علماء وایي: ابوبکر د اسلام له قبلولو څخه تر مرګه پورې د رسول الله ﷺ ملګری و، او له ده سره یې په هیڅ سفر یا کور کې پرېنښوده، مګر هغه سفرونه چې رسول الله ﷺ ورته اجازه ورکړې وه، لکه حج او د جهاد لښکرې. د ټولو غزاګانو په وخت کې له ده سره و، د خپل کورنۍ او اولادونو په پرېښودو سره یې له ده سره هجرت وکړ، د الله او د هغه د رسول ﷺ په مینه کې. په غار کې هم د ده نږدې ملګری و. الله سبحانه وتعالی فرمایي: «دوه کسان چې غار کې وو، کله چې هغه خپل ملګري ته وویل: غمژن مه کېږه، بېشکه الله زموږ سره دی».[القرآن 9: 40] ده د رسول الله ﷺ د مرستې ژمنه څو ځلې وکړه. په جنګونو کې یې ښې خدمتونه وکړل، او د أحد او د حنین په ورځ کې، کله چې ټول خلک تښتېدلي وو، ثابت پاتې شو، لکه څنګه چې د ده د زړورتیا په برخه کې به یې وښیو.

I he ‘ulama’ say: Abu Bakr accompanied the Prophet, may Allah bless him and grant him peace, from the moment he accepted Islam until his death, not leaving him in a journey or in residence, except for that which he, may Allah bless him and grant him peace, authorised him to go out on, such as the Hajj and fighting expeditions. He was present at all the battles with him, emigrated with him, leaving his family and children, longing for Allah and His Messenger, may Allah bless him and grant him peace. He was his close companion in the cave. He, exalted is He, said, ‘The second of two when the two of them were in the cave, when he said to his companion, “Do not be sad. Truly Allah is with us.’” (Qur’an 9: 40). He undertook to help the Messenger of Allah, may Allah bless him and grant him peace, more than once. He gave splendid service in the battles, and was firm on the Day of Uhud and the Day of Hunayn when all of the people had fled, as we will show in the section on his bravery.

ابن عساکر روایت کوي چې ابوهریره وویل: ملایکو د بدر په ورځ یو بل ته خوښي ورکوله او ویل یې: ‹ایا تاسو نه وینئ چې صدیق د الله رسول ﷺ سره په سیوري کې دی؟› ابویعلی، الحاکم او احمد روایت کوي چې علي وویل: د الله رسول ﷺ د بدر په ورځ ماته او ابوبکر ته وویل: ‹له تاسو دواړو سره یو جبریل دی او بل سره میکائیل دی.› ابن عساکر روایت کوي چې ابن سیرین وویل: عبدالرحمن بن ابي بکر د بدر په ورځ د هغو کسانو سره و چې الله ته شریکان ګرځوي. کله چې هغه بیا اسلام راوړ نو خپل پلار ته یې وویل: ‹ته د بدر په ورځ زما د نښې په توګه ښکاره شوې (ابهدفتَ)، مګر ما له تا څخه مخ واړاوه او تا مې ونه وژلې.› ابوبکر وویل: ‹خو که ته ما د نښې په توګه ښکاره شوی وای، زه به له تا څخه مخ نه اړولی.› ابن قتیبه وویل: د «ابهدفت» معنا «اشرفت» ده، یعنی ته لوړ یا ښکاره، ښکاره او نږدې شوی.

Ibn cAsakir narrated that Abu Hurayrah said: The angels made each other to rejoice on the Day of Badr, saying, ‘Do you not see as-Siddiq with the Messenger of Allah, may Allah bless him and grant him peace, in the shelter?’ Abu Yacla, al-Hakim and Ahmad narrated that cAli said: The Messenger of Allah, may Allah bless him and grant him peace, said to me and Abu Bakr on the Day of Badr, ‘With one of you is Jibril and with the other is Mika’il.’ Ibn cAsakir narrated that Ibn Sirin said that cAbd ar-Rahman ibn Abi Bakr was, on the Day of Badr, with those who associate partners with Allah. When he (later) accepted Islam he said to his father, ‘You were exposed to me (ahdafta) as a target on the Day of Badr, but I turned away from you and did not kill you.’ Abu Bakr said, ‘However, if you had been exposed to me as a target I would not have turned away from you.’ Ibn Qutaybah said: The meaning of ahdafta is ashrafta — you were high or open, exposed and close.

دا هم ویل کیږي د یوې لوړې ودانۍ په اړه، «هدف» (یعنې نښه/ځای چې پرې نښه کیږي).

Thus it is said of a tall building, iHadaf{literally - target).’