هجرت کولو او مدینې ته له رارسیدو وروسته، کله چې د نوي اسلامي ټولنې ستنې په اداري، سیاسي او نظریاتي یووالي کې په ټینګو بنسټونو ولاړې شوې، نو پیغمبر ﷺ د غیر مسلمانانو سره منظم او واضح اړیکې جوړولو ته پیل وکړ. دا ټول هڅې یوازې د دې لپاره وې چې ټولې انسانیت ته په عمومي ډول سوله، امنیت او سوکالي وراندې کړي، او په ځانګړې توګه د خپل سیمې دننه د ښې اړیکې او هم‌زړتیا روحیه پیدا کړي.

Soon after emigrating to Madinah and making sure that the pillars of the new Islamic community were well established on strong bases of administrative, political and ideological unity, the Prophet (Peace be upon him) commenced to establish regular and clearly-defined relations with non-Muslims. All of these efforts were exerted solely to provide peace, security, and prosperity to all mankind at large, and to bring about a spirit of rapport and harmony within his region, in particular.

جغرافیائی لحاظ سے مدینہ کے سب سے قریب رہنے والے یہودی تھے۔ وہ دل میں بُرے ارادے رکھتے اور کینہ پالتے تھے، پھر بھی انہوں نے ذرا سی بھی مزاحمت اور ادنیٰ سی بھی دشمنی ظاہر نہ کی۔ نبی ﷺ نے ان کے ساتھ ایک معاہدہ کرنے کا فیصلہ کیا، جس کی شقیں عقیدے اور مال میں مکمل آزادی فراہم کرتی تھیں۔ آپ ﷺ کا ہرگز یہ ارادہ نہیں تھا کہ جلاوطنی، مال و زمین کی ضبطی یا دشمنی پر مشتمل سخت پالیسیاں اپنائیں۔

Geographically, the closest people to Madinah were the Jews. Whilst harbouring evil intentions, and nursing bitter grudge, they showed not the least resistance nor the slightest animosity. The Prophet decided to ratify a treaty with them with clauses that provided full freedom in faith and wealth. He had no intention whatsoever of following severe policies involving banishment, seizure of wealth and land or hostility.

دا تړون د یوې بلې لویې چوکاټ په دننه کې راغلی و، کوم چې د مسلمانانو تر منځ اړیکو پورې تړاو لري.

The treaty came within the context of another one of a larger framework relating to inter-Muslim relationships.

دې تړون کې لاندې خبرې ترټولو مهمې دي:

The most important provisions of the treaty are the following:

1. د بنی عوف یهودان د مؤمنانو سره یوه امت دي. یهودان به خپل دین ساتي، او مسلمانان به خپل دین.

1. The Jews of Bani ‘Awf are one community with the believers. The Jews will profess their religion, and the Muslims theirs.

یهودان د خپلو مصارفو ذمه‌وار دي، او مسلمانان د خپلو مصارفو ذمه‌وار دي.

2. The Jews shall be responsible for their expenditure, and the Muslims for theirs.

3. که کوم درېیم کس برلاسي بريد شي، نو هر يو به د بل مرستې ته ورشي.

3. If attacked by a third party, each shall come to the assistance of the other.

4. هر فریق باید له بل فریق سره مشوره وکړي. د دواړو ترمنځ اړیکې باید په نیکۍ او صداقت ولګیږي؛ ګناه په بشپړ ډول له منځه وړل شوې ده.

4. Each party shall hold counsel with the other. Mutual relation shall be founded on righteousness; sin is totally excluded.

نه باید یو بل ته د زیان په توګه ګناه وکړي.

5. Neither shall commit sins to the prejudice of the other.

6. مظلوم فریق کی مدد کی جائے گی۔

6. The wronged party shall be aided.

۷۔ یہودی جنگ کے اخراجات میں اس وقت تک حصہ ڈالیں گے جب تک وہ مؤمنین کے ساتھ مل کر لڑ رہے ہوں گے۔

7. The Jews shall contribute to the cost of war so long as they are fighting alongside the believers.

۸۔ مدینه د دې تړون ټولو لاسلیکوونکو لپاره مقدسه او نه‌تېریدونکې ساحه پاتې به شي.

8. Madinah shall remain sacred and inviolable for all that join this treaty.

۹۔ که د دې تړون د لاسلیکوونکو ترمنځ کوم اختلاف رامنځته شي، نو الله تعالی، لوړ او ټولو ته واکمن، او د هغه رسول به دا اختلاف حل کړي۔

9. Should any disagreement arise between the signatories to this treaty, then Allâh, the All-High and His Messenger shall settle the dispute.

۱۰۔ د دې تړون لاسلیکوونکي به د قریشو سره تجارتي بایکاټ کوي، او هم به د دوی د هیڅ ډول ملاتړ کولو څخه ځان ساتي۔

10. The signatories to this treaty shall boycott Quraish commercially; they shall also abstain from extending any support to them.

۱۱. هر یو به د خپلې سیمې په کچه د مدینې د دفاع په برخه کې ونډه واخلي، که چیرې بهرنی برید وشي.

11. Each shall contribute to defending Madinah, in case of a foreign attack, in its respective area.

12. دې تړون به د دواړو غاړو هیڅوک د قانوني انتقام له غوښتنې نه منع نه کړي۔

12. This treaty shall not hinder either party from seeking lawful revenge.

د دې تړون له تصویب وروسته، مدینه منوره او د هغې شاوخوا سیمې یوه ایتلافي دولت ته واړولې شوې، چې مرکز یې اصلي مدینه وه او محمد ﷺ "ولسمشر" و؛ واک بیا بنسټ‌ییز ډول د مسلمانانو په لاس کې و، او په پایله کې دا یوه ریښتینې اسلامي پلازمینه وه. د سولې او امنیت د سیمې د پراخولو لپاره پیغمبر ﷺ د هغو قبیلو سره چې د "هغه دولت" شاوخوا ژوند کاوه، ورته تړونونه کول پیل کړل.

Madinah and its suburbs, after the ratification of this treaty, turned into a coalition state, with Madinah proper as capital and Muhammad (Peace be upon him) as ‘president’; authorities lay mainly in the hand of the Muslims, and consequently it was a real capital of Islam. To expand the zone of peace and security the Prophet (Peace be upon him) started to enter into similar treaties with other tribes living around ‘his state’.