Muhtasib mempunyai kuasa untuk menjatuhkan hukuman ke atas kesalahan sebaik sahaja dia mengetahuinya, dan ini boleh dilakukan di tempat kejadian dan di mana-mana lokasi; dia tidak perlu berada di mahkamah kehakiman. Dia akan mempunyai sejumlah anggota polis di bawah arahannya untuk melaksanakan perintahnya dan mengenakan hukuman di tempat kejadian.

The Muhtasib has the power to judge on the offence as soon as he learns about it, and this could take place on the spot and at any location; he does not need to be in a judicial court. He will have at his disposal a number of police staff to execute his orders and to apply the sentence on the spot. .

Pihak penguatkuasa Muhtasib tidak memerlukan mahkamah kehakiman untuk meneliti kes yang sedang dihadapi. Beliau memutuskan hukuman sebaik sahaja beliau pasti bahawa kesalahan itu telah berlaku, dan beliau mempunyai kuasa untuk menghakimi di mana-mana tempat dan pada bila-bila masa, sama ada di pasar, di rumah, semasa menunggang atau di dalam kereta, pada waktu siang atau malam. Ini kerana bukti yang mengesahkan keperluan adanya mahkamah kehakiman bagi mengendalikan sesuatu kes tidak terpakai kepada Muhtasib, kerana hadis yang mengesahkan syarat ini menyatakan: "Kedua-dua pihak yang berselisih duduk di hadapan hakim/pemerintah."

A judicial court would not be required for the Muhtasib to look into the case at hand. He passes the judgement the moment he is sure that the offence took place, and he has the power to judge at any place and at anytime, whether in the market, in the house, whilst riding or in the car during the day or night. This is because the evidence that confirms the need to have a judicial court in order to deal with a case does not apply to the Muhtasib, because the hadith which confirmed this condition states: "The two disputant parties sat down before the judge/ruler." .

Dan beliau ﷺ bersabda:

And he (PBUH) said: .

“Jika dua pihak yang berselisih duduk di hadapan anda.” Ini tidak terpakai bagi hakim Hisbah, kerana tiada penuntut dan tiada tertuduh; sebaliknya yang ada ialah hak awam yang telah dilanggar, atau satu pelanggaran terhadap Syariah. Lagipun, apabila Rasulullah ﷺ meneliti kes timbunan makanan itu, baginda sedang berjalan di pasar pada waktu itu dan makanan tersebut dipamerkan untuk dijual.

“If the two disputing parties sat before you.” This is not applicable to the judge of Hisbah, as there is no plaintiff and no defendant; there is rather a public right that has been violated, or a violation of the Shariah. Besides, when the Messenger of Allah (PBUH) looked into the case of the heap of food, he was walking in the market at the time and the food was displayed for sale. .

Beliau (ﷺ) tidak memanggil penjual itu kepadanya, tetapi sebaik sahaja beliau mengesan kesalahan itu, beliau terus menanganinya di tempat itu. Ini menunjukkan bahawa kes-kes Hisbah tidak memerlukan mahkamah kehakiman.

He (PBUH) did not summon the vendor to him, but as soon as he detected the offence he dealt with it on the spot. This indicates that the cases of Hisbah do not require a judicial court. .

Muhtasib berhak memilih wakil-wakil untuk dirinya sendiri. Mereka hendaklah memenuhi syarat-syarat seorang Muhtasib, dan dia dibenarkan menugaskan mereka ke tempat-tempat yang berbeza. Wakil-wakil tersebut mempunyai kuasa untuk melaksanakan tugas-tugas Hisbah di kawasan yang telah ditugaskan kepada mereka, dan dalam kes-kes yang telah diwakilkan kepada mereka. Ini bergantung kepada sama ada pelantikan Muhtasib itu mengandungi klausa yang memberinya kuasa untuk melantik wakil-wakil bagi dirinya, iaitu untuk menetapkan perwakilan dengan mewakilkan timbalan-timbalan yang akan bertindak bagi pihaknya. Sekiranya dia tidak diberikan hak perwakilan sedemikian, iaitu hak untuk melantik timbalan-timbalan baginya, maka dia tidak mempunyai hak pelantikan sedemikian.

The Muhtasib has the right to select deputies for himself. They should fulfil the requirements of the Muhtasib, and he is allowed to assign them to different places. Those deputies would have the power to carry out the duties of the Hisbah in the areas to which they have been assigned, and in the cases for which they have been delegated. This depends on whether the appointment of the Muhtasib includes a clause that gives him powers to appoint deputies for himself, i.e. to assign deputyship by delegating deputies who would act on his behalf. In case he was not given such right of deputyship, i.e. the right to appoint deputies to him, then he has no such right of appointment.