Tidak dibenarkan sebuah mahkamah dibentuk daripada lebih daripada seorang hakim yang mempunyai kuasa untuk menjatuhkan hukuman; namun dibenarkan seorang atau lebih hakim hadir bersamanya, tetapi mereka tidak mempunyai hak untuk menghakimi, sebaliknya hanya untuk dirujuk atau untuk menyuarakan pendapat, dan pendapat mereka tidak mengikat.

It is not allowed for a tribunal to be formed of more than one judge that has the power to render judgement; it is however permitted for one or more judges to be present with him but they would not have the right to judge, but merely to be consulted or to voice an opinion, and their opinion would not be binding. .

Inilah kerana Rasulullah ﷺ tidak pernah melantik dua orang hakim untuk menguruskan satu perkara, sebaliknya Baginda ﷺ melantik seorang hakim bagi setiap perkara. Selain itu, kehakiman ialah penyampaian hukum Syariah secara penguatkuasaan, dan hukum Syariah berkenaan seorang Muslim tidak boleh berbeza, kerana ia adalah hukum Allah, dan hukum Allah itu satu. Benar bahawa tafsirannya boleh berbeza, tetapi bagi Muslim dari sudut praktikal ia kekal satu dan tidak pernah berubah. Apabila hakim menyampaikan hukum Allah dalam perkara yang sedang dibicarakan secara penguatkuasaan, penyampaian ini mestilah satu, kerana ia adalah penyampaian hukum Allah secara paksaan. Maka itu merupakan tindakan mengamalkan hukum Allah, dan hukum Allah dari sudut praktikal tidak berbeza, walaupun pemahamannya boleh berbeza. Oleh itu, adalah haram mempunyai lebih daripada seorang hakim bagi kes yang sama, iaitu dalam mahkamah yang sama. Adapun di peringkat negara, dibenarkan mempunyai dua mahkamah berasingan yang mengendalikan semua jenis kes di satu kawasan, kerana kehakiman didelegasikan oleh Khalifah, maka ia seperti jawatan wakil yang membenarkan kepelbagaian, justeru dibenarkan mempunyai beberapa orang hakim di satu kawasan. Jika pihak yang bertikai tidak dapat bersetuju tentang mahkamah mana yang harus mereka bawa kes mereka, atau hakim mana yang harus meneliti kes mereka, maka pilihan plaintif akan diutamakan berbanding pilihan defendan, dan kes itu akan diberikan kepada hakim pilihannya, kerana dia sedang menuntut haknya, dan ini lebih diutamakan daripada defendan.

This is because the Messenger of Allah (PBUH) never appointed two judges to deal with one matter, rather He (PBUH) appointed one judge for each matter. Besides, the judiciary is the conveying of the Shariah rule by way of enforcement, and the Shariah rule concerning the one Muslim cannot vary, for it is the rule of Allah, and the rule of Allah is one. It is true that its interpretation may vary, but concerning the Muslim from the practical side it remains one and it never varies. When the judge conveys the rule of Allah in the matter at hand by way of enforcement, this conveyance must be one, for it is the conveying of the rule of Allah by way of compulsion. Thus it would be acting upon the rule of Allah, and the rule of Allah from a practical point of view does not vary, even if the understanding does vary. Therefore, it is forbidden to have more than one judge for the same case, i.e. in the same court. As for the country, it is permitted to have two separate courts dealing in all types of cases in one area, because the judiciary is delegated by the Khalifah, so it is like the deputyship where plurality is permitted, thus it would be permitted to have several judges in one area. If the disputing parties could not agree on which tribunal they should take their case to or which judge should look into their case, the choice of the plaintiff would outweigh that of the defendant and the case would be given to the judge of his choice, as he would be seeking his right and this outweighs the defendant..

Hakim hanya boleh memutuskan di mahkamah kehakiman; dan keterangan serta sumpah hanya boleh dipertimbangkan di mahkamah kehakiman. Ini kerana telah diriwayatkan daripada Abdullah bin al-Zubair, yang berkata:

The judge can only rule in a judicial court; and the evidence and the oath can only be considered in the judicial court. This is because it has been reported on the authority of Abdullah Ibn al-Zubayr who said: .

"Rasulullah ﷺ telah memerintahkan agar kedua-dua pihak yang berselisih duduk di hadapan hakim." Hadis ini diriwayatkan oleh Abu Dawud [Sunan, #3588], dan ia menunjukkan bentuk yang sepatutnya dijalankan dalam proses kehakiman. Ia juga merupakan satu bentuk yang sah dengan sendirinya, iaitu wujud satu bentuk tertentu yang mesti dijalankan dalam proses kehakiman, yang ialah kedua-dua pihak yang berselisih duduk di hadapan hakim, dan ini merupakan mahkamah kehakiman. Oleh itu, ini adalah syarat bagi sahnya prosedur kehakiman, iaitu bahawa mesti ada satu tempat khas di mana penghakiman dijalankan agar ia layak dianggap sebagai penghakiman yang sah, dan tempat itu ialah kedua-dua pihak yang berselisih duduk di hadapan seorang hakim.

“The Messenger of Allah has ordered that the two disputing parties should sit before the judge.” This hadith is narrated by Abu Dawud [Sunan, #3588], and it demonstrates the form in which the judicial process should be conducted, and it is a lawful form in itself, i.e. there must be a specific form in which the judicial process is to be conducted, which is for the two disputing parties to sit before the judge, and this would be the judicial court. Therefore this is a condition for the validity of the judicial procedure, i.e. that there ought to be a special place where the judgement is to be conducted for it to qualify as a legitimate judgement, and this would be for the two disputing parties to sit before a judge. .

Ini disokong oleh hadith 'Ali (ra) ketika Rasulullah ﷺ bersabda kepadanya:

This is supported by the hadith of ‘Ali (ra) when the Messenger of Allah (PBUH) said to him: .

"Wahai ‘Ali, jika dua pihak yang berselisih duduk di hadapanmu, janganlah engkau memutuskan (memihak) kepada salah seorang daripada mereka sehingga engkau mendengar apa yang hendak dikatakan oleh pihak yang lain sebagaimana engkau telah mendengar (kata-kata) yang pertama." Ia juga menunjukkan satu bentuk khusus di mana beliau ﷺ bersabda:

“O ’Ali, if two disputing parties sat before you, do not judge (in favour) for either of them until you hear what the other party has to say as you have heard the first one.” It also indicates a special form where He (PBUH) said: .

"Jika dua pihak yang bertikai duduk di hadapanmu"..

"If two disputing parties sat before you"..

Oleh itu, mahkamah kehakiman adalah wajib agar penghakiman itu sah, dan juga wajib agar sumpah itu boleh dipertimbangkan, kerana Rasulullah ﷺ telah bersabda:

Therefore the judicial court is a must if the judgement is to be valid, and is also a must for the oath to be considered, for the Messenger of Allah ( PBUH) said: .

"Sumpah mesti diberikan oleh tertuduh," sebagaimana diriwayatkan oleh Al-Bukhari daripada Ibn Abbas [Sahih, #2668]. Dia tidak dianggap sebagai tertuduh kecuali di mahkamah kehakiman. Begitu juga dengan keterangan, ia tidak boleh diambil kira kecuali di hadapan mahkamah kehakiman, kerana Rasulullah ﷺ bersabda:

The oath must be given by the defendant,” as narrated by Al-Bukhari on the authority of Ibn Abbas [Sahih, #2668]. He would not be considered as a defendant except in a judicial court. The same applies for the evidence, it cannot be considered except before a judicial court, for the Messenger of Allah (PBUH) said: .

"Pihak penuntut yang wajib mengemukakan bukti, dan sumpah diwajibkan ke atas pihak yang mengingkari." Diriwayatkan oleh Al-Bayhaqi.

"It is the plaintiff who should provide the evidence, and the oath is obliged on the one that contests." As narrated by Al-Bayhaqi. .

Selain itu, dia tidak boleh dianggap sebagai penuntut kecuali di hadapan mahkamah kehakiman.

Additionally he cannot be considered a plaintiff except before a judicial court. .

Dibenarkan untuk mempunyai pelbagai peringkat mahkamah mengikut jenis kes. Dengan itu, dibenarkan juga untuk mempunyai sebahagian hakim yang terhad kepada pengendalian kes-kes tertentu sehingga tahap tertentu, dan merujuk kes-kes lain kepada mahkamah-mahkamah lain.

It is permitted to have various levels of court according to the type of cases. Thus it would be permitted to have some judges confined to dealing with specific cases to a certain extent, and to refer other cases to other courts. .

Ini kerana, kehakiman itu didelegasikan oleh Khalifah dan ia sama seperti kenaikan pangkat sebagai timbalan, tanpa sebarang perbezaan sama sekali. Malah, kehakiman ialah satu bentuk kenaikan pangkat sebagai timbalan, yang boleh bersifat umum dan juga boleh bersifat khusus. Oleh itu, adalah dibenarkan untuk melantik seorang hakim untuk mengendalikan kes-kes tertentu sahaja, dan dalam keadaan itu, dia tidak dibenarkan mengendalikan selain daripada kes-kes yang ditetapkan. Adalah juga dibenarkan untuk melantik hakim lain bagi meneliti segala jenis kes termasuk yang disebutkan tadi, walaupun di lokasi yang sama, atau untuk meneliti kes-kes selain daripada yang disebutkan. Oleh itu, adalah dibenarkan untuk mempunyai pelbagai peringkat mahkamah, dan umat Islam pernah mengamalkannya pada zaman dahulu.

This is because, the judiciary is a delegated by the Khalifah and it is just like the deputyship, with no difference at all. In fact, the judiciary is one form of deputyship, which can be general and can also be specific. Therefore, it would be permitted to have a judge appointed to deal in specific cases only, in which case he would not be allowed to deal with other than those cases specified. It is also permitted to appoint another judge to look into all sorts of cases including those mentioned, even in the same location, or to look into cases other than those mentioned. Therefore it is permitted to have various levels of tribunal, and Muslims had this in the past. .

Al-Mawardi menulis dalam kitabnya yang bertajuk Al Ahkam Al Sultaniyya: "Abu Abdullah Al-Zubayr berkata: Untuk beberapa waktu, para Amir di sini di Basra biasa melantik seorang hakim di masjid pusat (Al-Masjid Al-Jami'), mereka memanggilnya hakim masjid. Dia biasa mengadili pertikaian yang melibatkan jumlah yang tidak melebihi dua puluh Dinar dan dua ratus Dirham, dan dia biasa menetapkan nafkah. Dia tidak akan melampaui tempat yang ditetapkan untuknya dan had yang diberikan kepadanya."

Al-Mawardi wrote in his book entitled Al Ahkam Al Sultaniyya: "Abu Abdullah Al-Zubayr said: For some time, the Amirs here in Basra used to appoint a judge at the central mosque (Al-Masjid Al-Jami'), they called him the judge of the mosque. He used to judge in disputes involving sums not exceeding twenty Dinars and two hundred Dirhams, and he used to impose the maintenances. He would not go beyond the place assigned to him and the limits given to him." .

Rasulullah ﷺ pernah mewakilkan orang lain bagi pihak baginda dalam urusan kehakiman; baginda melantik Amr bin al-Ash untuk menangani satu kes, dan baginda melantik Ali bin Abi Talib memegang kehakiman di Yaman dengan kuasa untuk menangani mana-mana kes. Ini menunjukkan bahawa dibolehkan adanya kehakiman yang khusus dan kehakiman yang umum.

The Messenger of Allah (PBUH) delegated others on his behalf in the judiciary; he appointed Amr Ibnul Aas to look into one case, and he appointed Ali Ibnu Abi Talib over the judiciary in Yemen with powers to look into any case. This indicates that it is permitted to have a specific and general judiciary. .

Tiada mahkamah rayuan dan tiada mahkamah cassation, maka badan kehakiman, dari segi kaedah pengendalian kes, adalah satu dan sama. Jika hakim telah menjatuhkan hukuman, ia menjadi mengikat, dan hukuman hakim lain tidak sekali-kali akan membatalkannya. Kaedah syariat menyatakan: "Ijtihad tidak dibatalkan oleh ijtihad yang serupa." Oleh itu, seorang mujtahid tidak menjadi hujah terhadap mujtahid lain; maka tidak sah mewujudkan mahkamah yang membatalkan keputusan mahkamah-mahkamah lain.

There are no courts of appeal and there are no courts of cessation, so the judiciary, as far as the method by which the cases are treated, is one and the same. If the judge pronounced a sentence, it would become binding, and the sentence of another judge would not under any circumstances reverse it. The divine principle states: "ijtihad is not annulled by similar ijtihad." So, a mujtahid is not proof against another mujtahid; so it is invalid to have courts that nullify the verdicts of other courts. .

Namun, jika hakim meninggalkan pemutusan berdasarkan Syariah dan memutuskan menurut hukum kekufuran, atau jika ia memutuskan dengan hukum yang bertentangan dengan nas Syariah dari Kitab, Sunnah, atau Ijmak para Sahabat, atau ia mengeluarkan putusan yang bertentangan dengan kenyataan, misalnya ia memutuskan seseorang sebagai pembunuh yang disengaja, kemudian pembunuh yang sebenarnya muncul, maka dalam kasus-kasus seperti ini putusan hakim tersebut dibatalkan.

However, if the judge abandons ruling by the Shariah and judged according to a rule of disbelief, or if he judged by a rule that contradicts a Shariah text from the Book, Sunnah or the Ijmaa of the Sahabah, or he issued a verdict that contradicts with the reality, such as if he judged on somebody as a deliberate killer, then the real killer appeared. In such cases, the verdict of the judge is reversed. .

Ini kerana Rasulullah ﷺ telah bersabda:

This is because the Messenger of Allah (PBUH) said: .

"Sesiapa yang mereka-reka sesuatu dalam urusan agama kami yang bukan daripadanya, maka ia akan ditolak," sebagaimana diriwayatkan oleh Al-Bukhari [Sahih, #2697] dan Muslim [Sahih, #1798] daripada ‘A’ishah.

“Anyone who invented something in our matter (deen) that which is not from it, it would be rejected”, as narrated by Al-Bukhari [Sahih, #2697] and Muslim [Sahih, #1798] on the authority of ‘A’ishah. .

Turut diriwayatkan oleh Jabir bin Abdullah: "Bahawa seorang lelaki telah berzina dengan seorang wanita, lalu Nabi ﷺ memerintahkan supaya dia disebat. Kemudian dia diberitahu bahawa lelaki itu telah berkahwin, lalu baginda memerintahkan supaya dia direjam." Malik bin Anas juga meriwayatkan, bahawa dia berkata: "Saya mendapat pengetahuan tentang 'Uthman (ra), bahawa seorang wanita telah dibawa kepadanya yang melahirkan anak selepas enam bulan, lalu dia memerintahkan supaya wanita itu direjam. Ali (ra) berkata kepadanya: 'Tidak sah direjam, kerana Allah (SWT) berfirman:

It is also narrated by Jabir b. Abdullah: “That a man committed adultery with a woman, so the Prophet PBUH) ordered that he be lashed. Later on he was informed that he was married, so he ordered that he be stoned”. Malik b. Anas also narrated, that he said: “I got knowledge about ‘Uthman (ra), that a women was brought to him where she gave delivery after six months so he ordered her to be stoned, Ali (ra) said to him: ‘It is not valid to be stoned, because Allah (S.W.T) says: .

"Dan tempoh mengandungnya (anak) hingga disapih ialah tiga puluh bulan" [46:15]. Dan Dia (SWT) berfirman:

The carrying of the (child) to his weaning is period of thirty months” [46:15] And He (PBUH) says: .

"Para ibu hendaklah menyusukan anak-anak mereka selama dua tahun penuh, bagi orang yang ingin menyempurnakan tempoh penyusuan." [2:233]

“The mother shall give suckle to their children for two whole years, for them who desire to complete the term.” [2:233].

Oleh itu, tempoh kehamilan ialah enam bulan, maka dia tidak boleh direjam.” Sehubungan itu, ‘Uthman (ra) memerintahkan supaya dia dikembalikan, tetapi didapati dia telah pun direjam. ‘Abd al-Razzaq meriwayatkan daripada Al-Imam Al-Thawri bahawa beliau berkata: “Jika seorang hakim mengeluarkan keputusan yang bertentangan dengan Kitab Allah atau Sunnah Rasulullah ﷺ, atau apa-apa perkara yang telah disepakati oleh Ijmaa’ ke atasnya, maka hakim lain selepasnya boleh membatalkannya.”

Thus, the pregnancy period is six months, so she should not be stoned.’ Accordingly ‘Uthman (ra) ordered that she be returned back, but he found that she had already been stoned.” ‘Abd al-Razzaq narrated from Al-Imam Al-Thawri that he said “If a judge gave a verdict opposite to the Book of Allah or the Sunnah of the Messenger (PBUH) or anything where there is an Ijmaa over it, then another judge after him may reverse it”. .

Walau bagaimanapun, tanggungjawab untuk membatalkan keputusan-keputusan ini terletak pada Hakim Mazalim.

However, the responsibility of reversing these verdicts is to the Judge of Mazalim.