د بيزنطي دولت غرور دا ومنله چې د مسلمانانو د ژوند حق يې ورڅخه انکار کړي. د بيزنطي تکبر دا هم وکړه چې د دوی هغه ځانګړي وکيلان يې ووژل چې اسلام يې قبول کړ. د معان وکيل فروه بن عمرو الجذامي وژل د دوی د تکبر يوه ښکاره بېلګه وه. د بيزنطيانو د دغه تکبر او ځان ستايۍ له امله، رسول الله ﷺ د هجرت په يوولسمه کال د صفر په مياشت کې يوه لويه لښکر چمتو کول پيل کړل او د اسامه بن زيد بن حارثه د قوماندې لاندې يې وګمارد، د دې حکم سره چې د مسلمانانو آسونه د البلقاء او د فلسطين د الدارم سيمو ته ولاړ شي. د دې کار موخه بيزنطيان وېروول او د هغو عربو زړونو ته باور ورکول وو چې د بيزنطيانو په سرحدونو کې ژوند کاوه. بله موخه يې دا وه چې هلته ټولو ته پيغام ورسېږي، ترڅو هېڅوک جرئت ونه کړي چې ووايي د کليسا ظلم بې ځوابه پاتې کېدای شي، او دا چې اسلام منل د ويرې او کمزورۍ مترادف نه دی.
The pride of the Byzantine State made it deny Muslims their right to live. The Byzantine arrogance made them even kill those agents of theirs, who embraced Islam. Killing Farwah bin ‘Amr Al-Judhami, who was their agent on Mu’an, was an evidence of their arrogance. Due to that arrogance and presumptuousness of the Byzantines, the Messenger of Allâh (Peace be upon him) started to mobilize a great army in Safar in the eleventh year of Al-Hijra and made it under the command of Osamah bin Zaid bin Haritha with orders to have the horses of Muslims tread on the lands bordering Al-Balqa’ and Ad-Darum of Palestine. His aim was to terrorize Byzantines and to implant confidence into the hearts of Arabs who were settled at the borders of the Byzantines. His other purpose was to deliver a message to everybody there, so that no one may dare say that the Church brutality can’t go with impunity; and that Islamization is not synonymous with fear and vulnerability.
د اسامہ په قیادت باندې نیوکې وشوې. ځکه چې هغه لا ډېر ځوان و، نو خلکو د هغه په لښکر کې له شاملېدو ځنډ وکړ. د الله رسول ﷺ خلکو ته وفرمایل:
The leadership of Osamah was subject to criticism. Because he was still too young, people tarried at joining his expedition. The Messenger of Allâh (Peace be upon him) addressed people saying:
• «اب کوئی تعجب نہیں کہ تم اس کی قیادت پر اعتراض کرتے ہو، کیونکہ تم اس کے والد کی سابقہ قیادت پر بھی اعتراض کر چکے ہو۔ ہاں، اللہ کی قسم، اس کا والد، جو مجھے سب سے محبوب لوگوں میں سے ایک تھا، قیادت کے لیے نہایت موزوں تھا؛ اور اس کا یہ بیٹا اپنے والد کے بعد مجھے سب سے محبوب افراد میں سے ایک ہے۔»
Note: the original is in English, so the Pashto translation is given here in Urdu-script form, as Pashto script was not used in the output above. Correction for the requested Pashto:
• «اوس دې چې تاسو د هغه په مشرتوب باندې اعتراض کوئ، نو دا هېڅ حیرانتیا نه لري، ځکه تاسو مخکې د هغه د پلار د مشرتوب باندې هم اعتراض کړی دی. هو، د الله په قسم، د هغه پلار چې زما لپاره له ډېرو محبوبو خلکو څخه و، د مشرتوب لپاره ډېر مناسب و؛ او د هغه دا زوی هم د پلار له وروسته زما له ډېرو محبوبو کسانو څخه دی.»
• “No wonder now you contest his leadership, for you have already contested the ex-leadership ofhis father. Yes, by Allâh, his father, who was one of the most beloved people to me, was quite efficient for leadership; and this son of his is one of the most beloved individuals to me after his father.”.
پس خلک د اسامه په لور مائل شول او د هغه په لښکر کې یې شامل شول. د رضاکارانو شمیر د هغه په لښکر کې دومره زیات و چې دومره اوږده لیکه یې جوړه کړه چې باید یې د یوه غره له لاسه ښکته شوي وای — چې مدینې څخه یو پرسنګ (فرسخ) واټن ته وه. خو د رسول الله ﷺ د ناروغۍ اندېښمن کوونکې خبرې بیا لښکر ځنډولو ته اړ کړ، ترڅو معلومه شي چې الله د خپل رسول ﷺ په اړه څه اراده کړې ده.
So people started tending towards Osamah and joined his army. The number of volunteers in his army was so enormous that they formed such a long queue that they had to descend the escarpment — which was a parasang off Madinah. The anxiety-provoking news about the Messenger of Allâh’s sickness, however, made the expedition tarry again in order to know what Allâh had willed as regards His Messenger (Peace be upon him).
دا د الله تعالی خوښه وه چې د اسامه لښکر د صدیق ابوبکر د خلافت په زمانه کې لومړی لښکر وي چې استول کیږي.
It was Allâh’s Will that Osamah’s expedition would be the first one dispatched during the caliphate of the veracious Abu Bakr.