. .

Perkara kedua: Hukum-hakam (penggubalan syariat) adalah hak Allah semata-mata. Allah (SWT) berfirman: .

The second point: Legislation belongs to Allah alone. Allah (S.W.T) says: .

"Sesungguhnya hukum itu hanyalah kepunyaan Allah." [TMQ 12: 40]. "Tetapi tidak, demi Tuhanmu, mereka tidak akan beriman sehingga mereka menjadikanmu hakim dalam perkara yang mereka perselisihkan di antara mereka, kemudian mereka tidak merasa dalam hati mereka keberatan terhadap apa yang engkau putuskan dan mereka menerima dengan sepenuhnya." [TMQ 4: 65].

"Verily, the decision rests with Allah only." [TMQ 12: 40]. "But nay, by your Lord, they will not be true believers until they make you judge of what is in dispute between them, and find within themselves no dislike of that which you decided and submit with full submission." [TMQ 4: 65] .

Dalam penjelasan Rasulullah ﷺ terhadap firman Allah (SWT):

In the explanation of the Messenger (PBUH) to His (S.W.T) saying: .

"Mereka menjadikan ahli-ahli kitab mereka dan rahib-rahib mereka sebagai tuhan selain Allah", [TMQ 9:31].

"They have taken as lords beside Allah their rabbis and their monks", [TMQ 9:31] .

Al-Tirmidhi meriwayatkan daripada 'Adi bin Hatim, dia berkata:

Al-Tirmidhi reported through ‘Adi ibn Hatim, he said: .

Saya datang kepada Nabi ﷺ sambil memakai salib emas di leher saya. Baginda bersabda: "Wahai Adiy! Buangkan berhala ini." Dan saya mendengar baginda membaca dalam surah Bara'ah: {Mereka menjadikan alim ulama mereka dan rahib-rahib mereka sebagai tuhan selain Allah} (9: 31). Baginda bersabda: "Mereka tidak menyembah mereka; tetapi apabila mereka dihalalkan sesuatu, mereka menganggapnya halal, dan apabila mereka diharamkan sesuatu, mereka mengharamkannya." [Tirmidhi, Sunan, #3095].

"I came to the Prophet (PBUH) while wearing a cross of gold in my neck. He said: O Adiy! Throw out this idol. And I heard him reading in surah of Bara’ah: 'They have taken as lords beside Allah their rabbis and their monks' (9: 31). He said: they did not worship them; but when they were permitted something they took it as halal and when they were prohibited something they forbade it". [Tirmidhi, Sunan, #3095] .

Oleh itu, perundangan tidak diambil daripada pendapat majlis, sama ada melalui konsensus atau majoriti. Sebaliknya, ia diambil daripada Kitab Allah dan Sunnah Rasul-Nya ﷺ, serta daripada apa yang ditunjukkan olehnya melalui ijtihad yang sahih.

Therefore, legislation is not taken from the opinion of the council, neither by consensus or majority. It is rather taken from the Book of Allah and the Sunnah of His Messenger, and from that which is indicated by them through valid ijtihad. .

Oleh itu, Rasulullah ﷺ menolak pendapat ramai orang Islam mengenai perjanjian damai Hudaybiyah, lalu bersabda: "Aku ialah hamba Allah dan Rasul-Nya, dan aku tidak sekali-kali akan menderhakai perintahnya."

Thus, the Messenger (PBUH) refused the opinion of many Muslims regarding the Hudaybiyah peace treaty, and said: "I am the servant of Allah and His Messenger, and will never disobey his order." .

Ini kerana perdamaian itu adalah wahyu daripada Allah (SWT);

This is because the peace was a revelation from Allah (S.W.T); .

oleh itu pendapat rakyat tidak diminta berkenaan perundangan. Berdasarkan itu, penerimaan pakai ahkam syariah, penggubalan undang-undang dan penerimaan pakai peraturan serta kanun adalah termasuk kuasa wajib Khalifah sahaja sebagaimana telah dijelaskan sebelum ini. Namun, dibenarkan bagi Khalifah untuk mengemukakan kepada majlis Ummah apa sahaja yang ingin beliau terima pakai daripada ahkam syariah dan kanun, bagi mengetahui pendapatnya mengenainya. Ini seperti yang dilakukan oleh ‘Umar b. Al-Khattab (ra) apabila beliau merujuk kepada kaum Muslimin mengenai hukum-hukum ilahi, yang mana para Sahabah tidak membantahnya, sebagaimana dalam peristiwa tanah-tanah yang ditakluki di Iraq, apabila kaum Muslimin meminta beliau membahagikan tanah-tanah tersebut dalam kalangan pejuang yang membukanya. Maka ‘Umar bertanya kepada orang ramai, tetapi pendapatnya akhirnya memutuskan supaya tanah itu dikekalkan bersama pemiliknya dengan syarat mereka membayar Kharaj yang diketahui ke atasnya, di samping membayar Jizyah ke atas diri mereka. Rujukan ‘Umar dan Abu Bakar sebelumnya kepada para Sahabah untuk mendapatkan pendapat mereka mengenai hukum-hukum ilahi, tanpa bantahan daripada para Sahabah, menunjukkan Ijma’ mereka. Ini menjadi dalil bahawa Khalifah mempunyai hak untuk berbuat demikian. Adapun rujukan kepada Mahkamat al-Mazalim, sekiranya Khalifah berbeza pendapat dengan majlis Ummah mengenai sah atau tidaknya istinbat kanun-kanun ini, atau mengenai dalil-dalilnya, atau syarat-syarat penerimaannya daripada sumber-sumber (usul) yang diterima pakai oleh Negara, dalam hal ini kuasa hakim Mazalim ialah meneliti hukum yang diterima pakai oleh Khalifah, sama ada ia mempunyai dalil syarak dan sama ada dalil itu terpakai kepada peristiwa tersebut. Oleh itu, jika Khalifah berbeza pendapat dengan majlis (iaitu majoriti majlis) mengenai hukum yang diterima pakai oleh Khalifah, sama ada ia hukum syar‘i yang sah atau tidak, maka perselisihan ini diselesaikan oleh hakim Mazalim, kerana ia termasuk dalam bidang kuasanya; dan keputusan Mahkamat al-Mazalim adalah mengikat.

therefore the opinion of the people is not sought regarding legislation. Based on that, the adoption of the ahkam shariah, enacting of laws and the adoption of the rules and cannons are of the mandatory powers of the Khalifah alone as explained before. However, it is allowed for the Khalifah to submit to the council of the Ummah whatever he wants to adopt of ahkam shariah and cannons so as to find out its opinion regarding it. This is like what ‘Umar b. Al- Khattab (ra) did when he referred to the Muslims over the divine rules, which the Sahabah did not object to, as in the incident of the conquered lands of Iraq, when the Muslims asked him to divide the lands amongst the fighters who opened them. So ‘Umar asked the people, but his opinion settled on keeping the land with its landlords on condition that they pay a known Kharaj over it in addition to paying the Jizya over their persons. The reference of ‘Umar and Abu Bakr before him to the Sahabah for their opinion over the divine rules without an objection from the Sahabah to this indicates their Ijma’. This serves as evidence that the Khalifah has the right to do that.. With regard to reference to the mahkamat al-Mazalim in case the Khalifah differed with the council of the Ummah regarding the validity of the deduction of these cannons, or regarding their evidences or terms of the adoption from the sources (usool) adopted by the State. In this case the authority of Mathalim judge is to examine the hukm adopted by the Khalifah, whether it has divine evidence and whether the evidence applies to the incident. Therefore, if the Khalifah differed with the council (i.e. the majority of the council) over the hukm which the Khalifah adopted in terms of being a valid hukm shar’i or not, then this dispute is settled by the judge of Mazalim, because it is of his speciality; and the opinion of mahkamat ul-mathalim is binding. .

Ahli majlis bukan Islam tidak mempunyai hak untuk memeriksa ahkam dan qanun yang ingin diterima pakai oleh Khalifah. Ini kerana mereka tidak beriman kepada Islam, dan kerana hak mereka hanya terhad kepada menyuarakan kebimbangan mereka mengenai sebarang penindasan yang mungkin menimpa mereka daripada pemerintah, bukannya menyatakan pandangan mereka mengenai ahkam dan qanun ilahi. Mengenai perkara ketiga, dalilnya ialah makna umum nas-nas yang berkaitan dengan menuntut pertanggungjawaban pemerintah. Ahmad meriwayatkan daripada Ibn ‘Umar, katanya: “Rasulullah ﷺ bersabda: ‘Akan ada amir-amir ke atas kamu yang memerintahkan kamu dengan perkara yang mereka sendiri tidak lakukan. Sesiapa yang mempercayai dusta mereka dan membantu kezaliman mereka, dia bukanlah daripada golonganku dan aku bukanlah daripada golongannya, dan dia tidak akan datang bersamaku di Hawd (kolam)’.” [al-Mundhiry, al-Targhib wa’l-Tarhib, jld.3, hlm.2203]. Ahmad meriwayatkan daripada Abu Sa’id al-Khudri, katanya: “Rasulullah ﷺ bersabda: ‘…Sebaik-baik jihad ialah (mengucapkan) kalimah kebenaran di hadapan pemerintah yang zalim’.” [Abu Dawud, Sunan, #4344]. Al-Hakim meriwayatkan daripada Jabir daripada Nabi ﷺ, baginda bersabda: “Penghulu para syuhada ialah Hamzah bin ‘Abd al-Muttalib dan seorang lelaki yang berdiri di hadapan pemerintah yang zalim, lalu dia memerintahkannya dan melarangnya, maka pemerintah itu membunuhnya.” [Al-Mundhiry, al-Targhib wa’l-Tarhib, jld.3, hlm.229]. Muslim meriwayatkan daripada Ummu Salamah bahawa Rasulullah ﷺ bersabda: .

Non-Muslim members of the council have no right in examining the ahkam and cannons which the Khalifah wants to adopt. This is because they do not believe in Islam, and because their right is restricted to voicing their concerns regarding any oppression that might fall upon them from the rulers, rather than expressing their view regarding the divine ahkam and canons.. With regards to the third point, its evidence is the general meaning of the texts related to bringing the rulers to task. Ahmad narrated from Ibn ‘Umar, who said: “The Messenger of Allah (PBUH) said: “There will be Amirs over you who order you of things they do not do. Whoever believed them in their lies and helped them in their injustice he would not belong to me nor I belong to him, and he will not join me on the Hawd (basin)”. [al-Mundhiry, al- Targhib wa’l-Tarhib, vol.3, p.2203]. Ahmad narrated from Abu Sa’id al-Khudri, who said: “The Messenger of Allah (PBUH) said:. “…The best of Jihad is (to say) a word of truth before an oppressor ruler”.” [Abu Dawud, Sunan, #4344]. Al-Hakim narrated from Jabir from the Prophet (PBUH) who said: “The master of martyrs is Hamza b. ‘Abd al-Muttalib and a man who stood to an oppressor ruler where he ordered him and forbade him so he (the ruler) killed him.” [Al-Mundhiry, al-Targhib wa’l-Tarhib, vol.3, p.229]. Muslim narrated from Umm Salamah that the Messenger of Allah ( PBUH) said: .

"Akan ada beberapa amir yang kamu kenali sebahagian daripada perbuatan mereka dan kamu ingkari sebahagian yang lain. Sesiapa yang mengenalinya maka dia akan bebas daripada tanggungjawab, dan sesiapa yang mengingkarinya maka dia akan selamat; tetapi sesiapa yang reda dan mengikutinya (dia tidak akan selamat)."

“There will be Amirs you recognise some of what they do and deny some. Whoever recognised he would be free of responsibility, and whoever denied he will be safe; but whoever accepted and follows (he will be not)”.

Teks-teks ini bersifat umum dan menunjukkan penghisaban terhadap pemerintah menurut peraturan syarak. Tambahan pula, penghisaban boleh dibuat ke atas apa-apa tindakan. Penghisaban oleh Majlis terhadap Khalifah serta pembantu-pembantu lain, gabenor dan ‘Amil ini akan meliputi apa-apa tindakan yang benar-benar telah dilaksanakan, sama ada tindakan itu bercanggah dengan hukum Ilahi, salah atau memudaratkan orang Islam, atau tidak adil atau cuai terhadap rakyat dalam menguruskan urusan mereka. Khalifah mesti menjawab penghisaban ini dan bantahan tersebut dengan menunjukkan pandangannya serta dalil bagi kata-katanya, tindakannya dan tugas-tugas yang dilakukannya, supaya Majlis dapat yakin akan prestasi yang baik, keikhlasan dan kejujuran Khalifah. Jika sekiranya Majlis tidak menerima pandangan Khalifah dan menolak hujahnya, perkara ini mesti diteliti. Jika perkara tersebut termasuk dalam isu yang keputusan majoriti mengikatnya, maka keputusan Majlis adalah mengikat seperti isu dalam (a); jika tidak, ia tidak sama seperti isu dalam (a). Sebagai contoh, jika penghisaban itu berkenaan dengan kegagalan menyediakan sekolah dalam contoh terdahulu, maka penghisaban tersebut adalah mengikat. Jika penghisaban pula berkenaan dengan reka bentuk yang dipilihnya untuk sekolah itu, maka penghisabannya tidak mengikat.

These texts are in general form and indicate accounting of the ruler in accordance with the rules of the shara’. Furthermore accounting can be over any action. This accounting by the Council to the Khalifah and other assistants, governors and ‘Amils would be over any action which has been actually executed whether this action disagreed with the divine rule, was wrong or harmful to Muslims, or was unjust or complacent toward the citizens in looking after their affairs. The Khalifah must respond to this accounting and the objections by showing his view and evidence regarding his words, actions and tasks he undertook, so that the Council can be assured of the good performance, the sincerity and honesty of the Khalifah. If however the Council does not accept the view of the Khalifah and rejects his argument, this must be examined. If this matter was of the issues over which the majority opinion is binding then the opinion of the Council is binding like the issues in (a), otherwise it would not be like the issues in (a). If the accounting for example was regarding not providing the school in the previous example then the accounting is binding. If the accounting was however regarding the design he chose for the school then his accounting is not binding. .

Jika pihak-pihak yang bertanggungjawab mengira berselisih dengan para pemerintah mengenai sesuatu perkara dari sudut undang-undang, perkara itu dirujuk kepada mahkamah penganiayaan (Al-Mazalim) atas permintaan daripada Majlis, berdasarkan firman Allah (S.W.T):

If those who account differed with the rulers over any matter from the legal point of view, the matter is referred to the court of unjust acts (Al-Mazalim) by a request from the Council, due to what Allah (S.W.T) says: .

"Wahai orang-orang yang beriman, taatlah kepada Allah dan taatlah kepada Rasul dan kepada ulil amri di kalangan kamu. Jika kamu berselisih tentang sesuatu perkara, maka kembalikanlah ia kepada Allah dan Rasul." [4:59] Maksudnya, jika orang-orang Islam berselisih dengan pihak berkuasa tentang sesuatu perkara, mereka hendaklah merujuknya kepada Allah dan kepada Rasul ﷺ, iaitu membuat timbang tara mengikut Syariah. Ini bermakna merujuk kepada badan kehakiman, iaitu kepada mahkamah bagi kezaliman, dan keputusannya mengikat kerana ia mempunyai kuasa wajib dalam perkara ini.

“O you who believe obey Allah and obey the Messenger and those in authority from amongst you. If you disputed over a matter refer it to Allah and the Messenger.” [4:59] This means that if the Muslims dispute with the people of authority over a matter, they should refer it to Allah and to the Messenger, that is arbitrate to the Sharia. This means to refer to Judiciary, that is to the court of unjust acts and its opinion is binding, because it has the mandatory power in this case. .

Mengenai perkara keempat, dalilnya ialah bahawa Rasulullah ﷺ memecat al-'Ala' ibn al-Hadrami, amil baginda di Bahrain, kerana utusan 'Abd Qays mengadu tentangnya kepada Rasulullah ﷺ. Ibn Sa'd meriwayatkan daripada Muhammad b. 'Umar: "Bahawa Rasulullah ﷺ menulis surat kepada al-'Ala' b. al-Hadrami supaya datang menemui baginda bersama dua puluh orang daripada 'Abd Qays. Maka beliau datang menemui baginda bersama dua puluh orang yang diketuai oleh Abdullah ibn Awf al-Ashajj, dan selepas itu beliau melantik al-Mundhir b. Sawa sebagai penggantinya. Utusan itu mengadu tentang al-'Ala' b. al-Hadrami, lalu Rasulullah ﷺ memecatnya dan melantik Iban b. Said b. al-Aass, lalu baginda bersabda kepadanya: 'Jagalah 'Abd al-Qays dan hormatilah pemimpin-pemimpin mereka.'"

In regards to the fourth point, its evidence is that the Messenger of Allah (PBUH) removed al-’Ala’ ibn al-Hadrami, his Amil over Bahrain, because the delegate of `Abd Qays complained about him to the Messenger (PBUH). Ibn Sa’d narrated on the authority of Muhammad b. ‘Umar:. “That the Messenger of Allah wrote to al-Ala’ b. Al-Hadrami to come to him with twenty men from ‘Abd Qays. He reached him with twenty men headed by Abdullah ibn Awf al-Ashajj, and appointed after him al-Mundhir b. Sawa. The delegate complained of al-‘Ala’ b. Al-Hadrami so the Messenger of Allah (PBUH) removed him and appointed Iban b. Said b. Al-Aass and said to him:” Take care of ‘Abd Al-Qays and respect their chiefs.” .

‘Umar b. Al-Khattab memecat Sa’d b. Abi Waqqas dari Wilayah semata-mata kerana aduan rakyat terhadapnya, dan beliau berkata: “Aku tidak memecatnya kerana kekurangan atau pengkhianatan.” Ini menunjukkan bahawa penduduk Wilayah berhak menyatakan kemarahan dan ketidakpuasan hati mereka terhadap Wali dan Amir mereka, dan Khalifah wajib memecat mereka. Begitu juga, Majlis Ummah dibenarkan, sebagai wakil seluruh umat Islam dalam Negara, untuk menyatakan kemarahan dan ketidakpuasan hatinya terhadap para Wali dan 'Amil, dan Khalifah wajib memecat mereka dengan segera sekiranya aduan itu datang daripada majoriti Majlis Wilayah atau majoriti Majlis Ummah. Sekiranya berlaku percanggahan pandangan antara kedua-dua majlis ini, maka keutamaan diberikan kepada Majlis Wilayah, kerana ia lebih mengetahui dan lebih mengenali keadaan Wali berbanding Majlis Ummah.

Also ‘Umar b. Al-Khattab removed Sa’d b. Abi Waqqas from the Wilayah just because of the complaint of the people against him, and he said: “I did not remove him because of deficiency or treason”. This indicates that the people of the Wilayah have the right to express their anger and discontent of their Walis and Amirs, and the Khalifah thus has to remove them. Likewise, the Council of the Ummah is allowed, as a representative of all Muslims in the State, to express its anger and discontent of the Walis and Amils and the Khalifah has to remove them immediately if the complaint came from the majority of the council of the wilayah or the majority of the council of the Ummah. In the case of conflict between the views of these two councils, then the priority is given to the council of the wilayah, for it is more aware and more acquainted than the council of the Ummah of the condition of the wali. .

Mengenai perkara kelima, perkara ini mempunyai dua isu: yang pertama ialah penyenaraian pendek bakal calon, dan yang kedua ialah pengurangan senarai pendek kepada enam orang dan kemudian kepada dua orang.

With regards to the fifth point, this point has two issues: The first one is the short listing of the nominees, and the second is reducing the shortlist to six people and then to two. .

Mengenai isu pertama, daripada mengikuti cara pelantikan para Khulafa' yang mendapat petunjuk, nampaknya terdapat penyenaraian calon yang dibuat oleh wakil-wakil kaum Muslimin secara langsung, atau melalui permintaan kepada Khalifah supaya menyenaraikan calon bagi pihak mereka.

As for the first issue, from following the manner of appointing the guided Khulafaa' it appears there was short listing of nominees made by the representatives of the Muslims directly, or through requesting the Khalifah to shortlist the nominees on their behalf. .

Di dewan Bani Sa'idah, calon-calonnya ialah Abu Bakr, 'Umar, Abu Ubaydah dan Sa'd ibn 'Ubadah, yang telah dipandang cukup, dan pencalonan itu dihadkan kepada mereka. Ini berlaku di hadapan penghuni dewan itu, dan kemudian dengan persetujuan para Sahabat selepas itu, lalu mereka memberikan bai'ah kepada Abu Bakr.

In the hall of Bani Sa'idah the nominees were Abu Bakr, ‘Umar, Abu Ubayda and Sa'd ibn Ubadah, who were seen enough and to whom the nominations were restricted. This took place before the people of the hall, and then by the consent of the Sahabah later on, where they gave the bayah to Abu Bakr. .

Menjelang akhir pemerintahan Abu Bakr (ra), beliau bermusyawarah dengan kaum Muslimin selama kira-kira tiga bulan, membincangkan bersama mereka jawatan Khilafah selepas beliau. Setelah mereka membincangkan perkara ini bersama beliau, mereka bersetuju dengan pencalonan 'Umar oleh beliau, iaitu dengan mengehadkan pencalonan kepada seorang calon sahaja.

Towards the end of Abu Bakr's (ra) authority, he consulted with Muslims for about three months, discussing with them the post of Khilafah after him. After they discussed this with him they agreed to his nomination of ‘Umar, i.e. restricting the nomination to one candidate. .

Pembatasan calon-calon itu menjadi lebih jelas dan nyata setelah 'Umar ditikam, kerana mereka memohon kepadanya (ra) supaya mencalonkan calon-calon untuk mereka; maka beliau membataskannya kepada enam (calon), dengan menafikan yang lain daripadanya, dan beliau menegaskan perkara itu sebagaimana yang diketahui.

Restricting of nominees was more clear and obvious after the stabbing of ‘Umar, for they requested him (ra) to nominate to them candidates; so he confined it to six (nominees), depriving others of it, where he emphasised that matter as it is known. .

Ketika pencalonan 'Ali (ra), beliau adalah satu-satunya calon, tanpa adanya sesiapa lain bersamanya; maka tidak perlu ada penyaringan senarai pendek.

At the time of nominating ’Ali (ra), he was the only nominee, without having any one else with him; so there was no need for short listing. .

Senarai pendek calon-calon pernah dijalankan sebelum perhimpunan umat Islam; perkara yang ditentang dan tidak dilaksanakan sekiranya ia tidak dibenarkan, kerana ia menghalang hak orang lain dalam pencalonan. Oleh itu, menyenaraikan pendek calon-calon jawatan Khilafah adalah dibenarkan berdasarkan ijmaa' us-Sahabah. Maka, Ummah, iaitu wakil-wakilnya, dibenarkan untuk menyenaraikan pendek calon-calon, sama ada senarai pendek itu dijalankan secara langsung oleh Ummah, atau melalui pemberian kuasa kepada Khalifah yang sedang menjawat jawatan untuk melakukannya bagi pihak mereka.

Short listing of nominees used to take place before a gathering of Muslims; a matter which is opposed and not executed had it been not allowed, for this prevents the right of others in nomination. Therefore, short listing the nominees for Khilafah post is allowed due to the ijmaa' us-Sahabah. Thus, the Ummah, i.e. her representatives are allowed to shortlist the nominees, whether this short listing was conducted directly by the Ummah, or through authorizing the outgoing Khalifah to do that on their behalf. .

Berkenaan dengan penyenaraian pendek. Mengenai dalil bagi penyenaraian pendek para calon kepada enam orang pada mulanya, ia diambil daripada tindakan ‘Umar (ra); manakala pengecilan senarai kepada dua orang selepas itu pula diambil daripada tindakan ‘Abdul Rahman ibn ‘Awf (ra). Selain itu, ini mengesahkan maksud bai‘ah oleh majoriti pengundi Muslim; kerana jika calon lebih daripada dua orang, maka pemenang di antara mereka mungkin hanya memperoleh, sebagai contoh, tiga puluh peratus pengundi, iaitu kurang daripada majoriti mereka. Pemenang akan memperoleh majoriti sekiranya calon tidak lebih daripada dua orang.

This is in regards to short listing. In regards to evidence for the short listing of the nominees to six people at first, this is taken from the action of ‘Umar (ra); whilst shortening the list to two after that is taken from the action of Abdul Rahman ibn Awf (ra). Additionally this verifies the meaning of the bayah by the majority of the Muslim electorate; for if the nominees were more than two, then the winner amongst them might get for example thirty percent of the electorate, i.e. less than their majority. The winner would get the majority in case the nominees were not more than two. .

Mengenai penyenaraian pendek enam dan dua calon oleh Majlis Ummah, ia mesti dilakukan oleh Mahkamat ul-Mazalim bagi memastikan calon-calon memenuhi syarat-syarat akad. Ini kerana penyenaraian pendek yang dijalankan oleh Majlis Ummah adalah untuk memilih seorang Khalifah dari kalangan mereka. Dengan kata lain, mereka mesti memenuhi syarat-syarat akad. Oleh itu, Mahkamat ul-Mazalim akan mengecualikan daripada calon-calon Khilafah sesiapa yang tidak memenuhi syarat-syarat akad. Selepas itu, Majlis Ummah akan membuat senarai pendek daripada calon-calon yang telah ditentukan oleh Mahkamat ul-Mazalim sebagai memenuhi syarat-syarat akad.

In regards to short listing of the six and two nominees by the council of the Ummah, this must be by the mahkamat ul-mathalim to ensure that the nominees fulfil the contractual conditions; this is because the short listing conducted by the council of the Ummah is for electing a Khalifah from amongst them. It means in other words that they must fulfil the contractual conditions. Therefore, mahkamat ul-mathalim would exclude from the nominees to the Khilafah anyone who does not fulfil the contractual conditions. After that the council of the Ummah would make the shortlist from the nominees decided by mahkamat ul-mathalim to have fulfilled the contractual conditions.